บทที่ 150 ห้องแล็บชีวภาพ, อย่าให้พวกมันหนีไปได้!
บทที่ 150 ห้องแล็บชีวภาพ, อย่าให้พวกมันหนีไปได้!
"ได้ เอาตามนั้น" สวี่หลางพยักหน้า
ยังไงซะ ก่อนที่จะรู้แน่ชัดว่าใต้น้ำมีอะไร เขาไม่คิดจะไปที่ศาลากลางน้ำอยู่แล้ว
และต่อให้รู้แล้ว ก็ควรให้คนอื่นลงไปงมของดีกว่า... เดี๋ยวจะเจอลาสบอสซ้อนลาสบอสแล้วซ้อนลาสบอสอีกไม่จบไม่สิ้น
"พอดีเลย เดี๋ยวเราจะยึดห้องแล็บ จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาที่นี่" สวี่หลางหัวเราะเบาๆ เปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวกับถังเจ๋อ "ฉันจะคุยกับถังเจ๋อ ขอแลกสวนสาธารณะทะเลสาบสนิมกับตึกทดลองของเขา"
สวี่หลางไม่เพียงจะไม่เข้าใกล้ทะเลสาบสนิม แต่เขาจะอยู่ให้ห่างจากสวนสาธารณะนั่นทั้งสวนเลย
ตึกทดลองอยู่ใกล้หอพัก ปลอดภัยกว่า และยังสะดวกให้หลัวหลินใช้วิจัยยาวิวัฒนาการในภายหลังด้วย
เฉาหย่าเสวียนไม่รู้คิดอะไรอยู่ จู่ๆ ก็หลุดขำพรืดออกมา
"พี่หย่าเสวียนเป็นอะไรคะ?" ถงฉีรับมุกอย่างรู้ใจ
"ฉันแค่นึกถึงประโยคหนึ่งน่ะ 'XX ขมวดคิ้ว แล้วเอาตัวบังทุกคนไว้ข้างหลัง'" เฉาหย่าเสวียนหัวเราะร่า
สวี่หลางปรายตามองเธอ ยัยนี่อยากจะเป็น ตัวแบกหลัก อีกแล้วสินะ
...
[สวี่หลาง: โซนห้องแล็บชีวเคมีนั่นนายดูแลอยู่ใช่ไหม?]
ถังเจ๋อกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับผู้เช่าสาวในห้อง พอเห็นข้อความนี้เด้งขึ้นมา ก็ตกใจจนหดเหี่ยวทันที
เชี่ยเอ๊ย นี่มันปล้นกันซึ่งๆ หน้าเลยนี่หว่า!
[ถังเจ๋อ: มีอะไรเหรอครับ มีอะไรให้รับใช้บอกได้เลย]
[สวี่หลาง: ฉันจะเอาสวนสาธารณะทะเลสาบสนิมแลกกับที่ของนาย]
[ถังเจ๋อ: คุณขาดแคลนไอเท็มโจมตีแบบใช้แล้วทิ้งเหรอครับ? ผมขายให้ราคาถูกๆ ได้นะ]
ถังเจ๋อโล่งอก ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง
ห้องแล็บชีวเคมีมักจะดรอปไอเท็มมูลค่าสูงพวกระเบิดแก๊สพิษอะไรพวกนี้
[สวี่หลาง: นายไม่อยากแลก?]
เชี่ย!
ไอ้หมอนี่ทำไมพูดจาขวานผ่าซากแบบนี้วะ?!
ถังเจ๋อของขึ้นทันที
[ถังเจ๋อ: ได้ครับ ลูกพี่จะมาเมื่อไหร่ ผมจะได้ให้คนที่เฝ้าอยู่ถอนตัวออกมา]
ไม่ใช่ว่าเขาปอดแหกนะ!
ถังเจ๋อท่องยุทธภพมาเป็นสิบยี่สิบปี ก่อนเข้าเกมยังเป็นเจ้าของโรงงานเฟอร์นิเจอร์ที่สร้างตัวจากศูนย์ ประสบการณ์ชีวิตโชกโชน เด็กมหาลัยอย่างสวี่หลางน่ะ เขาบีบเละคามือได้สบายๆ
แต่... นั่นมันเรื่องในอดีต
ตอนนี้อย่าว่าแต่สวี่หลางเป็นเด็กมหาลัยเลย ต่อให้เป็นเด็กประถม เขาก็ต้องจุดบุหรี่ให้!
แค่คิดถึงดาบยาวน่าสยดสยองเล่มนั้น เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ!
[สวี่หลาง: แลกตอนนี้เลย แต่จะหาว่าฉันไม่เตือนนะ ก้นทะเลสาบสนิมมีอันตราย ทางที่ดีอย่าลงไป]
ถังเจ๋อได้ยินแบบนั้น แทนที่จะรู้สึกว่าโดนหลอก กลับตาลุกวาว
อันตรายสิดี อันตรายแปลว่ามีมอนสเตอร์ มีมอนสเตอร์แปลว่ามีอุปกรณ์
แต่เขาเป็นผู้เล่นรุ่นเก๋า รู้ดีว่าเกมนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ คงไม่โง่เอาตัวไปเสี่ยงเองหรอก
และจะให้คนกันเองไปเสี่ยงก็ไม่ได้
งั้นก็ต้องจ้างทหารรับจ้างไปเปิดทาง!
ความคิดแล่นเร็วปรู๊ดปร๊าด ถังเจ๋อรีบเผด็จศึก ดึงกางเกงขึ้น แล้วพาลูกน้องมุ่งหน้าไปตึกทดลองทันที
...
ถังเจ๋อจัดเต็ม พาผู้เล่นนับสิบคนมายืนรอสวี่หลางอยู่หน้าตึกทดลอง
แสงไฟถนนสาดส่อง เงาทอดยาวดูเหมือนฝูงปีศาจแยกเขี้ยวกางเล็บ
พวกเขาไม่ได้ยืนกระจุกรวมกัน แต่กระจายตัวกันอยู่อย่างมีชั้นเชิง
การยืนตำแหน่งแบบนี้มีความหมาย เพื่อป้องกันไม่ให้โดนไอเท็มโจมตีวงกว้างกวาดเรียบในคราวเดียว
ไม่นาน กลุ่มสวี่หลางก็มาถึง
ถังเจ๋อเห็นสวี่หลาง ก็ฉีกยิ้มกว้างทันที "สวี่หลาง มาแล้วเหรอ"
"อืม" สวี่หลางพยักหน้า เดินเข้าไปหาแบบไม่ระวังตัวเลยสักนิด ยิ้มตอบ "ร่วมมือกันด้วยดีนะ"
"ร่วมมือกันด้วยดี!" ถังเจ๋อหัวเราะร่า
ทั้งสองฝ่ายหยุดห่างกันสามเมตร ระยะนี้ปลอดภัยสำหรับทั้งคู่
"นี่รายการสิ่งของครับ เป็นรายชื่อไอเท็มที่ดรอปในตึกทดลอง ลองดูสิ" ถังเจ๋อหยิบรายการแผ่นหนึ่งโยนให้สวี่หลาง
สวี่หลางกวาดตามอง เห็นว่ามีเข็มฉีดยา กล้องจุลทรรศน์ และอื่นๆ ก็ตาลุกวาว พยักหน้าพอใจ "ไม่เลวเลย"
ถังเจ๋อรอสักพัก เห็นสวี่หลางไม่มีรายการของทางฝั่งสวนสาธารณะส่งมาให้ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เตรียมตัวมาดีพอ
แต่สวนสาธารณะทะเลสาบสนิมมีพื้นที่กว้างกว่าหอพักมาก ต่อให้คุณภาพของจะด้อยกว่านิดหน่อย ก็ไม่ขาดทุนหรอก
เขาหัวเราะอย่างเปิดเผย พูดกับสวี่หลางว่า "พวกเราหาเวลามาสังสรรค์กันหน่อยไหม กินหม้อไฟด้วยกัน พูดตามตรงนะ ผมอยากรู้มุมมองของคุณเกี่ยวกับอนาคตมากๆ"
"นายมีแผนอะไรไหมล่ะ?" สวี่หลางเงยหน้ามองถังเจ๋อ
คำถามนี้ทำเอาถังเจ๋อชะงักไปเหมือนกัน
ผู้เล่นส่วนใหญ่คุยกันแต่อนาคตระยะสั้น น้อยคนจะคุยเรื่องอนาคตระยะยาว แต่น้ำเสียงของสวี่หลางเหมือนกำลังถามถึงอย่างหลัง
แต่ถังเจ๋อก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มอ่อนหัด สมองแล่นเร็ว งัดเอามาดนักเจรจาธุรกิจออกมาใช้
พูดง่ายๆ คือ "ขายฝัน" นั่นแหละ
ถังเจ๋อกระแอม ปั้นหน้าเคร่งขรึมดูมีประสบการณ์ "อย่างแรก เราต้องรอด"
"อย่างที่สอง เราต้องสำรวจโลกภายนอก โลกหมอกเลือดไม่มีทางขังเราไว้ได้ตลอดชีวิตหรอก!"
"และเพื่อให้บรรลุสองข้อนี้ เราต้องสามัคคีกัน ร่วมแรงร่วมใจ!"
"คนเลวในเกมนี้มันเยอะเกินไปแล้ว!"
"ผมอยากจะสร้างหอพักราชาวิปลาส อย่างน้อยก็ชั้นห้า ให้เป็นชุมชนแห่งการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน!"
"ถ้าได้ร่วมมือกับชั้นสิบด้วย ก็คงจะดีเยี่ยมไปเลย!"
คำพูดปลุกใจฟังดูดีทีเดียว ผู้เล่นชั้นห้าหลายคนถึงกับซาบซึ้ง
สวี่หลางฟังจบ ก็พยักหน้าหงึกหงัก "ความคิดเข้าท่าดี เดี๋ยวฉันจะช่วยคุยกับอู๋ฮุ่ยฮุ่ยให้"
"ได้ครับ รอชั้นห้าจัดระเบียบเสร็จแล้ว ผมจะติดต่อไปหาเธอเอง" ถังเจ๋อรู้ว่าสวี่หลางปฏิเสธทางอ้อม ก็ไม่ได้เซ้าซี้
"เรื่องกินข้าว ไว้คราวหลังแล้วกัน พวกเราต้องไปกวาดล้างตึกต่อ" สวีหรูเยียนพูดแทรกขึ้นมา
ถังเจ๋อมองสวี่หลาง เห็นเขาไม่พูดอะไร ก็เข้าใจได้ทันที
นี่ก็คือความต้องการของสวี่หลางเหมือนกัน
แต่เขายังไม่ยอมจากไปง่ายๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ผมกะว่าพรุ่งนี้เช้าน่าจะมีคนใหม่เข้ามา ไม่รู้จะเป็นพวกไหน แต่ถึงตอนนั้นคงต้องแย่งชิงกันอีกแน่"
"เรื่องดีนี่นา" สวี่หลางยิ้ม
ถังเจ๋ออึ้งไป
นี่เขาเจอกับพวกบ้าสงครามเข้าแล้วเหรอ? เขาแค่อยากจะหาพันธมิตรเฉยๆ นะ!
"ฮ่าๆ สวี่หลาง คุณนี่มีอารมณ์ขันจริงๆ" ถังเจ๋อหัวเราะแห้งๆ
สวี่หลางไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ กล่าวลาแล้วพาพรรคพวกเข้าไปในตึกทดลอง
ใช้ก้นคิดก็รู้ว่า ตึกทดลองคงโดนพวกถังเจ๋อกวาดของไปรอบหนึ่งแล้ว ดังนั้นพวกสวี่หลางเลยไม่เสียเวลาหาของ เดินสำรวจภูมิประเทศจนคุ้นเคย แล้วก็ประกาศเรื่องการยึดครองตึกทดลองออกไป
"พี่หลาง ยุ่งยากนิดหน่อยนะคะ อุปกรณ์ทดลองที่นี่โดนรื้อไปหมดแล้ว แถมอันที่ยังดีอยู่ก็เปิดใช้งานไม่ได้" ถงฉีมองสวี่หลางด้วยความเป็นกังวล
"ไม่เป็นไร ยังไงที่นี่ก็ดรอปพิมพ์เขียวกับวัตถุดิบที่เกี่ยวข้องอยู่แล้ว เธอลองบอกข้อมูลห้องแล็บให้หลัวหลินรู้ก่อน" สวี่หลางส่ายหน้า
เกมเอาชีวิตรอดในหอพักมีสไตล์การเล่นแบบ "สายสร้าง" อยู่ด้วย
สมาชิกคนหนึ่งในสมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกันที่ไม่เคยออนไลน์เลย ก็เป็นสายสร้าง เน้นผลิตยันต์ขาย
ได้ยินว่าต้องใช้สกิลสายการใช้ชีวิตเลเวลสูงมาก
ผู้เล่นสายสร้างพวกนี้ถึงจะไม่เน้นการต่อสู้ แต่ถ้าตั้งตัวได้เมื่อไหร่ ก็คือเครื่องผลิตเงินดีๆ นี่เอง!
ดาบคลั่งคืนฝนเคยบอกว่า ผู้เล่นประเภทนี้คือเสาหลักของเกม ช่วยยกระดับคุณภาพหอพักได้มากโข
"ได้ค่ะ" ถงฉีรับคำ
สวี่หลางเดินลงมาจากแท่นบรรยาย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา
[ซูหยวน: พี่หลาง มาช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมโดนปิดประตูตีแมว]
[สวี่หลาง: กี่คน?]
[ซูหยวน: สามคน]
[สวี่หลาง: ได้ เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้ อย่าให้พวกมันหนีไปได้!]