บทที่ 145 อนาคตที่น่าจับตา, พังประตูฆ่าคน

"พลาดแล้ว พลาดจริงๆ!"

ห้าโมงครึ่งตอนเย็น สวี่หลางลืมตาขึ้นมองดูเวลา แววตาครุ่นคิด

เขานอนเพลินจนตื่นสาย!

โชคดีที่เวลาตื่นนอนไม่กระทบกับคูลดาวน์ของเตียงฝันร้าย!

[เหรียญฝันร้ายพื้นฐาน 80, อัตราแลกเปลี่ยน 673%, ผลิตได้ทั้งหมด 618 เหรียญฝันร้ายในเวลาแปดชั่วโมง]

[เหรียญฝันร้ายทั้งหมด: 1,483]

สองพี่น้องตระกูลสวีผลัดเวรกันหลายรอบ เสน่ห์เพิ่มขึ้นพร้อมกัน เฉาหย่าเสวียนและเชอร์รี่ที่ได้รับสกิลพันธสัญญาเลือดก็เช่นกัน

เชอร์รี่ใช้ผลึกโลหิตระดับต่ำ 10 ก้อน และผลึกโลหิตระดับสูง 9 ก้อน จนได้รับสกิลพันธสัญญาเลือดแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์

"หึๆๆ นอนอีกสามวัน ก็อัปเกรดเตียงฝันร้ายได้แล้ว อนาคตช่างสดใสจริงๆ!"

สวี่หลางยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น

เรื่องอัตราคูณเหรียญฝันร้าย เขาไม่ค่อยขาดแคลนแล้ว

ตอนนี้การเพิ่มเหรียญฝันร้ายพื้นฐานสำคัญกว่า ซึ่งต้องพึ่งการอัปเกรดเตียงฝันร้ายเท่านั้น

สวี่หลางรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่ง หันไปมองก็เห็นถงฉีกำลังจ้องเขาตาแป๋ว

"มีอะไรเหรอ หรือรู้สึกว่าฉันหล่อขึ้นอีกแล้ว?" สวี่หลางยิ้มถาม

"อื้ม" ถงฉียอมรับตรงๆ สายตาเป็นประกาย "รู้สึกว่าพี่หลางมีออร่าเหมือนคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ในรัตติกาลเลยค่ะ"

สวี่หลางพยักหน้าเงียบๆ

ในตำนานพื้นบ้าน แวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจสาวๆ

จุ๊ๆ ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองจัง!

จากนั้นเขาก็นึกถึงเจียงซือ

สกิลพันธสัญญาเลือดของสิ่งมีชีวิตมืดพวกนี้ คงไม่ตีกันหรอกนะ? ไม่รู้ว่าจะเรียนควบกันได้ไหม

"ไม่รู้ว่าค่าความสบายใจของตัวเองตอนนี้เท่าไหร่แล้ว น่าจะทะลุสามร้อยแล้วมั้ง!"

สวี่หลางจินตนาการไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะปลุกคนอื่นๆ

วันนี้เวลากระชั้นชิด

ซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดหกโมงเย็น ต้องรีบไปดักรอ

เมื่อคืนขายของได้เยอะมาก เงินทองแดงของเขาเพิ่มขึ้นเกือบถึงล้านสองแสนแล้ว

ถ้าของที่สวี่หลางวางขายมีคนซื้อหมด ทรัพย์สินรวมของเขาอาจจะแตะสองล้านห้าแสนเหรียญทองแดง

เพื่อเปิดตลาดและกระตุ้นให้ผู้เล่นแข่งขันกัน เขาตั้งราคาชุดเซ็ตน้ำแข็งไว้ที่ 70,000-80,000 เหรียญทองแดง ห้าสาวเฉาหย่าเสวียนใส่กันคนละชุด สวีหรูเยียนมีอุปกรณ์ของตัวเองไม่ได้ใส่ ดังนั้นเหลือขายตั้ง 17 ชุด!

นี่ยังไม่รวมของจิปาถะอื่นๆ และผลึกโลหิต!

แน่นอนว่านี่คือตัวเลขในอุดมคติ

จะได้จริงเท่าไหร่ ขึ้นอยู่กับกำลังซื้อของผู้เล่น เพราะทุกคนมีเงินจำกัด

ตอนล้างหน้าแปรงฟัน สวี่หลางค้นพบข่าวดีอย่างหนึ่ง

นั่นคือทรัพยากรในช่วงเวลาพักผ่อนอุดมสมบูรณ์ขึ้น และมีสิ่งพิเศษที่เรียกว่า "กล่องสมบัติ" ปรากฏขึ้นมา

เปิดกล่องสมบัติจะได้ทรัพยากรต่างๆ และอาจจะมีมอนสเตอร์ระดับอันตรายต่ำโผล่ออกมาด้วย ฆ่ามอนสเตอร์พวกนี้ก็ดรอปของเหมือนกัน!

"ถ้ารู้งี้ตอนนั้นเลือก 'กระเป๋าเงินบ้าคลั่ง' ก็ดีหรอก"

สวี่หลางแอบเสียดายนิดหน่อย

ก่อนหกโมงเย็น สวี่หลางและคณะรวมเจ็ดคนเดินออกจากห้องพักอย่างเอิกเกริก

มองไปทางไหนก็เจอแต่สาวสวย ละลานตาไปหมด

คนเยอะย่อมมีข้อดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวโดนดักซุ่มโจมตีเหมือนเมื่อก่อน และไม่ต้องคอยเกาะกลุ่มใหญ่ไป

เพียงแต่ ก่อนจะไปซูเปอร์มาร์เก็ต พวกสวี่หลางยังมีเรื่องต้องทำอีกอย่างหนึ่ง

...

หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต ผู้คนพลุกพล่าน ผู้เล่นจับกลุ่มคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่

ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใส ได้พักผ่อนมาหนึ่งวันเต็มๆ สีหน้าดูสดชื่น

แน่นอนว่าในกลุ่มนั้น ยังมีบางคนที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา

คนพวกนี้มักจะเป็นคนที่เสียครอบครัวหรือเพื่อนสนิท สภาพจิตใจอาจเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ต้องระวังเป็นพิเศษ

"พวกนายว่าซูเปอร์มาร์เก็ตปรับปรุงอะไรบ้าง?"

"ผู้เล่นรุ่นเก๋าเล่าให้ฟังหน่อยสิ!"

"พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน หอพักแต่ละแห่งมีเอกลักษณ์ต่างกัน บางที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมีขายลอตเตอรี่ด้วยนะ"

"ฮ่าๆ น่าสนุกแฮะ"

"ใช่ แต่ต้องรอดไปถึงรอบหน้าถึงจะขึ้นเงินรางวัลได้"

"เชี่ย ถ้าคนซื้อเยอะ หอพักไม่แกล้งผู้เล่นตายเหรอ?"

"มีรอบไหนไม่แกล้งผู้เล่นบ้างล่ะ?"

ที่ริมฝูงชน จางต้าไห่ถูกล้อมรอบด้วยลูกน้องกลุ่มหนึ่ง ต่างพากันยกรอจางต้าไห่

ถ้าสวี่หลางอยู่ที่นี่ คงจะจำได้ว่าคนพวกนี้คือกลุ่มเดิมที่เคยมาดูจางต้าไห่สุ่มกาชา คล้ายๆ NPC ประจำจุดเกิดยังไงยังงั้น

"พี่ไห่ สุดยอดไปเลย ได้ข่าวว่าพี่เจอหลุมหลบภัยเหรอ!"

"นั่นสิพี่ไห่ พี่ทำได้ยังไง ทำไมถึงแย่งเนื้อกินตัดหน้าคนอื่นได้ตลอดเลย?"

"ในป้อมดินมีอะไรบ้างพี่ ได้ข่าวว่าไอ้พวกชั้นห้ากะจะดักตีหัวพี่ด้วย!"

จางต้าไห่หัวเราะร่า ไม่ปิดบัง "จริงๆ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก พวกนายอ่านข่าวสารให้เยอะๆ ก็รู้เอง"

"ประกาศหอพักบอกว่าบอสราตรีทมิฬตื่นขึ้นจากป้อมปราการใต้ดิน พอเกมจบ ฉันเลยไปที่ดาดฟ้าตึกเรียน ส่องดูว่าตรงไหนน่าจะมีป้อมปราการใต้ดินมากที่สุด"

"แล้วก็เจอจริงๆ ฮ่าๆ!"

ลูกน้องได้ยินดังนั้นต่างสูดปากด้วยความทึ่ง

ชายหนุ่มหัวล้านอุทาน "พี่ไห่ความคิดเฉียบคมมาก!"

"พอนายเก็บขยะ... เอ้ย ประสบการณ์เยอะๆ เดี๋ยวก็รู้เอง" จางต้าไห่กระแอมแก้เขิน เกือบหลุดปาก

ใครจะพูดยังไงก็ช่าง แต่เขาจะยอมรับไม่ได้เด็ดขาดว่าเป็นนักเก็บขยะ

จางต้าไห่อยู่ข้างนอกคนเดียวมานาน พอได้มาอยู่ท่ามกลางผู้คน รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ได้รับพลังงานจากฝูงชนเต็มเปี่ยม รอยยิ้มไม่เคยจางหาย จนกระทั่งมีคนพูดขึ้นว่า

"ฉันว่าไอ้สวี่หลางนั่นก็งั้นๆ แหละ พี่ไห่สักวันต้องเป็นหัวหน้าผู้เล่น ยึดตำแหน่งมันมาแน่!"

หน้าจางต้าไห่ถอดสีทันที

"น้องชาย พูดจาซี้ซั้วไม่ได้นะ" เย่ฝานรีบห้าม "พี่หลางเป็นเพื่อนซี้พี่ไห่มาตลอด"

"เพื่อนซี้อะไร พี่หลางนั่นลูกพี่ใหญ่ของฉัน!" จางต้าไห่ตวาดลั่น ประสานมือคารวะไปทางห้อง 200 ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

พวกลูกน้องได้ยินดังนั้น รีบผสมโรงทันที "ตัดกระดูกยังเหลือเอ็น", "ที่แท้ลูกพี่ของพี่ไห่ก็คือพี่หลาง พวกเรารอดแล้ว", "พ่อเสือไม่มีลูกสุนัข"

ทันใดนั้น ลูกน้องหัวแดงหน้าซีดเผือด พูดติดอ่าง "พะ พะ พี่ไห่ พี่หลางฆ่าคนอีกแล้ว!"

"หือ? ฆ่าไปกี่คน ใครมันตาถั่วไปหาเรื่องแก" จางต้าไห่ถามอย่างแปลกใจ

"ล้างบางครับ ห้าคน ห้อง 178 ตายเรียบ แถมพังประตูเข้าไปฆ่าด้วย!" ลูกน้องหัวแดงรายงาน

ทุกคนได้ยินดังนั้น หน้าซีดกันเป็นแถบ

พังประตูฆ่าคน นี่มันต่างอะไรกับมอนสเตอร์?!

แถมลงมือทีเดียว แบกหนี้เลือดเพิ่มอีกห้า รวมกับไอ้ซวยที่โดนหน้าไม้ยิงตาย เท่ากับหกหนี้เลือดแล้วนะ!

ข่าวนี้แพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว ไปถึงหูอวิ๋นอวิ๋น หัวหน้าชั้นเก้า

ทว่าอวิ๋นอวิ๋นกลับนิ่งเฉย เพียงแค่สั่งให้คนเฝ้าห้องไปถ่ายรูปสภาพห้อง 178 มาให้ดู เธออยากรู้ว่าสวี่หลางพังประตูเข้าไปได้ยังไง

เรื่องนี้มีเงื่อนงำ!

การพังประตูยังไงก็ต้องมีเสียงดัง แต่ผู้เล่นห้อง 178 เหมือนจะตายเร็วมาก!

ยังไงซะห้องนั้นก็มีประตูเลเวล 3 นะ!