บทที่ 140 ผู้เช่า +2, หมูออมสินนำโชค

[อพาร์ตเมนต์แสงตะวัน: ห้องพักพิเศษชั้นบนสุด เปิดช่องรับแสงจากเพดานได้ และมีทางหนีไฟสำรอง]

[อพาร์ตเมนต์หรู: เพิ่มห้องนอนรองอีก 1 ห้อง, จำนวนผู้เช่า +1]

[เรือนจิบชา: ในห้องจะมีชาชั้นดีที่ช่วยฟื้นฟูค่าจิตใจปรากฏขึ้นทุก 24 ชั่วโมง, ข้างประตูมีหน้าต่างเล็กๆ ไว้ดูทิวทัศน์ภายนอกได้]

[กระท่อมพฤกษา: เพิ่มแปลงดินสีแดงขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 4 เมตร ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืช]

[คลั่งฟิตเนส: เพิ่มห้องออกกำลังกาย, เหงื่อออกมากในยามสงบ เลือดตกยางออกน้อยในยามศึก]

[คนรักสัตว์: เพิ่มห้องสัตว์เลี้ยง, ได้รับสัตว์เลี้ยงระดับเหนือธรรมชาติที่มีความจงรักภักดี 100% 1 ตัว]

...

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดฉันก็สุ่มเจอห้องที่เพิ่มจำนวนผู้เช่าสักที!"

สวี่หลางดีใจจนเนื้อเต้น

ก่อนหน้านี้มีผู้เล่นรุ่นเก๋าบอกว่า หอพักที่อัปเกรดเป็นเลเวล 3 ขึ้นไป จะมีฟังก์ชันพิเศษ บางห้องเพิ่มป้อมปราการ บางห้องเพิ่มจำนวนผู้เช่า ความสามารถหลากหลายมาก

ตอนนั้นสวี่หลางก็หมายตาไว้อยู่แล้ว

การเพิ่มผู้เช่า 1 คนอาจดูธรรมดาสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขา มันคือสุดยอดรางวัล!

สวี่หลางเลือก "อพาร์ตเมนต์หรู" ทันที กลัวตัวเลือกจะหายไป

ชั่วพริบตา แสงสีภายในห้องก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่กี่นาที จากห้องตกแต่งเรียบง่าย ก็กลายเป็นห้องตกแต่งสุดหรู อากาศสดชื่นขึ้นทันตาเห็น

[เจ้าของห้อง: สวี่หลาง]

[เลเวลห้องพัก: 3]

[พื้นที่: 110 ตร.ม.]

[ผู้เช่า: 4/6]

[สิ่งอำนวยความสะดวก: ประตูคางคกหยกเสาทอง...]

"ฮ่าๆๆ!" สวี่หลางหัวเราะร่า เดินดุ่มๆ ไปที่ห้องนอนรอง

ในห้องนอนรองมีการตกแต่งเรียบง่าย มีแค่เตียงกับโต๊ะเครื่องแป้ง

ยิ่งดูก็ยิ่งถูกใจ

"สวี่หลาง จำเป็นต้องหัวเราะดังขนาดนั้นเลยเหรอ?" เฉาหย่าเสวียนทัก

"แน่นอนสิ เธอรู้ไหมว่าความสามารถของอพาร์ตเมนต์หรูห้องนี้คืออะไร?"

"คืออะไร?"

"เพิ่มผู้เช่าได้อีก 1 คน!"

เฉาหย่าเสวียน: "..."

ก็ดีเหมือนกัน... มีคนมาช่วยหารดาเมจเพิ่มอีกคน

เฉาหย่าเสวียนด้านชาไปแล้ว ได้แต่ปลอบใจตัวเอง

"จะมีสมาชิกใหม่เพิ่มอีกเหรอคะ แถมทีเดียวสองคนเลย!" เชอร์รี่ตื่นเต้น

"นี่น่าจะเป็นสไตล์การเล่นแบบเน้นจำนวนคนเหมือนที่คนคลั่งเกราะหนักบอกสินะ" ถงฉียิ้ม

ในเกมเอาชีวิตรอดในหอพัก ไม่มีใครเลี้ยงคนไว้ดูเล่นหรอก ถ้ามีก็คงเป็นพวกโง่เง่าเต่าตุ่น

ในเมื่อมีอพาร์ตเมนต์หรูที่เพิ่มจำนวนผู้เช่าได้ ก็ต้องมีสไตล์การเล่นที่รองรับ

หวังหย่าจือกุมขมับ ส่ายหน้ายิ้มๆ "พี่หลางนี่เน้นทรัพยากรมนุษย์จริงๆ"

"พี่หลางอะไร ต้องเรียกพี่หย่าจือสิ!" สวี่หลางหันไปอุ้มหวังหย่าจือ กลิ่นหอมกรุ่นปะทะจมูก คิดจะประเดิมห้องนอนรองด้วยการลงทัณฑ์กลางแจ้งทันที

ตอนนี้เขาคึกเป็นพิเศษ

"เดี๋ยวก่อน!" หวังหย่าจือรีบตะครุบมือใหญ่ที่กำลังเลิกกระโปรงเธอ กัดริมฝีปากส่งสายตาตัดพ้อ "รุ่นน้องสวี่หลาง ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกหลักอีกอย่างที่ยังไม่เปิดนะ!"

สวี่หลางข่มอารมณ์ ยื่นนิ้วไปจิ้มลูกบอลแสง

ตัวเลือกสิ่งอำนวยความสะดวกเรียงรายปรากฏขึ้น

สวี่หลางตาลุกวาว พิจารณาครู่หนึ่งแล้วกดยืนยัน

วินาทีถัดมา

กระปุกออมสินหมูสีแดงก็ปรากฏในมือเขา

[หมูออมสินนำโชค]

[ประเภท: สิ่งอำนวยความสะดวกหลัก · สายความมั่งคั่ง]

[เลเวล: 3]

[ผลลัพธ์: เงินทั้งหมดที่ได้จากการฆ่ามอนสเตอร์ในแต่ละรอบเกม จะถูกหมูออมสินนำโชคบันทึกไว้ และได้รับโบนัสเพิ่ม 10% เมื่อจบเกม]

[คำอธิบาย: ฉันก็แค่หมูออมสินตัวหนึ่ง ทำอะไรมอนสเตอร์ไม่ได้หรอกนะ... ว่าแต่ เล่นฟอร์จูนรอบนี้กะจะแพ้กี่ตาติดล่ะ?]

"หมูออมสินนำโชค นายสุ่มเจอมันจริงๆ ด้วย!" เฉาหย่าเสวียนอุทาน เดินเข้ามาลูบคลำหมูออมสินด้วยความชอบใจ

ผิวของหมูออมสินฝังด้วยเหรียญทอง ใบหน้าหมูยิ้มร่าเริง ดูมีราศีจับ

นี่เป็นสิ่งอำนวยความสะดวกสายความมั่งคั่งระดับต่ำที่หายากมาก ดาบคลั่งคืนฝนเคยพูดถึงบ่อยๆ

เพราะตอนที่เขาได้ที่หนึ่งในรอบที่สาม เขาก็เลือกหมูออมสินนำโชคนี่แหละ เอาไว้ปั้นพอร์ตได้ดีนักแล

"ใช่ โชคดีจริงๆ" สวี่หลางยิ้ม

เรื่องเงินไม่ใช่ประเด็น เทียบกับหมูออมสินนำโชคแล้ว เขาดีใจที่ได้จำนวนผู้เช่าเพิ่มมากกว่า

นี่คือข่าวดีที่ต้องบอกต่อ!

[สวี่หลาง: สวีหรูเยียน รอบนี้อัปเกรดห้องพัก ฉันได้โควตาผู้เช่าเพิ่มมาอีกที่ เธอพาอู๋เสี่ยวเมิ่งน้องสาวเธอมาด้วยได้เลย]

หลังจากหน้าต่างแชตได้รับการปรับปรุง แชตส่วนตัวจะไม่โชว์เลขห้องอีกต่อไป

ที่ระเบียงทางเดิน สวีหรูเยียนเห็นข้อความแล้วชะงัก ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื้นตัน

ที่สวี่หลางทำแบบนี้ คงเป็นเพราะเห็นแก่เธอ...

สวีหรูเยียนซาบซึ้งใจมาก หัวใจราวกับถูกหินก้อนยักษ์หล่นทับ มันปั่นป่วนรุนแรง

ตัวเธอเองย้ายไปอย่างน้อยก็พอช่วยงานได้ แต่อู๋เสี่ยวเมิ่งย้ายไป ช่วงแรกคงเป็นได้แค่แจกันประดับห้อง

โควตาผู้เช่าของห้องระดับท็อป มีค่ามหาศาลทุกที่นั่ง!

[สวีหรูเยียน: ขอบคุณนะสวี่หลาง พวกเราสองพี่น้องจะไม่ทำให้นายผิดหวังแน่นอน!]

ดูสิ เขาต้องขอบคุณเราด้วยนะ!

เรื่องแบบนี้ถ้าเป็นในโลกปกติ ใครๆ ก็คงด่าว่าไอ้ชาติชั่ว

อื้ม!

ก็ไม่ถึงกับชั่วบริสุทธิ์หรอกนะ เพราะเป็นการสมยอม อีกฝ่ายขอร้องจะมาอยู่เอง

...

สวี่หลางปิดหน้าต่างแชตอย่างสบายใจ กำลังจะคุยกับเฉาหย่าเสวียน ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาอีก

[หลี่ซูเหวิน: น้องชาย หอพักฉันอัปเกรด ส่งชาไปให้ชิมหน่อย]

[สวี่หลาง: ชาอะไรครับ?]

[หลี่ซูเหวิน: ของที่สุ่มได้ในห้องน่ะ]

[สวี่หลาง: ห้องน้าคงไม่ได้ชื่อเรือนจิบชาหรอกนะ?]

[หลี่ซูเหวิน: ฮ่าๆ น้องชายทายถูกครึ่งนึง เมื่อก่อนชื่อเรือนจิบชา ตอนนี้อัปเกรดแล้ว ชื่อเรือนจิบชาธารศิลา รอบนี้พวกเราชนะเกมได้ ต้องขอบคุณน้องชายมาก]

[สวี่หลาง: เรื่องเล็กน้อยครับ]

จากนั้น หลี่ซูเหวินก็ส่งชามาให้สามถ้วย

ถ้วยชาใสราวหยก เป็นเครื่องใช้ที่มีระดับ ส่วนน้ำชาเป็นของกินเล่นเลเวล 4

[ชาธารศิลา]

[ประเภท: เครื่องดื่ม]

[เลเวล: 4]

[ผลลัพธ์: ฟื้นฟูค่าจิตใจของผู้ดื่มอย่างรวดเร็ว]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 280 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: รสชาติเย็นสดชื่น ดื่มแล้วคลายร้อนแก้หนาว สงบจิตใจ]

"ป๋าใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย ดูท่ารอบนี้หลี่ซูเหวินคงได้ของดีมาเยอะ" สวี่หลางลูบคาง ครุ่นคิด

นี่สินะการสร้างคอนเนกชัน

สวี่หลางยังไม่ใช่เสือเฒ่าเจนจัดแบบหลี่ซูเหวิน ตอนนี้ยังทำเรื่องพวกนี้ไม่เป็น

อีกอย่าง เขาจะไปประจบใครได้ ก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้วนี่!

กลับกัน ผู้เล่นธรรมดาอยากประจบเขายังทำไม่ได้เลย กำแพงมันสูงเกินไป!

ไม่มีอะไรเร่งด่วนแล้ว สวี่หลางเลยเริ่มลงทัณฑ์หวังหย่าจือต่อ

พลังระเบิดของแวมไพร์ ใครรู้ก็ต้องร้องอ๋อ ใครมีปืนนวดกล้ามเนื้อที่บ้าน ลองเอามากดมือตัวเองดูสิ จะได้รู้ซึ้ง