บทที่ 120 สวีหรูเยียน: แล้วถ้าเป็นฉันล่ะ?

"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?" อู๋ฮุ่ยฮุ่ยเห็นมอนสเตอร์ที่กำลังพังประตูจู่ๆ ก็วิ่งหน้าตั้งไปข้างหน้า ก็อดสงสัยไม่ได้

"น่าจะเกิดเรื่องใหม่ขึ้นทางฝั่งสวี่หลางอีกแล้วมั้ง" หวังถิงถิงคาดเดา

"เดี๋ยวฉันถามหย่าจือให้" เนี่ยเสี่ยวจู๋รีบเปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวทักหาหวังหย่าจือ

ทว่า ผ่านไปนานสองนาน อีกฝ่ายก็ไม่ตอบกลับ

หวังหย่าจือเห็นข้อความแล้ว

แต่เธอไม่รู้จะตอบยังไงจริงๆ

จะให้บอกเรื่องสวี่หลางมีสกิลพิเศษก็ไม่ได้ ครั้นจะโกหก ก็ต้องหาคำโกหกอื่นมากลบเกลื่อนอีก

ดังนั้น ถึงจะดูใจร้ายไปหน่อย แต่หวังหย่าจือก็เลือกที่จะเงียบ

ช่วยไม่ได้ ถึงความสัมพันธ์กับเนี่ยเสี่ยวจู๋จะพอไปวัดไปวาได้ แต่ยังไงคนกันเองก็สำคัญกว่า

...

"เชี่ยเอ๊ย เกิดอะไรขึ้น ทำไมคะแนนพี่หลางพุ่งแบบนั้น?" เย่ฝานมุดหัวอยู่ในห้อง ว่างๆ ก็เปิดดูตารางคะแนน พบว่าคะแนนสวี่หลางพุ่งพรวดทีละเกือบหมื่น ทีละเกือบหมื่น จนเขาอ้าปากค้าง

[33 เย่ฝาน: พี่ต้าไห่ ดูคะแนนพี่หลางเร็วเข้า]

[33 จางต้าไห่: โอเค]

ในอุโมงค์ใต้ดินแห่งหนึ่ง ตะเกียงไฟโลหิตแขวนอยู่บนผนัง ให้แสงสว่างและความอบอุ่น

จางต้าไห่วางอีเตอร์คุณภาพสูงในมือลง เปิดตารางคะแนนดู สีหน้าตื่นตะลึงทันที

สวี่หลางไปฆ่ามอนสเตอร์ระดับโคตรบอสมาหรือไง? ทำไมคะแนนพุ่งกระฉูดแบบนี้!

ช่างเถอะ ช่างมัน เรื่องในหอพัก เขาไปกังวลด้วยก็ไม่มีประโยชน์

จางต้าไห่ส่ายหน้า คว้าอีเตอร์ขึ้นมาขุดต่อ

อุโมงค์ทอดยาวตรงไปข้างหน้า ตอนนี้ยาวเกือบยี่สิบเมตรแล้ว ยิ่งขุดลึก เศษน้ำแข็งในดินก็ยิ่งเยอะ และอากาศก็ยิ่งหนาวเย็น

"ถึงน้าเหวินที่มีลำดับจะให้เงินแค่แสนเดียว แต่เขาตกลงจะช่วยให้ฉันติดอันดับในรอบหน้า แถมยังช่วยเพิ่มค่ากายภาพให้ฉันตั้งสามแต้ม ถือว่าคุ้มค่ามาก... อื้ม ยังไงฉันก็แค่ช่วยนิดๆ หน่อยๆ ไม่ต้องลงมือตลอดเวลานี่นา"

...

"พี่คะ มอนสเตอร์ไปหมดแล้ว" ในห้อง 180 สวีเสี่ยวเมิ่งพูดเสียงเบา

"อื้ม!" สวีหรูเยียนพยักหน้าแรงๆ แววตาฉายประกายแน่วแน่

เมื่อกี้ตอนที่มอนสเตอร์ยังอออยู่เต็มระเบียงทางเดิน ใจเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

สวี่หลางจะต้านไม่ไหวหรือเปล่า?

อยู่ชั้นเดียวกับสวี่หลาง ชีวิตสบายก็จริง แต่ถ้าสวี่หลางล้มเมื่อไหร่ พวกเธอก็เตรียมตัว GG!

ตอนนั้นเธอเกิดความสงสัยอย่างรุนแรงว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตัวเองถูกต้องหรือเปล่า

การส่งสวีเสี่ยวเมิ่งไปอยู่ห้องสวี่หลาง เป็นทางเลือกที่ดีจริงไหม?

ความจริงถ้าตัวคนเดียว เธอคงไม่วิตกจริตขนาดนี้ ถ้าสวี่หลางล้ม เธอเชื่อมั่นว่าตัวเองหนีรอดได้

แต่ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นเพราะสวีเสี่ยวเมิ่ง

ชีวิตเดียวอาจเบาดุจขนนก แต่สองชีวิตนั้นหนักอึ้งดุจขุนเขา!

...

ราชาผีเหมันต์เห็นทหารยอดฝีมือล้มตายเป็นเบือที่ระเบียงทางเดินชั้นสิบ ก็โกรธจนทุบบัลลังก์น้ำแข็งระบายอารมณ์

กำเริบเสิบสาน มันจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว!

ไม่ใช่ว่าเขารับความสูญเสียไม่ได้ แต่รับไม่ได้ที่เสียทหารไปตั้งมากมาย แต่กลับไม่ได้ผลงานอะไรกลับมาเลย

แค่แตะประตูก็ตายแล้ว พวกแกมันขยะเปียกหรือไง?!

"ต้องฆ่าไอ้ผู้ชายคนนั้นให้ได้ ต้องฆ่ามัน!" ราชาผีเหมันต์กัดฟันกรอด ดวงตาสาดแสงสีแดงฉาน

เหล่าองครักษ์ผีเหมันต์พากันตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว

"ยิงสิวะ พวกแกทำบ้าอะไรอยู่ ไม่เห็นเหรอว่าพวกมันวิ่งออกมาจากห้องกันแล้ว?" จู่ๆ ราชาผีเหมันต์ก็หันไปตะคอกใส่องครักษ์ น้ำลายกระเด็น

ในชั้นอื่นๆ มอนสเตอร์กระจายตัวกันอยู่ ผู้เล่นจึงมักจะโผล่หัวออกมาดูบ่อยๆ

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

องครักษ์ผีเหมันต์รีบง้างธนู ยิงถล่มใส่หอพักทันที

"ไอ้พวกสวะ!!! คนยังไม่ออกมา พวกแกยิงมั่วหาอะไรวะ?!" ราชาผีเหมันต์แทบอกแตกตาย

องครักษ์ผีเหมันต์ที่โดนกดดันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแทบจะร้องไห้

เป็นมอนสเตอร์นี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

...

หลังจาก "เครื่องแยกมิติว่างเปล่า" ปรากฏตัวไม่ถึงสามนาที มอนสเตอร์หน้าห้อง 200 ก็ถูกกวาดล้างจนเกลี้ยง

"เฮ้อ... ช่างเป็นศึกรุกรับที่ดุเดือดถึงใจจริงๆ!" เฉาหย่าเสวียนส่ายหน้าถอนหายใจ ทำท่าเหมือนเหนื่อยสายตัวแทบขาด

สวี่หลางปรายตามองเฉาหย่าเสวียน

จงใจแย่งบทพูดใช่ไหม?

ความแค้นนี้เขาจดลงบัญชีหนังหมาแล้ว พรุ่งนี้เช้าเจอกันแน่

"รีบออกไปเก็บของเถอะ ฉันเห็นของดีเพียบเลย" หวังหย่าจือยิ้มบางๆ

ด้วยประสบการณ์นับของรางวัลมาอย่างโชกโชน สายตาของสาวๆ จึงเฉียบคมขึ้นมาก

ของหลายชิ้นแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา

ห้าคนในห้อง 200 ออกมาเก็บกวาดสนามรบ ถงฉีปล่อยผีเลี้ยงห้าตัวออกมาคุ้มกัน

ผู้เล่นคนอื่นในชั้นสิบเห็นแต่ไกลก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้

และเมื่อเทียบกับวันก่อนๆ ตอนนี้ผู้เล่นส่วนใหญ่แค่โผล่หน้าออกมาดู รีบเก็บของแล้วกลับเข้าห้องทันที ไม่ยอมอยู่นานแม้แต่วินาทีเดียว

ข้างนอกมันหนาวนรกแตกจริงๆ

วันนี้ราชาผีเหมันต์มาร่ายเวทมนตร์อีกรอบ ทำให้อุณหภูมิลดต่ำลงไปอีก จนไปหยุดนิ่งที่ลบห้าสิบองศา!

เมื่ออุณหภูมิลดลง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าราคาอุปกรณ์กันหนาวในตลาดซื้อขายก็พุ่งขึ้นอีกระลอก

แถมศึกครั้งนี้ ในกองทัพผีเหมันต์ไม่มีหมาป่าหิมะ ทำให้หนังหมาป่ายิ่งกลายเป็นของหายากเข้าไปใหญ่

แม้จะยังอยู่ในช่วงมอนสเตอร์บุก แต่ผู้เล่นทุกตึกต่างจับตาดูตลาดซื้อขาย ปฏิกิริยาของตลาดจึงรวดเร็วมาก

สวีหรูเยียนเดินออกจากห้อง ไม่ได้ลงไปช่วยข้างล่าง แต่มองมาทางกลุ่มสวี่หลาง

พอเธอเห็นหนังหมาป่าที่พันรอบศาลเจ้าผีเหมันต์ สีหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยว

อะไรวะนั่น วิญญาณพิทักษ์บ้านนายใส่เสื้อด้วยเรอะ?!

สวีหรูเยียนรีบเดินเข้าไป จนไปหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 190 ไม่กล้าเข้าไปใกล้กว่านี้

"รอบนี้ได้ของเยอะเลยนะ" สวีหรูเยียนชวนคุยแก้เก้อ

สวี่หลางมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า "ข้างล่างยังรบกันอยู่ เธอมาคุยเรื่องไร้สาระกับฉันเนี่ยนะ?"

ความหมายคือ มีอะไรก็รีบพูด อย่ามาตอแหล

สวีหรูเยียนคิ้วกระตุก คิดถึงสวี่หลางคนเก่าที่เธอยังเก็บค่าข้อมูลได้ชะมัด

ไอ้เด็กหนุ่มที่มีแววนิดหน่อยในตอนนั้น ผ่านเกมไปรอบเดียว ทิ้งห่างเธอจนไม่เห็นฝุ่น!

"เรื่องที่ฉันเคยคุยกับนายคราวก่อน คิดดูหรือยัง?" สวีหรูเยียนถาม

"เรื่องจองสิทธิ์ผู้เช่าน่ะเหรอ?" สวี่หลางเลิกคิ้ว

ได้ยินบทสนทนา สาวๆ ที่กำลังเก็บของก็ชะลอมือลง หันมามองสวีหรูเยียนเป็นตาเดียว

"อื้ม" สวีหรูเยียนพยักหน้า

"ฉันบอกไปแล้วนี่ ว่าน้องสาวเธอไม่ผ่าน" สวี่หลางส่ายหน้าปฏิเสธ สีหน้าเรียบเฉย

ความจริงเขาก็มีความคิดอยู่บ้าง

ถ้าจบเกมรอบนี้แล้วยังหาคนอื่นที่เหมาะสมไม่ได้ สวีเสี่ยวเมิ่งก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

ยังไงซะ ได้พาลมาช่วยปั๊มแต้มเร็วขึ้นวันนึง ก็ยิ่งปั้นพอร์ตโตเร็วขึ้นวันนึง

แถมสวีเสี่ยวเมิ่งดูไม่ใช่เด็กสาวที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว น่าจะเข้ากับคนในห้อง 200 ได้เร็ว

"แล้วถ้าเป็นฉันล่ะ?" สวีหรูเยียนโพล่งออกมา

"เธอ?!" สวี่หลางแปลกใจ "ไม่ดูแลน้องสาวแล้วเหรอ?"

ระหว่างพูด เขาเปิดดูข้อมูลของสวีหรูเยียน

[ชื่อ: สวีหรูเยียน]

[ประสบการณ์: รอบที่ 5 (กำลังดำเนินการ)]

[หมายเลขห้อง: 180 (เจ้าของห้อง)]

[ความสบายใจ: 98 (สามารถเพิ่มอัตราแลกเปลี่ยนเหรียญฝันร้าย 98%)]

เชี่ย! พระเจ้าจุติ!

ค่าความสบายใจเริ่มต้นเก้าสิบแปด เต็มหลอดชัดๆ!

พอสวีหรูเยียนแสดงเจตนาอยากเป็นผู้เช่า ความรู้สึกที่สวี่หลางมีต่อเธอก็เปลี่ยนจาก "ยัยงูพิษ" เป็น — แฟนสาวสายแมงป่องผู้ยั่วยวน · อกภูเขาไฟบั้นท้ายดินระเบิด · ฝีมือฉกาจ · สุดยอด "พาล" เกรดพรีเมียมที่ใช้งานได้จริง!

นี่ไม่ใช่งูพิษแล้ว นี่มันสุดยอดผู้เช่าของฉันชัดๆ!