บทที่ 115 จิตสังหารที่พุ่งพล่าน, ศึกรุกรับที่ดุเดือดถึงใจ!

หลังนายร้อยผีเหมันต์ถูกระเบิดจนเละเทะและล้มคว่ำหน้าลง

ท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้อง หลี่ซูเหวินคำรามต่ำ ย่อตัวลงแทงหอกยาวออกไปอย่างแม่นยำ ทะลุคอหอยนายร้อยผีเหมันต์ในพริบตา

นายร้อยผีเหมันต์ล้มลงชักกระตุกแล้วสิ้นใจ ของดรอปวูบวาบกระเด็นออกมาหลายชิ้น

หลี่ซูเหวินก้าวเข้าไปเก็บของอย่างใจเย็น พลางแทงซ้ำมอนสเตอร์ที่บาดเจ็บจากแรงระเบิดตายไปอีกหลายตัว

ทันใดนั้น ลูกธนูห่าใหญ่ก็พุ่งเข้ามา

องครักษ์ผีเหมันต์เปิดฉากโจมตีแล้ว!

หลี่ซูเหวินรีบย่อตัวหลบ พอฝนธนูผ่านไป เขาก็เก็บของเสร็จพอดี แล้วรีบวิ่งกลับเข้าโถงทางเดิน

"น้าเหวิน..."

ผู้เล่นหลายคนมองหน้าเขาด้วยสีหน้าแปลกๆ

ของก็ไม่ได้ คะแนนก็ไม่ได้... แบบนี้มันขาดทุนเห็นๆ

หลี่ซูเหวินเข้าใจความคิดพวกเขาดี จึงยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง "ใครเสียหายตรงไหนไปบอกเสี่ยวหงนะ เดี๋ยวเขาจะชดเชยให้"

"ได้ครับ!"

"ขอบคุณครับน้าเหวิน!"

"ขอบคุณมากครับ น้าเหวินใจป้ำจริงๆ!"

เสียงชื่นชมดังเซ็งแซ่ในหมู่ผู้เล่น

ถึงคนที่กล้าออกมาสู้จะมีฝีมือกันทั้งนั้น แต่ถ้ามีของฟรีให้เก็บแล้วไม่เอา ก็โง่เต็มที มีโอกาสก็ต้องคว้าไว้ก่อน

...

ที่ชั้นสิบ สวี่หลางรู้ข่าวจากห้องแชตว่าพวกหลี่ซูเหวินจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็ขมวดคิ้วมุ่น

เขายืนล่อเป้าอยู่ตั้งนาน ราชาผีเหมันต์กลับนิ่งเฉยไม่ขยับ

เขาชักปืนออกมา ตั้งท่าจะยิงยั่วโมโหราชาผีเหมันต์สักสองนัดให้ความดันขึ้น แต่กลับเห็นราชาผีเหมันต์หน้าเขียวสลับแดง จู่ๆ ก็ตะโกนลั่น สั่งให้มอนสเตอร์ทั้งหมดบุกหอพักพร้อมกัน!

เดิมทีราชาผีเหมันต์กะจะค่อยๆ นวดให้หอพักแตกทีละน้อย แต่กลายเป็นว่าเสียแผน เสียไพร่พลไปฟรีๆ หนึ่งกองร้อย ทำให้มันโกรธจัด

เยี่ยม!

ในที่สุดก็ไม่ต้องยืนดูคนอื่นเล่นแล้ว!

สวี่หลางยิงปืนออกไปสองนัดอย่างอารมณ์ดี กระสุนแหวกฝ่าพายุหิมะพุ่งเข้าใส่ราชาผีเหมันต์ แต่ก็ถูกม่านพลังน้ำแข็งสีฟ้ากั้นไว้ได้

ราชาผีเหมันต์ส่งสายตาเย็นยะเยือกจ้องสวี่หลางราวกับมีดน้ำแข็ง

จิตสังหารระหว่างทั้งสองฝ่าย เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

สวี่หลางเห็นราชาผีเหมันต์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมองครักษ์ จึงทำท่าคว่ำนิ้วโป้งลงเยาะเย้ย

ตราบใดที่เจ้านั่นยังไม่บุกขึ้นมา เขาก็ยังไม่กล้าใช้เหรียญฝันร้ายสามพันเหรียญที่มีอยู่

ช่วยไม่ได้ ข้อมูลทุกอย่างของมันเป็นเครื่องหมายคำถาม สวี่หลางไม่กล้าเสี่ยง ถ้าพลาดขึ้นมา ครอบครัวเขาอาจตายกันหมด

สวี่หลางฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากข้างล่าง มองราชาผีเหมันต์อย่างลึกซึ้งอีกครั้ง แล้วเดินกลับเข้าห้องอย่างไม่รีบร้อน

รอบนี้ กองกำลังหลักของกองทัพผีเหมันต์ มุ่งเป้ามาที่ชั้นสิบโดยตรง

นายร้อยผีเหมันต์หนึ่งตัว นำทัพนายสิบสามตัว ทหารเลวสามสิบตัว หมาป่าหิมะสามสิบตัว และมอนสเตอร์ระเบิดสามตัว แห่กันขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง!

ปกติแล้ว ถ้ามีแม่ทัพบัญชาการ มอนสเตอร์มักจะเน้นบุกข้างล่างมากกว่าข้างบน

แต่คราวนี้กลับกันอย่างสิ้นเชิง!

ราชาผีเหมันต์มองไปที่ระเบียงทางเดินชั้นสิบ สีหน้าค่อยๆ มืดครึ้มลง

มอนสเตอร์ชั้นอื่นกระจายตัวบุกอย่างเป็นระบบระเบียบ มีแค่ชั้นสิบที่มอนสเตอร์ต่อแถวเรียงหนึ่ง และแถวนั้นก็หดสั้นลงเรื่อยๆ!

...

"ราชาผีเหมันต์นี่มันโง่หรือเปล่า ทำไมส่งหมาป่าหิมะไปชั้นสิบหมดเลย!" ในห้อง 77 โจวต้าฮาดูรูปที่ผู้เล่นชั้นสิบส่งมาในห้องแชต คิ้วภายใต้แว่นกรอบทองขมวดเข้าหากัน

"ซวยชะมัด มอนสเตอร์ดรอปของแพงแบบนี้ เสร็จไอ้หมอนั่นคนเดียวอีกแล้ว!" ผู้เช่าคนหนึ่งสบถ

โจวต้าฮาส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ คำนวณจำนวนหนังหมาป่าที่สวี่หลางน่าจะมีในใจ

อัตราการดรอปหนังหมาป่าไม่ต่ำเลย เฉลี่ยฆ่าสามตัวจะได้หนึ่งผืน

รอบนี้สวี่หลางน่าจะได้หนังหมาป่าอย่างต่ำสิบผืน... แค่คิดก็ปวดหัว

"พี่ฮา เราจะรับซื้อของกันหนาวพวกนั้นต่อไหม?"

"รับสิ ทำไมจะไม่รับ ตอนนี้อุณหภูมิลบสี่สิบแล้ว อนาคตยิ่งหนาวกว่านี้อีก! เอ้อ บอกพวกนายทุนคนอื่นให้โอนเงินมาเพิ่มด้วย เงินจะหมดแล้ว!"

"ได้เลย!"

...

"...ป้อมปราการพลังโจมตีเบาไป ปั๊มคะแนนได้ไม่เท่าไหร่เลย" ในห้อง 180 สวีหรูเยียนมองมอนสเตอร์ที่ต่อแถวยาวเหยียดอยู่ข้างนอก แล้วถอนหายใจอย่างเสียดาย

"พี่คะ หนูว่าเราน่าจะทำเหมือนพี่ฮุ่ยฮุ่ย ต่อไปเน้นอัปเกรดป้อมปราการอย่างเดียวเลยดีไหม" สวีเสี่ยวเมิ่งเม้มปาก พูดเสียงเบา

แบบนั้นมันเสี่ยงเกินไป... สวีหรูเยียนตาวาวโรจน์ กำลังจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงความพิเศษของสวี่หลาง ก็เปลี่ยนใจ "ลองดูก็ได้ อนาคตเราอาจจะพัฒนาเป็นชั้นที่เน้นโจมตีเต็มรูปแบบก็ได้นะ"

"เอ๊ะ?" สวีเสี่ยวเมิ่งทำหน้างง

สวีหรูเยียนสอนน้องสาวอย่างใจเย็น

"หอพักหนึ่งตึก หลังจบเกมสามรอบ หอพักที่ยังไม่อัปเกรดทั้งหมดจะอัปเกรดพร้อมกันหมด แปลว่าจบเกมรอบนี้ ทุกห้องจะมีป้อมปราการใช้แล้ว!"

"ถึงตอนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นในแต่ละชั้นจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น!"

"หลังจบเกมรอบที่ 3 เกมของจริงถึงจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก!"

...

"ฮ่าๆๆ ฉันจะฆ่าบอสแล้ว!" ที่ห้อง 186 อู๋ฮุ่ยฮุ่ยแนบหน้ากับตาแมว ตื่นเต้นสุดขีด

เห็นนายร้อยผีเหมันต์หน้าห้องถูกนวมสปริงเด้งดึ๋งต่อยกระเด็นไปติดกำแพง พอมันจะลุกขึ้น นวมสปริงก็เด้งออกมาต่อยซ้ำ อัดก็ติดกำแพงอีกรอบ

ทำซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ จนนายร้อยผีเหมันต์ถูก "ตอด" จนตายคาที่!

อู๋ฮุ่ยฮุ่ยเห็นของที่ดรอป รูม่านตาหดเกร็ง แทบจะพุ่งออกไปเก็บทันที!

สิ่งที่นายร้อยผีเหมันต์ดรอปออกมา คือพิมพ์เขียวแผ่นหนึ่ง แถมดูจากรูปร่างแล้ว เป็นพิมพ์เขียวประตูซะด้วย!

"รวยแล้ว รวยแล้ว รวยแล้ว ถิงถิง เสี่ยวจู๋ พวกเรารวยแล้ว! นายร้อยผีเหมันต์ดรอปพิมพ์เขียวประตู!" อู๋ฮุ่ยฮุ่ยตะโกนลั่น

สองสาวดีใจจนเนื้อเต้น

พิมพ์เขียวที่ดรอปจากมอนสเตอร์เลเวล 5 อย่างน้อยก็ต้องเป็นเลเวล 4 สิหน่า?!

"ฮุ่ยฮุ่ย เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ ไม่งั้นพวกที่มีวัตถุดิบอาจจะโก่งราคาเราได้!" เนี่ยเสี่ยวจู๋ดีใจได้แป๊บเดียว ก็ฉุกคิดเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

ตอนนี้ทีมสามคนแห่งห้อง 186 อู๋ฮุ่ยฮุ่ยเป็นหัวหน้า หวังถิงถิงกลายเป็นมือขวา ส่วนเนี่ยเสี่ยวจู๋เป็นมันสมอง กลายเป็นสามประสานที่ลงตัว

"ใช่ ห้ามบอกใครเด็ดขาด!" อู๋ฮุ่ยฮุ่ยกลั้นหายใจ

ในเมื่อเป็นพิมพ์เขียวที่ดรอปจากนายร้อยผีเหมันต์ วัตถุดิบที่ใช้สร้าง ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับวัตถุดิบที่ดรอปจากพวกผีเหมันต์นั่นแหละ

...

"ช่างเป็นศึกรุกรับที่ดุเดือดถึงใจจริงๆ!" สวี่หลางถอนหายใจอย่างซาบซึ้ง

ในจอมอนิเตอร์ ผีเหมันต์ทุกตัวนอนกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกต่อไป

"ฮ่าๆ นั่นสิ หน้าไม้ปีกอินทรีทองคำยิงจนควันแทบขึ้น เหนื่อยแย่เลย!" เฉาหย่าเสวียนหัวเราะร่า

ทั้งห้าคนเดินออกจากห้องราวกับชาวนาผู้เก็บเกี่ยวผลผลิต

เรียนรู้จากบทเรียนคราวก่อน สวี่หลางไม่ก้มเก็บของ แต่ยืนคุมเชิงระวังภัยรอบด้าน

มอนสเตอร์ที่บุกรอบนี้แม้คุณภาพจะสูง แต่จำนวนน้อยลงมาก เงินที่ดรอปเลยได้แค่นิดหน่อย ต้องอาศัยขายไอเท็มมาชดเชย แต่กว่าจะขายได้ก็ต้องใช้เวลา