บทที่ 110 ถูกผู้เล่นลอบโจมตี, สังหารคนด้วยความพิโรธ!

สวี่หลางชอบดาบเล่มนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ฆ่าศัตรูความทนทานไม่ลด คมกริบถึงขีดสุดตลอดเวลา ฟันทหารผีเหมันต์เลเวล 3 ทีเดียวตัวขาดครึ่ง!

ถ้าเขามีวิชาแปดแขนแบบนาจา แล้วถือคมดาบเพลิแกนโลหิตแปดเล่ม คงวิ่งเข้าไปกลางดงมอนสเตอร์ ปั่นเป็นเครื่องบดเนื้อได้สบายๆ

ตามที่ดาบคลั่งคืนฝนพรำเล่า คนคลั่งเกราะหนักก็เป็นผู้เล่นสายกายภาพ ไม่รู้ว่าจะโหดขนาดไหน

อุปกรณ์สวมใส่ของสวี่หลางตอนนี้ถือว่าดีใช้ได้ แต่จะให้วิ่งเข้าไปกลางดงมอนสเตอร์ เขาก็ยังไม่กล้าอยู่ดี

"สวี่หลาง มอนสเตอร์หมดแล้ว!" เฉาหย่าเสวียนรายงาน

"งั้นก็ไปเก็บของกัน" สวี่หลางยักไหล่ เปิดประตูห้อง

ตอนนั้นอู๋ฮุ่ยฮุ่ยและคนอื่นๆ ก็ออกมาเก็บของหน้าห้องตัวเองเหมือนกัน ส่วนโถงทางเดินฝั่งซ้ายเต็มไปด้วยผู้เล่นสาย "ไฮยีน่า" ที่นำโดยเจิ้งข่าย

หน้าห้อง 200 กองภูเขาเสบียงกองมหึมา มีทั้งอุปกรณ์และม้วนคัมภีร์สกิล เห็นแล้วน้ำลายไหล

กองเสบียงกินพื้นที่รัศมีห้าเมตร มีเส้นแบ่งเขตชัดเจนกับพื้นที่อื่น ขณะที่เฉาหย่าเสวียนและคนอื่นๆ กำลังจะเข้าไปเก็บของ สีหน้าสวี่หลางก็เปลี่ยนไปทันที

"ถอยไป!"

สวี่หลางตะโกนบอกให้ถอย แต่ตัวเองกลับพุ่งสวนออกไป ยกโล่ผีทองคำดำขึ้นกันเหนือราวกระเบียง

ระเบิดลูกหนึ่งลอยโค้งขึ้นมา คนขว้างน่าจะมีสกิลเฉพาะทาง วิถีระเบิดจึงโค้งขึ้นเป็นแนวสวยงาม พอระเบิดกระทบโล่ ก็บึ้มทันที!

สะเก็ดระเบิดปลิวว่อน โดนเฉาหย่าเสวียนและเชอร์รี่เต็มๆ!

ไอ้เวรเอ๊ย!

ใครจะไปทนไหว!

สวี่หลางโกรธจัด เก็บโล่แล้วกระโดดลงไปกลางอากาศ ใช้เท้าถีบผนังหมุนตัวพุ่งเข้าไปที่โถงทางเดินชั้นเก้า ภาพแรกที่เห็นคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

[ชื่อ: เฉินเชอ]

[ประสบการณ์: รอบที่ 4]

[หมายเลขห้อง: 178 (ผู้เช่า)]

ชายคนนั้นเห็นสวี่หลาง สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสุดขีด หันหลังวิ่งหนีกลับเข้าห้อง

ประตูห้อง 178 เปิดอ้าอยู่ ผู้เล่นในห้องชะโงกหน้าออกมามองเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นสวี่หลางลงมา หน้าก็ซีดเผือด รีบปิดประตูใส่ทันที

ปัง!

เฉินเชอตาค้าง หางตาเห็นแสงสีเลือดวาบขึ้นข้างหลัง พยายามจะหันกลับไปมอง ก็รู้สึกหน้ามืดวูบ

— วิญญาณหลุดออกจากร่าง!

คมดาบเพลิแกนโลหิตตวัดวูบ ผ่ากะโหลกเขาแยกเป็นสองซีก!

สวี่หลางยังไม่หายแค้น ตวัดดาบกลับหลังฟันร่างเฉินเชอขาดเป็นสองท่อน เขามองจ้องไปที่ห้อง 178 อย่างอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะปีนกลับขึ้นชั้นสิบอย่างรวดเร็วราวกับแมงมุมยักษ์

แม้จะไว้ใจถงฉีกับหวังหย่าจือ แต่ถ้าทิ้งห่างนานเกินไป กลัวจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน เขาเลยรีบกลับโดยไม่สนใจจะค้นศพด้วยซ้ำ

โชคดีที่พอกลับขึ้นมาถึงชั้นสิบ ทุกอย่างยังปกติดี

ผู้เล่นคนอื่นถอยห่างออกไปไกลกว่าเดิมซะอีก!

ผีเลี้ยงสีดำทมิฬน่าสยดสยองสิบตัวลอยคุ้มกันหน้าห้อง 200 ไม่มีใครกล้าเฉียดใกล้!

ทว่า ดวงตาของสวี่หลางหรี่ลง จ้องมองไปที่กลุ่มผู้เล่นไฮยีน่าทางฝั่งซ้าย

คนพวกนี้ เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง!

เจิ้งข่ายกลืนน้ำลาย "พี่... พี่หลาง ผมแค่มาทักทายพี่เฉยๆ นะครับ!"

นี่คือความจริง ไม่งั้นเขาลงไปช่วยข้างล่างนานแล้ว ไม่มายืนบื้ออยู่ตรงนี้หรอก

ตอนนี้เขาอยากจะร้องไห้ รู้สึกเหมือนมีขี้ป้ายกางเกง แก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้น

เขาหารู้ไม่ว่า ที่สวี่หลางมองมา ไม่ได้จ้องจับผิดเขา แต่กำลังใช้สัมผัสตรวจจับรังสีอำมหิตต่างหาก

"แยกย้ายกันไปซะ" สวี่หลางพูดเสียงเย็น

ผู้เล่นทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวาต่างรีบสลายตัวทันที

เฉาหย่าเสวียนและสาวๆ เป็นที่รักของคนในชั้น เพื่อนบ้านสาวๆ แทบไม่มีใครคิดร้าย

แน่นอน อาจเป็นไปได้ว่าสัญชาตญาณขั้นเทพของสวี่หลางเลเวลยังต่ำ รัศมีการตรวจจับยังไม่ไกลพอ

เชอร์รี่และเฉาหย่าเสวียนอยู่ที่ห้องโถงทางเข้า หวังหย่าจือกำลังดูอาการ

สวี่หลางเดินเข้าห้อง ถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรมากไหม?"

"สวี่หลาง นายกลับมาแล้ว ฉันกลัวแทบตาย" เฉาหย่าเสวียนมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน พอเห็นหน้าเขาก็อุ่นใจขึ้นมาทันที

เห็นเธอยังมีแรงพูด สวี่หลางก็รู้ว่าอาการไม่หนัก เขาตรวจดูบาดแผล เฉาหย่าเสวียนเจ็บที่ไหล่และหลัง ส่วนเชอร์รี่เจ็บที่แขนขวา

พอดึงสะเก็ดระเบิดออก สวี่หลางก็เริ่มทายาให้สองสาว

ระหว่างนั้นถงฉีกับหวังหย่าจือก็ไม่ได้อยู่เฉย รีบออกไปขนของกลับเข้ามา

เรื่องที่คนในห้อง 200 ถูกลอบโจมตีแพร่สะพัดไปในห้องแชตอย่างรวดเร็ว กลายเป็นประเด็นร้อนแรงรองจากเรื่องราคาอุปกรณ์กันหนาว

ในห้องแชตสาธารณะที่ทุกคนเห็น ส่วนใหญ่จะแสดงความห่วงใยสวี่หลาง แต่ในมุมมืด มีเสียงนินทาว่าร้ายมากกว่านั้นเยอะ

"ทำไมไม่ระเบิดตายห่าไปซะ ไอ้สวี่หลางนั่นเล่นเกมไม่ตั้งใจ เอาแต่เลี้ยงผู้หญิง ฉันหมั่นไส้มันกับผู้หญิงของมันมานานแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ ฉันก็เหมือนกัน!"

"ดูสิ วันๆ เอาแต่มุดหัวอยู่ในบ้าน ไม่ยอมออกไปกวาดล้างตึก สงสัยกลัวตาย เป็นพวกตาขาวแถมบ้ากามชัดๆ!"

"มันคงไม่ได้คิดว่าการไม่ออกไปข้างนอกเป็นการเสียสละทรัพยากร แล้วหวังให้พวกเราขอบคุณหรอกนะ!"

"แค่กลัวตายเท่านั้นแหละ! ถ้าใจบุญจริง ของกองพะเนินหน้าบ้านมัน ทำไมไม่แบ่งมาให้คนอื่นบ้างล่ะ?"

"สัส ไอ้เฉินเชอนั่นทำงานประสาอะไร ทำไมไม่พกระเบิดไปสักสองลูก ปาอัดให้สวี่หลางตายคาที่ไปเลย!"

"เลิกคุยเถอะ รีบหาของกันหนาวดีกว่า ฮิๆ เมื่อวานฉันเก็งกำไรได้มาเพียบ"

"ซู้ด~ ราคาของกันหนาวขึ้นอีกแล้ว เยี่ยมไปเลย!"

...

ในห้อง 200 สวี่หลางหน้าเครียด ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

"เอาเถอะน่าสวี่หลาง อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ บรรยากาศเสียหมด" เฉาหย่าเสวียนทนไม่ไหว พูดขึ้นมา

สวี่หลางคิดตามก็เห็นด้วย ทำหน้าบึ้งใส่คนกันเองมันดูไม่ดี เขาเลยฝืนยิ้ม "หลักๆ คือในบ้านไม่มีอะไรทำ ถ้าครั้งหน้าเลือกทีวีเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกหลักก็น่าจะดี เวลาเบื่อๆ จะได้ดูทีวีแก้เซ็ง"

เฉาหย่าเสวียนกลอกตา "ลืมแล้วเหรอ ทีวีเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกหลักที่จะโผล่มาหลังรอบที่ 6 ตอนนี้นายอยากเลือกก็เลือกไม่ได้ย่ะ"

ตามที่ดาบคลั่งคืนฝนพรำบอก ทีวีมีช่องรายการเสียเงินที่ฉายอะไรเด็ดๆ ให้ดูด้วย

สวี่หลางมุมปากกระตุก อุตส่าห์หาเรื่องคุย ยัยนี่ก็ช่างขัดคอซะจริง

คืนนี้เสร็จแน่ เฉาหย่าเสวียน!

หลังจากแขวะสวี่หลางเสร็จ เฉาหย่าเสวียนก็มองเชอร์รี่ใช้เวทรักษาด้วยตาเป็นประกาย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกลายเป็นเป้าหมายหลักในการ "ปั๊มแต้ม" คืนนี้ไปแล้ว

"ไม่เจ็บแล้ว" เชอร์รี่โชว์แขนขาวผ่องให้เฉาหย่าเสวียนดู แผลสมานกันสนิท "หย่าเสวียน มาให้ฉันลองรักษาดูบ้างสิ เวทรักษาใช้คู่กับยาระดับสูง ได้ผลดีมากเลยนะ"

เฉาหย่าเสวียนพยักหน้าหงึกๆ

เนื่องจากแผลของเฉาหย่าเสวียนกินพื้นที่กว้าง เชอร์รี่เลยต้องใช้พลังจิตไปเยอะ พอรักษาเสร็จก็รู้สึกเวียนหัว

"พวกเธอสองคนพักผ่อนเถอะ" สวี่หลางไปกดน้ำอุ่นจากเครื่องทำน้ำดื่มมาสองแก้ว วางไว้บนโต๊ะรับแขก

เฉาหย่าเสวียนอ้าแขนรอ ส่งสายตาออดอ้อนยั่วยวน

สวี่หลางส่ายหน้ายิ้มๆ อุ้มเฉาหย่าเสวียนด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างอุ้มเชอร์รี่ พาไปวางบนเตียงฝันร้าย

จากนั้นเขากับหวังหย่าจือช่วยกันนับของเสร็จ ก็ตามขึ้นไปบนเตียง เพราะข้างนอกมันหนาว

พอล้มตัวลงนอน สวี่หลางกำลังจะทำสมาธิ ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา

[200 หวังหย่าจือ: คนปาระเบิดน่าจะมีรูมเมตอยู่นะ เราจะลงมือเมื่อไหร่?]