บทที่ 1106: ความปรารถนาอันเรียบง่าย

#ห้องประชุมกองบังคับการตำรวจสืบสวนเมืองหลานเยว่

นายตำรวจในทีมเฉพาะกิจคดีค้างเก่าของเจียงหยวนกว่า 30 ชีวิต นั่งเรียงแถวเป็นระเบียบ เบื้องหน้าของแต่ละคนมีคอมพิวเตอร์หรือไม่ก็ปึกสำนวนคดี ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับการอ่านด้วยสีหน้าจริงจัง

เว่ยซือค่านที่เดินเอาข้าวมาส่งเห็นภาพนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะแอบถ่ายรูปไว้ พอกลับไปก็รีบเอาให้เจี่ยนโหลวหยวนหัวหน้าของตนดูพลางว่า “พี่ดูพวกนั้นทำงานสิ พับผ่าเหอะ คน 30 กว่าคนมานั่งรุมอ่านสำนวนคดีเดียวกัน แถมยังเป็นคดีที่ควรจะปิดไปแล้วเพราะไม่มีหลักฐานเพิ่มเติมอีก มิน่าล่ะพวกนั้นถึงคลี่คลายคดีใหญ่ๆ ได้...”

“ถ้านายมีงบประมาณให้ใช้ไม่อั้น โบนัสจัดเต็ม ทำทีละคดีใหญ่ๆ แถมมีคนจัดการเรื่องการกินอยู่หลับนอนให้เรียบร้อย นายก็มีสมาธินั่งอ่านสำนวนเดียวได้เหมือนกันนั่นแหละ” เจี่ยนโหลวหยวนทำสีหน้าเหมือนคนที่เห็นโลกมาเยอะ

เว่ยซือค่านเริ่มคึก “งั้นเราลองทำแบบนั้นบ้างไหมล่ะ? ถ้าพวกเราทำสำเร็จ ก็จะกลายเป็น ‘ทีมเฉพาะกิจคดีค้างเก่าเจี่ยนโหลวหยวน’ ไง”

“ใครว่านายไม่รู้จักกาลเทศะกันนะ” เจี่ยนโหลวหยวนมองเว่ยซือค่านแล้วยิ้มขำ “อย่างน้อยนายก็ไม่ได้ตั้งชื่อว่า ‘ทีมเฉพาะกิจคดีค้างเก่าเว่ยซือค่าน’ ล่ะนะ”

“ผมแบกรับความกดดันขนาดนั้นไม่ไหวหรอก หัวหน้าหลิวนี่เท่ากับเดาสุ่มเอาเลยนะว่ามันมีคดีซ้อนคดีอยู่ ถ้าเกิดมันไม่มีขึ้นมาจริงๆ ผมจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะหน้าแตกขนาดไหน” เว่ยซือค่านนั้นเป็นคนรู้ความเกินไป พอคิดถึงจุดนี้เขาก็อดขนลุกซู่ไม่ได้

“นายแบกไม่ไหว แล้วคิดว่าฉันจะแบกไหวเหรอ?” เจี่ยนโหลวหยวนเองก็รู้สึกไม่สบายใจพอกัน

เว่ยซือค่านหัวเราะร่า “เป็นวัวเป็นควายมันเหนื่อย แต่เป็นวัวเป็นควายที่ต้องแบกความรับผิดชอบด้วยเนี่ยเหนื่อยกว่าเยอะ”

เจี่ยนโหลวหยวนเองก็จินตนาการไม่ออกว่าภายใต้สถานการณ์แบบไหนที่ตนจะกล้าสรุปแบบหลิวจิ่งฮุ่ย

--

ในสายตาของเขา เรื่องนี้มันดูไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่ คดีที่อุตส่าห์ปิดได้สวยๆ กลับต้องมาเริ่มหาเรื่องใส่ตัวใหม่ เจี่ยนโหลวหยวนมองแล้วเสียดายแทน ที่สำคัญคืออนาคตมันช่างเลือนลาง การทุ่มเทแรงงานและทรัพยากรมากมายอีกครั้งเพียงเพื่อขุดรากถอนโคนคดีเดิมกับผู้ต้องสงสัยคนเดิม เจี่ยนโหลวหยวนเองไม่มีทางตัดสินใจแบบนั้นแน่

คดีเผาศพทะเลสาบตงซีแม้จะเทียบไม่ได้กับคดีฆาตกรรมหลี่เหยาจี้ก่อนหน้านี้ แต่การสืบสวนคดีเผาศพที่มีเหยื่อมากกว่าหนึ่งคนจนคลี่คลายคดีได้ก็นับว่าสุดยอดมากแล้ว

ถ้าเจี่ยนโหลวหยวนคลี่คลายคดีนี้ได้ เขาคงจะถนอมผลงานนี้ไว้เยี่ยงไข่ในหิน ไม่ยอมเอามาเสี่ยงแบบนี้เด็ดขาด

“แต่พวกเจียงหยวนเนี่ย ปล่อยให้หลิวจิ่งฮุ่ยเดาสุ่มไปเรื่อยแบบนั้น ใจถึงจริงๆ นะครับ” เว่ยซือค่านทอดถอนใจอีกครั้ง เขาเข้าทำงานที่กองสืบเมืองหลานเยว่ด้วยอุดมการณ์อยากเป็นนักสืบ ซึ่งที่นี่ก็ถือเป็นองค์กรสืบสวนระดับท็อปของมณฑล งานประจำวันก็คล้ายกับในซีรีส์หลายเรื่อง แต่พอเอามาเทียบกับวิธีการทำงานของเจียงหยวนแล้ว เขากลับรู้สึกว่างานของตัวเองดูจืดชืดขึ้นมาทันที

เจี่ยนโหลวหยวนรู้ว่าเว่ยซือค่านหมายถึงอะไร จึงพูดอบบเรียบบว่า “เรื่องนี้นายไม่ต้องไปอิจฉาเขาหรอก ที่พวกเจียงหยวนทำงานกันได้ชิลขนาดนี้ เพราะเขาใช้ชื่อเสียงของตัวเองเป็นเดิมพัน ถ้าเจียงหยวนไม่ได้คลี่คลายคดีมานับไม่ถ้วน พวกเราก็คงไม่มานั่งสแตนด์บายรอรับคำสั่งอยู่ตรงนี้หรอก พอหลิวจิ่งฮุ่ยสั่งคำเดียว ทั้งที่ไม่มีหลักฐานสักชิ้น แต่คนทั้งทีมก็พร้อมจะทำงานตามแนวคิดของเขา ตำแหน่ง ‘‘ราชาแห่งการอนุมานแห่งซานหนาน’ ของเขาไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยหรอกนะ แต่ชื่อเสียงแบบนี้ ถ้าพลาดสักสองครั้ง มันก็หายวับไปกับตาเหมือนกัน”

เว่ยซือค่านไม่ได้รู้สึกเข้าใจตามที่เจี่ยนโหลวหยวนพูด แต่กลับตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม “ทุ่มหมดหน้าตักเลยเหรอ? เท่ชะมัด!”

“นายมีความเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับคำว่าเท่หรือเปล่า?” เจี่ยนโหลวหยวนไม่เข้าใจตรรกะของเว่ยซือค่านเลยจริงๆ

ตำรวจสายสืบข้างๆ กระซิบว่า “หัวหน้าเจี่ยนครับ คุณหนูเว่ยเขามาทำงานกองสืบก็เพราะคิดว่ามันเท่นี่แหละ คุณว่าเขามีความเข้าใจผิดเรื่องความเท่ไหมล่ะครับ?”

เจี่ยนโหลวหยวนถึงกับตาสว่าง “ช่างเถอะ ขนาดที่บ้านเขายังจัดการไม่ได้ เราก็อย่าไปคิดแทนเลย... เอาเป็นว่า เว่ยซือค่าน นายเฝ้าอยู่ตรงนี้แล้วกัน คอยอำนวยความสะดวกให้หัวหน้าเจียง มีอะไรคืบหน้าก็มารายงานฉัน”

เจี่ยนโหลวหยวนทนบรรยากาศกดดันตรงนี้ไม่ไหว จึงปลีกตัวเข้าไปขลุกอยู่ในห้องทำงานเล็กๆ แทน

--

หลิวจิ่งฮุ่ยไม่ได้ดูผ่อนคลายเหมือนภาพลักษณ์ภายนอก แต่เขาก็ไม่ได้เครียดจนเกินไป

การอนุมานโดยไร้หลักฐานแบบนี้ สำหรับตำรวจคนอื่นอาจเป็นการกระทำที่เสี่ยงมาก ถ้าพลาดมาอาจต้องรับผิดชอบกันยาว แต่สำหรับหลิวจิ่งฮุ่ย...นี่คือสิ่งที่เขาใฝ่ฝันและตามหามาตลอด

แน่นอนว่าความกดดันน่ะมีแน่ คนตั้งมากมายทำงานโดยอาศัยความเชื่อใจในตัวเขา ถ้าสุดท้ายทิศทางมันผิด หลิวจิ่งฮุ่ยคงจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง... แต่ก็แค่หน่อยเดียวแหละ

การสืบสวนพลาดเป็นเรื่องปกติสำหรับสารวัตรระดับสูงประจำมณฑลอย่างเขา ไม่ต้องพูดถึงคดีค้างเก่าที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจแล้วยังปิดไม่ได้หรอก แม้แต่คดีฆาตกรรมที่เพิ่งเกิด การลองผิดลองถูกสักสามครั้งห้าครั้งแล้วล้มเหลวก็ถือเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าไม่มีจิตใจที่หนักแน่นขนาดนี้ หลิวจิ่งฮุ่ยคงไม่สร้างชื่อเสียงมาได้จนถึงทุกวันนี้

ต้องรู้ว่าก่อนที่เจียงหยวนจะโด่งดัง "ราชาแห่งการอนุมาน—หลิวจิ่งฮุ่ย" คือยอดนักสืบที่เป็นไพ่ตายใบสุดท้ายของมณฑลซานหนานอย่างแท้จริง

ตำรวจในทีมเฉพาะกิจคดีค้างเก่าของเจียงหยวนเองก็เยือกเย็นไม่แพ้กัน พวกเขาผ่านคดีค้างเก่ามาโชกโชน จนชินชากับการ "รอคอยความสำเร็จที่มาถึงช้า" ไปแล้ว หรือจะพูดว่า ต่อให้สุดท้ายมันจะไม่สำเร็จเลย แล้วจะทำไมล่ะ?

คนที่ว่างที่สุดกลับกลายเป็นเจียงหยวน

การนั่งไล่อ่านสำนวนคดีเนี่ย ความสามารถของเจียงหยวนไม่ได้เก่งไปกว่าหวังชวนซิงหรอก จะว่าอวยหน่อยก็ได้ แต่ถ้าพูดถึงทักษะการจัดการกับตัวบทเอกสารล้วนๆ หวังชวนซิงที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสนามจริงมาน่ะ เก่งกว่าเจียงหยวนตั้ง 4 เท่าแรงวัวแรงควาย

เจียงหยวนแค่มีทักษะทางเทคนิคที่เหนือกว่า และมีความสามารถในการประมวลผลตอนอ่านที่รอบด้านกว่าเท่านั้น แต่ในขั้นตอนปัจจุบันนี้ ยังไม่ถึงเวลาที่เจียงหยวนจะต้องลงไปไล่บี้สำนวนด้วยตัวเอง

ถ้าหากคัดกรองคดีที่หลิวเฉิงหมิงอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องไม่ได้ ข้อสันนิษฐานของหลิวจิ่งฮุ่ยก็จะไม่ได้รับการพิสูจน์ และถ้าพิสูจน์ไม่ได้ มันก็อาจจะหมายความว่าคดีก่อนหน้านั้นไม่มีอยู่จริง...

เจียงหยวนชงชามากาหนึ่ง นั่งจิบไปอย่างสโลว์ไลฟ์

ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นข้อความ WeChat จากเจียงฟู่เจิน เจียงหยวนก็ใส่หูฟังแล้วโทรกลับไปหาพ่อทันที “พ่อครับ?”

“อ้าว เป็นไงบ้าง ทางนั้นราบรื่นดีไหม? พ่อกำลังจิบชากับอาจารย์ของลูกอยู่เนี่ย พอพูดถึงลูกขึ้นมา อาจารย์เขาก็เลยทำพิธีให้ลูกหน่อย ลองดูสิ” เจียงฟู่เจินดูอารมณ์ดีมาก พลางหมุนกล้องให้ดู ภาพที่เห็นคือโต๊ะไพ่นกกระจอกตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

เจียงหยวนแปลกใจเล็กน้อย “พ่อเริ่มเล่นไพ่นกกระจอกตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”

เจียงฟู่เจินหัวเราะร่า “ก็พวกแก๊งต้มตุ๋นที่ชอบเล็งพวกเศรษฐีเงินเวนคืนไง ช่วงก่อนมีแก๊งหนึ่งมาตามจีบพ่อ มานั่งเล่นไพ่นกกระจอกเป็นเพื่อนทุกวัน พาเล่นโป๊กเกอร์บ้าง พ่อเลยชักจะติดลมขึ้นมาหน่อย”

“เอ่อ... แล้วแก๊งต้มตุ๋นนั่นล่ะครับ?” เจียงหยวนรีบจับประเด็นสำคัญ

“โดนรวบไปแล้วมั้ง” เจียงฟู่เจินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามน้าช่าง “พวกนั้นโดนจับวันไหนนะ?”

“วันศุกร์ที่แล้วไง ผู้กำกับสถานีตำรวจโจวม่านำกำลังมาจับด้วยตัวเองเลย” หัวโตๆ ของน้าช่างโผล่เข้ามาในวิดีโอพลางเสริมว่า “พวกนั้นดันเผยพิรุธเองน่ะ”

“พิรุธเรื่องอะไรครับ?”

“พวกนั้นอยากเปิดบ่อนไพ่นกกระจอก เลยพยายามเอาเงินมาติดสินบนคนในพื้นที่ แต่เจ้าของบ้านเช่าแถวนี้พอได้ยินว่าจะทำอะไรเขาก็แจ้งตำรวจทันที เซ็นสัญญาเช่าจ่ายเงินกันตอนเที่ยง ตอนบ่ายก็โดนรวบยกแก๊งแล้ว” น้าช่างเล่าจบก็เสริมอีกว่า “เงินค่าเช่าเขาก็ไม่คืนให้นะ ยึดทั้งเงินมัดจำทั้งค่าเช่าเกลี้ยงเลย”

“มีค่าเซ้งด้วยนะ” เจียงหยวนได้ยินเสียงเจียงฟู่เจินผลักไพ่นกกระจอกดังแกรกกรากพลางว่า “เจ้าพวกเด็กน้อยไม่กี่คน คิดว่าพวกเราเพิ่งเคยโดนเวนคืนครั้งแรกหรือไง อ้อ เจียงหยวน พ่อให้เชฟขนอาหารทะเลไปหาลูกแล้วนะ คำนวณเวลาแล้วน่าจะใกล้ถึงแล้ว อย่าลืมกินล่ะ แบ่งให้เพื่อนร่วมงานด้วยนะ ใจกว้างเข้าไว้ ถ้าไม่พอก็บอกพ่อ”

“ครับ” เจียงหยวนฟังคำบ่นพึมพำอีกไม่กี่ประโยคก่อนจะวางสายแล้วนวดขมับ

มู่จื้อหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบถามทันที “ได้ไอเดียแล้วเหรอครับ?”

สิ้นคำนี้ คนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะครึ่งหนึ่งต่างหันขวับมามองพร้อมกัน

“เปล่าครับ” เจียงหยวนเอามือลง “ผมแค่คุยโทรศัพท์ปกติเฉยๆ ทำไมต้องได้ไอเดียด้วยล่ะ?”

“อ๋อ...” ทุกคนเผลอครางออกมาด้วยความผิดหวังเบาๆ

“จริงด้วย” เจียงหยวนนวดขมับอีกรอบพลางว่า “พ่อผมส่งอาหารทะเลมาให้ ทุกคนเตรียมท้องไว้รอด้วยนะ”

อารมณ์ในห้องประชุมพลันคึกคักขึ้นมาอีกครั้งทันที

----------

(จบบทที่ 1106)