บทที่ 295 บอสตัวที่สองปรากฏ! ปลาหมึกยักษ์คราเคน!!!
บทที่ 295 บอสตัวที่สองปรากฏ! ปลาหมึกยักษ์คราเคน!!!
“อ๊ะ! ฉันหยดมากไปแล้ว!”
เนวิลล์ร้องลั่น
ตาโต หน้าเสียสุด ๆ
บนอัฒจันทร์ นักเรียนกระซิบกันงง ๆ
“เขาทำอะไรอยู่?”
“เมอร์ลินช่วย อีกสองทีมไปครึ่งทางแล้ว!”
“รีบใช้คาถาเผยทางหรือคาถาแช่แข็งสิ….เอ๊ะ?!”
ทันใดนั้น
เสียงสูดหายใจเฮือกดังขึ้นพร้อมกัน!
สิ่งที่ทุกคนเห็นคือ….สีเขียวพุ่งทะลัก!
เถาวัลย์ขนาดมหึมาทะลุพื้นดินขึ้นมา
รากแล้วรากเล่า พุ่งตรงสู่ทะเลสาบด้วยความเร็วเหลือเชื่อ!
เถาวัลย์ปีศาจกลายพันธุ์!
“เร็ว! จับใบไว้…!”
เสียงเนวิลล์ลอยหายไปกลางทะเลสาบเพราะเถาวัลย์กำลังขยายตัวพุ่งออกไปไกลลิบ
ไม่ต้องรอคำสั่ง
เซดริกคว้าเถาวัลย์ไว้ทันที
ร้อง “โฮ่ว!” พลางพุ่งตัวออกไป!
ส่วนลูน่านั่งลงบนใบหนาใหญ่ที่กางออก
เอ่ยขอบคุณมันอย่างสุภาพ
แล้วลอยเอื่อย ๆ ไปกลางทะเลสาบ เหมือนเสาไม้ทองคำผุดขึ้นจากอากาศ
ลำต้นหนาทึบที่เกิดจากเถาวัลย์พันกันนับไม่ถ้วน
พุ่งข้ามสองทีมที่กำลังคลำทางบนสะพานกระจกอย่างยากลำบาก!
ชั่วพริบตา ก็ถึงใจกลางทะเลสาบแล้ว!!
ทิ้งครัมกับเฟลอร์ยืนอึ้ง
“เมอร์ลิน… พวกเขาโกงหรือเปล่า?”
นักเรียนเดิร์มสแตรงก์พึมพำ
สะพานกระจกเดินยาก? งั้นไม่ต้องเดิน!
ใช้เถาวัลย์พาดข้ามไปเลย!
เวลาที่เสียไปบนฝั่งก่อนหน้านี้ คือการเลือกจุดปลูกที่เหมาะที่สุด!
ไม่ไกลนัก อีธานเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
“วิธีผ่านด่านแบบนี้ ฉันยังนึกไม่ถึงเลย…”
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ
“สมกับเป็นสมาชิกชมรมแสงแห่งปัญญาของฉัน”
สายตาไปหยุดที่เนวิลล์ ซึ่งกำลังร้องโวยวายเพราะยาเร่งการเจริญเติบโตมากเกินไป
ใครจะคิดว่า “ตัวถ่วงของกริฟฟินดอร์”
จะมีพลังขนาดนี้?
เวทมนตร์ไม่ใช่แค่การร่ายคาถา
สมุนไพรศาสตร์ การเล่นแร่แปรธาตุ ยาปรุง หรือแม้แต่การวาดภาพ ล้วนเป็นพลังในรูปแบบของตัวเอง
อย่าใช้สัญลักษณ์บ้านมาจำกัดคน
แม้แต่เด็กขี้แยแห่งกริฟฟินดอร์
วันหนึ่งก็อาจถือดาบต่อสู้ความชั่วร้าย
อีธานหรี่ตายิ้ม
“แต่ของจริงเพิ่งเริ่มต่างหาก~”
อัฒจันทร์ฮอกวอตส์ระเบิดเสียงเชียร์!
รอนอ้าปากค้าง
“บ้าไปแล้ว… ต้นไม้อะไรใหญ่ขนาดนั้น!”
สถานการณ์ที่คิดว่าแพ้แน่ กลับกลายเป็นนำโด่ง!
หัวใจรอนซับซ้อนสุด ๆ
เหมือนเพื่อนกำลังขับรถหรู ส่วนตัวเองยังปั่นจักรยาน
แมนดี้จากเรเวนคลอว์ดันแว่น
“บอกแล้วไง”
“ในชมรมของอีธาน ไม่มีคนอ่อนแอ”
แม้แต่ก้อนหินที่ใคร ๆ มองว่าไร้ค่า
ก็ยังเปล่งประกายได้
ลี จอร์แดนกระโดดขึ้นโต๊ะ
“เหลือเชื่อ! เนวิลล์ ลองบัตทอม ใช้พืชพาดข้ามทะเลสาบดำ!”
“ขณะที่อีกสองทีมกำลังคลำทาง…ฮอกวอตส์นำแล้ว!”
คราวนี้มักกอนนากัลไม่ดุ ศาสตราจารย์สเปราต์ถึงกับเช็ดน้ำตา
“ก่อนหน้านี้ ใครจะเชื่อเรื่องกลายพันธุ์กับผสมพันธุ์แบบเขา…”
แม้แต่เธอก็เคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้แต่เนวิลล์ทำสำเร็จ
กรรมการพยักหน้า จดคะแนน
กลางทะเลสาบ เนวิลล์ปีนออกจากเถาวัลย์ได้ยินเสียงเชียร์ถล่มทลาย
เขานิ่งไป
“ได้ยินไหม เสียงพวกนั้นเพื่อนาย” เซดริกหัวเราะ
“ฉันเหรอ…?”
“ใช่ ใครจะคิดใช้พืชแบบนี้?”
เนวิลล์อึ้ง ตั้งแต่เกิดมา แทบไม่เคยถูกชม ครอบครัวเคยสงสัยว่าเป็นมักเกิ้ลด้วยซ้ำ
แม้เข้ากริฟฟินดอร์ เขาก็รู้สึกเหมือนตัวประหลาด จนวันหนึ่งสมัครสอบเข้าชมรมของอีธานแล้วถูกเลือก….ชีวิตเปลี่ยนไป
ตอนนี้เสียงเชียร์ทำให้จมูกแสบ ใบหน้าร้อนผ่าว
“ฉันจะไม่ทำให้อีธานผิดหวัง…”
แววตาที่ไม่เคยมีมาก่อนฉายความมุ่งมั่น
“เรามาชนะด้วยกันเถอะ!”
เซดริกยิ้มกว้าง
แต่จู่ ๆ เขาหยุด ผิวน้ำที่สงบเริ่มปั่นป่วน เสียงครืนดังก้อง
คลื่นรวมตัวเป็นวังวนยักษ์!
แรงดูดมหาศาล แชมป์เปี้ยนโบซ์บาตงคนหนึ่งเสียหลักตกน้ำ
เสียงกรีดร้องสั้น ๆ
แขนที่โผล่พ้นน้ำจมหายไปในกระแสน้ำ
เฟลอร์ตาเบิกกว้าง
“ตั้งเกราะป้องกันเร็ว!”
ครัมกำไม้กายสิทธิ์แน่น
“สัตว์ประหลาดมาแล้ว”
แล้ว….
ตูม!
บางอย่างพุ่งขึ้นจากวังวน
หนวด?
ด้านล่างสีเทาขาว ด้านบนดำสนิท ยืดหยุ่น มีปุ่มดูดวงกลมเรียงราย
ใช่!
หนวดปลาหมึก
แต่ใหญ่เกินไป!
หนวดเดียวก็ยาวหลายสิบเมตร
ปุ่มดูดแต่ละอันใหญ่กว่าครึ่งตัวคน!
น้ำทะเลสาบไหลทะลัก ร่างยักษ์ค่อย ๆ โผล่พ้นน้ำ หัวรูปไข่ขนาดมหึมา ดวงตาเหลืองไร้แวว หนวดนับไม่ถ้วนพันรอบกาย
ราวกับผู้พิพากษาแห่งวันสิ้นโลก!
บอสภารกิจที่สอง….ปลาหมึกยักษ์ คราเคน!!!
ขนนกจดข่าวของริต้าตกพื้น
เธออ้าปากค้าง
ยังมีสัตว์ประหลาดระดับนี้อีกเหรอ…
กลางอากาศ
อีธานมองความโกลาหลเบื้องล่าง
ยิ้มอย่างสนุกสนาน
“การแสดงจริง เพิ่งเริ่มเองนะ~”