Chapter 376 เซียนเซิงซือปะทะกองกำลังห้าล้าน.

หัวหน้านักบวชที่แสดงท่าทางประหลาดใจจ้องมองไปยังเกาะทองแดง ใบหน้าเผยท่าทางไม่อยากเชื่อ! เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? รู้ตำแหน่งเขาได้อย่างไร?

"พุทธะจินกวง!"จงซานที่จ้องมองไปยังหัวหน้านักบวช.

"เจ้ารู้จักข้าอย่างงั้นรึ?"พุทธะจินกวงที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ข้าขอแนะนำอย่างหนึ่ง รีบจากไปจากที่นี่ซะ ไปให้พ้นจากเกาะหมาป่าสวรรค์ ไม่เช่นนั้น........"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยเสียงเย็นชา.

"ไม่เช่นนั้นอะไร? ชิ หวงตี้ต้าเจิ้ง? เจ้าคิดว่ามีผู้ฝึกตนจักรพรรดิแท้อยู่ข้าง ๆ  ข้าจะไม่สามารถสังหารเจ้าได้รึ? เหล่าขุนพลของเจ้าทุกคนเองก็ต้องตายทุกคน หลิวเต๋าได้สั่งการมา โดยเฉพาะเหว่ยหยิงหลาน."พุทธะจินกวงที่แค่นเสียงเหยียดหยัน.

"โอ้ว? เจ้าสามารถสังหารทหาร 1 ล้านคนข้าได้อย่างงั้นรึ?"สายตาทั้งสองข้างของจงซานที่เต็มไปด้วยความเย็นชา.

"ภายในค่ายกลพุทธะนี้ อยู่ในการควบคุมของข้า ศิษย์ 108 คนของข้าถูกส่งไปอยู่ในกองกำลังของจักรพรรดิหยินเยว่แล้ว เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง กองทัพของเจ้าต้องตายทั้งหมด ตอนนี้ พวกเจ้าจะมองไม่เห็นพวกเขาและไม่ได้ยินแม้แต่เสียง!"พุทธะจินกวงที่หัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้น.

"ค่ายกลพุทธะรึ? เจ้าเป็นคนควบคุม? ในเมื่อข้าพบเจ้าแล้ว เจ้าก็ไม่ใช่คนควบคุมอีกต่อไป! ในเวลานี้ เจ้ายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ! จัดการ!"จงซานที่แค่นเสียงเย็นชา.

"จัดการ?"พุทธะจินกวงที่ขมวดคิ้วไปมา แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย จัดการ? จัดการอะไร?

"ฉึบบ!!"

ที่ด้านหน้าของพุทธะจินกวง กระบี่อ่อนสีม่วงที่ปรากฏขึ้น พร้อมกับพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว.

"ซี่ ๆ  ๆ  พรึด ๆ  ๆ "กระบี่อ่อนสีม่วงที่ดึงออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเห็นแค่เพียงเงาสีม่วงเท่านั้น กระบี่อ่อนสีม่วงเองก็หายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน.

สายตาทุกคนที่จ้องมองตาโต ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น เกิดอะไรขึ้น? หมายความว่าอย่างไร? เป็นใครกัน? กระบี่ลอบสังหารพุทธะจินกวง? เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่พบว่ามีใครเคลื่อนที่เข้าใกล้ร่างกายได้เช่นนี้ ไม่ ๆ  กระบี่ที่ทะลวงร่างพุทธะจินกวง แล้วหายไป เป็นวิชาที่แปลกประหลาดทรงพลัง ใครกัน?

ใครอย่างงั้นรึ? นี่คือหัวหน้าองค์รักษ์เงาของต้าเจิ้ง อันหวงนั่นเอง!

ก่อนหน้านี้เขาสามารถซ่อนการคงอยู่ของเขา จากอาต้าเพื่อเข้ามาพบกับจงซานเมื่อครั้งอยู่ทวีปศักดิ์สิทธิ์ได้ วันนี้ก็สามารถซ่อนตัวจากพุทธะจินกวงได้ แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เรื่องยากเย็นเลย ดูเหมือนว่าเมื่อครั้งเดินทางไปทวีปศักดิ์สิทธิ์ เขาจะได้พบเข้ากับวาสนา ได้รับการสืบทอดบางอย่างจากชายชราไร้นาม.

หลังจากที่กลับมา จงซานก็ไม่เคยเอ่ยถามอันหวงว่าได้สิ่งใดกลับมา รับรู้เพียงแค่ความแข็งแกร่งเวลานี้ อันหวงสามารถลอบสังหารผู้ฝึกตนระดับจักรพรรดิแท้ได้ เพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว.

พุทธะจินกวงที่ถูกกระบี่จ้วงแทงจนไม่ทันตั้งตัว โลกลวงตาที่ส่ายไปมา พื้นที่รอบ ๆ ใบเมเปิ้ลที่กลายเป็นผงทั้งหมด.

พื้นที่รอบ ๆ กลายเป็นทุ่งกว้างเหมือนเช่นเดิม.

ที่ไกลออกไปนั้นมีกองทัพของราชวงศ์จักรพรรดิหยินเยว่ที่เคลื่อนทัพมุ่งเข้ามา ที่ด้านหน้านักบวชอีก 108 คน แสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อ.

"เตรียมธนู ยิง!!"หยิงหลานที่ออกคำสั่ง.

จากนั้น ศรปราณทะลวงที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าเป็นเป็นริ้วแสงสว่างจ้า.

"ตูมมมมมม!"

หัวหน้านักบวชที่สร้างโล่ขึ้นมาป้องกันศรปราณทะลวง 3000 ดอกที่ยิงออกไป ทว่าไม่สามารถป้องกันได้ทั้งหมดมีจำนวนนับไม่ถ้วนเช่นกันที่ถูกยิงทะลวงผ่านการป้องกันเข้าไป.

ผู้ฝึกตนระดับจักรพรรดิแท้รึ? ระดับจักรพรรดิแท้แล้วอย่างไร? ก่อนหน้านี้จงซานสังหารไปกี่คนแล้วกัน?

"ตูมมมมม"

จินกวงที่รู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก กายเนื้อของเขาระเบิดแตกเป็นชิ้น ๆ .

วิญญาณเทวะของจินกวงที่เร่งรีบถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว.

"วูซซซซซ"

ระหว่างนั้นบนท้องฟ้าที่ว่างเหล่า เหมือนกับหางของจิ้งจอกที่พุ่งออกไป พร้อมกับม้วนกวาดวิญญาณเทวะของจินกวงไปในทันที เป็นจงซาน พริบตาเดียวนั้น เขาได้ปล่อยส่วนหนึ่งของแปดหางสวรรค์ออกไป.

"รากสัมผัสเทวะ?"ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่อยู่ข้าง ๆ  เผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ.

"กำจัดศัตรูให้สิ้นซาก!"หยิงหลานที่ออกคำสั่งในทันที.

"โฮกกกก"

เหล่าขุนพลต้าเจิ้งที่คำรามเสียงดัง พร้อมกับเคลื่อนทัพเข้าประชิดทัพของราชวงศ์จักรพรรดิหยินเยว่ทันที.

...........

ราชวงศ์จักรพรรดิหยินเยว่ เมืองจิงหลิง!ห้องอักษรหลิวเต๋า.

หลิวเต๋าที่นั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะบัญชาการ ที่ด้านหน้านั้นมีกลุ่มของข้าราชบริพารที่สนิทยืนอยู่.

"คาดไม่ถึงเลยว่าพุทธะจินกวงจะไม่สามารถต้านเอาไว้ได้!"ถูซิวที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ไม่เพียงแต่พุทธะจินกวงไม่สามารถต้านได้ กองกำลังของต้าเจิ้งนั้นยังทรงอำนาจ แม้แต่กองกำลังสุดท้ายของพวกเรายังเสียหายอย่างหนักให้กับกองกำลังของเหว่ยหยิงหลาน อีกทั้งกองกำลังแนวหน้าของพวกเรา ถูกสังหารไปจนสิ้นแล้วเวลานี้."หลิวเต๋าที่สูดหายใจลึก.

"ราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิ้ง ดูเหมือนว่าทัพหน้าของพวกเขาได้เคลื่อนที่เข้ามาใกล้เมืองจิงหลิงทุกทีแล้ว และข่าวที่ฝ่าบาทเพิ่งได้มา หลินเซียวและอี้เหยี่ยนทัพทั้งสอง กำลังมาสนับสนุนกองกำลังของเหว่ยหยิงหลาน เคลื่อนที่เข้ามาใกล้มากแล้ว พวกเขาคงเตรียมพร้อมบุกเมืองจิงหลิงพร้อมกันอย่างเต็มกำลัง!"ถูซิวที่กล่าวออกมาด้วยความกังวล.

"พวกเขาไม่สามารถทะลวงเมืองจิงหลิงง่าย ๆ แน่ ตราบเท่าที่พวกเราถ่วงเวลาได้สักหนึ่งเดือน ข้ามีกำลังเสริมจะเข้ามาช่วย ใครจะเป็นคนนำทัพที่เหลือ ออกไปหยุดทัพของต้าเจิ้งได้หนึ่งเดือน?"หลิวเต๋าที่กล่าวต่อขุนพลทุกคน.

ทว่า ใครล่ะจะหาญกล้าอาสาไปขวางทางทัพของราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิ้งกัน? ราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิ้งนั้น เป็นทัพที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ทำลายสิ้นกองกำลังแนวหน้าของราชวงศ์จักรพรรดิหยินเยว่ไปทั้งหมด หากไม่สามารถต้านไว้ได้ เมืองจิงหลิงเวลานี้ ไม่เพียงแต่พ่ายแพ้ แต่ถึงการล่มสลาย

"ฝ่าบาท พวกเรา ควรที่จะเตรียมตัวถอยกลับไปยังทวีปศักดิ์สิทธิ์."ถูซิวกล่าว.

"ถอนตัวอย่างงั้นรึ? เจ้าจะให้ข้าทิ้งทุกอย่างที่ข้าสร้างขึ้นมาอย่างงั้นรึ?จะเป็นไปได้อย่างไร?"หลิวเต๋าที่ชำเลืองมองตาขวาง.

"แต่ว่า......"ถูซิว ที่สูดหายใจลึก รู้ว่าการตัดสินใจจากไปนั้นยากลำบาก ทว่า ราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิ้งนั้นแปลกประหลาด แข็งแกร่ง แม้แต่ถูซิวเองไม่ว่าแผนใดของเขาล้วนแล้วแต่ล้มเหลว.

"ข้าจะไปเอง!"เซียนเซิงซือที่อยู่ข้าง ๆ เงียบมาโดยตลอดเอ่ยปากออกมาในทันที.

หลิวเต๋าที่จ้องมองไปยังเซียนเซิงซือที่ขันอาสา ภายในใจรู้สึกดีใจ จากนั้นก็ขมวดคิ้วไปมา.

"เซียนเซิงซือ เจ้ารึ?"หลิวเต๋าที่กล่าวถามอีกครั้ง.

"หนึ่งเดือน โปรดวางใจได้เลย!"เซียนเซิงซือที่พยักหน้า กล่าวออกมาไร้ซึ่งอารมณ์.

"ได้ เจ้าต้องการทหารเท่าไหร่?"หลิวเต๋าที่เอ่ยออกมา.

"ไม่จำเป็น เพียงแค่ข้าคนเดียวก็เพียงพอแล้ว!"เซียนเซิงซือกล่าว.

"ได้ ขอบคุณต้องรบกวนเซียนเซิงซือแล้ว!"หลิวเต๋ากล่าวออกมาในทันที.

"อืม."เซียนเซิงซือพยักหน้า จากนั้นก็โค้งคำนับให้กับหลิวเต๋าด้วยท่าทางจริงจัง.

เห็นท่าทางของเซียนเซิงซือแล้ว หลิวเต๋าที่ต้องขมวดคิ้วแน่น รู้สึกราวกับว่าการกระทำของเขาในครั้งนี้เหมือนกับการจากลา?

เซียนเซิงซือที่โค้งคำนับให้และจากไป.

เซียนเซิงซือที่บินไปยังที่พักของเขา ก่อนที่จะเก็บของทั้งหมด พร้อมกับจ้องมองไปยังที่พักของหลิวเต๋าและกล่าวพึมพำออกมา "หลายปีมานี้ ข้าได้ตอบแทนเจ้าแล้ว นี่เป็นครั้งสุดท้ายของข้า ที่จะทำเพื่อเจ้า ข้าจะขวางราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิ้งให้เจ้าเป็นเวลาหนึ่งเดือน จงซาน หากเจ้าชนะ ข้าจะเข้าร่วมราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิ้ง แต่หากว่าเจ้าตายด้วยฝีมือข้าล่ะก็ เกาะหมาป่าสวรรค์แห่งนี้ก็ไม่ควรค่าให้ต้องสนใจ หลิวเต๋า หากเป็นเช่นนั้นหลังจากนี้ ที่ทวีปศักดิ์สิทธิ์ คงได้กล่าวลาเจ้าจริง ๆ ."

จากนั้น เซียนเซิงซือที่ก้าวขึ้นไปบนอากาศ สร้างเมฆสีขาว ก่อนที่จะมุ่งไปยังทิศใต้.

......

บนเกาะรบทองแดง จงซานที่จ้องมองไปยังเหล่าทหารที่แสดงความเคารพ.

อี้เหยี่ยนและหลินเซียวที่นำกองทัพมุ่งตรงมายังที่นี้ด้วยความเร็ว ทั้งคู่ต่างก็มีทหารกองกำลังละ 2 ล้านนายมา ซึ่งเวลานี้เข้าประจำแถวอย่างเป็นระเบียบ เต็มไปด้วยความฮึกเหิมพร้อมกับทำความเคารพพร้อม ๆ กัน.

"กองกำลังที่หนึ่ง หลินเซียว คารวะฝ่าบาท!"

"กองกำลังที่สาม อี้เหยี่ยน คาวะฝ่าบาท!"

แม่ทัพของทั้งสองกองกล่าวออกมาพร้อม ๆ กัน.

"ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน."เหล่าทหารหลายล้านที่ตะโกนออกมาพร้อม ๆ กัน.

"ลุกขึ้นได้."จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"รับด้วยเกล้า!"อี้เหยี่ยนและหลินเซียวที่บินขึ้นมาบนเกาะรบทองแดงในทันที.

กองกำลังที่หนึ่ง สองล้านนาย กองกำลังที่สอง หนึ่งล้านนาย กองกำลังที่สาม สองล้านนาย.

กองกำลังทั้งหมดห้าล้านนาย ที่ยืนอยู่ด้านล่างเกาะรบทองแดง จ้องมองมองขึ้นมาด้านบนด้วยความเคารพ.

"ฝ่าบาท ทัพของพวกเราเคลื่อนที่ใกล้เมืองจิงหลิงแล้ว อีกไม่กี่วัน สามารถบุกเข้าประชิด ยึดเมืองกลับมาได้!"หยิงหลานที่เอยออกมาในทันที.

จงซานยังไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา.

"ที่ด้านหน้ามีคนผู้หนึ่ง."กงจูเฉียนโหยวที่เอ่ยปากออกมาในทันที.

ภายในใจของทุกคนที่รัดแน่น จ้องมองไปยังพื้นที่ไกลออกไป ที่ด้านหน้านั้นเป็นพื้นที่ราบกว้าง เป็นพื้นที่กว้างใหญ่ เห็นแค่เพียงต้นหญ้าเท่านั้น.

ที่ใจกลางของทุ่งกว้างนั้น ในเวลานี้กลับปรากฏชายคนหนึ่งในชุดคลุมผ้าฝ้าย ใบหน้าที่ดูซีดขาว ไม่มีโลหิตเลยแม้แต่น้อย ที่ด้านล่างคางนั้นมีเคราเล็กน้อย จ้องมองมายังกองกำลังห้าล้านคน ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ท่าทางยังคงสุขุม ไม่แยแสแต่อย่างใด.

"ราชวงศ์จักรพรรดิหยินเยว่ เซียนเซิงซือ!"อี้เหยี่ยนที่กล่าวออกมาเบา ๆ .

"เซียนเซิงซือ?"จงซานที่อยู่บนเกาะรบทองแดง จ้องมองออกไปช้า ๆ .

"ข้ามาแล้ว เจ้าเตรียมตัวพร้อมรึยัง?"เซียนเซิงที่อยู่ไกลออกไปนั้นกล่าวออกมา.

"จะให้สู้อย่างไร!"จงซานที่เอ่ยปากออกมาในทันที.

เซียนเซิงซือที่เผยยิ้มออกมาอย่างแปลกประหลาด ก่อนที่จะยื่นมือขวาออกไป ก่อนที่จะสะบัดมือออกไป ปรากฏเป็นควันสีดำมากมายที่พุ่งออกมาจากแขนเสื้อของเซียนเซิงซือ ควันสีดำทมิฬมากมายที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศเป็นจำนวนมาก จากนั้นก็พุ่งลงไปด้านล่างพื้นดินโดยสมบูรณ์.

"ทุ่งราบนี้ เป็นสถานะที่อะไรมาก่อนอย่างงั้นรึ?"จงซานที่สอบถามออกมาในทันที.

"สนามรบโบราณ เป็นสถานที่ก่อนที่ราชวงศ์จักรพรรดิหยินเยว่จะเกิดซะอีก ที่นี่คือสนามรบโบราณ เมื่อครั้งบรรพกาล บนพื้นที่รอบ ๆ นี้ไม่รู้ว่ามีคนมากมายตายไปเท่าไหร่ การรบในครั้งนั้น ใต้พื้นดินนั่นได้ชโลมไปด้วยโลหิตของนักรบที่แข็งแกร่ง."ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่กล่าวออกมาในทันที.

"สนามรบโบราณอย่างงั้นรึ?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ตูมมมมมมมมมมม"

ผืนปฐพีด้านหน้าที่สั่นสะเทือน สั่นไหวอย่างรุนแรง เหล่านักรบของราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิ้งกว่าห้าล้านคนที่ถอนร่น กองกำลังหมาป่าก็ดี กองกำลังม้าศึกก็ดี เวลานี้กำลังตื่นกลัวอย่างไม่มีสาเหตุ.

"พรึด ๆ  ๆ "

บนพื้นดินรอบ ๆ เซียนเซิงซือนั้น เวลานี้ทุกคนที่ต้องชำเลืองมองตาโต ดวงตาที่จ้องเขม็งไปยังพื้นดินรอบ ๆ  ปรากฏเป็นนักรบโครงกระดูกที่ผุดขึ้นมาบนดิน.

นับรบโครงกระดูกมากมายนับไม่ถ้วน กระจายไปรอบ ๆ บนทุ่งกว้าง เป็นนักรบโครงกระดูกกระจายเต็มทุ่งหญ้าไปหมด.

นี่ไม่ใช่โครงกระดูกทั่วไป แต่เป็นรูปร่างของโครงกระดูกนักรบ.

บนพื้นดินรอบ ๆ  บนผืนดินที่แยกออกมา เหล่านักรบโครงกระดูกที่ไต่ออกมายั้วเยี้ยเต็มไปหมด.