บทที่ 95 ชัยชนะร้อยครั้ง! หนึ่งหมื่นล้านเข้าบัญชี!

บทที่ 95 ชัยชนะร้อยครั้ง! หนึ่งหมื่นล้านเข้าบัญชี!

สนามประลองสัตว์ร้าย

ฉู่โจวยืนสงบนิ่งกลางเวที รัศมีรอบกายมั่นคงดุจขุนเขา

แกร๊ก! แกร๊ก!

พื้นมุมหนึ่งของสนามเลื่อนเปิด เผยอุโมงค์ที่ลึกและมืด

“โฮก!”

หมีเขาทองคำพุ่งออกมาพร้อมกลิ่นคาวเลือด

มันสูงเท่าตึกสามชั้น ขนสีทองอร่าม เขาบนหัวแหลมคมราวจะแทงทะลุท้องฟ้า

ดวงตาดุร้ายจ้องฉู่โจว ก่อนพุ่งเข้าชน พื้นสนามสะเทือนทุกก้าว

ธาตุดินสีเหลืองรวมตัวเป็นเกราะหนาหุ้มร่าง

แต่ร่างยักษ์นั้นชะงัก

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ฉู่โจวปรากฏตรงหน้า

ปลายนิ้วแตะกลางหน้าผากเบา ๆ

พลังไร้รูปทะลุกะโหลก เลือดพุ่งกระจาย

ตู้ม!

ร่างยักษ์ล้มกระแทกพื้นแตกกระจาย

ฉู่โจวลงพื้นอย่างแผ่วเบา สีหน้าเรียบเฉย

ตงฟางหมิงจูตกตะลึง

“เขาไม่ได้ใช้กายาทองคำไท่จี๋ หรือวิชาอื่นเลย… แค่แตะนิ้วเดียว”

หยางเจินเจินยิ้มขม

“ปีศาจชัด ๆ แข็งแกร่งขนาดนั้นแล้วยังแข็งแกร่งขึ้นได้อีก”

คนจากห้าตระกูลหน้าบึ้งเขียว

“ปล่อยให้เขาเติบโตต่อไปไม่ได้แล้ว”

“ต้องกำจัด”

สังหารด้วยนิ้วเดียว

คู่ต่อสู้ที่สอง — นักโทษสวมโซ่ระดับผู้มีพลังเหนือมนุษย์ขั้นสูง

จบในนิ้วเดียว

สาม

สี่

ห้า

…

สี่สิบเก้า

สี่สิบครั้งรวด — นิ้วเดียวจบ

ไม่ว่าจะมนุษย์หรือสัตว์ร้าย

ไม่มีใครบังคับให้เขาใช้กระบวนท่าที่สองได้

ผู้ชมมึนงง

นี่มันไม่ใช่การต่อสู้แล้ว แต่คือการบดขยี้

คราวนี้ ทั้งสนามฮือฮา

ไม่ใช่สัตว์ร้ายทั่วไป ไม่ใช่มนุษย์

แต่เป็นสิ่งมีชีวิตหน้ามนุษย์ ร่างเสือ หางสามหาง

สูงราวกับห้าชั้น ดวงตาขาวโพลนไร้รูม่าน

ฉู่โจวหรี่ตา

“สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ของพันธมิตรเงามืด…”

เขานึกถึงคำเตือนของเฉินป้าโจว

หากสิ่งนี้ผลิตออกมาจำนวนมาก โลกอาจเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

“โฮก!”

มันพุ่งเข้ามาในพริบตา

กรงเล็บฟาด

พร้อมทั้งยิงคลื่นพลังออกมา

สามหางหวดราวแส้เหล็ก

สามการโจมตีพร้อมกัน

พลังแต่ละอย่างสังหารผู้มีพลังเหนือมนุษย์ขั้นสูงได้

แต่ฉู่โจวเพียงโบกมือ

กรงเล็บแตกเป็นหมอกเลือด

อีกมือสะบัด พลังสีเทาซัดคลื่นพลังแตกสลาย

ขาเตะออกเป็นเสี้ยวโค้งงดงาม

ท่าเตะคมดาบ

หางสามเส้นขาดกระเด็น

สิ่งมีชีวิตร้องโหยหวน

นิ้วแตะหน้าผาก

พลังสีเทาพุ่งทะลุ กะโหลกเปิดเป็นรูใหญ่

ตู้ม!

ร่างยักษ์ล้มครืน

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น

“ฉู่โจว — ชัยชนะร้อยครั้ง!”

หน้าจอแสดงชื่อและสถิติ

เพลงรบกึกก้อง ดอกไม้โปรยปราย

ผู้ชมหลายหมื่นคนระเบิดเสียงโห่ร้อง

“เขาอายุแค่สิบเจ็ด!”

“ผ่านง่ายเกินไป!”

“อัจฉริยะระดับยุคสมัย!”

ทุกคนตะโกนชื่อเดียวกัน

ฉู่โจว!

กลางเวที เขาเปล่งประกายที่สุด

ห้าตระกูลมองด้วยความหนาวลึกในใจ

“คนผู้นี้… ต้องตาย”

พวกเขารู้ หากไม่กำจัด เมื่อเขาเติบโตวันหน้าคือหายนะของตระกูลตน

ตงฟางหมิงจูยิ้มบาง

“ได้รู้จักเขา คือโชคของฉัน”

หยางเจินเจินมองรูปปั้นปีศาจมนุษย์ในสนามระดับผู้ควบคุม

ในใจเกิดหนึ่งความคิด

เขาจะเป็นปีศาจมนุษย์คนที่สองหรือไม่?

ความคิดนั้นทำให้เธอตกใจ

แต่ก็อดคาดหวังไม่ได้

คนอื่นอาจทำไม่ได้

แต่ฉู่โจว… อาจทำได้

ฉู่โจวยืนท่ามกลางเสียงปรบมือราวคลื่น

แต่จิตใจของเขากลับสงบ

ห้าสิบเกมเมื่อครู่ แค่การวอร์มอัพ

เขาใช้พลังไม่ถึงสามส่วน

สิ่งที่เขาสนใจจริง ๆ คือ—

“ติ๊ด ติ๊ด”

นาฬิกาสื่อสารสั่น

ข้อความเข้าเงิน

10,000,000,000

เขายิ้มพอใจ

“ภารกิจเมืองฐานเย่ว์ไห่ สำเร็จสมบูรณ์”

ถึงเวลากลับเจียงเฉิงแล้ว

(จบบท)