Chapter 331 สวรรค์ล่มขั้นที่สาม.

เมืองต้าเสวียน ตำหนักเจ้าเมือง ที่ด้านล่างนั้นมีกองกำลังเข้าประจำเป็นทิวแถว สายลมที่พัดโบก กลิ่นอายที่หนักแน่นขวัญกำลังใจทหารที่ลุกโชน.

บนเกาะลอยฟ้าตำหนักเจ้าเมือง เหล่าขุนพลที่ตั้งแถวประจำที่ รอคอยการมาของต้าเสวียนอ๋อง.

ภายในห้องโถงกลางนั้น ต้าเสวียนอ๋องที่นั่งอยู่โต๊ะบัญชาการ ที่ด้านหน้ามีกลุ่มกุนซือกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมีกุนซือที่หนึ่ง ฟ่านอี้พินยืนอยู่ด้านหน้า พร้อมกับกล่าวรายงานเรื่องต่าง ๆ .

"ท่านอ๋อง!"ฟ่านอี้พินกล่าว.

"ในเมืองกวงหุยหนึ่งปีครึ่งนี้ เจ้าจับตาดูจงซานมีอะไรผิดปรกติอะไรบ้าง?"ต้าเสวียนอ๋องที่จ้องมองไปยังฟ่านอี้พิน.

"ไม่เลย!"ฟ่านอี้พินส่ายหน้าไปมา.

"ไม่? เขามีเชาว์ปัญญามากกว่าฉีเทียนโห่วอย่างงั้นรึ?"ต้าเสวียนอ๋องที่ชำเลืองมองไปยังฟ่านอี้พิน.

"ไม่สามารถเอาเชาว์ปัญญาของฉีเทียนโห่วมาเทียบได้ ในร้อยปีนี้ ฉีเทียนโห่วด้อยกว่าอย่างแน่นอน!"ฟ่านอี้พินกล่าวยืนยัน.

"โอว?"ต้าเสวียนอ๋องที่แสดงท่าทางประหลาดใจ.

"ที่บอกว่าเหนือกว่านั้น เพราะฉีเทียนโห่วเป็นคนที่มั่นใจมากจนเกินไป การตัดสินใจนั้นจึงไม่แน่นอน หากฉีเทียนโห่วควบคุมอารมณ์ให้เยือกเย็นได้จะกลายเป็นคนที่ไร้เทียมทานเช่นกัน."ฟ่านอี้พินที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"เหนือกว่ามากรึ?"ต้าเสวียนอ๋องที่ชำเลืองมองไปยังฟ่านอี้พิน.

"ใช่แล้ว เหนือกว่ามาก มีความสามารถยากที่จะเจอ การที่ท่านอ๋องต้องการควบคุมจงซาน เป็นเรื่องที่ยากมาก!"ฟ่านอี้พินกล่าวยืนยัน.

"อืม!"ต้าเสวียนอ๋องที่พยักหน้าเบา ๆ .

เมื่อเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว ต้าเสวียนอ๋องก็ก้าวออกไป.

ประตูห้องโถงที่เปิดออกมา.

สายตาของขุนพลต่างก็เทิดทูนในตัวของต้าเสวียนอ๋อง ก่อนที่ต้าเสวียนอ๋องจะเดินมายังขอบของเกาะลอยฟ้า จ้องมองไปยังเหล่าทหารมากมาย.

เหล่าทหารทุกคนเองก็จ้องมองด้วยความชื่นชมด้วยเช่นกัน.

"นี่คือศึกตัดสินกับราชวงศ์ราชันย์ต้ายวี ราชวงศ์ราชันย์ต้ายวี เป็นพวกไร้อารยะตะบัดสัตย์กล้าท้าทายอำนาจสวรรค์ วันนี้แผนการโค่นล้มต้ายวีได้เตรียมพร้อมแล้ว กองกำลังสิบทัพเตรียมพร้อม เป้าหมายของพวกเรา เมืองเทียนกง!"ต้าเสวียนอ๋องที่กล่าวเสียงดัง.

"เฮ้!!!"

"เฮ้!!!"

"เฮ้!!!"

......

เหล่าทหารทุกคนที่ตะโกนเสียงดัง.

ต้าเสวียนอ๋องที่เปิดฉากยึดครองราชวงศ์ราชันย์ต้ายวี ตอนนี้พร้อมแล้ว!

บนสนามรบของต้ายวีตอนนี้ กองกำลังเดิมหนึ่งทัพ กองกำลังสี่ทัพ ที่จงซานส่งออกไป รวมกับทัพของต้าเสวียนอ๋องอีกสิบทัพ เป็น 15 ทัพ ตอนนี้ได้รุกเข้ามาในราชวงศ์ต้ายวีแล้ว!

จงซาน กงจูเฉียนโหยว อาต้าและอาเอ้อ ทั้งสี่ที่มุ่งตรงไปยังทัพของสุ่ยอู๋เหิน ส่วนจื่อเห่านั้น จงซานได้ส่งไปกับทัพหน้าก่อนแล้ว เพื่อที่จะคอยปกป้องสุ่ยอู๋เหินและหลิวอู๋ซ่างและบุตรของจื่อเห่า.

"เซียนเซิง ทำไมท่านไม่นำทัพเองรึ?"เฉียนโหยวที่ขมวดคิ้วจ้องมองไปยังจงซาน.

"สุ่ยอู๋เหินนับว่ามีพรสวรรค์ ทว่ายังมีประสบการณ์ไม่พอ ในเวลานี้นับว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเขา!"จงซานกล่าวด้วยรอยยิ้ม.

"เจ้าจะใช้สนามรบต้ายวีฝึกฝนเขาอย่างงั้นรึ?"กงจูเฉียนโหยวกล่าวด้วยรอยยิ้ม.

"เป็นเช่นนั้น!"จงซานไม่ได้ปฏิเสธ.

"เจ้าต้องการฝึกฝนทัพของตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น รึ?"กงจูเฉียนโหยวที่จ้องมองไปยังจงซาน.

"เจ้าต้องการกล่าวสิ่งใดรึ?"จงซานจ้องมองไปยังกงจูเฉียนโหยว.

กงจูเฉียนโหยวจ้องมองไปยังจงซาน ขมวดคิ้วไปมา ก่อนที่จะพยักหน้าและกล่าวออกมาว่า"ใช่แล้ว เจ้าต้องการสร้างความน่าเกรงขามให้กับทัพของเจ้า ต้องการสร้างทัพที่เกรียงไกรในอนาคต เพื่อรับประกันว่าจะไม่ตกเป็นหมากของใคร."

เห็นกงจูเฉียนโหยวเข้าใจ จงซานที่พยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม.

"สวรรค์ล่ม ขั้นที่สี่!"กงจูเฉียนโหยวที่จ้องมองไปยังพื้นที่ไกลออกไปที่มีประชาชนของต้ายวีตระเวนออกไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาขุมทรัพย์.

สวรรค์ล่มขั้นที่ 1 ! เศรษฐกิจล่ม!

สวรรค์ล่มขั้นที่ 2 ! เจตจำนงของประชาชนสับสนวุ่นวาย!

สวรรค์ล่มขั้นที่ 3 ! ทัพอันเกรียงไกรลอบเข้ารัง!

"ประชาชนมากมายของราชวงศ์ราชันย์ต้ายวี ตอนนี้กำลังจะอดตาย ดังนั้นจึงจำเป็นต้องทำให้พวกเขาอพยพ สร้างหายะนะทางสงคราม สร้างสงครามไปทั่ว เมื่อเกิดสงครามไปทั่ว! ตอนนี้พวกเราก็จะก้าวเข้าสู่ขั้นที่ 4! "จงซานที่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม.

"แผนการสวรรค์ล่ม นับว่ายอดเยี่ยมจริง ๆ  ผ่านสี่ขั้นนี้ก็ทำให้ปฐพีสะท้าน สวรรค์สะเทือนแล้ว! เซียนเซิง ยังมีขั้นที่ห้าอีกหรือไม่?"กงจูเฉียนโหยวที่ถอนหายใจเบา ๆ  จ้องมองไปยังจงซาน.

"มี ยังมีขั้นที่ห้า ทว่าเป็นเพียงส่วนประกอบเท่านั้น ก้าวไปตามเจตจำนงสวรรค์!"จงซานที่สูดหายใจลึก.

..........

เมืองเทียนกง! ตำหนักหลวง.

น่าหลานเพียวเสวี๋ยที่จ้องมองไปยังอี้เหยี่ยน.

"เหนือหัว จิตใจของประชาชนสับสนวุ่นวาย แม้แต่ขวัญกำลังใจของทหารแนวหน้าเองก็ด้วยเช่นกัน ข้าไม่สามารถที่จะรักษาจิตใจของประชาชนเอาไว้ได้อีกแล้ว ข้าจำเป็นต้องเดินทางไปแนวหน้า มีเพียงข้าเดินทางไปแนวหน้าถึงจะรักษาขวัญกำลังใจของทหารเอาไว้ได้."อี้เหยี่ยนที่กล่าวด้วยความกังวล.

"หนักหนาขนาดนั้นเลยรึ?"น่าหลานเพียวเสวี๋ยที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ใช่แล้ว ข้ารับประกันได้เลยว่าต้าเสวียนอ๋องคงอาศัยจังหวะนี้มุ่งตรงมายังราชวงศ์ของพวกเรา ด้วยขวัญกำลังใจของทหารกำลังวุ่นวาย คงยากที่จะต้านได้ หากข้าไม่ไป ไม่ถึงสามปี พวกเขาจะต้องมาถึงเมืองเทียนกงเป็นแน่."อี้เหยี่ยนกล่าว.

"ทัพของต้ายวีจะไม่สามารถต้านเอาไว้ได้อย่างงั้นรึ?"น่าหลานเพียวเสวี๋ยที่แสดงท่าทางประหลาดใจ.

"ไม่ ขวัญกำลังใจที่ผุพัง ไม่ถึงหนึ่งปี ขวัญกำลังใจของทหารก็พังทลายลง อยู่ในสภาพอ่อนแอ เหนือหัว เฉินคาดการณ์เอาไว้ บางที แนวหน้าตอนนี้คงเริ่มรบกันแล้ว."อี้เหยี่ยนที่กล่าวรับรอง.

น่าหลานเพียวเสวี๋ยสูดหายใจยาว จ้องมองไปยังอี้เหยี่ยน ขมวดคิ้วแน่น.

"เจ้ามีแผนการที่ยอดเยี่ยมรึยัง?"น่าหลานเพียวเสวี๋ยกล่าวอย่างจริงจัง.

"แผนการที่ยอดเยี่ยม เฮ้เฮ้ แผนการของราชวงศ์สวรรค์ต้าโหลวนั้นร้ายกาจเป็นอย่างมาก ต้องการกำจัดประชาชนของพวกเราออกไปให้หมด แผนการที่ยอดเยี่ยมไม่มีแล้ว มีเพียงแต่หาวิธีทางป้องกันไม่ให้พวกเขาทำสำเร็จ ข้าได้ส่งจดหมายออกไป เพื่อร้องขอให้เสี่ยวหวังของต้ากวง เคลื่อนทัพมาเป็นกำลังเสริม ในแนวหน้า ที่เมืองต้ายวี คือจุดนัดหมาย เพื่อข่มขู่ทหารของต้าโหลว หากป้องกันเมืองต้ายวีสำเร็จ พวกเราก็จะปลอดภัย!"อี้เหยี่ยนกล่าว.

"เมืองต้ายวี? งั้นแปลว่าหลายสิบเมืองก่อนหน้าจะต้องพ่ายแพ้ไปแล้วไม่ใช่รึ?"น่าหลานเพียวเสวี๋ยที่ชำเลืองมองตาโต.

"ใช่ จะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ทหารของราชวงศ์สวรรค์ต้าโหลวนั้น รวมตัวกันบุกมาราวกับสึนามิ คงจะมาถึงเมืองต้ายวีเป็นแน่ พวกเราจะต้องหยุดพวกเขาที่นั่น ตอนนี้ข้าได้เขียนจดหมายไปยังเมืองต่าง ๆ  เพื่อให้เจ้าเมืองเตรียมตัวเอาไว้แล้ว."อี้เหยี่ยนกล่าว.

"แล้วต้ากวงจะมาเมื่อไหร่?"น่าหลานเพียวเสวี๋ยสอบถาม.

"ต้ากวง?เฮ้เฮ้ เหนือหัว ต้ากวงในเวลานี้ แม้ว่าข้าจะส่งสารให้พวกเขาเคลื่อนไหว ทว่าก็ไม่ได้นับพวกเขาเป็นพันธมิตร อีกอย่างพวกเราก็จำเป็นต้องระวังพวกเขาอีกด้วย."อี้เหยี่ยนกล่าว.

"ระวัง?"น่าหลานเพียวเสวี๋ย ขมวดคิ้วไปมา.

"ใช่แล้ว ตอนนี้ราชวงศ์ราชันย์ต้ายวีของพวกเรานับว่ากำลังวุ่นวาย ปกติพวกเราเป็นเพื่อนบ้านที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน ทว่า ต้ายวีในเวลานี้นับว่าอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ หากต้ายวีไม่สามารถดูแลตัวเองได้แล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขายกทัพมาช่วย ก็ไม่มีทางช่วยได้ ถึงแม้ว่าจะช่วยได้ ต้ากวงก็ต้องเสียหายไปไม่น้อย ดังนั้นพวกเขาย่อมไม่กล้าที่จะช่วยพวกเราอย่างเต็มที มีเพียงแค่รอดูข้าเท่านั้น ว่าจะสามารถช่วยตัวเองได้ไหม เมืองต้ายวีคือกุญแจหลัก หากว่าสามารถหยุดต้าโหลวเอาไว้ได้ พวกเขาจะยกทัพมาช่วยเราแน่ หากไม่สามารถหยุดได้..."อี้เหยี่ยนที่ขมวดคิ้วแน่น.

"หากไม่สามารถหยุดได้ล่ะ?"น่าหลานเพียวเสวี๋ยกล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"หากไม่สามารถหยุดได้ ต้ายวีก็จะถูกทั้งต้าโหลวยึด หนำซ้ำต้ากวงก็จะยึดเมืองพวกเรา การที่พวกเขาเคลื่อนทัพมานั้น พร้อมที่จะยึดเมืองพวกเราและช่วยเหลือพวกเราขึ้นอยู่กับสถานการณ์!"อี้เหยี่ยนที่กล่าวตามจริง แน่นอนว่าทุกคนย่อมยึดผลประโยชน์เป็นใหญ่ ไม่มีคำสัญญาใด ๆ .

น่าหลานเพียวเสวี๋ย ที่สูดหายใจลึกกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม."ดี ข้ารู้ ขอให้อุปราชได้ชัย!"

"รับด้วยเกล้า เหนือหัวโปรดวางใจ ก่อนที่ข้าจะจากไป อี้เหยี่ยนต้องการกล่าวอะไรบางอย่างหวังว่าฝ่าบาทจะรับปาก!"อี้เหยี่ยนกล่าว.

"เชิญกล่าว!"น่าหลานเพียวเสวี๋ยเอ่ยถาม.

"เหนือหัว องค์ราชันย์ผู้ปกครองราชวงศ์ เพียงแค่ท่านเอ่ยปาก ก็สามารถสังหารคนได้นับล้าน ทว่าราชวงศ์ราชันย์ต้ายวีเวลานี้อยู่ในความวุ่นวายโกลาหลไม่สามารถทนได้แน่ เฉินขอให้ฝ่าบาทอย่าได้สังหารประชาชน เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงความโกรธเกรี้ยวของฝูงชน ประชาชนคือรากฐานของการสร้างราชวงศ์ ในเวลาจิตใจของประชาชนอ่อนไหว ไม่สามารถทนการถูกสังหารได้ หากเจตจำนงของฝูงชนพังทลายแล้วล่ะก็ จะกลายเป็นเรื่องที่ย่ำแย่!"อี้เหยี่ยนกล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"โปรดวางใจ! เวลานี้ แน่นอนว่าข้ารู้สถานการณ์นั้นกำลังตึงเครียด."น่าหลานเพียวเสวี๋ยกล่าว.

"ขอบพระทัพฝ่าบาท เฉินทูลลา!"อี้เหยี่ยนกล่าว.

"รักษาตัวด้วย!"น่าหลานเพียวเสวี๋ยกล่าว.

.....

ราชวงศ์ราชันย์ต้ากวง ค่ายใหญ่เสี่ยวหวัง ห้องโถงหลัก.

เสี่ยวหวังที่นั่งอยู่โต๊ะบัญชาการ กำลังอ่านจดหมายอยู่ ซึ่งมีเหล่าขุนพลต่าง ๆ ยืนอยู่แยกเป็นสองแถว.

เสียวหวังเมื่ออ่านจดหมายจบ ก็สูดหายใจลึก ดวงตาหลับลงครุ่นคิด.

"ฟู่ไสว่ เป็นจดหมายของอี้เหยี่ยนอย่างงั้นรึ?"เสี่ยวหยวนเติ้งที่เอ่ยปากเป็นคนแรก.

เสี่ยวหวังไม่ได้ตอบกลับยังคงหลับตาครุ่นคิด พร้อมกับยื่นจดหมายออกไป เสียวหยวนเติ้งที่รับมาอ่าน ก่อนที่จะส่งให้กับเหล่าขุนพลคนอื่น ๆ .

"ฟู่!"

เสี่ยวหวังที่ถอนหายใจยาว ลืมตาขึ้น.

"ฟู่ไสว่ พวกเราควรที่จะช่วยราชวงศ์ราชันย์ต้ายวี น้ำพึ่งเรือเสือพึงป่า พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน หากต้ายวีถูกกำจัดไป ต้ากวงของพวกเราจะยิ่งอยู่ยากยิ่งกว่าเดิม."เสี่ยวหยวนเติ้งที่เอ่ยปากออกมาทันที.

"อาณาจักรเพื่อนบ้านอย่างงั้นรึ?เฮ้เอ้ พวกเราจะต้องดูสถานการณ์ด้วย จะต้องดูด้วยว่าพวกเขาเจ็บขนาดใหน สามารถรักษาได้หรือไม่? หากว่าไม่ พวกเราก็ควรจะคิดถึงตัวเองก่อน ไม่ควรที่จะวิ่งเข้าไปสู่ความตาย จะต้องยอมเจ็บทำไม เมื่อไม่สามารถช่วยได้!"เสี่ยวหวังที่ส่ายหน้าไปมา.

"ฟู่ไสว่ พวกเราจะต้องมองดูราชวงศ์ราชันย์ต้ายวีถูกทำลายไปโดยไม่ทำอะไรอย่างงั้นรึ?"เสี่ยวหยวนเติ้งที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ราชวงศ์ราชันย์ต้ายวีที่เสียหายไปถึงภายใน เมืองของพวกเขาที่แทบร้างไร้ผู้คน ไม่ใช่แค่เมืองเดียว อี้เหยี่ยน ก็ยังยากที่จะช่วยได้ ทว่าพวกเราจะให้โอกาสเขา รอดูว่าอี้เหยี่ยนนั้นจะร้ายกาจขนาดใหน หากว่าเขาสามารถรักษาเมืองต้ายวีเอาไว้ได้ พวกเราจะเข้าช่วย หากไม่แล้ว..."ขณะที่เสี่ยวหวังกล่าว แววตาที่เผยความเย็นชาออกมา.

"ครับ!"ขุนพลทุกคนที่ตอบรับพร้อม ๆ กัน.