บทที่ 690 - ผลแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 690 - ผลแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

เฉินฉางอันยืนจ้องมองถังเสวี่ยเจี้ยนที่กำลังหดตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมกำแพงด้วยสายตาคมกริบดุจใบมีด ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจนาง

"แค่คำเตือนกำกวมไม่กี่คำจากเทพธิดา ก็จะให้ข้าเอาศาสตราเทพที่อุตส่าห์ได้มาไปคืนที่สระเก้ามังกรอย่างนั้นหรือ? คุณหนูเสวี่ยเจี้ยน ท่านคิดว่าข้าจะเชื่ออย่างนั้นหรือ?"

เขายกมือขึ้นจับด้ามดาบฮู่พั่ว ตัวดาบสั่นสะท้านแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายรังสีอำมหิตสีเลือดจางๆ ไหลซึมออกมาจากรอยแยกของตัวดาบ วนเวียนอยู่รอบกายของเขา

กลิ่นอายอำมหิตนี้แฝงไปด้วยความดุร้ายและบ้าคลั่งจากยุคโบราณกาล ทำให้ถังเสวี่ยเจี้ยนถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดเผือดลงยิ่งกว่าเดิม แม้แต่ฟันก็เริ่มกระทบกันกึกๆ

"ข้าไม่ได้หลอกเจ้า!" ถังเสวี่ยเจี้ยนเงยหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น สบตากับเฉินฉางอันเขม็ง

"นั่นไม่ใช่ความฝันธรรมดา! เทพธิดาผู้นั้น..."

ถังเสวี่ยเจี้ยนไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ทำได้เพียงกัดฟันแน่น ยื่นแขนขวาของตนเองออกมา พอเลิกแขนเสื้อขึ้น ก็เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่องดุจรากบัว

และที่บริเวณจุดชีพจรชวีเจ๋อบนท่อนแขนของนาง ก็ปรากฏรอยตำหนิบางอย่างคล้ายคลึงกับแต้มพรหมจรรย์บนแขนของหลี่มั่วโฉวก่อนหน้านี้ รูปร่างของมันคล้ายกับใบไม้ สีเขียวสดใสงดงาม และยังเปล่งประกายเรืองรองออกมาจางๆ ภายใต้แสงจันทร์อีกด้วย

"นี่มันคืออะไร?"

เฉินฉางอันรู้สึกได้ว่าของสิ่งนั้นราวกับมีพลังเวทมนตร์บางอย่างดึงดูดอยู่ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปสัมผัสที่ท่อนแขนของนาง

ใบหน้าของถังเสวี่ยเจี้ยนปรากฏร่องรอยของความกระอักกระอ่วนใจ นางขยับตัวหมายจะหลบเลี่ยงตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อนึกถึงเรื่องดาบฮู่พั่ว ก็ทำได้เพียงฝืนทนความขัดเขินเอาไว้ ยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อน

"อืม~"

ทันทีที่นิ้วของเฉินฉางอันสัมผัสโดน ถังเสวี่ยเจี้ยนก็อดไม่ได้ที่จะครางออกมาเบาๆ

ผิวพรรณของหญิงสาวตึงแน่น เส้นเอ็นที่ข้อมือปูดนูนขึ้นมาเล็กน้อย บ่งบอกให้รู้ว่านางกำลังรู้สึกประหม่าตื่นเต้นอย่างหนัก ทว่า...