บทที่ 2 เธอคู่ควรกับคนที่ดีกว่า ไม่ใช่คนที่ดีที่สุดอย่างฉัน!

บทที่ 2 เธอคู่ควรกับคนที่ดีกว่า ไม่ใช่คนที่ดีที่สุดอย่างฉัน!

"นายไม่ได้ตั้งใจจะมาสารภาพรักกับฉันหรอกเหรอ?"

ความคิดนี้ดังก้องอยู่ในหัวของสวี่หยวนเพียงอย่างเดียว

ทุกสิ่งที่เซี่ยเทียนแสดงออกบ่งบอกว่าเขากำลังจะสารภาพรักกับเธออีกครั้ง

ดอกไม้พวกนี้จะเป็นของทุกคนในห้องได้ยังไง?

"เซี่ยเทียน เลิกพูดเล่นได้แล้ว ถ้าดอกไม้พวกนี้ไม่ได้ให้ฉัน แล้วจดหมายรักในมือนายนั่นมันหมายความว่ายังไง?"

"อย่าบอกนะว่าทุกคนก็จะได้จดหมายรักนี่คนละฉบับเหมือนกัน?"

สวี่หยวนไม่เชื่อคำพูดของเซี่ยเทียนเลยสักนิด

เธอคิดว่าตัวเองชิงพูดเร็วเกินไป จนทำให้เซี่ยเทียนรู้สึกเหมือนถูกหักหน้าต่อหน้าคนทั้งห้อง เสียหน้าจนต้องแกล้งพูดแก้เกี้ยวออกไปแบบนั้น

ดูเหมือนว่าคราวหน้าเธอไม่ควรจะปฏิเสธเขาต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้อีก

ทว่า... เซี่ยเทียนกลับก้มมองจดหมายในมือพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขาสะบัดข้อมือ โยนมันลงถังขยะไปอย่างไม่ไยดี

"เธอคิดมากไปแล้ว นี่ไม่ใช่จดหมายรักหรอก ก็แค่ขยะน่ะ ถ้าไม่เชื่อ เธอจะคุ้ยขึ้นมาดูเองก็ได้นะ"

"เซี่ยเทียน นาย!"

สีหน้าของสวี่หยวนดูไม่ได้เอาเสียเลย

มันชัดเจนมาก

นั่นคือจดหมายรักจริงๆ แต่เซี่ยเทียนกลับโยนมันทิ้งลงถังขยะไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

สวี่หยวนไม่มีทางคุ้ยขยะขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ความจริงต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ได้หรอก

และเซี่ยเทียนก็คาดการณ์เรื่องนี้เอาไว้แล้ว เขาตั้งใจทำแบบนี้ชัดๆ

เขาในตอนนี้ไม่ใช่ไอ้หนุ่มคลั่งรักผู้ใสซื่อและโง่เขลาในวัยเยาว์อีกต่อไปแล้ว

"อ้อ แล้วก็มีอีกเรื่องที่ฉันต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจน ฉันเลิกชอบเธอมาตั้งนานแล้ว หวังว่าวันหลังเธอจะไม่หลงตัวเองอีกนะ มันจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายๆ"

"อะไรนะ!"

หัวใจของสวี่หยวนเย็นวาบ ผู้ชายที่ตามตื๊อเธอเป็นเบอร์หนึ่งคนนั้น เลิกชอบเธอแล้วจริงๆ งั้นเหรอ?

ก่อนที่สวี่หยวนจะตั้งสติได้ เซี่ยเทียนก็รีบวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะเรียนทุกตัวอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นภาพนั้น สวี่หยวนก็ใจหายวาบ รีบพูดขึ้นว่า

"เซี่ยเทียน เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้นะ สิ่งดีๆ ที่นายทำให้ฉันตลอดสามปีในมัธยมปลาย ฉันเห็นมันทั้งหมด แล้วจู่ๆ นายมาบอกว่าไม่ชอบฉันแล้ว เวลาสามปีที่ผ่านมามันคืออะไรล่ะ?"

"ถือซะว่าฉันซวยเองก็แล้วกัน"

"แล้วความพยายามของนายล่ะ? นายไม่รู้สึกเสียดายบ้างเหรอ?"

"ไม่ ฉันไม่เสียดาย ถือซะว่าเป็นการทำจิตอาสาเพื่อสังคมก็แล้วกัน"

สวี่หยวน: ???

เซี่ยเทียนปรายตามองเธอด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังที่นั่งของตัวเอง

ตอนนี้เขาร้อนใจอยากจะไปอยู่ใกล้ๆ กับรักแรกผู้เป็นดั่งแสงจันทร์ขาวของเขาเต็มทีแล้ว

แต่ทว่าพอก้าวขา สวี่หยวนที่ไม่ยอมแพ้ก็คว้าแขนเขาเอาไว้

"เซี่ยเทียน นายโกรธที่ฉันไม่ยอมรับคำสารภาพรักของนายก่อนหน้านี้ใช่ไหม?"

"รอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก่อน ฉันจะให้โอกาสนายนะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ตกลงไหม?"

น้ำเสียงของเธอไม่ได้เย่อหยิ่งจองหองเหมือนอย่างเคย แฝงแววประนีประนอมอยู่ลึกๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยเทียนก็หลุดหัวเราะออกมา

หากเป็นตัวเขาในอดีตมาได้ยินคำพูดประโยคนี้ของสวี่หยวน คงดีใจจนเนื้อเต้นเหมือนลิงค่าง นอนไม่หลับไปหลายวันแน่ๆ

แต่ตอนนี้... ขอโทษที สายตาของฉันมีไว้มองแค่เย่หนิงอวี่คนเดียวเท่านั้น

สวี่หยวน เธอคือใคร? ไม่เห็นจะรู้จัก!

"เธอเก็บโอกาสนี้ไว้ให้ผู้ชายดีๆ คนอื่นเถอะ"

"ฉันคิดว่านายก็เป็นคนดีมากๆ แล้วนะ!"

"ไม่หรอก เธอคู่ควรกับคนที่ดีกว่า ไม่ใช่คนที่ดีที่สุดอย่างฉัน"

เซี่ยเทียนสะบัดมือของสวี่หยวนออก และเดินตรงกลับไปนั่งข้างๆ เย่หนิงอวี่

การกระทำทั้งหมดนั้นลื่นไหลไม่มีสะดุด ลื่นปรื๊ดยิ่งกว่าช็อกโกแลตโดฟเสียอีก

ในวินาทีนี้ บริเวณหน้าชั้นเรียน

สวี่หยวนยืนอึ้ง

เฉินเจียอี๋ก็ยืนอึ้ง

นักเรียนทุกคนในห้อง ม.6 ทับ 3 ต่างก็ยืนอึ้งกันไปหมด

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น? เซี่ยเทียนเสียสติไปแล้วเหรอ? เขาปฏิเสธหัวหน้าห้องเนี่ยนะ?"

"เธอคู่ควรกับคนที่ดีกว่า ไม่ใช่คนที่ดีที่สุดอย่างฉัน... ให้ตายเถอะ ประโยคนี้โคตรเท่ นี่ใช่เซี่ยเทียนคนที่ฉันรู้จักจริงๆ ดิ?"

"แม่เจ้าโว้ย... ลูกพี่เซี่ยโคตรเจ๋ง!"

"ไอ้หนุ่มคลั่งรักลุกขึ้นสู้แล้วเหรอเนี่ย?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

ในห้อง 6 มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเซี่ยเทียนคือคนคลั่งรักเบอร์หนึ่งของสวี่หยวน? พวกเขาไม่คิดเลยว่าวันนี้เจ้าตัวจะลุกขึ้นมาปฏิวัติ!

เขาปฏิเสธอดีตเทพธิดาในดวงใจของตัวเองได้อย่างเย็นชาสุดๆ!

"กริ๊งงง!"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความประหลาดใจ เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณหมดเวลาพักเที่ยง

สวี่หยวนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าสะสวยของเธอเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดสลับกันไป

เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า เซี่ยเทียนที่คอยตามตื๊อเธอมาตลอด จู่ๆ วันนี้จะนิสัยเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางยอมปล่อยให้เธอต้องมาอับอายขายหน้าต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้หรอก... ความโกรธเกรี้ยวไร้ชื่อสายหนึ่งตีตื้นขึ้นมาในใจของสวี่หยวน

"เสี่ยวหยวน พวกเรากลับไปนั่งที่กันเถอะ คาบนี้เป็นของครูประจำชั้น เดี๋ยวจะมีสอบย่อยด้วยนะ!"

"เซี่ยเทียนคนเฮงซวยนั่น คงจะรู้สึกว่าตัวเองถูกเธอปฏิเสธอีกแล้วเลยเสียหน้า ถึงได้จงใจพูดแบบนั้นต่อหน้าเพื่อนๆ ในห้อง อีกสองสามวันเดี๋ยวมันก็ต้องกลับมาตามตื๊อเธอเหมือนเดิมแน่ๆ

คราวนี้เธออย่าเพิ่งรีบให้อภัยเขาง่ายๆ นะ ต้องดัดนิสัยให้เขาซื้อนาฬิกาข้อมือรุ่นใหม่ล่าสุดให้เธอเป็นการไถ่โทษด้วย!"

ในฐานะเพื่อนซี้ เฉินเจียอี๋จึงรีบเอ่ยปลอบใจสวี่หยวนทันที

สวี่หยวนรู้สึกว่าสิ่งที่เพื่อนพูดมาก็มีเหตุผล

เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีเหตุการณ์คล้ายๆ กันเกิดขึ้น

หลังจากที่เธอปฏิเสธเซี่ยเทียน เขาก็มักจะหงุดหงิดงุ่นง่าน ไม่ยอมซื้อข้าวเช้ามาให้หรือไม่ยอมส่งของขวัญให้เธอไปหลายวัน

แต่พอผ่านไปสักสองสามวัน หรือถ้าเธอจงใจเปิดโอกาสให้เซี่ยเทียนได้เข้าหา

ไอ้โง่นั่นก็แค่ได้ลิ้มรสความหวานเพียงนิดเดียว แล้วก็จะรีบกลับมาทำดีกับเธอเหมือนเดิมอย่างกระตือรือร้น

"แต่ว่า... ฉันแค่รู้สึกว่าครั้งนี้เขาดูเปลี่ยนไปมากจริงๆ ความเย็นชาในแววตาของเขาไม่น่าจะใช่การเสแสร้งเลย"

สวี่หยวนคิดในใจ พลางเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างเงียบๆ

จากนั้น เธอก็เริ่มวางแผนในหัวว่าจะทำยังไงให้เขาเปลี่ยนใจและกลับมาทำดีกับเธอเหมือนเดิม

"ใช่แล้ว! ฉันจะให้รางวัลเขาด้วยการอนุญาตให้เขาเดินไปส่งฉันที่บ้านคืนนี้!"

"เมื่อก่อนเขาอยากจะเดินไปส่งฉันที่บ้านทุกวัน แต่ฉันก็ไม่เคยให้โอกาสเขาเลยสักครั้ง

ในเมื่อตอนนี้เขาได้รับโอกาสให้เดินไปส่งคุณหนูอย่างฉันถึงบ้าน แถมฉันยังบอกเซี่ยเทียนว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้รับสิทธิพิเศษนี้ เขาจะต้องดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ๆ!"

สวี่หยวนพึมพำกับตัวเอง

"หึ! แค่คุณหนูอย่างฉันยอมใช้เล่ห์เหลี่ยมนิดหน่อย โยนเศษเนื้อให้เขานิดๆ หน่อยๆ เขาก็ต้องเปลี่ยนใจและกลับมาหาฉันแล้วไม่ใช่หรือไง?"

"และเจียอี๋ก็พูดถูก ครั้งนี้ฉันต้องดัดนิสัยเขาด้วยการให้เขาซื้อนาฬิกาข้อมือรุ่นใหม่ล่าสุดให้ฉัน!"

เมื่อคิดได้ดังนี้ ความหม่นหมองบนใบหน้าของสวี่หยวนก็มลายหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มแห่งความมั่นใจและเย่อหยิ่ง

เธอยังถึงขั้นเริ่มเลือกสีของนาฬิกาเรือนนั้นเอาไว้ในใจแล้วด้วยซ้ำ...