บทที่ 9 ผู้บังคับการฝู ภรรยาของคุณหนีตามผู้ชายไปแล้ว!

บทที่ 9 ผู้บังคับการฝู ภรรยาของคุณหนีตามผู้ชายไปแล้ว!

"ผู้บังคับการฝู! คนค้ามนุษย์สารภาพแล้วครับ! สารภาพแล้ว!"

หลังจากจับกุมพวกค้ามนุษย์ที่สถานีรถไฟ ฝูซือเหนียนและเหลียงข่ายไหลก็ไม่ได้กลับไปที่ค่ายทหารในทันที ภารกิจพิเศษเดิมของพวกเขาลุล่วงไปได้ด้วยดี ฝูซือเหนียนจึงตัดสินใจอยู่ต่ออีกหนึ่งวันเพื่อสืบสวนเป็นการชั่วคราว

เพราะเรื่องของเจียงถัง ฝูซือเหนียนจึงเข้าร่วมการสอบสวนพวกค้ามนุษย์ด้วย

คนค้ามนุษย์ปากแข็ง ปฏิเสธหัวชนฝาว่าตัวเองไม่ได้ค้ามนุษย์เพื่อหลีกเลี่ยงการติดคุก ทั้งยังอ้างว่าถูกใส่ร้าย

ฝูซือเหนียนและเจ้าหน้าที่ตำรวจใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ในที่สุดก็ง้างปากพวกมันได้สำเร็จ

เขาได้ยินชื่อสองชื่อจากปากคนร้าย

"หลินผิงชวน... เจียงเต๋อไห่... พวกเขาเป็นคนสั่งให้ฉันทำ... ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นคนที่พวกเขาส่งมา..."

ฝูซือเหนียนไม่รู้ว่าหลินผิงชวนคือใคร รู้เพียงว่ามันฟังดูเหมือนชื่อของผู้ชายวัยหนุ่ม ซึ่งทำให้เขารู้สึกปวดแปลบในใจอย่างบอกไม่ถูก

ส่วนเจียงเต๋อไห่ แน่นอนว่าฝูซือเหนียนรู้ดีว่าคนคนนี้คือลุงแท้ๆ ของเจียงถัง

เมื่อนึกถึงท่าทีควบคุมตัวเองไม่ได้ของเจียงถังหลังจากถูกวางยาบนรถไฟ ที่แท้เธอก็ถูกลุงแท้ๆ ของตัวเองหลอกขาย!

แย่แล้ว!

เจียงถังกำลังตกอยู่ในอันตราย!

ใบหน้าหล่อเหลาของฝูซือเหนียนมืดครึ้มลง ประกายความกังวลพาดผ่านดวงตาคมกริบ ร่างสูงใหญ่ผลักประตูห้องสอบสวนออก ก่อนจะหันหลังและก้าวฉับๆ ออกไปทันที

"ผู้บังคับการฝู... ผู้บังคับการฝู รอผมด้วยครับ..."

ฝูซือเหนียนจากไปอย่างรวดเร็วจนเหลียงข่ายไหลแทบจะตามไม่ทัน มีเรื่องอะไรที่ทำให้ฝูซือเหนียน ผู้ซึ่งไม่แม้แต่จะกะพริบตาตอนถูกกระสุนเจาะแขนระหว่างปฏิบัติภารกิจ ต้องรีบร้อนลุกลนขนาดนี้? เหลียงข่ายไหลอยากรู้อยากเห็นจนทนไม่ไหว รีบวิ่งตามไปติดๆ...

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านตระกูลเจียงก็ห่างไกลจากคำว่าสงบสุขเช่นกัน

เช้าตรู่ เจียงชิงฮวนตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก เธอตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมานอนต่ออีกสักพัก ค่อยสั่งให้ไอ้เด็กขอทานสองคนนั้นไปซื้อข้าวเช้ามาให้ เมื่อวานเจียงถังบ้าบอไปทั้งวันแล้ว นอนหลับไปตื่นหนึ่งก็น่าจะสร่างบ้าสักที เกมสวมบทแม่พระแสนดีควรจะจบลงได้แล้ว และหล่อนก็ไม่ควรจะปกป้องไอ้เด็กขอทานสองคนนั้นอีก

ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น เธอก็เดินงัวเงียออกจากห้องและได้พบกับ... ความว่างเปล่าโดยรอบ

โต๊ะไม้ฮวงฮวาหลี่ ภาพวาดทิวทัศน์ ชั้นวางของแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ตู้ลิ้นชักเคลือบเงาแกะสลัก วิทยุ เครื่องเล่นแผ่นเสียง พัดลมไฟฟ้าที่เคยวางอยู่บนตู้... ของมีค่าทุกชิ้นในบ้านหลังนี้หายไปหมดแล้ว! หายวับไปกับตา!

นั่นมันโต๊ะไม้เนื้อดีเชียวนะ! น้ำหนักอย่างน้อยก็ร้อยสองร้อยชั่ง ต้องใช้ชายฉกรรจ์ถึงสองคนถึงจะยกไหว แล้วมันจะหายไปเฉยๆ ได้ยังไง?

คนที่ครอบครัวเธอเตรียมไว้กะจะมาขนของในบ้านออกไปคืนพรุ่งนี้แท้ๆ แล้วทำไมตอนนี้มันถึงได้ว่างเปล่าล่ะ?

เจียงชิงฮวนขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่ภาพตรงหน้าก็ยังคงว่างเปล่าอยู่ดี

"พ่อคะ—แม่คะ—"

ท่ามกลางบ้านที่ว่างเปล่า เสียงกรีดร้องแทบขาดใจของเจียงชิงฮวนดังก้องไปทั่ว

เจียงเต๋อไห่กับติงยวี่ฉินสะดุ้งตื่นและเดินออกมาจากห้อง "เอะอะโวยวายอะไรกัน? ร้องแหกปากแต่เช้าตรู่มีเรื่องอะไรอีก—"

คำพูดของเขาหยุดชะงักลงกลางคัน

เจียงเต๋อไห่และติงยวี่ฉินเองก็เห็นสภาพบ้านที่โล่งเตียนเช่นกัน

"หายไป? หายไปได้ยังไงกัน?" ติงยวี่ฉินมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องครัว... ว่างเปล่า! ในครัวก็ว่างเปล่า! ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว!

เจียงชิงฮวนยืนตัวสั่นงันงก กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "แม่คะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ? แล้วบ้านเราล่ะ? ของในบ้านหายไปไหนหมด! ถ้าไม่มีของพวกนี้เอาไปแลกเป็นเงิน แล้วเราจะหนีกันยังไงล่ะคะ?!"

"จะแหกปากทำไมนักหนา! รีบไปดูสิว่าเจียงถังยังอยู่ไหม!" เจียงเต๋อไห่ยังพอตั้งสติได้ สิ่งแรกที่เขาคิดถึงคือท่าทีผิดปกติของเจียงถังเมื่อวานนี้

"ใช่แล้ว เจียงถังล่ะ? เจียงถังยังอยู่หรือเปล่า?!"

ติงยวี่ฉินเห็นด้วยทันที หล่อนคว้ามือเจียงชิงฮวนแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องของเจียงถัง

พวกเธอไม่จำเป็นต้องเดินเข้าไปใกล้ด้วยซ้ำ แค่มองปราดเดียวก็เห็นประตูห้องเปิดอ้าซ่า และข้างในก็ว่างเปล่าเช่นกัน

แม้แต่แจกันกระเบื้องลายครามที่เจียงถังเอามาทำเป็นถังขยะวางไว้บนพื้น ติงยวี่ฉินเคยอุตส่าห์ไปสืบราคามาและรู้ว่ามันขายได้ตั้งห้าร้อยหยวน แล้วมันหายไปได้ยังไง?!

ติงยวี่ฉินร้องไห้โฮ "แจกันลายครามของฉัน... ภาพวาดดอกไม้และนกบนผนัง... หายไปได้ยังไง... หายไปหมดเลย..."

สิ่งที่เจียงชิงฮวนหมายปองมาตลอดคือชุดสวยๆ มากมายในตู้เสื้อผ้าของเจียงถัง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อโค้ทกันฝนสไตล์ปารีสฝรั่งเศส รองเท้าหนังอิตาลี และไวโอลินที่เธอหลงใหลมานาน

ตราบใดที่เจียงถังไม่อยู่ ของพวกนี้ก็จะเป็นของเธอทั้งหมด

แต่ตอนนี้มันว่างเปล่า ไม่เหลือแม้กระทั่งตู้เสื้อผ้า!

"หรือว่าเจียงถังจะขนของออกจากบ้านไปตอนที่เราไม่ทันระวังตัว? เป็นไปไม่ได้! พ่อคะ แม่คะ เจียงถังเป็นแค่ผู้หญิงไร้สมอง หล่อนจะขนของเยอะแยะขนาดนี้ไปได้ยังไง! แถมยังไม่ทำให้เราตื่นอีก?"

เจียงชิงฮวนโวยวายราวกับคนบ้า

สีหน้าของเจียงเต๋อไห่และติงยวี่ฉินดูไม่ได้เลย พวกเขาเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเจียงถังจะมีความสามารถถึงขนาดนั้น แต่นอกจากเจียงถังแล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?

"เต๋อไห่ ถ้าไม่มีของพวกนี้... แล้วเราจะไปกันยังไงล่ะ... เงินที่เรามีอยู่ไม่พอจ่ายค่าตั๋วเรือด้วยซ้ำ!"

"พ่อคะ... เจียงถังไม่อยู่แล้ว พวกเรายังต้องถูกส่งไปชนบทอีกเหรอคะ? หนูไม่ไปนะ! หนูได้ยินมาว่าไปอยู่ชนบทไม่ใช่แค่ต้องดำนา แต่ยังต้องหาบขี้วัวด้วย หนูไม่เอาหรอก!"

ติงยวี่ฉินและเจียงชิงฮวนต่างก็มองไปที่เจียงเต๋อไห่ด้วยความลุกลี้ลุกลนและสับสน

พวกเขาไม่เพียงแต่สูญเสียทรัพย์สมบัติในบ้านหลังนี้ แต่ยังสูญเสียเจียงถัง ผู้ซึ่งเป็นดั่งต้นไม้ใหญ่ให้พักพิงไปอีกด้วย จากนี้ไปจะไม่มีใครให้พวกเขาเกาะกินอีกแล้ว

ในใจของเจียงเต๋อไห่ก็ว้าวุ่นไม่แพ้กัน เขาตวาดใส่สองแม่ลูก "พวกแกมาถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครวะ? รีบออกไปตามหาคนสิ! ไปลากตัวเจียงถังกลับมาให้ฉัน!"

ทั้งสามคนรีบลนลานออกไปตามหาเจียงถัง ทว่ายังไม่ทันก้าวพ้นประตู เสียงเคาะประตูก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังถี่กระชั้นชิด แฝงไปด้วยแรงกดดันอันดุดัน

ติงยวี่ฉินเดินไปเปิดประตูด้วยความประหม่า และเมื่อบานประตูเปิดออก หล่อนก็พบกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มสุดเนี้ยบ แผ่รังสีอำมหิตเย็นเยียบจนหล่อนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

หล่อนเคยวางแผนทำร้ายเจียงถังมาแล้วหลายครั้ง ทั้งเรื่องดึงพวกค้ามนุษย์เข้ามาเกี่ยวข้อง และเรื่องฮุบสมบัติของตระกูล ถึงแม้แผนการเหล่านั้นจะไม่สำเร็จ แต่พอมาเจอทหารเข้าจริงๆ หล่อนก็ยังรู้สึกหวาดกลัวจับใจ

หัวใจของติงยวี่ฉินหล่นวูบ หล่อนรีบก้าวถอยหลังกรูด "คุณ... คุณ... คุณเป็นใคร? ที่นี่เป็นบ้านคนนะ คุณจะบุกรุกเข้ามาแบบนี้ไม่ได้นะ"

ฝูซือเหนียนกวาดสายตาเย็นชามองหล่อน มองเห็นความรู้สึกผิดบนใบหน้าของติงยวี่ฉินได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เมื่อคิดว่าเจียงถังอาจจะตกอยู่ในอันตรายอีก เขาจึงไม่สามารถเสียเวลาได้อีกต่อไป และขี้เกียจเกินกว่าจะมาต่อล้อต่อเถียงกับคนพวกนี้

ฝูซือเหนียนก้าวฉับๆ เข้าไปในบ้านพลางเอ่ยเสียงเย็น "ผมคือฝูซือเหนียน เจียงถังอยู่ที่ไหน?"

ฝู... ฝู... ฝูซือเหนียน?

ครอบครัวตระกูลเจียงทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้ากับชื่อ "ฝูซือเหนียน" ในเวลาเดียวกัน ชื่อผู้ส่งบนซองจดหมายที่แนบเงินและคูปองจากค่ายทหารส่งมาให้ทุกเดือนดูเหมือนจะเป็นชื่อนี้

เจียงชิงฮวนเบิกตากว้าง จ้องมองชายหนุ่มผู้หล่อเหลาและเย็นชา "คุณ... คุณคือสามีนายทหารที่ทั้งหยาบคายและทึ่มทื่อของเจียงถังคนนั้นเหรอ?"

พวกเธอเคยได้ยินแต่ชื่อของฝูซือเหนียน แต่ไม่เคยเห็นตัวจริงของเขาเลยสักครั้ง ตอนแรกเป็นเพราะเจียงถังท้องและไม่มีใครดูแล พวกเธอจึงสบโอกาสย้ายเข้ามาและยึดครองพื้นที่ของหล่อน ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฝูซือเหนียนไม่เคยปรากฏตัวเลยสักครั้ง

จากคำบ่นของเจียงถัง หล่อนบอกว่าฝูซือเหนียนมีพื้นเพยากจน เป็นแค่คนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เพราะโควตากรรมาชีพชาวนาทหาร หล่อนยังบอกอีกว่าฝูซือเหนียนเป็นผู้ชายหยาบกระด้าง หน้าตาดุดันและอัปลักษณ์... แต่ผู้ชายตรงหน้าเธอคนนี้ ไม่เพียงแต่จะมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างเหลือล้น แม้แต่ใบหน้า... ก็ยังหล่อเหลาไร้ที่ติ รูปร่างสูงใหญ่ เครื่องหน้าคมชัด คิ้วเข้มดุจกระบี่ นัยน์ตาทอประกายราวกับดวงดาว แผ่กลิ่นอายความองอาจห้าวหาญออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

เจียงชิงฮวนสั่นสะท้านด้วยความกลัว ทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่ฝูซือเหนียนอย่างไม่อาจละสายตาได้

เปลวเพลิงแห่งความริษยาลุกโชนขึ้นในใจเธออีกครั้ง ทำไมเจียงถังแค่แต่งงาน ถึงได้สามีนายทหารที่หล่อเหลาขนาดนี้!

ทว่าติงยวี่ฉินและเจียงเต๋อไห่กลับรู้สึกหวาดเกรงในชุดเครื่องแบบทหารของฝูซือเหนียน จนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

ฝูซือเหนียนขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจปฏิกิริยาของครอบครัวนี้ เขามองดูบ้านที่ว่างเปล่ารอบตัว ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเย็นอีกครั้ง

"อย่าให้ผมต้องถามซ้ำเป็นครั้งที่สาม เจียงถังอยู่ที่ไหน? พวกคุณเอาเจียงถังไปซ่อนไว้ที่ไหน?"

จู่ๆ เจียงชิงฮวนก็สวนกลับเสียงดัง "ใครบอกว่าพวกเราซ่อนเจียงถังเอาไว้ล่ะ! นังเด็กบ้าเจียงถังมันหนีตามผู้ชายหน้าไหนไปแล้วก็ไม่รู้ต่างหาก!"

ยังไงซะตอนนี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าเจียงถังอยู่ที่ไหน ต่อให้เธอโกหก ก็ไม่มีใครจับติดหรอก

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงชิงฮวน แววตาเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของติงยวี่ฉิน หล่อนรีบรับลูกต่อทันที "ใช่ ชิงฮวนพูดถูกแล้ว! ผู้... ผู้บังคับการฝู... คุณกับภรรยาไม่ได้เจอกันมาห้าปีแล้ว คุณคงไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านบ้าง เจียงถังแอบไปคบชู้สู่ชายลับหลังคุณมาตั้งนานแล้ว ผู้ชายคนนั้นชื่อหลินผิงชวน แถมหล่อนยังขายบ้านหลังนี้ทิ้ง แล้วหอบเงินหนีตามไอ้ชู้นั่นไปแล้วด้วย!"