บทที่ 260 - โทสะของประมุข เจตจำนงมหาจักรพรรดิลงมือ!

บทที่ 260 - โทสะของประมุข เจตจำนงมหาจักรพรรดิลงมือ!

มีหรือที่เผ่าราชาเมยราพนกยูงจะไม่รู้เรื่องนี้

แต่เมื่อเทียบกับคนพวกนั้นแล้ว พวกเขาอยากให้เฉินเสวียนตายมากกว่า

เพราะสภาพอันน่าอนาถของเผ่าราชาเมยราพนกยูงแทบจะเป็นผลงานของเฉินเสวียนเพียงผู้เดียว

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงดื้อดึง เฉินเสวียนจึงเตือนสติอีกครั้ง "เจตจำนงมหาจักรพรรดิที่ไม่สมบูรณ์นี้คงอยู่ได้ไม่นานนักหรอก หากพวกเจ้ายังไม่ตัดสินใจ ต่อไปก็จะไม่มีโอกาสแล้ว ต่อให้มานึกเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้วนะ!"

สิ้นคำกล่าวนั้น

เผ่าหงส์เพลิงจูเชว่และเผ่ากิเลนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็เริ่มร้อนรนขึ้นมา

พวกเขากลัวจริงๆ ว่าเผ่าราชาเมยราพนกยูงจะหลงเชื่อคำยุแยงแล้วหันมาเล่นงานพวกตน

ก็แน่ล่ะสิ

พวกเขาไม่ได้มีศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วคอยสนับสนุนมากมายเหมือนแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่นี่นา

"โยกย้ายดารา ชักศึกเข้าบ้าน พระบุตรฮวงกู่ช่างมีจิตใจชั่วร้ายนัก!"

"ไม่รู้ว่าหมื่นเผ่าพันธุ์กลุ่มไหนบ้างที่ร่วมมือกับพวกมัน ตอนนี้คงกำลังนั่งสั่นเป็นเจ้าเข้าแน่ๆ!"

นี่มันไม่ใช่แค่สั่นแล้ว!"

"นี่มันถึงกับหน้าชาไปเลยต่างหาก ก็เล่นขนศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วออกมาซะเยอะขนาดนี้ ทั่วทั้งหกอาณาเขตก็มีอยู่บ้านเดียวนั่นแหละ!"

"แต่ดูเหมือนเผ่าราชาเมยราพนกยูงจะหมดหนทางแล้วจริงๆ นะ ถ้ายังไม่ยอมตัดสินใจเจาะทะลวงค่ายกลศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วของแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ให้แตก พอเจตจำนงมหาจักรพรรดิสลายหายไปเมื่อไหร่ พวกมันก็กลายเป็นแค่เนื้อปลาบนเขียง ถึงตอนนั้นก็ทำอะไรแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว!"

ผู้คนอดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่

พระบุตรฮวงกู่ผู้นี้เจ้าเล่ห์แสนกลนัก การทำแบบนี้ถึงแม้จะเป็นแค่คำแนะนำ แต่สำหรับคนที่ร่วมมือกับเผ่าราชาเมยราพนกยูงก่อนหน้านี้ นี่มันคือภัยพิบัติระดับล้างบางชัดๆ

โทสะของเผ่าราชาเมยราพนกยูงนั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับมือได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเจตจำนงมหาจักรพรรดิอยู่อีก

พวกเขาไม่ได้มีศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วมากมายเหมือนแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่นะ

"อย่าไปฟังคำโกหกของมัน หากตอนนี้เจ้าไม่ฉวยโอกาสตอนที่เจตจำนงมหาจักรพรรดิยังอยู่ลงมือซะ วันหน้าเจ้าก็ไม่มีโอกาสแล้ว!"

"เผ่าจูเชว่ของข้าขอรับประกันว่า ต่อให้เจตจำนงมหาจักรพรรดิหายไป เผ่าจูเชว่ก็จะคอยให้ความคุ้มครองเผ่าราชาเมยราพนกยูงเอง!"

เผ่าจูเชว่นั่งไม่ติดแล้ว หากเผ่าราชาเมยราพนกยูงบ้าบิ่นขึ้นมาจริงๆ เผ่าจูเชว่ของพวกเขาก็คงจบเห่แน่

จึงรีบออกมาแสดงจุดยืนทันที

"คุ้มครองงั้นรึ ข้าว่ากลืนกินซะมากกว่าล่ะมั้ง!"

"เผ่าราชาเมยราพนกยูงที่ไม่มีศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วจะนับเป็นตัวอะไรได้ พวกหมื่นเผ่าพันธุ์อย่างพวกเจ้าจะกลืนกินก็ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ แถมถ้าเผ่าราชาเมยราพนกยูงตกลง ก็เท่ากับเดินเข้าสู่กับดักของพวกเจ้าเต็มๆ วันหน้าถ้าพวกเจ้าลงมือก็ไม่มีใครว่าอะไรได้ แค่ค่อยๆ กัดกินไปทีละนิดก็จบแล้ว!"

มีหรือที่เฉินเสวียนจะยอมให้พวกมันมีโอกาส เขาจึงรีบเอ่ยเตือนทันที

ดูเหมือนเผ่าจูเชว่จะหวังดี ราวกับว่ายืนอยู่ฝั่งเดียวกับเผ่าราชาเมยราพนกยูง

แต่นั่นก็เป็นแค่ข้ออ้าง พอมีข้ออ้างนี้ก็สามารถทำให้เผ่าราชาเมยราพนกยูงเลิกแค้นเคือง วันหน้าก็ยังสามารถใช้โอกาสนี้รับเผ่าราชาเมยราพนกยูงเข้ามาอยู่ใต้สังกัด แล้วค่อยกลืนกินเผ่าราชาเมยราพนกยูงไปทั้งเผ่า

เมื่อถึงเวลานั้น เผ่าราชาเมยราพนกยูงที่ปราศจากยอดฝีมือจะเอาอะไรไปต่อกรกับเผ่าจูเชว่ สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นของเล่นในกำมือพวกมันอยู่ดี

เพราะรู้เช่นนี้เฉินเสวียนจึงไม่อาจปล่อยให้เจ้าพวกนี้มีโอกาส!

นกยูงเอ๋ย ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้ารีบแก้แค้นซะตอนที่เจตจำนงมหาจักรพรรดิยังพอมีฤทธิ์เดชอยู่

ตอนนี้พวกเจ้าไม่มีโอกาสทำอะไรที่นี่แล้ว!

"นอกจากพวกเจ้าจะลากเอาศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วของพวกหมื่นเผ่าพันธุ์พวกนั้นให้ตื่นขึ้นมาให้หมด ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าก็ทำได้แค่มองดูเจตจำนงมหาจักรพรรดิค่อยๆ สลายไป แล้วถูกลืนกินจนหมดสิ้น!"

"ถ้าพวกเจ้ายังคิดจะแก้แค้น ก็ไปลงมือกับเจ้าพวกนั้นซะ!"

"และข้าเชื่อว่าตอนที่พวกเจ้าลงมือก่อนหน้านี้ คงตกลงจับมือกับขุมกำลังพวกนั้นไว้แล้วแน่ๆ ตอนนี้พวกเจ้าทำตามสัญญาแล้ว แถมยังเข้าไปพัวพันจนกลายเป็นเป้านิ่ง ทำให้เผ่าพันธุ์ทั้งเผ่าต้องย่อยยับ แต่คนพวกนั้นกลับเอาแต่นั่งดูอยู่ห่างๆ ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน มองพวกเจ้าเป็นแค่ของเล่น!"

"ถ้าพวกเจ้ายังฝืนทำต่อไป วันหน้าคนพวกนี้ไม่เพียงแต่จะหัวเราะเยาะความโง่เขลาของพวกเจ้า แต่ยังจะภูมิใจในเล่ห์เหลี่ยมของตัวเองอีกต่างหาก!"

ประมุขศักดิ์สิทธิ์เจี่ยวเย่ว์รีบเสริมทัพทันที

"จุดตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดของเผ่าราชาเมยราพนกยูงมาถึงแล้ว จะพุ่งชนแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ให้เสียเปล่า หรือจะฉวยโอกาสสุดท้ายนี้แก้แค้นให้แก่สมาชิกเผ่าที่ตายไปกันแน่"

"การพุ่งชนแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ย่อมไม่มีโอกาสชนะแน่นอน แต่ถ้าเปลี่ยนไปสู้กับหมื่นเผ่าพันธุ์เผ่าอื่น ก็ยังพอสร้างความเสียหายหนักๆ ให้พวกมันได้บ้าง!"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าขุมกำลังไหนที่จับมือกับเผ่าราชาเมยราพนกยูง คราวนี้คงซวยหนักแน่ๆ คงอกสั่นขวัญแขวนกันน่าดู"

"เผ่าราชาเมยราพนกยูงนี่น่าสงสารจริงๆ ยอมร่วมมือเป็นทัพหน้าให้คนอื่น แต่สุดท้ายเผ่าตัวเองกลับแทบจะถูกกวาดล้าง ส่วนพันธมิตรคนอื่นๆ กลับทำตัวสูงส่งไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วย แถมยังยืนดูเผ่าราชาเมยราพนกยูงค่อยๆ ก้าวเดินสู่ความพินาศอย่างเย็นชาอีกต่างหาก!"

"ขนาดถึงขั้นนี้พวกมันยังไม่ยอมลงมือเลย!"

ขุมกำลังแต่ละฝ่ายอดไม่ได้ที่จะทอดทอนใจ เผ่าราชาเมยราพนกยูงก็เหมือนกับหุ่นเชิดที่ถูกบงการโดยสมบูรณ์

แม้แต่ในตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น

ไม่ว่าจะตัดสินใจเลือกทางไหน จุดจบของเผ่าราชาเมยราพนกยูงก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

ถ้าเลือกที่จะสังหารพระบุตรฮวงกู่ ย่อมไม่มีทางสำเร็จแน่

ศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วห้าชิ้นสะกดข่มค่ายกล มากพอที่จะต้านทานเจตจำนงมหาจักรพรรดิได้สบายๆ

แต่ถ้าเลือกทางหลัง แม้จะไม่มีของพวกนี้แต่ก็ยังพอทำให้ศัตรูต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสมได้บ้าง

"ถ้าเป็นข้า ข้าก็คงเลือกข้อสองนะ ไอ้พวกพันธมิตรนี่มันหน้าด้านไร้ยางอายเกินไปแล้ว"

"โคตรจะหลุมพรางเลย นี่มันไม่เห็นเผ่าราชาเมยราพนกยูงอยู่ในสายตาเลยสักนิด!"

"เผ่าราชาเมยราพนกยูงคงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วล่ะ เป็นหน่วยกล้าตายจนเกือบสูญพันธุ์ ตอนนี้ยอมทุ่มสุดตัวก็ยังต้องมานั่งคิดหน้าคิดหลัง แถมศัตรูอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้"

พวกเขาเองก็รู้ตัวดีว่าการมีศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วมากมายขนาดนี้อยู่ตรงหน้า ย่อมสามารถถ่วงเวลาจนกว่าเจตจำนงมหาจักรพรรดิจะแหลกสลายไปได้

เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาก็จะสูญเสียอำนาจการต่อรอง

กลายเป็นเนื้อปลาบนเขียงให้ผู้อื่นสับต้มตามใจชอบ ต่อให้จะโกรธแค้นแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้

"ฆ่า!"

ประมุขเผ่าราชาเมยราพนกยูงราวกับสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสมบูรณ์ เขาหันไปตะโกนบอกเจตจำนงมหาจักรพรรดิ "ขอท่านบรรพชนโปรดสังหารพวกทรยศด้วยเถิด"

..................................................................

เพียงชั่วพริบตา

เจตจำนงมหาจักรพรรดิราวกับมีสติปัญญา มันหยุดมือทันที

จากนั้นก็พุ่งทะยานเข้าใส่เผ่าหงส์เพลิงจูเชว่

ในเสี้ยววินาทีนั้น ฟ้าดินสะเทือนเลื่อนลั่น ทุกคนพากันเงียบกริบ

โดยเฉพาะเผ่าจูเชว่

"ไอ้โง่เอ๊ย!"

"โดนหลอกด้วยคำพูดไม่กี่คำ มิน่าล่ะถึงได้โดนล้างบาง!"

ยอดฝีมือเผ่าจูเชว่แทบคลั่ง ศัตรูอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับไม่ฆ่า

ดันหันมาเล่นงานพวกตนเสียนี่ ไอ้พวกนี้ถ้าไม่ใช่คนโง่แล้วจะเป็นอะไรได้อีก!

"แล้วข้าไม่อยากทำหรือไง!"

ประมุขเผ่าราชาเมยราพนกยูงเอ่ยเสียงเย็น "ข้าเกลียดแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่จนอยากให้พวกมันอยู่มิสู้ตาย แต่ข้าก็ไม่ได้โง่ ถ้าขืนดื้อดึงต่อไป สิ่งที่เผ่าข้าทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า คนในเผ่าต้องตายฟรี เจตจำนงมหาจักรพรรดิแหลกสลายไปจากโลกมนุษย์ โดยที่เราไม่ได้อะไรกลับมาเลย!"

"เผ่าจูเชว่กับเผ่ากิเลนอย่างพวกเจ้า หากยอมส่งศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วมาช่วยพวกข้าสักชิ้น พวกข้าก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้หรอก!"

เขาล่ะอยากจะสังหารแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ใจแทบขาด

ถึงขั้นอยากจะสังหารหมู่ล้างบางแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่เลยด้วยซ้ำ แต่ก็ทำไม่ได้นี่นา

ศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วห้าชิ้นสะกดข่มฟ้าดิน ต่อให้มีเจตจำนงมหาจักรพรรดิอยู่ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นพันธมิตรของแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ส่งศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วออกมาช่วยอย่างไม่ลังเล

จิตสังหารของประมุขเผ่าราชาเมยราพนกยูงก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

หากไอ้พวกโง่นี่ทำตัวเหมือนพันธมิตรของแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ ส่งศาสตราจักรพรรดิวิถีขั้วมาช่วยพวกเขาสักหน่อย

พวกเขาก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เผลอๆ อาจมีโอกาสได้สังหารพระบุตรฮวงกู่ด้วยซ้ำ

แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมทำ แถมยังคิดจะใช้พวกเขาเป็นหมากอีก

ไม่อาจให้อภัยได้เป็นอันขาด

[จบแล้ว]