บทที่ 1140 - หลิวไห่จงกระโดดถีบสวี่ต้าเม่า

บทที่ 1140 - หลิวไห่จงกระโดดถีบสวี่ต้าเม่า

"แค่สามสิบหยวนเองเหรอเนี่ย ถ้าอย่างนั้นฉันขอเลือกเชื่อฉินหวยหรูดีกว่า!"

"นั่นสิ ไม่มีใครบ้ามาสร้างเรื่องแบล็กเมล์เพื่อเงินแค่สามสิบหยวนหรอก ต้องเป็นสวี่ต้าเม่าแน่ๆ ที่คิดมิดีมิร้าย ฉวยโอกาสตอนฉินหวยหรูกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินมาลวนลามเธอ!"

"ถ้าฉันเป็นฉินหวยหรูนะ ฉันแจ้งความไปแล้ว ให้สวี่ต้าเม่าเข้าไปนอนเป็นเพื่อนเจี่ยจางซื่อในคุกนั่นแหละ"

"เฮ้อ สถานการณ์ของฉินหวยหรูมันไม่เหมือนกับแกนี่นา ตอนนี้เธอเดือดร้อนเรื่องเงินมาก ลูกชายก็นอนรอเงินรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าแจ้งความไปก็อาจจะได้สะใจ แต่ก็ไม่ได้เงินอยู่ดี"

"โธ่ ฉินหวยหรูก็น่าสงสารจริงๆ"

ชั่วพริบตาเดียว คนทั้งลานซื่อเหอย่วนก็พากันเทคะแนนความสงสารให้ฉินหวยหรูหมดหน้าตัก

สามีกลายเป็นรูปแขวนข้างฝา แม่สามีไปนอนซังเต ลูกชายก็ดันมาเข้าโรงพยาบาล ทิ้งให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมอันน่าสงสารเพียงลำพัง

ชีวิตบัดซบขนาดนี้แล้ว สวี่ต้าเม่ายังมีหน้ามาลวนลามเธอลงคออีกเหรอ!

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทา สวี่ต้าเม่าก็แอบกำหมัดแน่น

แม่งเอ๊ย คราวนี้เขาดันไปกระตุกหนวดเสือทำให้คนทั้งลานไม่พอใจเข้าแล้ว แต่ที่เลวร้ายกว่าคือดันไม่มีใครยอมฟังคำอธิบายของเขาเลยสักคน

ถ้าฉินหวยหรูไม่เป็นฝ่ายมาอ่อยเขาก่อน เขาจะบุกมาหาเธอถึงในห้องตอนดึกดื่นทำไมล่ะ

ถ้าเขากล้าขนาดนั้นจริง ป่านนี้เขาคงเริ่มตั้งแต่ตอนที่เจี่ยตงซวี่ตายไปใหม่ๆ แล้ว!

"เอาล่ะๆ เลิกพูดกันได้แล้ว ฉินหวยหรู เธอรออยู่ตรงนี้นะ ฉันจะกลับไปเอาเงินสามสิบหยวนมาให้ จากนี้ไปเราสองคนไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันอีก!"

สวี่ต้าเม่าโบกมือปัดอย่างรำคาญ เตรียมจะหันหลังกลับไปหยิบเงินที่ห้อง

แต่พอกำลังจะหันหลังกลับ ฉินหวยหรูกลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นมาว่า "สวี่ต้าเม่า ไม่ใช่สามสิบหยวน"

หืม

สวี่ต้าเม่ากวาดตามองฉินหวยหรูตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "อะไรนะ นี่เธอจะเอาแค่สามหยวนเหรอ"

อุตส่าห์เสียเวลาพล่ามมาตั้งนาน ถ้าจะเอาแค่สามหยวน สวี่ต้าเม่าคงอยากจะด่ากราดให้รู้แล้วรู้รอด

แต่พอลองคิดดูอีกทีก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้

เงินแค่สามหยวนไม่พอแก้ปัญหาตรงหน้าของฉินหวยหรูหรอก

หรือว่า...

พอความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัว สวี่ต้าเม่าก็ขมวดคิ้วมุ่น ลองหยั่งเชิงถามดู "เธออยากได้... สามร้อยเหรอ"

"ใช่!" ฉินหวยหรูพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉินหวยหรูไม่สนแล้วว่าคนในลานจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน

ถ้าเทียบกับเงินสดเป็นก้อน หน้าตามันจะไปสำคัญอะไร

มีแต่เงินเท่านั้นแหละที่เป็นของจริง

ลูกไม้ต้มตุ๋นสวี่ต้าเม่าแบบนี้ ใช้ในลานซื่อเหอย่วนได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ ครั้งหน้าคงไม่มีใครหลงกลอีกแล้ว ถ้าไม่เรียกร้องให้หนักๆ มันจะไปคุ้มได้อย่างไร

ชีวิตในวันข้างหน้าของเธอกับป้างเกิ่งต้องฝากความหวังไว้ที่เงินก้อนนี้แล้ว

"ใช่พ่องมึงสิ ฉินหวยหรู เธอเสียสติไปแล้วเหรอ"

สวี่ต้าเม่าถูกความหน้าเลือดของฉินหวยหรูทำให้โกรธจนหลุดขำ สามร้อยหยวน นี่มันสามร้อยหยวนเลยนะ! เขาทำงานในโรงงานรีดเหล็กตั้งปีนึงได้เงินเท่าไหร่กัน

ฉินหวยหรู เธอหน้าด้านอ้าปากขอเงินตั้งขนาดนี้เลยเหรอ

เงินเยอะขนาดนี้ ต่อให้เขาไปมุดซอกซอยหาความสุขทุกเดือน ให้เวลาหลายปีก็ยังใช้ไม่หมดเลย

"ฮือๆๆ ตงซวี่ ฉันขอโทษ ปล่อยให้ฉันตามลงไปอยู่เป็นเพื่อนคุณเถอะ!"

ฉินหวยหรูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้สวี่ต้าเม่าสบถด่าไปตามสบาย ส่วนเธอก็ก้มหน้าปาดน้ำตาแล้วร้องเรียกหาเจี่ยตงซวี่ลูกเดียว

สามร้อยหยวนมันเยอะตรงไหน

ยังไม่พอจะเลี้ยงป้างเกิ่งให้โตเป็นผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ!

"มึงก็ไปตายซะสิ!" สวี่ต้าเม่าตะโกนลั่น

เอาล่ะสิ!

พอฉินหวยหรูได้ยินแบบนั้นก็ร้องไห้วิ่งกลับเข้าไปในห้อง คว้าผ้าปูที่นอนมาตวัดขึ้นไปพาดกับขอบประตูทันที

"เฮ้ยๆๆ ฉินหวยหรู เธออย่าคิดสั้นนะ!"

บรรดาคุณป้าคุณน้าเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งหน้าตื่นเข้าไปห้ามปราม

เจี่ยจางซื่อเคยแหกปากโวยวายว่าจะผูกคอตายหน้าบ้านมาตั้งหลายรอบ แต่ไม่เคยลงมือทำจริงๆ สักที เมื่อเทียบกันแล้ว ฉินหวยหรูนี่แหละตัวจริงเสียงจริง

บอกว่าจะไปตาย ก็ไปตายจริงๆ!

แสดงฉากปลิดชีพให้ดูสดๆ ตรงนี้เลย!

"ไม่ต้องห้าม ปล่อยไปเลย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหล่อนจะกล้าผูกคอตายจริงๆ!" ทางฝั่งสวี่ต้าเม่าก็ไม่ยอมแพ้ ตะโกนปาวๆ ว่าอยากจะเห็นฉินหวยหรูแกว่งชิงช้ากับขอบประตู

เมื่อหลิวไห่จงเห็นดังนั้นก็หรี่ตาลง ก่อนจะยกเท้าขึ้นมากระโดดถีบสวี่ต้าเม่าอย่างจัง

ด้วยความที่สวี่ต้าเม่าไม่ได้ตั้งตัว เขาจึงถูกถีบกระเด็นไปไกลหลายเมตร เดินโซเซถอยหลังไปหลายก้าวแล้วล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

"โอ๊ย..."

ต้องยอมรับเลยว่าหลิวไห่จงที่เคยทำงานช่างตีเหล็กมานั้นเรี่ยวแรงมหาศาลจริงๆ ลูกถีบนี้ทำเอาสวี่ต้าเม่าแทบจะตัวพับครึ่ง เจ็บจนต้องซี๊ดปาก

"หลิวไห่จง แกกล้าเตะฉันเหรอ!"

สวี่ต้าเม่าลูบคลำจุดที่โดนถีบป้อยๆ พยายามจะยันตัวลุกขึ้นมาเอาเรื่องหลิวไห่จง

แต่หลิวไห่จงกลับเอามือไพล่หลัง ก้มมองสวี่ต้าเม่าจากมุมสูงด้วยสายตาเหยียดหยาม "สวี่ต้าเม่า โดนถีบแค่นี้ยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ ถ้าวันนี้แกบีบคั้นให้ฉินหวยหรูตาย พรุ่งนี้เช้าแกก็เตรียมตัวไปกินลูกปืนได้เลย!"

บุกรุกเข้าห้องไปลวนลามแต่ไม่สำเร็จ แถมยังใช้คำพูดกดดันจนฉินหวยหรูต้องฆ่าตัวตาย

ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป สวี่ต้าเม่าโดนประหารแน่นอน

เพราะเหตุนี้หลิวไห่จงถึงได้กล้ากระโดดถีบสั่งสอนอย่างไม่เกรงกลัวอะไร ถือเป็นการระบายความอัดอั้นในใจไปด้วยในตัว

ฉันถีบแกอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ แกยังทำอะไรฉันไม่ได้เลย

นี่แหละข้อดีของการเป็นผู้มีอำนาจ

พอคิดได้แบบนี้ หลิวไห่จงก็ตวัดสายตาไปมองหลิวกวางฉีอย่างไม่สบอารมณ์

หลิวกวางฉียืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ พ่อถึงได้หันมาถลึงตาใส่ตนเอง

หรือว่า... ตอนที่พ่อถีบสวี่ต้าเม่าเมื่อกี้ เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปซ้ำอีกสักดอกเหรอ

หลิวกวางฉีรู้สึกว่าทำแบบนั้นมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดูโจ่งแจ้งเกินไปหน่อย

"พวกคุณอย่ามาห้ามฉัน ปล่อยให้ฉันตายไปเถอะ!"

"ฉันขอโทษตงซวี่ ฉันไม่มีหน้าจะไปพบปะผู้คนแล้ว ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป..."

ฉินหวยหรูเล่นละครได้สมจริงสมจังขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นเอาผ้าปูที่นอนไปพาดไว้บนขอบประตูเรียบร้อยแล้ว

"ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย สวี่ต้าเม่ายังไม่ได้ล่วงเกินอะไรเธอเลยไม่ใช่เหรอ!"

"มีชีวิตอยู่แบบทนทุกข์ ก็ยังดีกว่าตายไปแบบสูญเปล่านะ ถ้าเธอจากไปแล้ว ลูกชายเธอจะอยู่ยังไงล่ะ เขาเสียพ่อไปแล้ว จะให้มาเสียแม่ไปอีกคนไม่ได้นะ!"

ด้วยความร่วมมือร่วมใจของคุณป้าคุณน้าทั้งหลาย ฉินหวยหรูจึงถูกลากตัวออกมาได้อย่างยากลำบาก

เมื่อมองดูฉินหวยหรูที่ยังคงพร่ำเพ้อหาความตาย หลิวไห่จงก็แอบส่ายหัวเบาๆ

ร้ายกาจจริงๆ!

บ้านสกุลเจี่ยมีคนหัวหมอแบบนี้อยู่คนเดียวนี่แหละ

ตอนแรกที่ฉินหวยหรูเรียกร้องเงินสามร้อยหยวน คนในลานจะต้องรุมประณามเธออย่างแน่นอน!

สามร้อยกับสามสิบ มันเป็นตัวเลขที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว

สามสิบ คือการเรียกเก็บตามความเหมาะสม

แต่สามร้อย นี่มันแบล็กเมล์กันชัดๆ

แต่ฉินหวยหรูกลับใช้แผนซ้อนแผน เปิดฉากแสดงละครผูกคอตายกับขอบประตูเพื่อดึงตัวเองกลับมาอยู่ในสถานะผู้ถูกกระทำอีกครั้ง

"สวี่ต้าเม่า แกก็จ่ายเงินชดเชยไปเถอะ ไม่อย่างนั้นฉินหวยหรูคงได้ตายจริงๆ แน่!" ชาวบ้านคนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมา

"ตายก็ตายสิ อย่างมากฉันก็แค่โดนประหาร!"

สวี่ต้าเม่ายังคงปากแข็ง เขาไม่เชื่อหรอกว่าฉินหวยหรูจะกล้าฆ่าตัวตายจริงๆ

ถ้าเธอตาย ป้างเกิ่งไอ้เด็กเปรตนั่นก็ต้องตายตามไปด้วย!

หนึ่งแลกสอง คุ้มจะตายชัก!

"เอาล่ะๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว!"

เหยียนปู้กุ้ยที่ยืนดูละครฉากนี้มาตั้งแต่ต้นจนจบค่อยๆ เดินเข้าไปหาฉินหวยหรูช้าๆ "สามร้อยหยวนสวี่ต้าเม่าคงไม่มีปัญญาจ่ายหรอก เอาแบบนี้ไหม เธอช่วยลดลงมาหน่อย ส่วนสวี่ต้าเม่าก็เพิ่มขึ้นไปอีกนิด คุยกันหาตัวเลขค่าชดเชยที่ลงตัวดีกว่าไหม"

"เอะอะก็จะฆ่าตัวตายลูกเดียว ลูกชายเธอยังนอนรออยู่ที่โรงพยาบาลนะ"

เหยียนปู้กุ้ยผู้พิทักษ์ประตูมองสถานการณ์ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ที่ทั้งสองฝ่ายเถียงกันหน้าดำหน้าแดงขนาดนี้ก็เพราะยังตกลงราคากันไม่ได้นั่นแหละ

ในเมื่อทำไปก็เพื่อเงิน จะมามัวเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระไปทำไม คุยราคาให้จบๆ แล้วก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเองสิ

เมื่อมีเหยียนปู้กุ้ยยื่นมือเข้ามาเป็นคนกลาง อารมณ์ของฉินหวยหรูและสวี่ต้าเม่าก็เย็นลงไปเยอะ

หลังจากต่อรองกันไปมาอย่างดุเดือด ในที่สุดตัวเลขค่าชดเชยก็เคาะออกมาที่หนึ่งร้อยสามสิบห้าหยวน

"ถุย ฉันจะกลับไปเอาเงินเดี๋ยวนี้แหละ!"

สวี่ต้าเม่าถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วสบถด่ากระปอดกระแปดขณะหันหลังเดินกลับไปเอาเงินที่บ้าน

[จบแล้ว]