Chapter 135 เมืองหงอวิ๋น.

"แม่ทัพเหล่ยติง คนผู้นั้นตายแล้วรึ?"เซียนเซิงซือที่กล่าวออกมาทันที.

"โชคร้ายเป็นบ้าเลย เจ้าเด็กนั่นมันจะดวงดีเกินไปแล้ว ข้าต้องซวยกับมันทุกครั้ง ครั้งนี้บิดาถึงกับต้องบาดเจ็บ พักฟื้นจนถึงวันนี้ "แม่ทัพเหล่ยติงที่เผยสีหน้าท่าทางราวกับว่าโชคร้ายสุด ๆ .

ได้ยินคำพูดของแม่ทัพเหล่ยติง ดวงตาของเซียนเซิงซือที่หรี่เล็กลง ที่มุมปากเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย และกล่าวออกมาว่า"ดูเหมือนว่าภารกิจที่ฝ่าบาทให้ไล่ตามคนผู้นี้จะยากไปหน่อย หรือว่าจะกลับไปพร้อมกับข้าล่ะ."

"เพ่ย จะฆ่าหนอนแมลงนั่นมันจะยากขนาดใหนกัน?ข้าสาบานไว้แล้ว่าจะต้องสังหารมันก่อน ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้ ตอนนี้ให้ข้ากลับไป ข้าจะมีหน้าไปพบกับฝ่าบาทได้อย่างไร?"แม่ทัพเหล่ยติงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว จ้องมองอย่างขุนเคืองไปยังเซียนเซิงซือ.

สายตาที่เย็นชาของแม่ทัพเหล่ยติงนั้น ทำให้เซียนเซิงซือเผยยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวล "หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็ขออวยพรให้แม่ทัพโชคดี.

"ฮึ!"เหล่ยติงที่แค่นเสียงออกมา.

ส่วนเซียนเซิงซือพูดจบเขาก็ขึ้นกระบี่เหินพร้อมกับบินออกไปทันที.

ราชอาณาจักรต้าเจิ้ง เมืองเสวียน วิหารหมาป่า.

"ย๊าก ๆ  ๆ !"

เสียงคำรามลั่นดั่งก้องกังวานไปทั่วทั้งวิหารหมาป่า ดังออกไปจนถึงผนังตำหนัก.

ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่จ้องมองตาโตไปยังจงซานที่นั่งหลับตาอยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนที่สุขุมอยู่ตลอด เวลานี้ก็บังเกิดความไม่อยากเชื่อเกิดขึ้นได้เหมือนกัน บนหน้าผากของเขาที่หลั่งเหงื่อที่เย็นยะเยือบออกมา ใบหน้าที่ตื่นตะลึงจ้องมองจงซาน.

จงซานเวลานี้ยังคงหลับตาบำเพ็ญเพียรควบคุมพลัง หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขาก็ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ  จ้องมองไปยังชิงอวิ๋นหลางเจียง.

"ด้วยวิธีเช่นนี้ สามารถทะลวงผ่านพลังฝึกตนได้อย่างงั้นรึ??"ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่มองอย่างไม่อยากเชื่อเลยแม้แต่น้อย.

ที่จริงจงซานก็ไม่ได้รู้วิธีเฉพาะนี้มาก่อนเช่นกัน เขาที่ส่ายหน้าไปมา "ข้าเพิ่งเคยใช้การทะลวงผ่านเช่นนี้เหมือนกัน นอกจากนี้ไม่คิดเลยว่าจะสามารถทะลวงผ่านระดับได้จริง ๆ  ระดับแปดเซียนเทียน.

ภายในใจของจงซานที่เผยท่าทางดีใจเป็นอย่างมาก ระดับแปดเซียนเทียน ด้วยวิชากายาเทพอสูรที่เขามี สามารถต่อกรกับผู้ฝึกตนระดับแกนทองขั้นต้นได้แล้ว.

“โบ๋!!”

ที่ด้านนอกตำหนักนั้น ในเวลานั้นก็มีเสียงหมาป่าที่ดังขึ้นมาในทันที เสียงดังกล่าวที่ดังผ่านเข้ามาถึงตำหนักหมาป่า.

ได้ยินเสียงของหมาป่านั่น จงซานที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย พร้อมกับจ้องมองไปยังชิงอวิ๋นหลางเจียง ราวกับว่าตระหนักได้ถึงบางอย่าง.

ได้ยินเสียงดังกล่าว ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็จ้องมองไปยังจงซาน "ยินดีด้วยเหล่ยติงปรากฏกายแล้ว."

ได้ยินเช่นนั้นสายตาที่เครียดแค้นของจงซานก็เปล่งประกาย ท้ายที่สุดก็ปรากฏตัวแล้ว ดี ดีมาก!

"เจ้าเตรียมตัวเอาไว้แล้วรึ?"ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่กล่าวออกมา.

"ข้าได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ทันทีที่เหล่ยติงปรากฏ ท่านโปรดวางใจข้าได้กล่าวแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องลงมือ เพียงแค่บอกตำแหน่งของข้าก็พอ หลังจากนี้ข้าจะจัดการเหล่ยติงเอง."จงซานที่ถอนหายใจยาว.

"อืม."ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่พยักหน้า.

จงซานที่ก้าวออกจากวิหารหมาป่าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจัดเตรียมแผนการที่เขาได้วางไว้ตลอดจนมอบหมายหน้าที่ให้กับทุกคน.

เขาที่วางแผนที่จะฉีกเหล่ยติงออกเป็นชิ้น ๆ  ใครก็ตามที่ล่วงเกินจงซาน ไม่เคยมีใครสามารถรอดเงื้อมมือเขาไปได้ง่าย ถึงแม้ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนก่อตั้งวิญญาณก็ตาม.

ในเวลานี้ จงซานที่เป็นหวงตี้ที่สง่างามยากที่ใคร ๆ ยากที่จะดูแคลนได้.

เมืองหงอวิ๋น ทิศเหนือของราชวงศ์ต้าเจิ้ง.

หกเดือนนับตั้งแต่เขาปรากฏตัว ต้าเจิ้งก็ทำการอพยพคนธรรมดาออกจากพื้นที่ดังกล่าวหลายพันลี้ เพื่อลี้ภัย หลาย ๆ คนที่ถูกนำมายังเมืองหลวงต้าเจิ้ง ตอนนี้พื้นที่รอบ ๆ นั้นเต็มไปด้วยกองกำลังทหารต้าเจิ้งกระจายไปทุกทิศ ไม่อนุญาตให้คนธรรมดาเข้ามา.

ที่ด้านเหนือของเมืองหงอวิ๋นนั้น มีภูเขาขนาดใหญ่และยังมีภูเขาไฟอีกด้วย เป็นภูเขาไฟที่ไม่ปะทุมา 200 ปีแล้ว หมักหมมพลังอยู่ด้านล่างพื้นดิน.

ภายในเมืองหงอวิ๋นนั้น มีหมู่บ้านมากมายหลายแห่ง หมู่บ้านที่อยู่แต่ละแห่งนั้นดูงดงามไฉไลเป็นอย่างมาก ทว่าในเวลานี้ เป้าหมายของจงซานนั้นคือจับตัวเหล่ยติง โดยใช้หมู่บ้านแห่งนี้เป็นฐาน.

ที่ด้านใต้ของเมืองหงอวิ๋นนั้น มีค่ายทหารอยู่ มีนักรบเป็นจำนวนมาก และนักรบกองกำลังหมาป่า ทีทุกคนมีสัตว์ขี่เป็นหมาป่ายักษ์หลายพันคน กองกำลังหมาป่านั้น ดูน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมาป่ายักษ์ที่พวกเขาใช้เป็นพาหนะ ดูราวกับวีรบุรุษสงคราม.

เวลานี้ หยิงหลาน เหว่ยไทจง จงเจิ้ง หลินเซียน ที่กำลังรอคอยอยู่ด้านนอกหุบเขาแห่งหนึ่ง แม้แต่ชิงอวิ๋นหลางเจียงยังเดินทางมาด้วย เขาต้องการรู้ว่าจงซานจะสังหารผู้ฝึกตนก่อตั้งวิญญาณอย่างไร คิดจะใช้กองกำลังปุถุชนอย่างงั้นรึ? น่าขำนัก.

เพียงแค่กองกำลังของจงซานจะสามารถจัดการแม่ทัพเหล่ยติงได้จริง ๆ รึ?

ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่จ้องมองไปยังหยิงหลานและคนอื่น ๆ  บนใบหน้าของพวกเขาทุกคน ต่างก็มั่นใจอย่างถึงที่สุด ราวกับเรื่องที่จงซานทำนั้นไม่มีสิ่งใดที่เขาทำไม่สำเร็จ

กับสิ่งที่เขาเห็นนั้น ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย พวกเขามั่นใจขนาดนั้นเลยรึ?

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่ทิศเหนือของเมืองหงอวิ๋น มีเรื่องที่ดูแปลกประหลาดเกิดขึ้น.

พื้นที่แห่งหนึ่ง แม่ทัพเหล่ยติงที่กำลังโกรธเกรี้ยว ไล่ล่าใครบางคนบนพื้น เป็นจงซานที่วิ่งหนีด้วยความมั่นใจ.

จงซานที่เป็นคนเผชิญหน้ากับแม่ทัพเหล่ยติงด้วยตัวเอง พื้นที่รอบ ๆ ที่เสียหายไปหมด ทว่าด้วยความโกรธเกรี้ยว แม่ทัพเหล่ยติงที่ไม่รับรู้แผนการของเขาได้เลย.

แม่ทัพเหล่ยติงที่ไล่ล่าจงซานไม่หยุด แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องแปลก ทุกครั้งที่ราวกับว่าจะจับจงซานได้ จงซานก็จะหายตัวไปในทันที.

จงซานที่จะไปปรากฏตัวที่อีกตำแหน่งเสมอ จงซานที่หนีจากเงื้อมเมือเขาได้อย่างง่าย ๆ  เป็นไปได้อย่างไร? เขาเป็นปิศาจอย่างงั้นรึ?

แม่ทัพเหล่ยติงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว จงซาน จะต้องตาย เป็นแค่ผู้ฝึกตนระดับเซียนเทียน มันจะยากเย็นที่จะสังหารอย่างงั้นรึ?เช่นนั้นหากว่ามีพลังมากกว่านี้ เขาจะทรงพลังขนาดใหนกัน?

แม้ว่าเหล่ยติงจะเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองสับสน ยังคงไล่ตามอย่างสุขุม เฝ้ามองพื้นที่รอบ ๆ  ระมัดระวังว่าจะไม่มีกับดักใด ๆ ที่จะทำร้ายเขาได้.

ท้ายที่สุด คนสองคนที่ไล่ล่ากันเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง สถานที่แห่งนี้เป็นที่อาศัยของมนุษย์ปุถุชน.

เหล่ยติงที่ยืนอยู่บนยอดภูเขาไฟ สายตาของเขาที่จ้องมองไปยังร่างแยกเงาของจงซานที่วิ่งอย่างรวดเร็ว ที่มุมปากของเขาที่ยกขึ้นมาอย่างเหยียดหยัน ถึงกับมาถึงที่แห่งนี้ได้ ไม่คิดเลยว่าเป็นแค่แมลงสาบจะหนีได้รวดเร็วขนาดนี้ ตอนนี้คิดจะเข้าไปซ่อนตัวในหมู่บ้าน เพื่อที่จะซ่อนตัวอย่างงั้นเหรอ?

พื้นที่แห่งนี้เหนือหัวของเขาได้วางแผนที่จะยึดครองเอาไว้แล้ว ไว้รวมดินแดนภาคเหนือของเกาะหมาป่าสวรรค์โลกปุถุชนได้ทั้งหมด พวกเขาก็จะบุกลุกล้ำยึดครองสถานที่แห่งนี้.

ร่างแยกเงาจงซานที่วิ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่ง แม่ทัพเหล่ยติงที่เผยยิ้มออกมาอย่างเย็นชา พร้อมกับเร่งรีบบินตรงไปยังทิศทางของจงซานในทันที.

เมื่อมาถึงที่แห่งนี้แล้ว แม่ทัพเหล่ยติงไม่ต้องหวาดกลัวที่จงซานจะรอด คิดหนีอย่างงั้นรึ?เขาจะมีเส้นทางใหนให้หนีอีก?

พริบตาเดียว แม่ทัพเหล่ยติงที่ปรากฏขึ้นที่ท้องฟ้าของเมืองหงอวิ๋น.

"เซียน?"ที่ด้านนอกของค่ายทหารทิศใต้นั้น สายตามากมายของเหล่าทหารที่อุทานออกมาด้วยท่าทางประหลาดใจ.

เซียน คนที่สามารถบินอยู่ในอากาศได้ ไม่ใช่ว่าเป็นเซียนหรอกเหรอ?

ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาได้ข่าว ให้กองกำลังทหารคอยปกป้องเมืองหงอวิ๋น พวกเขาเข้าใจว่าต้องการสังหารยอดผู้เชี่ยวชาญ?เซียน?ฝ่าบาทของพวกเขาต้องการสังหารเซียนอย่างงั้นรึ?

เหล่าทหารมากมายภายในใจที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง.

หยิงหลาน หลินเซียวและคนอื่น ๆ ที่สูดหายใจเข้าลึก ๆ  ท้ายที่สุดก็มา.

ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่จ้องมองไปยังเหล่ยติงที่ปรากฏขึ้นบนอากาศ เหล่ยติงในวันนี้ฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์แล้ว เขาที่บินเข้ามาในเมือง ชิงอวิ๋นที่จ้องมองออกไป จงซาน?จงซานล่อเข้ามาอย่างงั้นรึ?

ร่างแยกเงาที่วิ่งเข้าไปในเมืองหงอวิ๋น เขาที่พุ่งเข้าไปในบ้านเรือนแห่งหนึ่ง จากนั้นก็หายไปไร้ร่องรอย ทว่าแม่ทัพเหล่ยติงที่คอยจับจ้องอยู่.

เหล่ยติงที่สร้างบอลสายฟ้าพร้อมกับโจมตีไปยังบ้านที่จงซานวิ่งไปหลบ.

"ตูมมมมม!"

บอลสายฟ้าที่พุ่งตรงลงไปยังด้านล่าง กระแทกเข้าไปในบ้านเรือน ระเบิดเสียงดังสนั่น.

กองกำลังทหารที่ประจำการอยู่ด้านนอก แต่ละคนถึงกับหัวใจเย็นเยือบทีเดียว.

เซียนสายฟ้า คนผู้นี้คือเซียนสายฟ้า! เป็นเหมือนกับเทพเจ้า ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถปล่อยสายฟ้าออกมาได้?

เหล่าทหารที่ตอนนี้กำลังหวาดผวา ฝ่าบาทต้องการสังหารเซียนสายฟ้า หากว่าทำให้เซียนสายฟ้าโกรธ ไม่ต้องตายกันทั้งหมดอย่างงั้นรึ?

แม่ทัพเหล่ยติงที่ปล่อยบอลสายฟ้าออกไป บ้านเรือนที่จงซานเข้าไปหลบระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ  ทว่ากลับไม่พบศพของจงซาน ทว่าที่พื้นนั่น มีอุโมงค์อยู่ หนีเข้าไปในอุโมงค์อย่างงั้นรึ?

"ไอ้สารเลว!"

แม่ทัพเหล่ยติงที่คำรามลั่น ร่างของเขาที่พุ่งตรงเข้าไปในอุโมงค์ทันที.

เซียนสายฟ้าโกรธแล้ว ตอนนี้เซียนสายฟ้ากำลังโกรธแล้วรึ?

ค่ายทหารที่กำลังหัวใจสั่นไหว ทว่าที่ด้านหลังของค่ายนั้น ก็ได้ยินเสียง ๆ หนึ่งดังออกมา.

" อัญเชิญ สัญลักษณ์ฟ้าดิน."

"ครืนนนนน!"

เสียงดังก้องขึ้นที่ด้านหลังค่าย ปรากฏหมาป่าขนาด 20 เมตรขึ้นมาในทันที.

จงซานในชุดมังกร ก้าวขึ้นไปบนร่างของหมาป่ายักษ์.

ชิงอวิ๋นหลางเจียงที่หันหน้ากลับไปแสดงสีหน้าแววตาที่ไม่อยากเชื่อ หมาป่ายักษ์สีแดง ระดับแกนทองขั้นที่ 8 ? ไม่ใช่ว่าจงซานจำเป็นต้องใช้แกนแท้หรอกรึ?ไม่ใช่ว่าเขาใช้พลังในการหลบหนีไปหมดแล้วหรอกรึ? เขามีเม็ดยาปู่เทียนหรืออย่างไร?

นอกจากนี้ จงซานกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ก่อนหน้านี้ยังอยู่ไกลออกไปนั่น? เขาไม่ได้เข้าไปในอุโมงค์หรอกรึ?

หมาป่าขนาด 20 เมตร ขนาดเท่ากับตึกหกชั้น เป็นหมาป่าที่ตัวใหญ่มาก ทำให้เหล่าทหารถึงกับหายใจแฮก ๆ  จงซานที่ก้าวขึ้นไปบนหัวของหมาป่า พร้อมกับอยู่ในตำแหน่งในการสั่งการ แผ่อำนาจบารมีเหนือยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบ ๆ .

หมาป่าขนาดใหญ่โต เป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก ไม่นานหลังจากนั้นเหล่าทหารที่ค่อย ๆ กลับคืนสู่ปรกติอย่างรวดเร็ว ในเวลานี้ ทุกคนต่างก็รับรู้แล้วว่า ฝ่าบาทของพวกเขานั้นหาได้ใช่คนธรรมดาไม่.

จงซานที่อยู่บนหมาป่ายักษ์ก้าวเข้ามาในค่ายทหารช้า ๆ .

"ทรงพระเจริญ."เหล่าทหารต่างก็แสดงความเคารพและเผยความเคารพเป็นอย่างมาก.

จงซานที่กวาดตามองกองกำลังของเขา ก่อนที่จะหันหน้าไปมองเหว่ยไท่จง.

"ไท่จง."จงซานเอ่ย.

"อยู่นี้แล้วฝ่าบาท."เหว่ยไท่จงที่ตอบรับในทันที.

"ตอนนี้เริ่มแผนการได้แล้ว."จงซานที่แค่นเสียงอย่างเย็นชา.

"รับด้วยเกล้า."เหว่ยไท่จงที่ตอบรับอย่างเคารพ.

จากนั้นเหว่ยไท่จงก็เร่งรีบถอยหางออกไปอย่างรวดเร็ว ทว่าจงซานยังนั่งอยู่บนหมาป่ายักษ์ก่อนที่จะค่อย ๆ ก้าวไปด้านหน้า จับจ้องมองเข้าไปยังเมืองหงอวิ๋นอย่างไม่แยแส.