Chapter 125 ไร้เทียมทาน!

จงซานที่กอดหมาป่าน้อย ซึ่งตอนนี้มันค่อย ๆ สงบใจลง และค่อย ๆ ปล่อยจงซาน.

จงซานที่ลุกขึ้นนั่ง ทว่าหมาป่าน้อยตนนี้ดูเหมือนกับเด็กขี้อ้อนที่กำลังใช้หัวของมันถูไถไปมาอยู่บนแขนของจงซาน จงซานที่ลูบหัวของหมาป่าน้อยอย่างเอ็นดู ขนของมันเองก็ดูนุ่มนวล สัมผัสได้ถึงความสบาย และหมาป่าน้อยเองก็ดูเหมือนว่าจะพอใจไม่น้อย.

ถัดจากนั้นไม่นานนัก หมาป่าน้อยก็ขยับกาย วิ่งไปข้างหน้า.

ขณะที่จงซานเต็มไปด้วยความสงสัย หมาป่าน้อยก็หยุด พร้อมกับร้อง "ฮึม ๆ  "เรียกจงซาน.

เห็นเช่นนั้น จงซานก็เข้าใจได้ในทันทีว่าหมาป่าน้อยต้องการให้เขาตามมันไป.

ภายในใจของจงซานแสดงท่าทางสงสัยเล็กน้อย ภารกิจของเขาจบแล้ว เรื่องทีอาจารย์มอบหมายก็ทำแล้ว ชิงซือก็จากไปแล้ว ตอนนี้เพื่อความปลอดภัย เขาก็ควรจะไปกับหมาป่าน้อย.

หมาป่าน้อยที่เห็นจงซาน ตามมันมา เห็นชัดเจนว่าจงซานเข้าใจความคิดมัน ก็ทำให้มันดีใจเป็นอย่างมาก.

จงซานเวลานี้เต็มไปด้วยความสงสัยอยู่เหมือนกัน หมาป่าน้อยที่วิ่งนำหน้า และเขาก็ก้าวตามไป.

เพียงไม่นาน หมาป่าน้อยก็นำจงซานข้าผ่านภูเขาลูกหนึ่ง ที่ด้านหน้านั้น ถึงกับทำให้จงซานขมวดคิ้วทีเดียว หากเขาเข้าใจไม่ผิดนี่คือดินแดนหมาป่าแห่งหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยหมาป่ามากมายยึดครองอยู่ นอกจากนี้ยังมีพลังฝึกตนไม่ธรรมดาเลย.ซึ่งก่อนหน้านี้เขาและเป่ยชิงซือผ่านเส้นทางนี้มาก่อน.

“~~~”

หมาป่าตัวน้อยที่หอนออกมาครั้งหนึ่ง.

„“„” „”...

ทั่วทั้งดินแดนรอบ ๆ หุบเขา เมื่อได้ยินเสียงของหมาป่าน้อยซึ่งตอนนี้ยืนอยู่บนยอดเขา ภายในหุบเขาที่มีหมอกปกคลุม แม้แต่เงาของหมาป่าที่มองไม่เห็น ก็ทำให้จงซานรู้สึกหวั่นกลัวอยู่เหมือนกัน เสียงหมาป่าที่ตอบรับนั้นมีอยู่มากมายราวกับกองกำลังเรือนแสนของราชวงศ์กษัตริย์ต้าเจิง ไม่สิ กว่าสองแสน เสียงหมาป่าที่ดังประสานกันกระจายไปทั่ว.

เสียงหมาป่านับหมื่นที่เปล่งเสียงรับ ดูเหมือนว่ามันจะตอบรับกับเสียงของหมาป่าน้อย และเริ่มเปิดทางออกไป ด้วยท่าทางกระวนกระวาย.

"โห่  โห่  โห่ โห่...."

ที่ไกลออกไปนั้นมีกลุ่มหมาป่ากลุ่มหนึ่งที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แต่ละตัวนั้นดูเหมือนว่าจะมีสีขาว แม้ว่าจงซานจะมองเห็นเป็นหมอกมากมาย ทว่าไม่ใช่หมอก มันเป็นหมาป่าที่อยู่รวมกันจะมองเห็นเป็นรูปร่างหมอกสีขาว.

เป็นภาพฉากหลายร้อยภาพ หมาป่าสีขาวขนาดความสูงสามสิบเมตร และยังมีขนาดต่าง ๆ อีกมาย พวกมันอยู่รวมกันเหมือนกันเป็นสำนักของมันเอง หมาป่าแต่ละตัวมีความแข็งแกร่งต่ำสุดเทียบกับระดับแกนทอง และยังมีระดับก่อตั้งวิญญาณด้วย มีมากมายกว่าร้อยตัวเลยอย่างงั้นรึ?

เห็นท่าทางของหมาป่าน้อย ที่ดูไม่รู้สึกหวั่นเกรงกับหมาป่าเหล่านั้นเลย ทำให้จงซานได้แต่ถอนหายใจ นับเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุดที่เขาตัดสินใจช่วยหมาป่าน้อยตนนี้.

หมาป่าสีขาวหลายร้อยตนอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง ที่คำรามออกมาเสียงดัง ราวกับว่ากำลังรอฟังคำสั่งของหมาป่าน้อยอยู่.

หมาป่าน้อยที่ถูจงซานไปมา หลังจากที่ส่งเสียงออกไป.

"ฮึม ๆ ."เขาที่ได้ยินแต่เสียงหึ่ง ๆ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นภาษาของเผ่าหมาป่า ที่กำลังพูดคุยกันอยู่.

หลังจากที่เหล่าหมาป่าได้คุยกันเสร็จ หมาป่าขนาดสามสิบเมตรที่จ้องมองมายังจงซาน ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความประหลาดใจและหดหู่ไปด้วย ต้องไม่ลืมว่า หมาป่ายักษ์มีระดับก่อตั้งวิญญาณสามารถมองเห็นพลังฝึกตนของจงซานได้ แม้ว่าจงซานจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหมาป่าน้อยมากนัก ทว่าจากสายตาของพวกมันนั้น จงซานสามารถคาดเดาได้ว่าเหล่าหมาป่ายักษ์กำลังรู้สึกเสียใจอยู่.

ทว่าหมาป่าน้อยไม่สนใจพวกมันแต่อย่างใด พร้อมกับนำจงซานตรงไปยังภูเขาลูกต่อไป.

จงซานที่ดูร่าเริง วิ่งตามหมาป่าน้อยไป แม้ว่าจะมีฝูงหมาป่ามากมายเต็มไปหมด ก็ไม่มีตัวใหนเข้ามาขวางเขาไว้.

ผ่านภูเขาเข้าไปเรื่อย ๆ  ภายในสายตาของจงซานที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด หมาป่าน้อยตนนี้เป็นใครกันแน่?ร้ายกาจขนาดนี้เลยรึ?

"ฟรึบ!"

หมาป่าน้อยที่กระโดดขึ้นไปบนหัวของหมาป่ายักษ์ตนหนึ่ง ที่ยืนเด่นเป็นสง่า พร้อมกับครางฮึม ๆ ด้วยความตื่นเต้น กงเล็บของมันที่กวัดแกว่งจับยึดขนของหมาป่าตัวยักษ์ที่มีพลังฝึกตนก่อตั้งวิญญาณ แสดงท่าทางราวกับไม่แยแสอะไรเลย หมาป่าตัวใหญ่ที่หยุดนิ่ง ปล่อยให้หมาป่าน้อยตะเกียกตะกายเล่นบนหัวมัน พร้อมทั้งหรี่ตาจ้องมองมายังจงซานอีกด้วย.

หมาป่าน้อยที่กลิ้งตัวไปมา พร้อมกับครางฮึม ๆ เรียกจงซาน เหมือนจะให้เขาขึ้นไปบนหัวของหมาป่ายักษ์ที่มีพลังฝึกตนก่อตั้งวิญญาณ.

เห็นเช่นนั้นจงซานเหมือนจะเข้าใจความต้องการของหมาป่าน้อยในทันที.เขาที่ก้าวออกไปด้านหน้า.

หมาป่ายักษ์ที่จ้องมองมายังจงซานด้วยสายตาที่ดุร้าย ทำให้จงซานลังเล.

"ฮึม ฮึม."หมาป่าน้อยที่ร้องออกมาสองทีราวกับสั่งหมาป่ายักษ์.

ทำให้หมาป่ายักษ์โน้มตัวลงมา ไม่สามารถขัดขืนมันได้.

ทรงอำนาจมาก!หมาป่าน้อยทรงอำนาจมากจริง ๆ .

เห็นเช่นนี้ ก่อนหน้าจงซานที่ลังเลยเล็กน้อย ตอนนี้เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น แม้ว่าจะอย่างไรก็ตาม สัมผัสของจงซานก็เปรียบเหมือนกับคนที่ต่ำต้อย ด้วยคำสั่งของหมาป่าน้อย จงซานจึงได้กระโดดขึ้นไปบนหัวของหมาป่ายักษ์.

หมาป่ายักษ์ที่แกว่งไปมา แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ดูเหมือนว่าตอนนี้มันทำได้แค่กล้ำกลืนยอมรับชะตาของตัวเอง ก่อนที่มันจะลุกขึ้นยืน.

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ก้าวขึ้นมาบนร่างของหมาป่ายักษ์ แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกดีใจ กับตัวตนของหมาป่ายักษ์ที่มีพลังฝึกตนระดับก่อตั้งวิญญาณ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ทำให้ตื่นตะลึง เขาที่ยืนอยู่บนศีรษะของหมาป่ายักษ์ได้อย่างมั่นคง ดูเหมือนว่าด้วยพลังฝึกตนที่สูงส่งของหมาป่ายักษ์ จะไม่ทำให้เป็นปัญหาเลยที่จะแบกรับจงซาน?

“~~~”

หมาป่าน้อยที่อยู่ข้าง ๆ  ก่อนที่จะตะโกนออกไป ให้หมาป่ายักษ์ตนอื่น ๆ ออกไป.

"หึม หึม."

หมาป่ายักษ์มากมายที่ร้องออกมา ดูเหมือนว่ามันจะรับฟังคำสั่งของหมาป่าน้อยเป็นอย่างดี.

หมาป่าน้อยที่ออกคำสั่งให้หมาป่าใหญ่เดินหน้า หมาป่ายักษ์ ที่พาพวกเขาพุ่งตรงไปด้านหน้า ซึ่งมีจงซานเกาะอยู่ด้านบนนั่นเอง.

หมาป่ายักษ์ขนาด 30 เมตร ที่ไม่ต่างจากป้อมปราการมหึมาเคลื่อนที่ ราวกับตึกสิบชั้น ที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วขนานกับพื้นดิน เป็นเหมือนกับรถถังประจำการรูปลักษณ์หมาป่า.

จงซานที่ได้แต่จินตนาการ หากว่ามีหมาป่ายักษ์เช่นนี้ปรากฏขึ้นในราชวงศ์กษัตริย์ของเขา จะทำให้น่าตื่นตะลึงขนาดใหน กองกำลังของเขาจะทรงพลังขนาดใหนกัน?นอกจากนี้ด้วยพลังฝึกตนระดับก่อตั้งวิญญาณ ด้วยคุณสมบัติและความแข็งแกร่งของหมาป่านั้นยังเป็นพลังที่แข็งแกร่งทางธรรมชาติ ซึ่งไม่ต่างจากเครื่องบดเนื้อขนาดใหญ่หากว่าปรากฏขึ้นในสนามรบ?

ความเร็วของหมาป่ายักษ์นั้นน่าสะพรึงกลัวมาก แทบจะผ่านภูเขาลูกเดียวแค่กระโดดไม่กี่ครั้ง ด้วยพลังฝึกตนของมันที่เหนือกว่าหมาป่ายักษ์ขั้นแกนทองมากมาย ไม่เพียงแค่เคลื่อนที่ไปข้างหน้า ยังเป็นความเร็วที่ยากจะพรรณนาถึงได้.

หมาป่าน้อยที่นั่งอยู่ข้างเขาต่างก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น มีหมาป่ามากมายนับไม่ถ้วนที่ฟังคำสั่งของมัน นับว่าเป็นเรื่องที่ลึกลับมาก.

จงซานเองก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก ด้วยความเร็วนี่ เทียบกับกระบี่เหินของเป่ยชิงซือที่ความเร็วสูงสุดแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย.

มีหมาป่ามากมายที่กำลังวิ่งกันไปมาอย่างบ้าคลั่ง จากหุบเขาแห่งหนึ่งไปยังอีกแห่งหนึ่ง พลังของหมาป่าตัวอื่น ๆ แม้ว่าพลังฝึกตนจะเทียบกับตัวที่เขานั่งไม่ได้ แต่ความเร็วนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย กับฝูงหมาป่าที่ทรงพลังขนาดนี้ นับว่าเป็นหนึ่งกองกำลังที่แข็งแกร่งเลยทีเดียว.

ยิ่งเห็นฝูงหมาป่าจำนวนนับไม่ถ้วน ยิ่งทำให้จงซานได้แต่ทอดถอนใจ กับหมาป่าจำนวนมากที่ทรงพลังขนาดนี้ หากว่าสามารถนำมาใช้ในราชวงศ์ต้าเจิ้งของเขาได้ล่ะก็ เช่นนั้นราชวงศ์ต้าเจิ้งจะทรงพลังขนาดใหนกัน?

หากว่ากองทัพของเขา มีหมาป่าเป็นสัตว์ขี่ กองกำลังเคลื่อนที่เร็ว ที่ตะลุยไปในสนามรบจะต้องทรงพลังอย่างไม่ต้องสงสัย.

ฝูงหมาป่านับหมื่นที่เคลื่อนที่จะพื้นที่หนึ่งไปยังอีกพื้นที่หนึ่งของดินแดนหมาป่า ดินแดนหมาป่าสีขาว ข้ามไปยังดินแดนหมาป่าสีแดง ดินแดนหมาป่าสีดำ จากที่หนึ่งไปยังที่หนึ่ง ซึ่งเหมือนกับเป็นการเล่นสนุกอย่างหนึ่งของหมาป่าน้อยก็ว่าได้.

หมาป่าน้อยที่อยู่บนหัวหมาป่ายักษ์รู้สึกสนุกสนานเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่ามันจะปฏิบัติกับจงซานเป็นพิเศษ ทุกสิ่งที่ทำราวกับว่าต้องการทำให้จงซานประหลาดใจ แน่นอนว่าในสายตาของเขา หมาป่าน้อยตนนี้แค่ตัวเดียวก็ทำให้เขาประหลาดใจแล้ว ในสายตาของจงซาน หมาป่าตัวน้อยตนนี้มีสถานะไม่ธรรมดาแน่ ภายในใจของจงซานรู้สึกเบิกบานเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแค่หมาป่าสีขาว หมาป่าอื่น ๆ ต่างก็เชื่อฟังมันทุกตนราวกับเป็นเรื่องปกติ.

ทว่า เทียบพลังฝึกตนของหมาป่าน้อยแล้ว พลังของมันก็ไม่ได้มากมายกว่าเขานัก.

จงซานที่เต็มไปด้วยความสงสัยในใจ สัมผัสได้ถึงหมาป่าหลายหมื่นตัวที่เชื่อฟังมันเป็นอย่างดี.

หมาป่าน้อยที่ร้องออกไป สั่งการหมาป่ายักษ์กระโดดออกไป.

หมาป่ายักษ์ที่ดีดให้จงซานให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ ทว่าจงซานก็ไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด เพราะเวลานี้จงซานเชื่อว่าหมาป่าน้อยไม่ทำอันตรายเขาอย่างแน่นอน.

เป็นความจริง ที่หมาป่ายักษ์ที่กระโดดออกไปรับจงซานหลังจากนั้นได้อย่างแม่นยำ.

ด้วยพลังฝึกตนก่อตั้งวิญญาณไม่ใช่ปัญหาสำหรับมันอยู่แล้ว.

หมาป่าน้อยที่ถูกโยนขึ้นไปบนอากาศและลอยไปรอบ ๆ  ทำให้มันรู้สึกมีความสุข ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก.

จงซานในเวลานี้ไม่ต่างจากเป็นเพื่อนเล่นของหมาป่าน้อย ซึ่งตอนนี้หมาป่าน้อยสนุกสุดเหวี่ยงและยังมีหมาป่าอีกหลายหมื่นตนที่วิ่งตามหลัง พร้อมกับคอยรับใช้มัน บางทีหมาป่าน้อยคงเป็นเจ้านายของพวกมัน เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริง ๆ .

พวกเขาที่วิ่งเล่นไปมาจนค่ำ โดยที่มีหมาป่าคอยอารักษ์ขากว่า 20,000 ตน.

เมื่อเริ่มมืดลง หมาป่าน้อยที่สั่งการอีกครั้ง หมาป่าทุกตัวก็หยุด แม้ว่าจะเกิดเสียงดังโกลาหลเล็กน้อย ทว่าต่อจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสงบ.

หมาป่าน้อยที่ร้องออกมา หมาป่าสีแดงก็พ่นเปลวเพลิงขนาดใหญ่ยักษ์ขึ้นไปบนฟ้า พุ่งทะยายราวกับเครื่องบินไอพ่น ก่อนที่จะแตกกระจายออกมาเป็นราวกับดอกไม้ไฟ.

จากนั้นหมาป่าสีขาว ก็พ่นบอลแสงสีน้ำเงินเหมือนกับก้อนน้ำแข็งออกไป พร้อมกับกระแทกเข้ากับบอลเพลิงบนอากาศเกิดระเบิดเสียงดังสนั่น.

หมาป่าสีม่วง ที่สามารถพ่นหมอกเปลวเพลิงออกมาได้ด้วย ซึ่งสามารถคบคุมบอลเพลิงให้ร่ายรำบนอากาศ ทว่าหมาป่ายักษ์ที่มีพลังฝึกตนระดับก่อตั้งวิญญาณเองก็สามารถพ่นเปลวเพลิงที่มีขนาดใหญ่ดูเหมือนกันต้นไม้ใหญ่เลยทีเดียว.

ในเวลานี้ จงซานที่หยุดนิ่งจ้องมอง หมาป่าน้อยและฝูงหมาป่าที่แสดงความสามารถต่าง ๆ ออกมา เหมือนกับว่ากำลังนั่งชมงานดอกไม้ไฟ?

กับการแสดงที่ผ่านไปสองชั่วโมง หมาป่าน้อยที่พึงพอใจมาก พร้อมกับจ้องมองไปยังจงซานที่อยู่บนหัวหมาป่ายักษ์ด้วยกัน พร้อมกับนำหัวของมันสีกับจงซาน แสดงท่าทางน่ารักน่าชังเป็นอย่างมาก.

จงซานที่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ  พร้อมกับลูบไปที่ศีรษะของหมาป่าน้อย สถานะของหมาป่าน้อยตนนี้ น่าเกรงขามเป็นอย่างมาก.

หมาป่าน้อยที่เห็นจงซานมีความสุข มันก็พึงพอใจถูไถร่างของจงซานไปมา.

หลังจากงานชุมนุมเสร็จแล้ว หมาป่าน้อยที่คราง ฮึม ๆ  ร้องสั่งการเหล่าหมาป่ามากมาย.

ฝูงหมาป่าขนาดใหญ่ต่างก็แยกย้ายกันไป ตอนนี้เหลือหมาป่ายักษ์สีแดงตนหนึ่งและหมาป่าที่จงซานนั่งอยู่และหมาป่าน้อย ซึ่งตอนนี้ได้พาเขาพุ่งตรงไปยังหุบเขาแห่งหนึ่ง.

ภายในหุบเขาแห่งนี้ สามารถที่จะมองเห็นประกายแสงวับวาว ดูเหมือนว่าจะเป็นสถานที่ที่งดงามทีเดียว.