Chapter 122 หนีปูซาผู้ลึกลับ.

ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของดินแดนหมาป่า ที่ป่าแห่งหนึ่ง จงซานและเป่ยชิงซือที่กำลังวิ่งอยู่.

ก่อนหน้านี้สิบวัน คนทั้งสองได้ออกมาจากดินแดนหมาป่าแล้ว ทว่าเหล่ากลุ่มคนในชุดสีแดงชาด ดูเหมือนว่าจะถอนกำลังจากไปแล้วก่อนแล้ว กลุ่มคนดังกล่าวนั้น แม้ว่าจะไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็มีอาวุธที่ร้ายกาจ และกลยุทธ์ในการโจมตีที่ยอดเยี่ยม ถึงแม้ว่าจะเป็นเป่ยชิงซือที่มีสายโลหิตตกทอด ยังแทบจะตกตายด้วยฝีมือของพวกเขา.

แม้ว่าจงซานจะคาดเดาได้ว่าคนกลุ่มดังกล่าวได้จากไปแล้ว ทว่าเพื่อความปลอดภัย พวกเขาก็ยังคงวิ่งอยู่ในป่า ปกปิดร่องรอย ด้วยความเร็วของพวกเขา พร้อมกับเคลื่อนที่ไปในป่า รับรองว่าปลอดภัยอย่างแน่นอน.

"ข้ามภูเขาลูกนี้ไป ก็ถึงแล้ว."เป่ยชิงซือที่เอ่ยปากออกมา.

"อืม"จงซานที่พยักหน้า หายใจยาว ต้องไม่ลืมว่าเขาได้รับคำสั่งจากอาจารย์ให้มาเชิญหนี่ปูซ่าคนนี้ไปยังสำนัก.

คนทั้งสองที่ปีนขึ้นมาบนยอดเขาลูกสุดท้าย จ้องมองออกไป เป่ยชิงซือที่ชี้ไปยังหุบเขาดังกล่าวที่อยู่ด้านหน้าของพวกเขา.

"หุบเขาแห่งนี้ล่ะ."เป่ยชิงซือกล่าว.

"อืม."จงซานพยักหน้าเบา ๆ .

"ไปกันเถอะ!"เป่ยชิงซือที่เอ่ยออกมาอีกครั้ง.

"ช้าก่อน."จงซานที่เอ่ยออกมาพร้อมกับแสดงท่าทางประหลาดใจ.

"หืม?"เป่ยชิงซือที่จ้องมองไปยังจงซานด้วยความสงสัย.

ทว่าจงซานนั้นพบว่าที่จริงบนภูเขาลูกหนึ่งมีตัวอักษรขนาดใหญ่สองตัวทีทรงพลังเป็นอย่างมากปรากฏอยู่.

เหรินเฉิน!

เหรินเฉิน?อยู่บนยอดเขา ในเวลาเดียวกันตัวอักษรดังกล่าวก็ลอยอยู่ถัดไปที่ภูเขาอีกลูกหนึ่งซึ่งมีอักษร "จี้เหว่ย"ลอยอยู่ ไม่ นี่ไม่ใช่แค่ภูเขาเท่านั้น ทว่ามันเป็นเหมือนกับภูเขาที่อยู่ล้อมรอบหุบเขาแห่งนี้ เวียนเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ภูเขาแต่ละลูกนั้นมีอักษรสองตัวลอยอยู่ด้วยกันทั้งนั้น.

และภูเขาแต่ละลูกก็มีอักษรสองตัวที่แตกต่าง.

นอกจากนี้ ความหมายของอักษรแต่ละตัว จงซานสามารถเข้าใจได้ชัดเจน ว่ามันหมายถึงตำแหน่ง พลังงานสวรรค์ทั้งหกสิบ ทว่าที่ตำแหน่งของ ซินเหว่ยและเทียมี่ นั้นไม่ได้มีอักษรของทิศทางแต่เป็นอักษร"เทียน" "เหริน" "ฟู่" ท่ามกลางอักษรอื่น ๆ .

ทันใดนั้นจงซานก็สามารถเข้าใจได้ในทันที ภูเขาแต่ละลูกเป็นตัวแทนของแต่ละตัวอักษร นอกจากนี้ การเรียงตัวของภูเขาแต่ละลูกนั้นยังพิเศษเป็นอย่างมาก หุบเขาที่อยู่ด้านในนั้น ล้อมรอบด้วยภูเขาเป็นวงกลม.

สภาพภูมิประเทศแห่งนี้นั้น ดูเหมือนกับเข็มทิศขนาดใหญ่.(ต้าโหลวผาน)

นี่คือเข็มทิศขนาดใหญ่ ซึ่งมีหุบเขาแห่งนี้เป็นจุดศูนย์กลางและใจกลางเป็นแผนภูมิสวรรค์ และที่ด้านนอกนั้นเป็นแผนผังแปดทิศ เก้าดารา สร้างวงล้อมด้วยสัญลักษณ์ทางโหราศาสตร์ และใช้ภูเขาเรียงตัว ราศีบนและราศีล่างเรียงจากซ้ายไปขวา อักษรภาคสวรรค์ สิบตัวและอักษรภาคปฐพี 12 ตัว โดยใช้ภูเขาแทนตำแหน่ง ซึ่งจะทำให้มีรูปแบบเรียงกัน 60 คู่ เป็นการจัดเรียงทางดาราศาสตร์.

ใช่แล้ว นี่คือเข็มทิศขนาดใหญ่ โดยใช้ภูเขารอบ ๆ แทนตำแหน่งต่าง ๆ  ที่นี่เป็นค่ายกลอย่างแน่นอน เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นอย่างงั้นรึ?

"อะไร?"เป่ยชิงซือที่จ้องมองไปยังจงซานด้วยความสงสัย.

จงซานที่ถอนหายใจยาวก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า"ไปเถอะ ข้าแค่ตกใจชั่วขณะ."

"อืม."เป่ยชิงซือพยักหน้า.

คนทั้งสองที่เดินตรงไปยังแนวเขาตรงไปยังตรงกลางของแผนภูมิสวรรค์

พวกเขาได้เดินทางมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง จงซานสามารถบอกได้ว่ามันคือใจกลางตามที่เขาสงสัย.

แผนภูมิสวรรค์ ที่ด้านบนของมันนั้น ถูกล้อมรอบด้วยภูเขา และด้านบนหุบเขายังมีเมฆสีขาวปกคลุมไปทั้งหมด เมฆสีขาวที่ดูลึกลับเป็นอย่างมากเรียงตัวกัน 18 ตำแหน่ง รูปแบบดูเหมือนกับเข็มทิศเช่นกัน.

อย่างไรก็ตามเมฆสีขาวที่เรียงตัวเป็นเข็มทิศนั้น ดูเหมือนว่ามันจะล้อมรอบทิศทางของพวกเขา และมันแทบจะไม่เคลื่อนที่เลย และยังสัมผัสได้ว่ามันเชื่อมต่อสวรรค์และปฐพีเอาไว้ด้วย.

"ผู้เยาว์เป่ยชิงซือ คารวะผู้อาวุโส."เป่ยชิงซือที่ตะโกนเข้าไปในหุบ พวกเขาไม่ได้เร่งรีบที่จะเข้าไปด้านใน.

"เจ้าเป็นใคร?"ภายในหุบเขานั้น มีเสียงของบุรุษตอบกลับมา.

เสียงดังกล่าวนั่นดังก้องอยู่ลึก ๆ  ได้ยินแล้วทำให้รู้สึกเหมือนอยู่กลางทะเลหรือท้องนา แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นราวกับว่าไม่สนใจแม้แต่สวรรค์ เป็นคำตอบที่ดังออกมาอย่างรวดเร็ว.

"บิดาของข้าเป่ยชิงเฟิง ถูกทำร้ายด้วยเหล่าวายร้าย ครั้งหนึ่งเคยของร้องอาวุโสให้ช่วยเหลือ และยังฝากฝังให้อาวุโสช่วยข้า เพื่อที่จะแก้แค้นแทนบิดา."เป่ยชิงซือที่กล่าวออกมาในทันที.

"หยดโลหิตของเจ้าลงยังแผนภูมิสวรรค์."เสียงที่ดังขึ้นจากด้านในหุบเขา.

"ค่ะ."เป่ยชิงซือที่ตอบกลับในทันที.

นางที่ใช้พลังบังคับให้หยดเลือดไหลออกมาที่นิ้วมือ เป็นจำนวดหยดหนึ่งก่อนที่จะส่งมันเข้าไปในเมฆที่ลอยอยู่.

เมื่อหยดโลหิตใส่ไป เข็มทิศเมฆา ดูเหมือนว่ามันจะถูกย้อมไปด้วยสีแดงอย่างรวดเร็ว.

เข็มทิศเมฆาตอนนี้จะเริ่มเดินอีกครั้ง เนื่องจากการหยดแก่นโลหิตลงไป จึงทำให้มันถูกนำมาคำนวณ.

จงซานที่ชำเลืองมองตาโตทีเดียว เพราะว่านี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเรื่องที่ลึกลับเช่นนี้.

เข็มทิศเมฆาสีแดงที่โคจรไปมา ก่อนที่มันจะเคลื่อนที่ช้าลง และแต่ละแถวเริ่มที่จะปรากฏอักษรขึ้นมา.

"เกิงหยิน เจี่ยเฉิน เหรินเฉิน และกุยเหม่า."

อักษรแปดตัว ส่องประกายแสงสีทองขนาดใหญ่ และลอยตั้งตรงอยู่บนแผนภูมิสวรรค์.

เห็นอักขระทั้งแปดตัว ดวงตาของเป่ยชิงซือถึงกับชำเลืองมองตาโต เห็นได้อย่างชัดเจนว่าน่าอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก.

"อาวุโสมีพลังเหนือธรรมชาติ ผู้เยาว์ชื่นชมยิ่งนัก "เป่ยชิงซือที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"อืม ช่วงเวลาตกฟากของวัน มีเพียงลูกหลานของเป่ยชิงฟางเท่านั้นที่จะตกตำแหน่งช่วงเวลาตกฟากของวัน ข้ามีสิ่งที่จะมอบให้เจ้า เข้ามา."เสียงของบุรุษที่อยู่ด้านในกล่าวส่งเสียงออกมา.

หลังจากกล่าวจบ เมฆาสีแดง ที่เปิดเป็นทาง และเปลี่ยนกลับเป็นสีขาว ที่จริงยังคงหลงเหลือสีแดงอยู่เล็กน้อยเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันเกิดจากโลหิตของเป่ยชิงซือ.

ทั้งคู่ที่ถอนหายใจยาว จงซานและเป่ยชิงซือจ้องมองกันและกัน ก่อนที่จะเดินเข้าไปในหุบเขาดังกล่าว ซึ่งเมฆสีขาวนั้นไม่ได้เข้ามาหยุดพวกเขา พวกเขาทั้งคู่จึงสามารถผ่านดงเมฆเข้าไปช้า ๆ .

เมื่อผ่านเข้ามาในฝูงเมฆ ที่ด้านในนั้นกลับมีแสงสว่างจ้า เป็นเหมือนกับหุบเขาด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีน้ำตกขนาดเล็ก มีน้ำพุอยู่มากมาย สายน้ำที่ไหลผ่านออกไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ ที่ทิศตะวันออกมีป่าไผ่ ทว่าที่ตรงกลางนั้น มีกระท่อมมุงจาก ที่ดูหยาบเป็นอย่างมาก.

ที่ด้านหน้าของกระท่อมมุงจากนั้น มีเตียงไม้ไผ่ และมีชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านบน คนผู้นี้คือคนที่กล่าวออกมาก่อนหน้านี้.

หนีปู่ซา?

หนีปู่ซาสวมชุดผ้าฝ้ายสีเทา ที่บนมือของเขานั้นดูเหมือนว่าจะเห็นเป็นเหมือนกับภาพลวงตาเป็นรูปของเข็มทิศ เป็นเข็มทิศที่ลอยอยู่ เห็นเป็นรูปเป็นร่างสามมิติ เป็นกงล้อที่มีศูนย์กลางลึกเข้าไปด้านใน มองจากด้านบนไปยังด้านล่างนั้นดูเหมือนเป็นรูปทรงกลม.

คนสองคนที่เข้ามาในหุบเขา หนีปู่ซาที่สะบัดมือหนึ่งครั้ง เข็มทิศที่อยู่ในมือของเขาก็หายไป.

จงซานและเป่ยชิงซือที่เข้ามาแสดงความเคารพ.

หนีปูซาที่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจ้องมองไปยังคนทั้งสอง.

ทันทีที่เห็นหนีปูซ่าหันหน้ามา จงซานรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ดูเหมือนกับว่ามีพลังที่น่าเกรงขามอย่างคาดไม่ถึง แม้ว่าจะไม่ได้จ้องมองตรง ๆ  แต่ก็สัมผัสได้ว่าราวกับขุนเขาที่น่าเกรงขามตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้า.

"อาวุโส."เป่ยชิงซือที่คุกเข่าให้กับหนีปู่ซา.

จงซานที่ยืนอยู่ด้านหลัง ไม่ได้คุกเข่าลงด้วยแต่อย่างใด หนีปูซาที่จ้องมองไปยังเป่ยชิงซือ แววตาของเขานั้นแสดงท่าทางเสียใจเหมือนกันและกล่าวออกมาว่า"การตายของบิดาเจ้า ข้าเองก็รับรู้ และนั่นก็เป็นเส้นทางที่เขาเลือก ข้าไม่สามารถฝืนลิขิตสวรรค์ได้ นอกจากนี้แม้ว่าข้าจะรับรู้แต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ข้ารู้สึกเสียใจจริง ๆ ."

"ชิงซือ ไม่สามารถตำหนิอาวุโสได้ บิดาของข้านั้นที่จริงก็รับรู้อยู่แล้วว่าตัวเองต้องตาย ดังนั้นจึงได้ทำการแบ่งหลักฐานออกเป็นสามส่วน ชิงซือสามารถเก็บได้สองชิ้นแล้ว เหลืออีกแค่ชิ้นเดียว."เป่ยชิงซือที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

หนีปู่ซ่าจ้องมองไปยังเป่ยชิงซือ พร้อมกับพยักหน้าให้อย่างนุ่มนวล."เอาล่ะ เจ้ารับชิ้นสุดท้ายไปเถอะ จงเก็บรักษามันให้ดี อย่าให้บิดาของเจ้าต้องตายเปล่า."

"อาวุโส นี่คือ?"เป่ยชิงซือที่เงยหน้าจ้องมองไปยังหนีปูซ่า ไม่สามารถเข้าใจได้ดีนัก.

อย่างไรก็ตาม หนีปู่ซ่าไม่ได้กล่าวอะไรมากนัก เขาได้นำตำราเหมือนกับของไท่ซูจื่อออกมาให้กับเป่ยชิงซือ.

นางที่รับมาอย่างนุ่มนวล ทว่าเมื่อจ้องมองไปยังตำราดังกล่าว รูปร่างและหน้าปกของมันที่แผ่พลังออกมาราวกับว่ามีพลังเพียงพอที่จะเหยียดหยันทุกคนใต้หล้าแห่งนี้

"ขอบคุณ อาวุโส."ชิงซือที่รับตำราดังกล่าวนั้นมาด้วยความตื่นเต้น.

อย่างไรก็ตาม จงซานนั้นก็ไม่ได้ยินดีอะไรนัก เมื่อนางได้รับตำรา หลักฐานครบแล้ว นั่นก็หมายความว่าเป่ยชิงซือพร้อมที่จะแก้แค้นแล้ว.

"ลุกขึ้น เจ้าคงรู้ว่าต้องทำอะไร อย่าได้พลาดโอกาส."หนีปู่ซ่ากล่าวออกมาด้วยความนุ่มนวล.

"ค่ะ."เป่ยชิงซือที่กล่าวออกมาทันที ก่อนที่จะเก็บตำราดังกล่าวอย่างรวดเร็ว.

"เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว."หนีปู่ซ่าที่กล่าวออกมาอีกครั้ง.

"อาวุโส."จงซานที่เอ่ยปากออกมาทันที.

ได้ยินจงซานกล่าวออกมา ใบหน้าของหนีปู่ซ่ารู้สึกประหลาดใจ คิดว่าจงซานเป็นแค่เพื่อนร่วมทางของเป่ยชิงซือเท่านั้น นี่ไม่ใช่อย่างงั้นรึ?

ทว่าจงซานในเวลานี้ ที่สูดหายใจเข้าลึก กับท่าทางที่ดูอึมครึมของหนีปู่ซ่าก่อนหน้านี้ จงซานสัมผัสได้ถึงความลึกล้ำเป็นอย่างมาก ด้วยความลึกล้ำนี้ ดูน่าเกรงขามอย่างที่สุด.

"ข้าเป็นตัวแทนของอาจารย์เทียนซวินจื่อ."จงซานกล่าวออกมาในทันที.

"เทียนซวินจื่อ?"หนีปู่ซาขมวดคิ้วจ้องมองไปยังจงซาน แววตาของเขานั้นยากที่จะทน เห็นได้อยากชัดเจนว่าเทียนซวินจื่อคือมารหัวใจที่เขาไม่รู้สึกดีด้วยแม้แต่น้อย.

"ภรรยาของอาจารย์นั้นได้ตายแล้ว อาจารย์ร้องขอต้องการให้อาวุโส โปรดช่วยค้นหาฆาตกรด้วย."จงซานที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"อะไรนะ?"ดวงตาของหนีปู่ซาสาดกระจาย แววตาที่ไม่อยากเชื่อเลยแม้แต่น้อย.

"ภรรยาของอาจารย์ตายแล้ว อาจารย์ต้องการขอให้อาวุโสเดินทางไปยังสำนักเพื่อช่วยค้นหาฆาตกร."จงซานที่กล่าวออกมาอีกครั้ง.

"อู๋โหยวตายแล้ว? เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้."ร่างของหนีปู่ซาสั่นไหว เห็นได้ชัดเจนว่าคำพูดดังกล่าวนั้นกระทบกระเทือนกับเขาอย่างรุนแรง.

"อาวุโส."จงซานที่เอ่ยออกมาอีกครั้ง.

ร่างของหนีปู่ซาโอนเอน สายตาทั้งคู่เปลี่ยนเป็นสีเขียวจ้องมองมายังจงซาน ราวกับจะจับจ้องเรื่องดังกล่าวนั่นเป็นคำลวงหรือไม่?

เขาที่สูดหายใจเข้าลึก หนีปู่ซาที่จ้องมองมายังจงซานด้วยความดุร้าย ก่อนที่จะสะบัดฝ่ามือไปยังบ่อน้ำที่อยู่ไม่ไกลออกไป.

"ตูมมมมมมม"

สายน้ำที่กระเซ็นทะยายขึ้นไปอาบไปทั่วทั้งหุบเขา ดูราวกับเป็นน้ำตก สาดกระจายไปทั่ว ดูเหมือนว่าจะมีผลกับค่ายกลด้วย.

"ตูมมมมมม"

ที่ด้านนอกนั้นได้ยินเสียงสายฟ้าคำราม จงซานที่จ้องมองไปยังเป่ยชิงซือ แววตาที่ส่องประกายด้วยความประหลาดใจ หลังจากเสียงดังกล่าวสิ้นสุดลง ดูเหมือนว่าภูเขารอบ ๆ นี้กำลังเคลื่อนไหว.

ทว่าในเวลาเดียวกัน ลึกลงไปในบ่อน้ำลึก ก็ค่อย ๆ ปรากฏเป็นปิ่นปักผมปรากฏขึ้นมา.

เป็นปิ่นปักผมรูปหงเพลิงของผู้หญิง ซึ่งลอยออกมาจากบ่อน้ำลึก ก่อนที่จะมาปรากฏขึ้นในมือของหนีปู่ซา.

ทันทีที่ปิ่นปักผมปรากฏออกมา เหมือนกับก่อนหน้านี้ เข็มทิศขนาดใหญ่เป็นภาพสามมิติก็ปรากฏออกมา ปิ่นปักษ์ผมที่ลอยออกไปอยู่ใจกลางของแผนผังสวรรค์ ก่อนที่จะมีปราณสีดำปรากฏออกมาที่ตรงกลาง.

หนีปูซาจ้องมองไปยังปราณสีดำที่กำลังหมุนวนเป็นเส้นใยอยู่ในนั้น ดวงตาของเขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าไม่อยากเชื่อแม้แต่น้อย เขาที่หายใจเข้าอีกสามที ทันใดนั้น สีหน้าของหนีปู่ซาก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยือบ แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ตอนนี้ใบหน้าดูน่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว.