บทที่ 197 วิธีการของหวังเฮ่าหราน บริเวณลานกว้างหน้าบ้านตระกูลสวี่ "อ้าว เสวี่ยเสวี่ย เธอกับคุณตำรวจมู่หรงก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ!" หวังเฮ่าหรานส่งยิ้มและเอ่ยทักทายฟู่เสวี่ย ด้านหลังเขามีหนิงเสวี่ยลั่วเดินตามมาติดๆ และโม่ยี่เตาก็เดินตามมาประกบหลัง เมื่อมองดูคนเหล่านั้นที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นหลังจากถูกมู่หรงปู้ฝานอัดซะน่วม หวังเฮ่าหรานก็รู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่เป็นหัวโจกนั้นมาจากหวังกรุ๊ปจริงๆ นั่นแหละ แต่ในหวังกรุ๊ปมีคนที่มีตำแหน่งระดับนี้อยู่อย่างน้อยแปดร้อยคน ถ้าไม่ถึงพันล่ะก็นะ คนมันเยอะเกินไป เขาจัดการดูแลได้ไม่ทั่วถึงจริงๆ ถ้าเขาไม่ได้สั่งให้โม่ยี่เตาไปสืบดูเป็นพิเศษ หวังเฮ่าหรานก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าหมอนี่เป็นใคร ด้วยเงินทุนและเส้นสายที่หวังกรุ๊ปสะสมมาจนถึงตอนนี้ พวกเขาสามารถทำเงินได้มหาศาลโดยไม่ต้องไปทำเรื่องผิดกฎหมายเลยสักนิด ทว่า แม้หวังเฮ่าหรานจะสั่งการอย่างเข้มงวดให้ลูกน้องทำตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับ แต่พวกเขาก็ยังมีแผนการลับๆ ล่อๆ ของตัวเองอยู่ดี ถ้ามันไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก หวังเฮ่าหรานก็พอจะหลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไปได้ แต่คราวนี้ ไอ้หมอนี่ดันกล้าเอาชื่อของหวังเฮ่าหรานไปแอบอ้างเพื่อบังคับรื้อถอนเนี่ยนะ! แถมบ้านที่มันจะรื้อ ดันเป็นบ้านของตัวละครหญิงสมทบอีกต่างหาก! โชคดีนะที่ฟู่เสวี่ยคาบข่าวมาบอกเขา! เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา หวังเฮ่าหรานได้สั่งให้ลูกน้องทำงานข้ามคืนเพื่อเร่งสร้างเกมขึ้นมาเกมหนึ่ง แน่นอนว่าด้วยเวลาแค่เพียงวันเดียว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสร้างเกมขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ศูนย์ ดังนั้น หวังเฮ่าหรานจึงสั่งให้ลูกน้องก๊อปปี้และวางโค้ดจากเกมอื่นมาดัดแปลง แล้วเข็น 'เกมปลูกผัก 3 มิติ' ออกมาอย่างเร่งด่วน ยังไงซะมันก็อยู่บนแพลตฟอร์มเฟยซิ่นอยู่แล้ว การลอกเลียนแบบก็ดูจะเข้ากันดีนี่นา! ในเกมนี้ หวังเฮ่าหรานสั่งให้เพิ่มระบบบังคับเปิดตำแหน่งที่ตั้งลงไป แล้วก็หลอกล่อให้ฟู่เสวี่ยเล่นเกมนี้กับมู่หรงปู้ฝาน ด้วยวิธีนี้ ขอแค่ทั้งสองคนเปิดแอปเฟยซิ่น หวังเฮ่าหรานก็จะสามารถรู้ตำแหน่งของพวกเขาผ่านโทรศัพท์ได้ทันที และหลังจากเห็นตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขา หวังเฮ่าหรานก็รู้สึกตะหงิดๆ ใจ เขาลองทักไปถามฟู่เสวี่ย แต่เธอกลับเมินข้อความเขาซะงั้น หวังเฮ่าหรานหมดหนทาง จึงโทรหาหนิงเสวี่ยลั่วโดยตรง และให้เธอช่วยพูดเสียงหวานๆ ว่า "เสวี่ยเสวี่ย กำลังทำอะไรอยู่จ๊ะ?" ผลปรากฏว่า ทันทีที่ได้ยินเสียงของพี่เสวี่ยลั่ว ฟู่เสวี่ยก็ยอมสารภาพทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก หลังจากนั้น หวังเฮ่าหรานถึงได้พาคนมาที่นี่ เมื่อมองดูฟู่เสวี่ยที่วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น แล้วก็เอาแต่เดินตามหนิงเสวี่ยลั่วต้อยๆ พยายามชวนคุยเรื่องเกมอย่างเอาเป็นเอาตาย หวังเฮ่าหรานก็ได้แต่ถอนหายใจ หลอกง่ายขนาดนี้ ยัยเด็กนี่คงไม่ได้โหลดแอปพลิเคชันต้านทุจริตแห่งชาติไว้สินะ! ทว่า เพื่อไม่ให้ฟู่เสวี่ยต้องผิดหวัง ระหว่างทาง หวังเฮ่าหรานก็จงใจให้หนิงเสวี่ยลั่วลองเล่น 'เกมปลูกผัก 3 มิติ' ดูสักพัก ดังนั้นตอนนี้ ฟู่เสวี่ยจึงเอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ มองดูตัวละครของเธอและพี่เสวี่ยลั่วกำลังถอนวัชพืชด้วยกันในฟาร์ม แม้ตัวเกมจะน่าเบื่อสุดๆ แต่เธอก็ยังยิ้มแป้นด้วยความดีใจไม่หุบ และในอีกด้านหนึ่ง มู่หรงปู้ฝานมองดูหวังเฮ่าหรานที่จู่ๆ ก็โผล่มาหลังจากที่เขาซัดพวกอันธพาลจนหมอบกระแตไปแล้ว เขาก็แค่นเสียงเยาะเย้ย "มีคนคาบข่าวไปบอกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ หวังเฮ่าหราน ดูเหมือนคนพวกนี้จะเป็นลูกน้องของแกจริงๆ สินะ!" เมื่อได้ยินคำพูดของมู่หรงปู้ฝาน หวังเฮ่าหรานก็ยิ้มตอบ "คุณตำรวจมู่หรง คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ ถึงแม้ว่าคนที่คาบข่าวมาบอกฉันจะเป็นคนของฉันจริงๆ แต่ไม่ใช่ไอ้พวกนี้หรอกนะ!" พูดจบ หวังเฮ่าหรานก็วางมือลงบนไหล่ของฟู่เสวี่ย "ต้องขอบคุณเสวี่ยเสวี่ยของฉันนะเนี่ย ฉันถึงได้รู้ว่ามีสวะแบบนี้แฝงตัวอยู่ในหวังกรุ๊ปของเราด้วย!" "นี่! หวังเฮ่าหราน ใครเป็นของนายยะ? ไอ้คนฉวยโอกาส อย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ..." ฟู่เสวี่ยขมวดคิ้วเรียวสวย และตั้งท่าจะปัดมือของหวังเฮ่าหรานออกตามสัญชาตญาณ แต่แล้ว จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้— ถ้าเธอด่าหวังเฮ่าหราน พี่เสวี่ยลั่วก็ต้องโกรธอีกแน่ๆ! ถ้าพี่เสวี่ยลั่วโกรธ เธอก็จะไม่ยอมเล่นเกมด้วย! เมื่อมองดูหนิงเสวี่ยลั่วที่กำลังส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ฟู่เสวี่ยที่กำลังลุกลี้ลุกลนก็รีบเก็บซ่อนสีหน้าเกรี้ยวกราดทันที จากนั้น เธอก็ค่อยๆ ใช้มือเล็กๆ หยิบมือของหวังเฮ่าหรานออกจากไหล่ แล้วบ่นพึมพำเสียงแผ่ว "อย่ามาพูดจาซี้ซั้วสิ!" "แหม~ เสวี่ยเสวี่ย ตอนที่เธอมาเกาะเตียงฉัน เธอไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา!" "ฮึ ฉันไปหาพี่เสวี่ยลั่วต่างหาก ไม่ได้ไปหานายสักหน่อย!" ฟู่เสวี่ยพูดพลางเหลือบไปเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของมู่หรงปู้ฝานเข้าพอดี จึงอดไม่ได้ที่จะต้องอธิบาย "พี่มู่หรง อย่าเข้าใจผิดนะคะ!" "ฉันแค่อยากจะนอนกับพี่เสวี่ยลั่ว แต่ตานี่ดึงดันจะมาแทรกตรงกลางระหว่างพวกเราให้ได้!" "หน้าด้านหน้าทนแบบนี้ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ!" ............ เกม มันคือเกม! พวกเธอช่วยพูดให้มันเคลียร์ๆ หน่อยได้ไหม! มู่หรงปู้ฝานกัดฟันกรอด จ้องเขม็งไปที่หวังเฮ่าหรานอย่างเอาเรื่อง "ฉันรู้ เสี่ยวเสวี่ย เธอกำลังพูดถึงเกมอยู่ใช่ไหม! ฉันไม่เข้าใจผิดหรอก!" "โลกเสมือนจริงน่ะ ไม่มีใครเขาเอามาคิดเป็นจริงเป็นจังหรอก นอกจากพวกคนโง่น่ะ!" ......เมื่อได้ยินมู่หรงปู้ฝานด่ากราดแบบเหมารวม ฟู่เสวี่ยก็รู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังคงอธิบายต่อไป "พี่มู่หรง ฉันยังคิดว่าในเมื่อพวกอันธพาลนี่อ้างตัวว่าเป็นคนของหวังเฮ่าหราน งั้นเราก็ควรจะพาหวังเฮ่าหรานซึ่งเป็นผู้เกี่ยวข้องมาเผชิญหน้ากันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แบบนั้นถึงจะยุติธรรมที่สุด!" ฟู่เสวี่ยมีความคิดเป็นของตัวเอง เธอไม่ได้เสียสติไปเพียงเพราะได้ยินเสียงออดอ้อนนิดๆ หน่อยๆ ของพี่เสวี่ยลั่วหรอกนะ! ส่วนมู่หรงปู้ฝานก็รู้สึกขัดใจเป็นอย่างมากที่เห็นฟู่เสวี่ยผู้แสนซื่อบริสุทธิ์ออกโรงปกป้องหวังเฮ่าหราน ทว่า เมื่อคิดว่าฟู่เสวี่ยกลัวเขาจะเข้าใจผิดถึงขั้นต้องมาอธิบายเป็นพิเศษ เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เสี่ยวเสวี่ยชอบเรานี่นา! ฮึ หวังเฮ่าหราน แกมันไอ้คนสารเลว คิดจะใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้มายุแยงตะแคงรั่วให้ฉันกับเสี่ยวเสวี่ยผิดใจกันงั้นเหรอ! เสียใจด้วย มันไม่ได้ผลหรอก! ฉันน่ะใจกว้างจะตายไป! มู่หรงปู้ฝานที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ เริ่มวกกลับมาพูดถึงเรื่องพวกอันธพาลที่นอนกองอยู่บนพื้นอีกครั้ง "หวังเฮ่าหราน เมื่อกี้พวกมันเพิ่งจะหลุดปากพูดออกมาเองว่า การล่วงเกินพวกมันก็เท่ากับล่วงเกินหวังกรุ๊ป และการล่วงเกินหวังกรุ๊ปก็เท่ากับล่วงเกินหวังเฮ่าหราน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมือง S!" "……แล้วไงต่อ?" "แกไม่คิดจะเถียงหน่อยเหรอ?" "……ไอ้โง่! พวกมันพูดอะไรแกก็เชื่อหมดเลยเหรอ?" หวังเฮ่าหรานถึงกับพูดไม่ออก "เมื่อกี้พวกมันก็เพิ่งจะบอกว่าจะอัดแกให้ขี้แตกเหมือนกันนี่ไอ้โง่เอ๊ย!" "แล้วตกลงตอนนี้แกขี้แตกจริงๆ หรือเปล่าล่ะ?" "……แก! พูดจาตรรกะวิบัติ!" มู่หรงปู้ฝานถึงกับสะอึกกับคำสวนกลับของหวังเฮ่าหราน เมื่อเห็นว่าเขาเถียงไม่ออก หวังเฮ่าหรานก็ยอมปล่อยเขาไปก่อน จากนั้น หวังเฮ่าหรานก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคนที่เป็นหัวโจก โม่ยี่เตาหิ้วคอเสื้อของมันขึ้นมาแล้ว "แกบอกว่าการบังคับรื้อถอนบ้านโกโรโกโสหลังนี้เป็นคำสั่งของฉันงั้นเหรอ? แล้วการล่วงเกินแกก็เท่ากับล่วงเกินฉันด้วย?" "……คุณหวัง……ผม……ผม……" ชายวัยกลางคนพูดตะกุกตะกัก เมื่อเห็นมันมีท่าทีอึกอัก โม่ยี่เตาก็ออกแรงบีบคอให้แน่นขึ้นอีก "ผู้นำตระกูลถามก็ตอบมาสิวะ!" "รู้แล้ว! รู้แล้ว! จะพูดแล้วครับ!" ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ในฐานะคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการนักเลง เขาย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของโม่ยี่เตามาบ้าง เขาไม่กล้าที่จะปิดบังความจริงอีกต่อไป "ผมก็แค่หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ เลยเอาชื่อคุณหวังมาแอบอ้างขู่กรรโชกคนอื่น..." "แค่เพื่อเศษเงินแค่นั้นเนี่ยนะ?" "……ผม……" "แกคิดให้ดีๆ นะก่อนจะโกหกน่ะ!" "ผม... นอกจากเรื่องเงินแล้ว... ผม ผมดันไปถูกใจเด็กผู้หญิงบ้านสวี่เข้า... ก็เลยอยากจะ... ข่มขู่เธอ..." "ไอ้สารเลว!" เมื่อเหลือบไปมองสวี่รั่วชู โม่ยี่เตาก็เตะอัดเข้าที่กลางลำตัวของมันด้วยความโกรธจัด ระดับผู้นำตระกูลยังอุตส่าห์ลงพื้นที่มาด้วยตัวเอง แม่หนูน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มคนนี้น่าจะเป็นเป้าหมายของผู้นำตระกูลแน่ๆ แกเป็นใครมาจากไหนถึงกล้ามาหมายปองของของผู้นำตระกูลวะ?! หวังเฮ่าหรานออกคำสั่งอย่างใจเย็น "โม่ยี่เตา ส่งตัวพวกมันทั้งหมดให้คุณตำรวจไปซะ" "จากนั้น แกก็ไปสืบดูว่าช่วงนี้พวกมันไปก่อคดีอะไรไว้บ้าง แล้วเอาหลักฐานทั้งหมดไปมอบให้ตำรวจด้วย" "พวกเราก็เป็นแค่ประชาชนคนธรรมดา ปล่อยให้ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เป็นคนจัดการลงโทษพวกมันก็แล้วกัน!"