ตอนที่ 31 : ผู้เฒ่ารุยเหวินปรากฏตัว ข่มขวัญคนทั้งงาน!

ตอนที่ 31 : ผู้เฒ่ารุยเหวินปรากฏตัว ข่มขวัญคนทั้งงาน!

ดวงตาของผู้อำนวยการซูแทบจะถลนออกมาขณะที่เขาจ้องเขม็งไปที่เย่ มู่

ความแข็งแกร่งของปรมาจารย์วิญญาณสี่วงแหวนนั้นไม่ต้องพูดถึงเลยในโรงเรียนขั้นต้น

นักเรียนหลายคนก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัวกับการเปลี่ยนแปลงของเย่ มู่

จนกระทั่งตอนนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณของผู้อำนวยการซู พวกเขาถึงได้สติกลับมา

ทุกคนรู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างซูเทียนฉีและผู้อำนวยการซู

ในเมื่อซูเทียนฉีถูกเย่ มู่เอาชนะจนเป็นตายเท่ากัน ผู้อำนวยการซูย่อมไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่

เขาต้องหาโอกาสแก้แค้นอย่างแน่นอน!

ทว่า ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะลงมือตรงนั้นเดี๋ยวนี้เลย

"หมาป่าสีเทาสถิตร่าง!"

ผู้อำนวยการซูตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด พลังวิญญาณพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง

แต่ในชั่วขณะนั้น เสียงอันทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังก็ดังขึ้น

"สถิตร่าง? สถิตร่างน้องสาวแกสิ!"

สิ้นคำพูด ร่างหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า เหยียบลงบนหัวของผู้อำนวยการซูอย่างจัง

เพียงแค่กระทืบเท้าครั้งเดียว ขาของผู้อำนวยการซูก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น พลังวิญญาณแตกสลายไปจนหมดสิ้น

แม้แต่วงแหวนวิญญาณสี่วงใต้เท้าของเขาก็ยังถูกบีบให้สลายไป

"โห~ นี่ใครกันเนี่ย?"

"แข็งแกร่งมาก! จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้!"

"ตาแก่คนนี้โหดชะมัด เขาเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ของโรงเรียนเราเหรอ?"

เหล่านักเรียนต่างพากันร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเย่ มู่เห็นคนที่เหยียบหัวผู้อำนวยการซูอยู่ สมองของเขาก็อื้ออึงไปชั่วขณะ

"คุณ... คุณรุยเหวิน?"

เขาไม่คาดคิดเลยว่าคนที่ปรากฏตัวขึ้นจะเป็นผู้เฒ่ารุยเหวิน

แถมยังโหดขนาดนี้อีก

โผล่มาปุ๊บก็กระทืบหัวผู้อำนวยการซูปั๊บ

ความแข็งแกร่งระดับนี้มันฝืนลิขิตสวรรค์ชัดๆ!

จนถึงตอนนี้เขาก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า เขาแทบจะไม่รู้จักผู้เฒ่ารุยเหวินเลยจริงๆ

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้เฒ่ารุยเหวินเป็นวิญญาณจารย์ระดับไหน

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ระดับของผู้เฒ่ารุยเหวินต้องสูงมากแน่ๆ!

อาจจะเป็นถึงราชันย์วิญญาณห้าวงแหวน หรือบางทีอาจจะถึงขั้นจักรพรรดิวิญญาณเลยก็ได้!

"บ้าเอ๊ย! แกเป็นใครวะ? ปล่อยเว้ย! ปล่อยเดี๋ยวนี้!"

ผู้อำนวยการซูโกรธจนปอดแทบฉีก

โดนเหยียบหัวเนี่ยนะ?

นี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ!

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ปากแกนี่มันสกปรกจริงๆ"

ผู้เฒ่ารุยเหวินเอาบ้องยาสูบขนาดใหญ่เคาะหัวผู้อำนวยการซูดังโป๊กๆ

เคาะไปแค่ไม่กี่ที หัวของผู้อำนวยการซูก็ปูดเป็นลูกมะกรูด และเขาก็เห็นดาวเต็มฟ้า

ผู้เฒ่ารุยเหวินกระโดดลงมาแล้วหันไปมองทางด้านหลังแท่น

คณบดีที่นั่งอยู่ตรงกลางแท่น จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจและรีบเดินลงมาอย่างรวดเร็ว

"ท่านอาจารย์ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?"

คณบดีวิ่งมาหาผู้เฒ่ารุยเหวินพร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจง

ทันทีที่พูดประโยคนี้ออกมา คนทั้งงานก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ตาแก่คนนี้เป็นอาจารย์ของคณบดีงั้นเหรอ?

นี่มันเรื่องน่าตกใจและเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

แม้แต่เย่ มู่ก็ยังอึ้งไปเลย

การบำเพ็ญเพียรของคณบดีไม่ได้อ่อนหัดเลยนะ เขาเป็นราชันย์วิญญาณที่เกินระดับห้าสิบแล้ว

คนที่เป็นอาจารย์ของเขาได้ ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือที่ทรงพลังยิ่งกว่า

แล้วตกลงการบำเพ็ญเพียรของผู้เฒ่ารุยเหวินอยู่ในระดับไหนกันแน่ล่ะเนี่ย?

ผู้เฒ่ารุยเหวินปรายตามองคณบดีแล้วแค่นเสียงเยาะ "ไอ้หนูน้อย เมื่อกี้แกยังอยากดูละครสนุกๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงรู้จักรันลงมานี่ได้ล่ะ?"

"ท่านอาจารย์ ข้า... ข้า..."

คณบดีหัวเราะแห้งๆ สองสามที ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

"ข้าขี้เกียจเสวนาด้วยแล้ว วันนี้ข้ามาพาตัวเย่ มู่กลับไป แกยังมีหน้ามาจัดงานประชุมปลุกใจน่าเบื่อๆ แบบนี้อีกรึไง?"

"ข้าเข้าใจสถานการณ์ของเย่ มู่ดีกว่าพวกแกทุกคน ข้านี่แหละเป็นคนผนึกพลังวิญญาณของเขาเอง แล้วทีนี้ แกเข้าใจหรือยัง?"

"เข้าใจครับ เข้าใจแล้วครับ"

คณบดีพยักหน้ารัวๆ

ก่อนหน้านี้เขาก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมพลังวิญญาณของไอ้เด็กเย่ มู่ถึงไม่ขยับเลยตลอดหกปี จู่ๆ ก็มีพลังวิญญาณพุ่งเกินระดับสิบซะงั้น

แต่ตอนนี้พออาจารย์ของเขาบอกว่าเป็นคนลงมือทำเอง มันก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

ยังไงซะ วิธีการของอาจารย์เขาก็มหัศจรรย์และลึกลับมากอยู่แล้ว

การซ่อนพลังวิญญาณหรือกดข่มพลังวิญญาณไว้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"ดี ข้าจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ผู้เฒ่ารุยเหวินไม่อยากอยู่โรงเรียนนี้นานนัก

"ส่วนไอ้สวะนี่ แกก็จัดการเอาเองละกัน"

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้เฒ่ารุยเหวิน หัวใจของคณบดีก็สั่นสะท้าน

ดูท่าทางผู้อำนวยการซูคงจบไม่สวยแน่ๆ

แค่โดนไล่ออกจากเมืองวิญญาณยุทธ์ยังถือว่าเบาไป ถ้าหนักหน่อย อาจจะถึงขั้นหายสาบสูญไปจากโลกนี้เลยก็ได้

"วันหลังไม่ต้องจัดงานประชุมปลุกใจอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ"

"แต่... เมื่อก่อนท่านก็เป็นคนริเริ่มจัดงานนี้ไม่ใช่เหรอครับ?"

คณบดีบ่นอุบอิบ แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้เฒ่ารุยเหวิน สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก และยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง

"เสี่ยว มู่ เรากลับกันเถอะ อ้อ แล้วการประเมินเพื่อจบการศึกษาของเย่ มู่ก็ไม่ต้องมีแล้วนะ ความแข็งแกร่งของเขาผ่านเกณฑ์เรียบร้อยแล้ว"

ผู้เฒ่ารุยเหวินร้องเรียก เย่ มู่จึงเดินเข้าไปหา

ทั้งสองคนเดินออกจากโรงเรียนไปด้วยกัน ทิ้งให้อาจารย์และนักเรียนในงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พวกเขารู้สึกว่าเรื่องราวมันเกิดขึ้นกะทันหันและจบลงกะทันหันเกินไป

พวกเขาเคยคิดว่าเย่ มู่ไม่มีเบื้องหลังอะไร แต่ตอนนี้กลับมียอดฝีมือผู้ทรงพลังปรากฏตัวขึ้นมาปกป้องเขา ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน

ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างคณบดีกับยอดฝีมือคนนั้นก็น่าสงสัยจริงๆ

หลังจากมองดูทั้งสองคนจากไป คณบดีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อมองไปที่ผู้อำนวยการซูที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น เขาก็ขมวดคิ้ว

"ผู้อำนวยการซู การกระทำของท่านเมื่อครู่นี้ไม่เหมาะสมกับการเป็นผู้อำนวยการฝ่ายรับสมัครของโรงเรียนอย่างยิ่ง ดังนั้นท่านถูกไล่ออก"

"อะไรนะ? ข้า... ข้า..."

ผู้อำนวยการซูเงยหน้าขึ้นขวับ

ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายรับสมัครเป็นงานที่รายได้ดีมาก แต่นี่เขากำลังจะถูกไล่ออกงั้นเหรอ?

"อะไร? ท่ายังอยากจะอยู่ในโรงเรียนนี้อยู่อีกเหรอ? อย่าตลกไปหน่อยเลย การล่วงเกินท่านอาจารย์ของข้า การถูกไล่ออกจากโรงเรียนถือว่าโทษเบาที่สุดแล้ว"

"ถ้าข้าเป็นท่าน ข้าจะรีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกจากเมืองวิญญาณยุทธ์ไปเดี๋ยวนี้เลย"

คณบดีแค่นเสียงเยาะแล้วหันหลังเดินจากไป

ไม่มีความจำเป็นต้องจัดงานประชุมปลุกใจนี้ต่อไปแล้ว

หลังจากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น นักเรียนคนอื่นๆ คงไม่มีกะจิตกะใจจะเข้าร่วมแล้วล่ะ

ผู้อำนวยการซูคุกเข่าอยู่บนพื้น วิญญาณหลุดลอย

คณบดีกำลังเตือนเขาหรือขู่เขากันแน่?

ตาแก่คนนั้นก็เป็นแค่อดีตบรรณารักษ์แท้ๆ แต่การบำเพ็ญเพียรกลับล้ำลึกสุดหยั่งคาด

จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพลังวิญญาณของเขาถูกกดข่มลงในชั่วพริบตา

แม้แต่คณบดีก็ไม่มีทางทำแบบนั้นได้เด็ดขาด

ดังนั้น การบำเพ็ญเพียรของตาแก่คนนั้นน่าจะถึงระดับจักรพรรดิวิญญาณ หรือบางทีอาจจะถึงขั้นมหาปราชญ์วิญญาณเลยก็ได้!

นี่เขาไปล่วงเกินมหาปราชญ์วิญญาณเข้าให้แล้วเหรอเนี่ย?

คิดได้ดังนั้น เขาก็ตัวสั่นงันงก รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น อุ้มซูเทียนฉีแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน เย่ มู่ก็เดินตามผู้เฒ่ารุยเหวินกลับไปที่หอสมุด

"เสี่ยว มู่ ทำไมเงียบไปเลยล่ะ?"

"กระดูกแก่ๆ ของข้ายังเจ๋งอยู่ใช่ไหมล่ะ? ยังพอข่มขวัญคนทั้งงานได้อยู่หรอก"

ผู้เฒ่ารุยเหวินอารมณ์ดีมาก พลางสูบยาสูบปุ๋ยๆ

ดูจากท่าทางของแกแล้ว เหมือนแกจะไม่ได้เก็บเรื่องเมื่อกี้มาใส่ใจเลยสักนิด

ราวกับว่าแกเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไรลงไป

แต่สำหรับเย่ มู่แล้ว มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจสุดๆ

อยู่ด้วยกันมาหกปี เขาไม่เคยรู้ตัวตนหรือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของอีกฝ่ายเลย

มันน่ากลัวจริงๆ นะ

"คุณรุยเหวิน สิ่งที่คุณทำวันนี้มันช่าง... น่ากลัวเกินไปแล้วครับ"

เย่ มู่พูดช้าๆ

ใครเจอแบบนี้ก็ต้องช็อกกันทั้งนั้นแหละ

ตาแก่ท่าทางไม่มีพิษมีภัยที่อยู่ข้างๆ เขามาตลอด จู่ๆ ก็กลายเป็นยอดฝีมือขึ้นมาซะงั้น!

"เหอะ~ ข้าบำเพ็ญเพียรมาตั้งหลายปี จะมีความแข็งแกร่งบ้างก็เป็นเรื่องปกตินี่ แล้วหลังจากเรียนจบเจ้ามีแผนจะทำอะไรต่อล่ะ? เตรียมตัวจะไปเข้าเรียนที่โรงเรียนวิญญาณยุทธ์ หรือว่าจะไปโรงเรียนอื่น?"

"จากน้ำเสียงของคุณ คุณรุยเหวินมีคำแนะนำอะไรไหมครับ?"

เย่ มู่ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่ในใจแน่ๆ

แกอาจจะมีเส้นสายที่จะพาเขาไปเข้าเรียนในโรงเรียนวิญญาณจารย์ระดับสูงก็ได้

แถมแกอาจจะฝากฝังเขาเข้าโรงเรียนที่เข้ายากที่สุดอย่างโรงเรียนวิญญาณยุทธ์ได้ด้วยซ้ำ

"คุณรุยเหวิน ตกลงว่าคุณเป็นใครกันแน่ครับ?"