บทที่ 43 - ตื่นเถิด! ได้เวลาล่าสังหาร

บทที่ 43 - ตื่นเถิด! ได้เวลาล่าสังหาร

เสียงของฉินเซียวที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้องค์รัชทายาทจ้าวเฉิงเฉียนในห้องวีไอพีหมายเลขสองมีแววตาเย็นเยียบดุจใบมีดวาบผ่านดวงตา

แต่เพียงไม่นานสีหน้าของเขาก็กลับมาผ่อนคลายลง

ก่อนที่น้ำเสียงนุ่มนวลจะดังลอดออกมาจากในห้อง

"ซื่อจื่อฉินเซียว อีกไม่นานเจ้าก็จะเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับน้องเจ็ดของข้าแล้ว วันข้างหน้าพวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน"

"ช่วงนี้ข้ามีราชกิจรัดตัวจนไม่มีเวลาไปพบเจ้า นึกไม่ถึงเลยว่าคืนนี้เราจะได้มาพบกันที่หอการค้าสราญรมย์แห่งนี้"

"ข้าได้ยินมาว่าซื่อจื่อมีร่างกายที่พิเศษมาตั้งแต่เด็กทำให้ไม่สามารถฝึกฝนพลังยุทธ์ได้ ข้าคิดว่าเคล็ดวิชาชุดนี้คงไม่มีประโยชน์อันใดกับเจ้ามากนัก"

"เจ้าอย่าได้เข้ามายุ่งเกี่ยวเลยดีกว่า เอาไว้หลังงานประมูลจบลง ข้าจะมอบของวิเศษสำหรับบำรุงร่างกายให้เจ้าสักสองชิ้น เจ้าว่าดีหรือไม่?"

คำพูดหว่านล้อมของจ้าวเฉิงเฉียนช่างฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก

อีกทั้งเขาก็ไม่กังวลเลยสักนิดว่าฉินเซียวจะกล้าแย่งเคล็ดวิชาเทวะเร้นลับไปจริงๆ

ดินแดนเป่ยเหลียงนั้นแร้นแค้น การที่ฉินอิงมอบเงินให้เขามาแปดแสนตำลึงเพื่อเป็นสินสอดแต่งงานกับองค์หญิงก็ถือว่าผลาญงบประมาณของจวนอ๋องเป่ยเหลียงไปถึงครึ่งปีแล้ว ฉินเซียวจะไปเอาเงินตั้งล้านกว่าตำลึงมาจากไหน

เมื่อครู่นี้เขาก็เพิ่งจะประมูลบัวหิมะเก้าแฉกกับหยาดนมพิภพบงกชเขียวไปหมาดๆ จ้าวเฉิงเฉียนยังแอบสงสัยเลยว่าพอถึงเวลาต้องจ่ายเงิน ฉินเซียวจะมีปัญญาจ่ายหรือเปล่า

แล้วเขาจะมีสิทธิ์อะไรมาเอาเงินประมูลเคล็ดวิชาชุดนี้อีก?

ก็แค่แกล้งทำตัวกร่างเรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละ

"ช่างเป็นลูกผู้ดีเสเพลที่ชอบทำตัวอวดรวยเสียจริง!"

จ้าวเฟยเยี่ยนส่ายหน้าด้วยความระอา

ความรู้สึกผิดหวังที่นางมีต่อฉินเซียวเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น

แทบทุกคนที่รู้จักเขาต่างก็เผยสีหน้าเหยียดหยามออกมา

การอวดเก่งมันต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่ายนะโว้ย!

เพียงแต่จ้าวเฉิงเฉียนคงคาดไม่ถึงว่า คำพูดข่มขู่แกมล่อหลอกเพียงประโยคเดียวของเขาจะไปแหย่รังแตนอย่างฉินเซียวเข้าอย่างจัง

"หึหึ องค์รัชทายาทช่างพูดจาได้ไพเราะเสนาะหูเสียจริงนะ!"

"เจ้านั่นแหละที่ส่งลูกน้องที่ชื่อหลงอีสือเดินทางไกลไปถึงแคว้นปิงโจวเพื่อลอบสังหารข้า หากข้าไม่ดวงแข็งป่านนี้คงตายหงส์อยู่ที่ปิงโจวไปนานแล้ว!"

"ตอนนี้เพิ่งจะมานึกขึ้นได้รึไงว่าข้ากำลังจะแต่งงานกับน้องสาวเจ้าน่ะ ขืนเป็นครอบครัวเดียวกับเจ้ามีหวังข้าได้ตายตาไม่หลับแน่ แถมยังกล้ามีหน้ามาบอกให้ข้ายกเคล็ดวิชานี้ให้เจ้าอีก"

"เจ้าช่างตอแหลหน้าด้านหน้าทนจริงๆ!"

"วันนี้ข้าจะบอกเจ้าให้เอาบุญ เคล็ดวิชาเทวะเร้นลับชุดนี้ข้าจองแล้ว ต่อให้มียอดฝีมือระดับสิบโผล่มาก็เอาไปจากข้าไม่ได้ ข้าขอประกาศไว้ตรงนี้เลย!"

"สองล้านห้าแสนตำลึง แน่จริงก็เกทับมาสิ!"

ฮือฮา!!

ฉินเซียวแฉเรื่องที่องค์รัชทายาทส่งยอดฝีมือไปลอบสังหารตนซึ่งเป็นความลับสุดยอดออกมากลางแจ้งโดยไม่คิดจะปิดบังแม้แต่น้อย

ผู้คนในลานประมูลต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"เชี่ยเอ๊ย หมอนี่มันบ้าระห่ำเกินไปแล้ว เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ก็กล้าเอามาป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ หมอนี่มันไม่กลัวตายเลยจริงๆ รึ ยอมใจเลยว่ะ!!"

"ตกลงว่าเขาเป็นพวกโง่เขลาไม่กลัวตาย หรือว่าเขาไม่แยแสอะไรเลยกันแน่"

"หรือว่าองค์รัชทายาทจะส่งคนไปลอบสังหารเขาจริงๆ นี่มันเป็นเรื่องฉาวโฉ่ครั้งใหญ่ของราชวงศ์เลยนะ! องค์รัชทายาทส่งคนไปลอบสังหารราชบุตรเขย แถมยังเป็นถึงทายาทของอ๋องเป่ยเหลียงอีก"

"ข้าว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องจริงนะ หลงอีสือเป็นคนสนิทขององค์รัชทายาทที่คนนอกน้อยนักจะรู้จัก แล้วฉินเซียวจะไปรู้จักชื่อของเขาได้ยังไง?"

"ในฐานะองค์รัชทายาทกลับคิดจะลอบสังหารว่าที่ราชบุตรเขยที่เป็นถึงทายาทของอ๋องเป่ยเหลียง เรื่องนี้ราชวงศ์คงต้องหาคำอธิบายไปให้ประมุขแห่งเป่ยเหลียงแล้วล่ะ"

"ไอ้เด็กนี่มันพวกหัวรั้นชัดๆ เอาเรื่องมืดดำในที่ลับมาแฉกลางที่แจ้งแบบนี้ วันข้างหน้าชีวิตในเมืองอู่ตี้ของเขาคงอยู่ยากแล้ว"

"ดูท่าเขาคงตั้งใจจะแตกหักแล้วจริงๆ คนบ้าบิ่นที่ไม่สนกฎเกณฑ์อะไรแบบนี้ ทางที่ดีพวกเราอย่าไปตอแยเขาเลยดีกว่า"

...

เพล้ง!

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวเฉิงเฉียนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

เขาฟาดถ้วยชาลงบนพื้นด้วยความโกรธจัด ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความคลุ้มคลั่งและเคียดแค้น ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าฉินเซียวจะกล้าแฉเรื่องลอบสังหารออกมาแบบนี้

หมอนั่นมันกล้าได้ยังไง!

เอาความกล้ามาจากไหนกัน!

หมอนั่นไม่รู้เลยหรือไงว่าเรื่องนี้มันจะส่งผลกระทบใหญ่หลวงขนาดไหน?

หลงอีสือยืนอยู่ด้านข้างด้วยความรู้สึกผิด สีหน้าซีดเผือด

เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาเอง

ฟู่!

ผ่านไปครู่หนึ่ง จ้าวเฉิงเฉียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "หลงอีสือ พวกเรากลับ!"

"คืนนี้เราต้องจัดการฉินเซียวให้สิ้นซาก"

"ขืนมันยังมีชีวิตอยู่ ข้าคงนอนไม่หลับแน่!"

"รีบกลับไปวางแผนเตรียมการเดี๋ยวนี้"

พูดจบเขาก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะแย่งชิงเคล็ดวิชาเทวะเร้นลับไปโดยปริยาย

เงินสองล้านห้าแสนตำลึงเขาเองก็ไม่มีปัญญาจ่ายไหวเหมือนกัน

"ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสนใจจริงๆ!"

จ้าวอันหนิงหาววอดอย่างเกียจคร้านและไม่ได้เสนอราคาต่อเช่นกัน

ขอเพียงแค่องค์รัชทายาทไม่ได้เคล็ดวิชาชุดนี้ไป นางก็พอใจแล้ว

"แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน คุณชายฉินในห้องวีไอพีหมายเลขเก้าเสนอราคาที่สองล้านห้าแสนตำลึง ยังมีท่านใดต้องการเสนอราคาสูงกว่านี้อีกหรือไม่เจ้าคะ?"

เสี่ยวหลิงผู้จัดการประมูลกวาดสายตามองไปรอบลานประมูล

เวลาผ่านไปหลายอึดใจก็ไม่มีใครส่งเสียงตอบรับ

"ขอแสดงความยินดีกับคุณชายฉินที่ชนะการประมูลของวิเศษชิ้นสุดท้ายในค่ำคืนนี้เจ้าค่ะ!"

"งานประมูลในค่ำคืนนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว แขกผู้ชนะการประมูลทุกท่านกรุณาไปชำระเงินและรับของวิเศษได้ที่ห้องทำธุรกรรมเลยเจ้าค่ะ!"

"หอการค้าสราญรมย์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับใช้ท่านอีกในโอกาสหน้านะเจ้าคะ!"

เมื่อเสี่ยวหลิงประกาศผลการประมูล ฉินเซียวก็คว้าเคล็ดวิชาเทวะเร้นลับระดับนภามาครองได้สำเร็จ กลายเป็นผู้ชนะที่กวาดของรางวัลใหญ่สุดในงานประมูลไปครอง

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจปล้นชิงแต้มโชคชะตาสำเร็จ: โชคชะตาเบ่งบาน เคล็ดวิชาระดับนภาส่งตรงถึงบ้าน]

[ได้รับรางวัลภารกิจ: สิทธิ์สุ่มเรียกตัวละครจอมยุทธ์ 1 ครั้ง สูตรและวิธีปรุงโอสถคงกระพันความงาม]

[แต้มโชคชะตาที่ปล้นชิงได้: หลงอีสือ 2000 แต้ม]

[แต้มโชคชะตาที่ปล้นชิงได้: เย่หลิงอวิ๋น 2000 แต้ม]

[แต้มโชคชะตาคงเหลือของหลงอีสือ: 7000 แต้ม]

[แต้มโชคชะตาคงเหลือของเย่หลิงอวิ๋น: 3500 แต้ม]

[แต้มโชคชะตาปัจจุบันของโฮสต์: 11600 แต้ม]

ในเวลาเดียวกันเสียงของระบบก็ดังขึ้น เย่หลิงอวิ๋นบุตรแห่งสวรรค์ระดับสองดาวและหลงอีสือบุตรแห่งสวรรค์ระดับสามดาวถูกฉินเซียวเก็บเกี่ยวแต้มโชคชะตาไปอีกรอบ

แต้มโชคชะตาของฉินเซียวพุ่งทะลุหนึ่งหมื่นแต้มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ไว้หาเวลาว่างมาถลุงแต้มเล่นสักหน่อยดีกว่า

...

"คุณชายฉิน ท่านนี่ช่างซ่อนรูปเก่งจริงๆ เลยนะเจ้าคะ!"

ภายในห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่ง มั่วเสวี่ยซินนำของวิเศษหลายชิ้นที่ฉินเซียวประมูลได้ในคืนนี้มามอบให้เขาด้วยตัวเอง

สายตาที่นางมองฉินเซียวเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ปิดไม่มิด

ราวกับกำลังมองดูภูเขาทองคำก้อนมหึมา

คืนนี้ฉินเซียวผลาญเงินไปประมาณสามล้านห้าแสนตำลึงเงิน

เมื่อหักลบกับรายได้จากการประมูลโอสถคงกระพันความงามกว่าห้าแสนตำลึง ฉินเซียวก็ยังต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินสุทธิไปถึงสามล้านตำลึง ซึ่งหอการค้าสราญรมย์ก็ได้ค่าธรรมเนียมเหนาะๆ ไปถึงสองสามแสนตำลึงเลยทีเดียว

ที่น่าขำก็คือข่าวลือภายนอกดันบอกว่าฉินเซียวมีเงินติดตัวมาแค่แปดแสนตำลึง

มหาเศรษฐีตัวเป็นๆ มายืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ กลับไม่มีใครดูออกเลยสักคน

สมควรแล้วที่พวกมันจะยากจนต่อไป

[ติ๊ง มั่วเสวี่ยซินมีค่าความรู้สึกดีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น 10 แต้ม]

[ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: 30]

สายตาของฉินเซียวที่มองมั่วเสวี่ยซินเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

ผู้หญิงคนนี้เป็นถึงนักบุญหญิงแห่งสำนักสราญรมย์ มีอำนาจและอิทธิพลในหอการค้าสราญรมย์อย่างมาก น่าจะเป็นคนที่ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองเลยด้วยซ้ำ

แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ทำท่าทางเหมือนผู้หญิงหน้าเงินแบบนั้นล่ะ

เห็นแก่เงินขนาดนี้เชียวรึ?

เขาเก็บของวิเศษทั้งหมดลงในถุงมิติก่อนจะแสร้งทำเป็นถ่อมตัวว่า "ท่านนักบุญหญิงก็กล่าวชมเกินไป หากนำไปเทียบกับความมั่งคั่งระดับเศรษฐีของหอการค้าสราญรมย์ เงินแค่นี้ของข้ามันก็แค่ขนหน้าแข้งร่วงไปเส้นเดียวเท่านั้นแหละ แถมยังเป็นแค่ปลายขนเสียด้วยซ้ำ"

มั่วเสวี่ยซินค้อนขวับใส่ฉินเซียว

ใครกล้าพูดว่าเงินสามล้านกว่าตำลึงเป็นแค่ขนหน้าแข้งเส้นเดียวบ้างล่ะ

เมื่อกี้ในลานประมูลยังทำตัวกร่างอยู่เลย พอตอนนี้ดันมาอยากทำตัวถ่อมตน

หลอกผีเถอะ!

ผู้ชายก็ปลิ้นปล้อนแบบนี้แหละ

"เอาล่ะ แม่นางมั่ว หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวกลับก่อนล่ะ!"

เก็บของเสร็จฉินเซียวก็เตรียมตัวจะจากไป

มั่วเสวี่ยซินดึงสติกลับมา นางรีบร้องเรียกฉินเซียวเอาไว้ว่า "คุณชายฉิน เสวี่ยซินขอเตือนท่านด้วยความหวังดี ถนนในยามวิกาลมันอันตราย โปรดระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ!"

ฉินเซียวชะงักฝีเท้า เขาหันกลับไปมองมั่วเสวี่ยซินก่อนจะยิ้มอย่างมีความหมาย

"ขอบคุณท่านนักบุญหญิงที่เตือนสติ!"

"แต่ข้าชักจะเริ่มสนใจเส้นทางขากลับซะแล้วสิ"

พวกหนูในท่อระบายน้ำคงพากันแห่ออกมาคืนนี้แน่ๆ

ได้เวลาล่าสังหารแล้ว

เพียงแต่ใครจะเป็นผู้ล่าและใครจะเป็นเหยื่อนั้น ยังไม่มีใครรู้หรอกนะ!

[จบแล้ว]