บทที่ 34 - สบายใจได้วินาทีหนึ่งก็ถือว่ากำไร

บทที่ 34 - สบายใจได้วินาทีหนึ่งก็ถือว่ากำไร

หมอนี่มันจะหน้าด้านเกินไปแล้ว!

ความเร็วในการหลบหลีกแบบไม่ห่วงภาพลักษณ์แถมยังหดหัวในกระดองราวกับเต่าของฉินเซียวทำเอามั่วเสวี่ยซินและจ้าวเฟยเยี่ยนถึงกับตะลึงงัน

มีผู้ชายที่ไหนเขาร้องขอความช่วยเหลือได้เต็มปากเต็มคำแถมยังลื่นไหลขนาดนี้บ้าง

ไม่มีพลังยุทธ์ สงสัยคงเอาแต้มไปอัปสกิลหลบหลีกเอาชีวิตรอดหมดแล้วมั้ง

ด้วยความเร็วในการหดหัวระดับนี้ ถ้าบอกว่าเจ้าอยู่ระดับรวบรวมลมปราณข้าก็เชื่อ

ความขี้ขลาดตาขาวยังมีข้อดีแบบนี้ด้วยรึ?

ฉู่เฟิงเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน ฝ่ามือแห่งความโกรธเกรี้ยวที่กะจะตบฉินเซียวให้พิการของเขากลับพลาดเป้าไปอย่างจัง

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ฉินเซียวก็หนีไม่รอดแน่

"หลบไปเถอะ! ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะหลบไปได้สักกี่น้ำ!"

ฉู่เฟิงแค่นเสียงเย็นชาแล้วฟาดฝ่ามือออกไปอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้มั่วเสวี่ยซินตั้งตัวทันแล้ว

นางเตรียมพร้อมที่จะลงมือช่วยเหลือทันที

จ้าวเฟยเยี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็เตรียมจะลงมือเช่นกัน

จะปล่อยให้หมอนี่มาเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตานางไม่ได้เด็ดขาด

ทว่ากลับมีคนที่มีความเร็วเหนือกว่าพวกนาง

จู่ๆ ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดพังประตูเข้ามา

นางพุ่งตัวมาขวางหน้าฉินเซียวในชั่วพริบตา

จากนั้นนางก็ยื่นมือออกไปจับข้อมือของฉู่เฟิงเอาไว้เบาๆ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเขา ก่อนจะสะบัดมือเหวี่ยงออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

โครม!

ร่างของฉู่เฟิงลอยละลิ่วกระเด็นถอยหลังไป

โต๊ะหนังสือในห้องถูกกระแทกจนแหลกละเอียด

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของมั่วเสวี่ยซินและจ้าวเฟยเยี่ยน อิ๋งโกวที่มีดวงตาแดงก่ำและมีรอยยิ้มเย็นชาประดับอยู่บนมุมปากก็เอ่ยถามขึ้น "จะให้ฆ่าเลยไหม?"

อิ๋งโกวปลดปล่อยร่างต้นกำเนิดของตัวเองออกมาอีกครั้ง

อาเจี่ยถูกไล่ตะเพิดออกไปชั่วคราวแล้ว

ฉินเซียวยืดตัวขึ้นตรง เขาปรายตามองจ้าวเฟยเยี่ยนและมั่วเสวี่ยซินที่ยืนอึ้งอยู่กับที่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาฉู่เฟิงด้วยท่วงท่าสง่างาม

เพียะ! เพียะ!

ฉู่เฟิงที่เพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมายืนได้ โดนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าไปเต็มแรงสองทีซ้อนจนแก้มบวมเป่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"แก..."

ฉู่เฟิงโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยความเคียดแค้น

ฉินเซียวแสยะยิ้มแล้วกล่าวว่า "ฉู่เฟิง ยังจำคำพูดที่ข้าบอกเมื่อวานได้ไหม ข้าบอกว่าจะลบคำว่าร่านบนหน้าเจ้าให้สะอาดไง!"

"แล้วทำไมเจ้าถึงไม่รู้จักจำสักทีล่ะเนี่ย?"

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจปล้นชิงแต้มโชคชะตาสำเร็จ: ตบหน้าฉู่เฟิงเป็นรางวัลให้มันอีกสองฉาด]

[ได้รับรางวัลภารกิจ: สิทธิ์สุ่มเรียกขุนพล 1 ครั้ง สิทธิ์สุ่มเรียกขุนนางบุ๋น 1 ครั้ง]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปล้นชิงแต้มโชคชะตาได้สำเร็จ: 4000]

[แต้มโชคชะตาคงเหลือของฉู่เฟิงในปัจจุบัน: 7000]

[แต้มโชคชะตาปัจจุบันของโฮสต์: 7300]

ภารกิจลุล่วง ได้แต้มโชคชะตามา 7300 แต้มแล้ว

ฉู่เฟิงที่โดนตบหน้าไปอีกสองทีโกรธจัดจนกระอักเลือดคำโตออกมาก่อนจะสลบเหมือดไปในทันที

ครั้งนี้เขาไปติดต่อขอยืมเงินจากหลายตระกูลที่คอยสนับสนุนเขามาตลอดจนได้เงินมาจำนวนไม่น้อย เดิมทีตั้งใจจะมาประมูลของวิเศษในงานประมูลเพื่อเอาไปเอาใจจ้าวเฟยเยี่ยน

แต่ตอนนี้งานประมูลยังไม่ทันเริ่ม เขากลับต้องมาขายหน้าครั้งใหญ่ต่อหน้าจ้าวเฟยเยี่ยนจนไม่เหลือชิ้นดี ไม่โกรธจนอกแตกตายก็แปลกแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด แววตาของจ้าวเฟยเยี่ยนฉายแววผิดหวังออกมาให้เห็น

ความรู้สึกดีเล็กๆ น้อยๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นจากความเอาอกเอาใจของฉู่เฟิงในช่วงนี้มลายหายไปจนสิ้นในพริบตา

ผู้ชายที่หุนหันพลันแล่นแถมยังโดนฉินเซียวตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ นางไม่มีทางชายตามองแน่นอน

ขายขี้หน้าเขาเปล่าๆ

ตอนนี้นางแทบจะไม่สนด้วยซ้ำว่าฉู่เฟิงจะเป็นตายร้ายดียังไง

แต่นางกลับหันไปมองฉินเซียวด้วยความอยากรู้อยากเห็นแทน

[ติ๊ง ตรวจพบเทพธิดาที่มีคะแนนความสวยเกิน 90 หนึ่งคน]

[ชื่อ: จ้าวเฟยเยี่ยน]

[อายุ: 17 ปี]

[ความสวย: 96]

[ระดับพลังยุทธ์: ระดับสี่ขั้นรวบรวมลมปราณ ช่วงต้น]

[สถานะ: องค์หญิงเจ็ดแห่งราชวงศ์เทียนอู่ ว่าที่คู่หมั้นของโฮสต์]

[ค่าความรู้สึกดี: 5]

เอ๊ะ จ้าวเฟยเยี่ยนเกลียดข้าเข้าไส้ไม่ใช่รึไง

แล้วทำไมถึงยังมีค่าความรู้สึกดีตั้ง 5 แต้มได้ล่ะเนี่ย

ฉินเซียวชะงักไปเล็กน้อย

หรือจะเป็นเพราะว่าข้าหล่อเกินไป

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ก็คงมีแค่คำอธิบายเดียวแล้วล่ะ

แต่ค่าความรู้สึกดีแค่ 5 แต้มก็ถือว่าน้อยจนมองข้ามไปได้เลย

ฉินเซียวไม่คิดจะเก็บผู้หญิงคนนี้มาใส่ใจอยู่แล้ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ของฉินเซียว จู่ๆ ในใจของจ้าวเฟยเยี่ยนก็เกิดความรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับว่านางกำลังถูกสามีตัวเองจับได้ว่ามีชู้ยังไงยังงั้น

แต่นางก็ตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว นางจ้องมองฉินเซียวแล้วถามว่า "เจ้าคือองค์ชายทายาทแห่งเป่ยเหลียง ฉินเซียวงั้นรึ?"

"ส่วนเจ้าก็คือจ้าวเฟยเยี่ยน หญิงแพศยาที่ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวคนนั้นสินะ!"

ฉินเซียวเปิดโหมดพร้อมรบ ทักทายกลับไปด้วยคำด่าทันที

สำหรับผู้หญิงที่ทำตัวสูงส่งและหยิ่งยโสคนนี้ ฉินเซียวไม่มีทางไว้หน้าเด็ดขาด

จ้าวเฟยเยี่ยนถึงกับหน้าเหวอไปในทันที

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "ฉินเซียว เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา?"

แม้นางจะไม่ได้มีใจให้ฉินเซียวและตั้งใจจะถอนหมั้นอยู่แล้ว

แต่ข้อหาไม่รักนวลสงวนตัวนี่มันมาจากไหนกัน

ไม่ว่าจะอยู่ในสำนักศึกษาหรือในจวนองค์หญิง นางก็ไม่เคยไปสนิทสนมชิดเชื้อกับผู้ชายคนไหนเลยสักครั้ง

จ้าวเฟยเยี่ยนเองก็มีเส้นตายของนางอยู่เหมือนกัน

ก่อนที่จะถอนหมั้นกับฉินเซียว นางไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองมีข่าวฉาวกับผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด

การที่นางมาปรากฏตัวที่หอการค้าสราญรมย์พร้อมกับฉู่เฟิงในวันนี้ มันเป็นแค่อุบัติเหตุล้วนๆ

แต่ฉินเซียวไม่สนหรอกว่าความจริงจะเป็นยังไง

"หึหึ..."

ฉินเซียวแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า "ทำไมล่ะ ข้าพูดอะไรผิดงั้นรึ?"

"เมื่อกี้ฉู่เฟิงเพิ่งจะพ่นออกมาเองว่าพวกเจ้าสองคนคือคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์ประทานมาให้ เรื่องนี้เขารู้กันให้ทั่วเมืองอู่ตี้ตั้งนานแล้ว"

"แม้แต่สาวใช้ในจวนของเจ้าก็ยังบอกว่าข้ามันไม่คู่ควรกับเจ้า บอกว่าเจ้ามีตัวเลือกที่ดีกว่า แถมยังเตรียมตัวจะถอนหมั้นกับข้ามาตั้งนานแล้วด้วย"

"ชื่อเสียงขององค์หญิงเจ็ดช่างเหมาะสมกับคำว่าหญิงแพศยาร่านผู้ชายจริงๆ!"

ดวงตาคู่สวยของจ้าวเฟยเยี่ยนลุกโชนไปด้วยไฟโกรธ สองมือกำหมัดแน่น

ตอนนี้นางอยากจะฆ่าฉินเซียวให้ตายคามือเสียให้ได้

[ติ๊ง จ้าวเฟยเยี่ยนมีค่าความรู้สึกดีต่อโฮสต์ลดลง 15 แต้ม]

[ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน -10]

เอาล่ะ ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย

เสียงแจ้งเตือนค่าความรู้สึกดีจากระบบทำให้ฉินเซียวจ้องมองจ้าวเฟยเยี่ยนด้วยสายตาท้าทายมากยิ่งขึ้น เขาเหยียดยิ้มเยาะเย้ยแล้วกล่าวว่า "ทำไม อยากจะฆ่าข้าล่ะสิ?"

"จะลองดูก็ได้นะ!"

สิ้นเสียง อิ๋งโกวที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเย็นชาพร้อมกับจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาราวกับจะจับต้องได้ก็เงยหน้าขึ้นมาปรายตามองจ้าวเฟยเยี่ยนแวบหนึ่ง

แค่สายตาเพียงแวบเดียวก็เกือบจะทำเอาขาทั้งสองข้างของจ้าวเฟยเยี่ยนอ่อนเปลี้ยจนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

แม้แต่มั่วเสวี่ยซินที่อยู่ข้างๆ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

แม้นางจะได้รับข้อมูลมาก่อนหน้านี้แล้วว่า เด็กสาวที่ดูอายุแค่สิบกว่าปีข้างกายฉินเซียวคนนี้ น่าจะเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่อยู่มานานหลายปี และมีระดับพลังยุทธ์อย่างน้อยๆ ก็ระดับเจ็ดขั้นมังกรคชสาร

แต่พอดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว อิ๋งโกวน่ากลัวกว่าที่คาดการณ์เอาไว้มากนัก

ในวินาทีนั้น จู่ๆ มั่วเสวี่ยซินก็เกิดลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นมา

บางทีขุมกำลังที่แท้จริงของฉินเซียวอาจจะไม่ได้อยู่ที่เป่ยเหลียงก็ได้

จ้าวเฟยเยี่ยนพยายามฝืนบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลง

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า "ฉินเซียว วันนี้เราเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก บางทีระหว่างเราอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง ถ้ามีโอกาส ข้าหวังว่าเราจะได้คุยกันดีๆ สักครั้ง!"

พูดจบนางก็หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

บรรยากาศในห้องนี้มันอึดอัดเกินไปแล้ว

ขืนอยู่ต่ออีกแค่นาทีเดียว นางกลัวว่าจะเผลอฉี่ราดออกมาจริงๆ

ท้ายที่สุดแล้วนางก็เป็นแค่เด็กสาวอายุ 17 ปีเท่านั้นเอง

ฉินเซียวมองตามแผ่นหลังของจ้าวเฟยเยี่ยนไปเงียบๆ

แม้ว่าวันนี้การแสดงออกของนางจะดูไม่จืดเอาเสียเลย แต่นางก็ถือว่าเป็นผู้หญิงที่มีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ วันหลังคงต้องระวังตัวให้มากขึ้นเสียแล้ว

หลังจากที่จ้าวเฟยเยี่ยนจากไป มั่วเสวี่ยซินก็เรียกคนให้มาหามร่างของฉู่เฟิงที่สลบเหมือดออกไป

อิ๋งโกวหันมามองฉินเซียว เมื่อเห็นเขาพยักหน้า นางก็เดินออกจากห้องไปเช่นกัน

"คุณชายฉิน ท่านนี่ช่าง... มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ นะเจ้าคะ!"

"องค์หญิงเจ็ดเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้อย่างมาก ท่านไปฉีกหน้านางแบบนั้น ไม่กลัวนางมาแก้แค้นเอาหรือเจ้าคะ?"

มั่วเสวี่ยซินกะพริบตาปริบๆ แล้วเอ่ยถาม

ฉินเซียวหัวเราะเยาะ "ถึงข้าไม่ฉีกหน้านาง แล้วนางจะยอมแต่งงานกับข้าดีๆ งั้นรึ?"

"ยังไงก็ต้องถอนหมั้นกันอยู่แล้ว วันข้างหน้าก็ต้องกลายเป็นศัตรูกันชัวร์ๆ ด่าก่อนก็สบายใจก่อนสิ!"

เลิกกันแล้วยังเป็นเพื่อนกันได้อีกเหรอ?

ไม่มีทางหรอก เร็วหรือช้าก็ต้องฉีกหน้ากันอยู่ดี

สบายใจได้วินาทีหนึ่งก็ถือว่ากำไรแล้ว

[จบแล้ว]