ตอนที่ 58 การแลกเปลี่ยน

"ที่ศิษย์พี่หญิงกล่าวถึง... ใช่สิ่งนี้หรือไม่?"

ปรมาจารย์เสวียนซางพลิกฝ่ามือ

โอสถสีทองเม็ดกลมเกลี้ยงที่แผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตอันเข้มข้น และมีลวดลายโอสถอันลึกล้ำพันเกี่ยวอยู่บนเม็ดยา ก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของเขา

วิ้ง

ชั่วพริบตาที่เม็ดยาปรากฏขึ้น กลิ่นหอมของโอสถที่สดชื่นรื่นรมย์ก็แผ่ซ่านออกไปในพริบตา

ต้นหญ้าและใบไม้รอบด้านราวกับถูกฉีดพ่นด้วยพลังแห่งชีวิต กลายเป็นสีเขียวขจียิ่งขึ้น

นัยน์ตาของหนิงเสี่ยวเยว่ที่เดิมทีหม่นหมองไร้ประกาย บัดนี้เมื่อได้เห็นเม็ดยาเม็ดนั้น กลับสาดประกายแห่งความเหลือเชื่อออกมาอย่างกะทันหัน!

นางเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องเขม็งไปยังโอสถในมือของปรมาจารย์เสวียนซาง น้ำเสียงสั่นสะท้านอย่างรุนแรงด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด

"โอสถสร้างร่างเนรมิต..."

"เป็นโอสถสร้างร่างเนรมิตจริงๆ ด้วย!"

นางคาดไม่ถึงเลยว่า โอสถเซียนช่วยชีวิตที่เฝ้าใฝ่ฝันหา จะมาปรากฏอยู่ในมือของปรมาจารย์เสวียนซาง!

ชั่วพริบตานั้น ความคิดอันบ้าคลั่งสายหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของหนิงเสี่ยวเยว่อย่างฉับพลัน

ไม่มีอะไรได้เปล่าในโลก

การที่อีกฝ่ายงัดเอาโอสถสร้างร่างเนรมิตออกมา ย่อมต้องต้องการบีบบังคับให้นางไปทำเรื่องบางอย่างให้สำเร็จเป็นแน่

แต่... ขอเพียงฆ่าเขาซะ!

แย่งชิงเม็ดยานี้มา!

ขอเพียงฆ่าเขาได้ ศิษย์พี่เซวียก็จะมีทางรอดทันที!

จิตสังหารอันเย็นเยียบวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของนางแล้วหายไป

ทว่า เมื่อสายตาของนางกวาดผ่านร่างของผู้ฝึกเซียนขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายหลายคนด้านหลังปรมาจารย์เสวียนซาง ที่มีกลิ่นอายหนักแน่นและแววตาระแวดระวัง

เปลวเพลิงในใจนางที่เพิ่งลุกโชนขึ้น ก็ราวกับถูกสาดรดด้วยน้ำเย็นจัดจนดับมอดลงไป

ไม่ได้

พลังวิญญาณของตนเองสูญเสียไปมหาศาล ข้างกายมีเพียงศิษย์ร่วมสำนักที่บาดเจ็บสาหัสหนึ่งคน และเซวียหย่งที่สลบไสลไปนานแล้วอีกหนึ่งคน

ส่วนอีกฝ่ายมีคนมากกว่าและทรงพลัง อีกทั้งแต่ละคนล้วนอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม

หากตนเองลงมือ อย่าว่าแต่แย่งชิงเม็ดยาเลย เกรงว่าแม้แต่ชีวิตของตนเอง ก็ต้องทิ้งไว้ที่นี่ด้วย

หัวใจของหนิงเสี่ยวเยว่ค่อยๆ ดิ่งวูบลงทีละน้อย

นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกจมลึกลงไปในฝ่ามือ ความรู้สึกไร้กำลังนั้นทำให้นางแทบคลุ้มคลั่ง

ปรมาจารย์เสวียนซางเก็บเกี่ยวความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของหนิงเสี่ยวเยว่ไว้ในสายตาจนหมดสิ้น พร้อมกับลอบยิ้มหยันในใจ

นังหนูเอ๋ย แม้สภาวะจิตใจจะเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกัน แต่หากคิดจะมาเล่นเล่ห์เหลี่ยมต่อหน้าข้าผู้เป็นใหญ่ เจ้ายังกะโปโลเกินไป

ทว่าใบหน้าของเขากลับยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน ยื่นโอสถสร้างร่างเนรมิตเม็ดนั้นไปข้างหน้าอีกนิด ราวกับกำลังล่อลวงนาง

"ศิษย์พี่หญิง เม็ดยานี้ ข้ามอบให้ท่านได้"

"แต่ทว่า ข้ามีเงื่อนไขอยู่หนึ่งข้อ"

"เงื่อนไขอะไร?"

หนิงเสี่ยวเยว่กัดฟันถาม

"จะว่าว่ายก็ไม่ง่าย จะว่ายากก็ไม่ยาก"

สายตาของปรมาจารย์เสวียนซางกลายเป็นลึกล้ำและเฉียบคม

"ข้าต้องการให้ท่าน ใช้เส้นสายทั้งหมดที่ท่านมีในสำนักเสวียนเซียว รวบรวมศิษย์สำนักเสวียนเซียวทั้งหมดเท่าที่จะเรียกมาได้"

"จากนั้น มาช่วยข้าตามหาฉู่โม่"

"ขอเพียงคนที่พบฉู่โม่เป็นคนแรกคือคนของท่าน และสุดท้ายข้าสามารถจับตัวฉู่โม่ได้ โอสถสร้างร่างเนรมิตเม็ดนี้ ก็จะเป็นของท่าน"

จุดประสงค์ที่ปรมาจารย์เสวียนซางทำเช่นนี้ ก็เพื่อกระตุ้นแรงจูงใจของฝ่ายสำนักเสวียนเซียวให้ถึงขีดสุด

เช่นนี้ประสิทธิภาพในการค้นหาคนก็จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมหาศาล

เพราะพวกเขายังรีบร้อนยิ่งกว่าเขาเสียอีก

เมื่อหนิงเสี่ยวเยว่ได้ยินดังนั้น ก็ตกอยู่ในความเงียบ

เงื่อนไขนี้ ดูเผินๆ แล้วไม่ยากจริงๆ

แต่... หากหาฉู่โม่ไม่พบเล่า?

หรือว่าคนที่พบฉู่โม่ ไม่ใช่คนของสำนักเสวียนเซียว

เช่นนี้นางก็ไม่มีทางได้เม็ดยามาครองแล้ว

ปรมาจารย์เสวียนซางมองทะลุถึงความลังเลของนาง ลอบยิ้มหยันในใจ และสุมไฟเพิ่มเข้าไปอีกกอง

"ศิษย์พี่หญิง ท่านต้องคิดดูให้ดีๆ นะ"

"ศิษย์พี่ชายในอ้อมกอดของท่าน ทนได้อีกไม่นานแล้วนะ"

"ทุกหนึ่งลมหายใจที่ท่านลังเล พลังชีวิตของเขาก็จะสูญสลายไปหนึ่งส่วน"

"จะทนมองดูเขาตาย หรือว่า..."

"แม้จะมีโอกาสเพียงน้อยนิด ก็จะไม่ยอมแพ้กันเล่า?"

คำพูดของปรมาจารย์เสวียนซาง เปรียบดั่งค้อนเหล็กหนักอึ้ง ทุบลงบนหัวใจของหนิงเสี่ยวเยว่อย่างไร้ความปรานี

นางปรายตามองใบหน้าอันคุ้นเคยที่ซีดเผือดราวกับกระดาษในอ้อมกอด แล้วมองกลับไปยังโอสถที่แผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตในมือของปรมาจารย์เสวียนซางอีกครั้ง

ในท้ายที่สุด ความลังเลในแววตาของนางก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว

นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาที่บวมช้ำคู่นั้นไม่หลงเหลือความอ่อนแออีกต่อไป มีเพียงสติปัญญาอันแสนเย็นชาเท่านั้น

"ตกลง"

"ข้ารับปากท่าน"

นางเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาจากซอกฟัน

ปรมาจารย์เสวียนซางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เขาเก็บเม็ดยากลับไป และกล่าวเสียงเรียบ

"ดีมาก"

"หลังจากเรื่องสำเร็จลุล่วง ย่อมมอบเม็ดยาให้ท่านแน่นอน"

"ตอนนี้ ไปเรียกคนของท่านมาได้แล้ว"

หนิงเสี่ยวเยว่ไม่กล่าวอะไรให้มากความอีก นางประคองกอดเซวียหย่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ภายใต้การพยุงของศิษย์ร่วมสำนักที่เหลือรอดเพียงคนเดียว หันหลังเดินจากไป

เมื่อนางก้มหน้าลง มองดูใบหน้าอันคุ้นเคยในอ้อมกอด ความมีเหตุผลและความเย็นชาในดวงตาก็ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนอีกครั้ง

"ศิษย์พี่เซวีย..."

"ข้ามีวิธีช่วยท่านแล้ว..."

"ท่านต้องทนไว้นะ"

......

ภายในถ้ำใต้หน้าผา บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันแปลกประหลาดและเย้ายวนใจ

ลั่วจื่ออินนอนอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของฉู่โม่ บนเรือนร่างขาวผ่องอรชรอวดทรวดทรง เต็มไปด้วยรอยแดงและรอยนิ้วมือ

นัยน์ตาหงส์ที่เคยเยือกเย็นในวันวานของนาง บัดนี้เหม่อลอยไร้แวว ซ่อนเร้นอยู่ใต้เปลือกตาบนไปกว่าครึ่ง

ขณะเดียวกันก็ถูกฉาบด้วยม่านหมอกแห่งหยาดน้ำตา ดูเลื่อนลอยและเย้ายวนยิ่งนัก

สภาพราวกับถูกย่ำยีเล่นสนุกจนพังทลาย

เนิ่นนานหลังจากนั้น สติของนางจึงค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา นางทอดมองใบหน้าของฉู่โม่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

หลายวันมานี้ ฉู่โม่ใช้ลูกไม้สารพัดรูปแบบที่นางไม่เคยได้ยินและไม่เคยพบเจอมาก่อน ทำเอานางอับอายและเคียดแค้นจนแทบอยากตาย

ทว่าภายใต้การผูกมัดของพันธสัญญาจิตวิญญาณและปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของร่างกาย ทำให้นางจมดิ่งถลำลึกลงไปจนไม่อาจถอนตัวขึ้นมาได้

แต่ก็ต้องยอมรับว่า การบำเพ็ญคู่อย่างหนักหน่วงเช่นนี้ ให้ผลประโยชน์อันมหาศาลแก่นางเช่นกัน

นางสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังวิญญาณในร่างของตน อัดแน่นจนถึงจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

กำแพงขวางกั้นที่มุ่งสู่ขอบเขตแก่นทองคำนั้น บางเฉียบราวกับปีกจั๊กจั่น เพียงแตะเบาๆ ก็พร้อมจะแตกสลาย

ระดับขั้นของแก่นทองคำนั้นแบ่งออกเป็นขั้นหนึ่งถึงเก้า ยิ่งระดับขั้นสูงเท่าใด รากฐานก็ยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้น

ขอเพียงออกจากแดนลึกลับ แล้วเริ่มเก็บตัวฝึกตน นางก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ว่าจะสามารถควบแน่นแก่นทองคำได้ในคราเดียว

อีกทั้ง เมื่อมีวิชาระดับฟ้าอย่าง เคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่ว และการสนับสนุนจากผลึกน้ำแข็งหมื่นปี

นางมั่นใจว่า แก่นทองคำที่ตนเองควบแน่นได้ ระดับขั้นย่อมไม่ต่ำต้อยอย่างแน่นอน

อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องอยู่เหนือกว่าขั้นสาม

กระทั่ง มีความหวังที่จะพุ่งชนเป้าหมาย แก่นทองคำขั้นหนึ่งในตำนาน

ทั้งหมดนี้... ล้วนเป็นผลพวงมาจากฉู่โม่ทั้งสิ้น

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อารมณ์ของลั่วจื่ออินก็กลัดกลุ้มสับสนอย่างหาที่สุดไม่ได้

เกลียดเขาหรือไม่?

เกลียด

เกลียดที่เขาใช้วิธีการอันต่ำช้ามาควบคุมนาง จับนางมาเป็นของเล่นย่ำยีตามอำเภอใจ

แต่... หากไม่มีเขา เกรงว่าตอนนี้นางคงยังต้องมานั่งแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นเรื่องทรัพยากรบำเพ็ญเพียรระดับสูง กับขยะอย่างโม่อยู่อยู่เลย

แก่นทองคำที่จะควบแน่นได้ในอนาคต หากเป็นไปตามปกติเกรงว่าอย่างมากก็คงเป็นขั้นสี่ ส่วนขั้นสามนั้นต้องอาศัยโชคช่วยอย่างมหาศาล โอกาสสำเร็จมีไม่ถึงหนึ่งในหมื่นด้วยซ้ำ

แต่นางในตอนนี้ กลับได้รับการช่วยเหลือจากบุรุษผู้นี้ จนได้ครอบครองกระบี่หานหยวน ซึ่งเป็นสุดยอดศาสตราวุธวิเศษที่เข้ากับตนเองอย่างถึงที่สุด

พลังรบเหนือล้ำยิ่งกว่าแต่ก่อน หรืออาจกล่าวได้ว่าบดขยี้ผู้ฝึกตนในระดับเดียวกันได้อย่างราบคาบ

ครู่หนึ่ง ฉู่โม่รับรู้ได้ถึงสายตาของลั่วจื่ออิน จึงหันไปมองนาง

"เป็นอะไรไป? ถึงได้มองข้าเช่นนี้"