ตอนที่ 190 – ไซ้ด์สตอรี่ : ชีวิตประจำวันของสมาชิกทีมป้องกัน

ตอนที่ 190 – ไซ้ด์สตอรี่ : ชีวิตประจำวันของสมาชิกทีมป้องกัน

“อิซาโยอิ-โดโน่, ในค่ำคืนอันแสนสงบนี้หอกของท่านยังกระหายเลือดหรือไม่ ?”

“ฮ่าช์ … แทบไม่ต้องเอ่ยถามด้วยซ้ำ ยามใดที่ข้ากำจัดเจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา มันก็จะกลายเป็นกำลังให้กับชิออน-ซามะ…!  ดังนั้นแล้วข้ากำลังเปลี่ยนมนุษย์ทั้งหมดให้กลายเป็นสารอาหารแด่ ชิออน-ซามะ !”

เพื่อนของข้าอย่าง ― อิซาโยอิ-โดโน่ ผู้ปกป้องโดเมนไปพร้อมกันกับข้า ก็กำลังลูบไล้เครื่องดื่มสีแดงที่ข้ารินให้

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ , ซาบุโร่-โดโน่ ข้าต้องขอพูดว่า เครื่องดื่มนี้  ― น้ำมะเขือเทศนี่ช่างยอดเยี่ยมนัก ”

ในฐานะแวมไพร์ชั้นสูงจริงๆควรจะดื่มไวน์แดง แต่โชคร้ายนักที่หาไม่ได้ในโดเมน

ดังนั้นข้าจึงได้เปลี่ยนไวน์ให้กลายเป็นน้ำมะเทือเทศที่ปลูกโดยพวกมนุษย์ที่  ชิออน-ซามะจับมาแทน

――♪～

หืม? ใครโทรมาน่ะ ?

ชื่อของ ยาทาโร่-โดโน่ปรากฏขึ้นบนจอสมาร์ทโฟน

“ซาบุโร่เองครับ ต้องการให้ข้าไปช่วยที่ไหนเหรอ ?”

งานส่วนมากที่ข้าได้มาจาก ยาทาโร่-โดโน่ มักเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสู้เพื่อป้องกันมากกว่า

『ซาบุโร่,   อิซาโยอิอยู่ด้วยกับเธอไหม ?』

“อยู่ครับ  อิซาโยอิ-โดโน่รออยู่ข้างๆผมเนี่ย ว่าแต่คราวนี้อยากให้ไปช่วยเซคเตอร์ไหน ?”

『อ่า , คราวนี้ไม่ใช่เรื่องนั้นน่ะเป็นเรื่องอื่นแทน ช่วยมาที่ห้องของฉันพร้อมกับ อิซาโยอิได้ไหม ?』

“ได้เลย ”

หลังจากคุยจบ , อิซาโยอิ-โดโน่ก็ถามข้า

“นั่นใช่ ยาทาโร่-โดโน่ รึเปล่า?”

“ช่าย ”

“แล้วพวกเราจะไปที่ไหนกัน ?”

“ดูเหมือนคราวนี้ไม่เหมือนทุกที ”

“ไม่เหมือนทุกที …?”

“ก็ประมาณนั้น คราวนี้เราจะไปพบเขา ที่ห้องของยาทาโร่-โดโน่ ”

ข้าและอิซาโยอิ-โดโน่  เข้า【วาร์ปเคลื่อนย้าย 】 ไปยังสถานที่ที่ใกล้ที่สุดกับห้องของ  ยาทาโร่-โดโน่

◆

“โทษทีนะที่อยู่ๆเรียกพวกเธอมา ”

พอข้ากับ  อิซาโยอิ-โดโน่ มาถึงห้องของ  ยาทาโร่-โดโน่’  เขาก็ทักทายเราอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มของชายแก่ใจดี

“อย่าคิดมากเลยครับ ว่าแต่มีอะไรให้พวกเราทำเหรอ ?”

“ฉันอยากจะแนะนำพวกพ้องคนใหม่ให้รู้จัก ”

“พวกพ้องคนใหม่ ?”

“อืมม , แทนที่จะเรียกว่า พวกพ้องคนใหม่ เรียกให้ถูกต้องกว่านั้นน่าจะใช้คำว่า ลูกศิษย์มากกว่า

ชิออนขอให้ฉันดูแลเขาให้ดีๆ”

“ชิออน-ซามะ บอกเองเหรอ ?”

“ใช่แล้ว มานี่สิ, เซเต็นต้า…มาพูดสวัสดีทักทายพวกเขาหน่อย .”

เด็กคนหนึ่งยืนอยู่ข้างตัว  ยาทาโร่-โดโน่ ยกมือแล้วยิ้มใสซื่อ

“โอเคฮะ ! ยินดีที่ได้รู้จักฮะ ! ผม เซเต็นต้า!”

เข้าใจละ เจ้าเด็กนี้จะกลายเป็นศิษย์ของผม เอ้ะ…? สมแล้วที่เป็น ชิออน-ซามะ ดวงตาของเขานั้นช่างคมกริบเฉียบแหลมจนมองเห็นถึงความสามารถลับ ในการเป็นโค๊ชของข้า !

สมแล้วจริงๆ ต่อให้ข้าพยายามจะปกปิดเสน่ห์ของตัวเองแค่ไหน ก็ไม่สำเร็จ

“เด็กคนนี้เป็นลูกน้องระดับ SSR   ชิออน-ซามะจึงคาดหวังกับเขาไว้สูง ”

SSRเหรอ ? ถ้าข้าจำไม่ผิดนะ คาเอเดะ-จังก็เป็น  SSR เหมือนกัน

พูเง่ายๆ เขาเป็นลูกน้องที่หาได้ยากมาก จากการใช้ สุ่มการสร้าง》 สำหรับข้าแล้วการที่ได้มาดูแลลูกน้องที่ล้ำค่าแบบนั้นเนี่ย …

“เอาล่ะ , ฉันไว้ใจให้เธอเป็นผู้ฝึกฝน เซเต็นต้านะ ― อิซาโยอิ ”

“ตราบใดที่ยังเป็นคำสั่งของ ชิออน-ซามะ , ข้ารับใช้ผู้น้อยผู้นี้จะเดิมพันชีวิตเพื่อให้คนผู้นี้กลายเป็นสุดยอดนักรบผู้แข็งแกร่งให้จงได้ !”

――!?

ยาทาโร่-โดโน่ ดันหลัง เซเต็นต้าส่งตัวให้ อิซาโยอิ-โดโน่

ส่วน อิซาโยอิ-โดโน่เองก็ใช้มือประทับที่หน้าอก เพื่อแสดงความซาบซึ้งขั้นสุด

“เดี๋ยวก่อนนนนน !”

“มะ -มีอะไรหรือ!?”

ยาทาโร่-โดโน่ถึงกับงงที่ข้ากรีดร้องออกมา

“ยาทาโร่-โดโน่…ท่านแก่จนเลอะเลือนแล้วเหรอ!?”

“พูดจาหยาบคายอะไรอย่างนี้ …”

“ก็ถ้าข้าฟังไม่ผิด …ท่านบอกว่า  อิซาโยอิ-โดโน่เป็นอาจารย์ของเด็กคนนี้ไง …”

“เธอฟังไม่ผิดหรอก  อิซาโยอิเป็นผู้มีหน้าที่ฝึกสอน เซเต็นต้า ”

“ทำไมล่ะ …!? ทำไมถึงเป็นแบบนั้น …!?!”

“เธอก็เห็นแล้วนี่ …อาวุธถนัดของเซเต็นต้าคือหอก ”

“นี่แหละทำไมข้าถึงบอกว่า ท่านแก่จนเลอะ …”

“เธอนี่หยาบคายไม่หยุดเลย …”

“ท่านพูดเหมือนท่านลืมแล้วว่า อาวุธที่แข็งแกร่งและถนัดที่สุดของข้าคืออะไร ? ทั้งหอกและเรเปียต่างเป็นอาวุธสายแทงที่ข้าถนัด !”

ข้าดึงดาบสุดรัก เรเปียร์ แห่งความว่างเปล่าอันไร้ก้นบึ้ง (มิทธิล เรเปียร์)แล้วยืนพร้อมในท่าเตรียมแทง

“อย่ามาแกว่งอาวุธในห้องฉันสิ !”

“ไม่ ! ข้าจะไม่หยุดจนกว่า จะบอกเหตุผลที่ข้ายอมรับได้ !”

ข้าแสดงทักษะการแทงอันยอดเยี่ยมให้เห็น เพื่อให้ยาทาโร่-โดโน่ได้ตระหนักถึงความสามารถของข้า

“เป็น  ชิออน! ชิออนเป็นผู้สั่งให้ฉัน มอบให้  อิซาโยอิเป็นคนฝึก!”

――!

…คำสั่งของชิออน-ซามะรึ?

ข้านึกถึงคำพูด  ชิออน-ซามะ ที่แสดงความรักแปลกๆไปในช่วงนี้ ― ไฟร์แล้นสุดร้อนแรงที่แผดเผาร่างข้า

“…ยาทาโร่-โดโน่, ท่านไม่ได้เจ้าใจคำพูดของ  ชิออน-ซามะผิดไปรึ ?”

“ไม่มีทางแน่ ! ถ้าเธออยากรู้ เธอไปถามโดยตรงกับ  ชิออนเองได้เลย !”

ไปถามกับ ชิออน-ซามะ,เองสินะ …?

หากที่ ยาทาโร่-โดโน่พูดเป็นเรื่องจริงแปลว่าความรักอันเร่าร้อนของชิออน-ซามะนั้นก็คงจะแผดเผาร่างข้า

“หึหึหึ ”

ข้าขบฟันแน่น

“เอาล่ะถึงจะอย่างนั้น แต่พวกเธอทั้งคู่จะได้เป็นผู้ฝึก เซเต็นต้า!  อย่างนี้ชิออนก็คงจะไม่ตำหนิอะไรด้วย แบบนั้นดีไหม?”

“จริงหรือ …!?”

“จริงสิ มันเป็นเรื่องจริง ! แล้วก็เก็บดาบลงด้วย ”

“ได้เลย …!”

ข้าเก็บดาบสุดรักเข้าฝัก แล้วหันไปมองศิษย์คนใหม่

“เจ้าหนู ! การฝึกของพวกเราเข้มงวดมากนะ !”

“ข้าจะฝึกเจ้าให้กลายเป็นลูกน้องที่แข็งแกร่งที่สุด !”

“เคร ฮะ ! ผมรอการทำงานร่วมกับพวกคุณอยู่ !”

เจ้าหนูนั่นพอถูกข้า กับ อิซาโยอิ-โดโน่มอง เขาก็ตอบกลับมาอย่างไม่ลังเล  โฮ่? เจ้าเด็กนี่มันมีของ

“ฟังนะ ทั้งสองคน ! สำคัญที่สุด ต้องให้เขาปลอดภัยด้วยนะ !”

“ไว้เป็นหน้าที่พวกเราได้เลย …! ป่ะ ไปกัน !”

“เธอน่ะเป็นคนสำคัญของ ชิออน-ซามะ นะ ดังนั้นไม่อนุญาตให้ตาย เข้าใจไหม ?”

“โอเคฮะ !”

ข้ากับอิซาโยอิ-โดโน่ ออกจากห้องของ   ยาทาโร่-โดโน่ไปพร้อมๆกับเซเต็นต้า

◆

“เซเต็นต้า, ยกหอกขึ้นมา !”

“เอ๋ ? นี่เราไม่ได้ไปฆ่าศัตรูหรือฮะ ?”

เซเต็นต้า บ่นออกมาอย่างไม่พอใจนักกับคำแนะนำของ อิซาโยอิ-โดโน่

“เตรียมตัวให้พร้อม !”

พอ อิซาโยอิ-โดโน่ ใส่จิตสังหารเข้าไปขณะพูด เซเต็นต้าก็เริ่มสั่นน้อยๆ และก็ยกหอกขึ้น

“พุ่งเข้าใส่ข้า ด้วยเจตนาที่ต้องการฆ่า !”

“ไม่เป็นไรใช่ไหมฮะ ? หวังว่า จะไม่เสียใจภายหลังนะฮะ ! ――《วินด์ เชส 》!”

เซเต็นต้า พุ่งเข้าใส่ อิซาโยอิ-โดโน่โดยมีสายลมห่อหุ้มร่างด้วยรอยยิ้มสดใส

“ย๊ากกก ! ――《แฟลช ทรัสท์ 》!”

ต่อให้ เซเต็นต้า แทงด้วยความเร็วแค่ไหน แต่ความเห็นของ  อิซาโยอิ-โดโน่ก็มีแค่ “อ่อนหัดนัก !”

แล้วฟาด เซเต็นต้ากระเด็นด้วยการใช้ด้ามหอกกวาด

“อั่ก !? มันยังไม่จบ !”

เซเต็นต้าลุกขึ้นมา แล้วพุ่งใส่ อิซาโยอิ-โดโน่อีกรอบ คราวนี้ระดมแทงซ้ำอีก

“ข้ายอมรับว่าเจ้านั้นรวดเร็ว …แต่ทว่า ! การแทงของเจ้ามันไร้พลัง !”

ส่วน อิซาโยอิ-โดโน่นั้นกลับปัดป้องการโจมตีของ เซเต็นต้าได้  เขาก็ซัด เซเต็นต้าถอยไปด้วยหอก

หลังจากนั้น เซเต็นต้ายังคงพุ่งเข้าใส่เรื่อยๆ แล้วก็โดนฟาดถอยกลับมาซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับอิซาโยอิ-โดโน่ ได้เลยแม้แต่น้อย

“เข้าใจแล้ว … มันยังคงเป็นเทคนิคที่ไม่ได้ผ่านการขัดเกลาใด พวกมนุษย์ระดับต่ำเองก็ไม่คิดด้วยซ้ำว่ามันอันตราย”

อิซาโยอิ-โดโน่คิดเช่นนั้นขณะที่มองดูเซเต็นต้าที่นอนแผ่หราบนพื้น

จากการวิเคราะห์ของข้า  เซเต็นต้ามีความแข็งแกร่งระดับ มอนสเตอร์แร๊ง C

เขาอาจจะแข็งแกร่งกว่า แดมพีร์ที่เพิ่งสร้างมาใหมๆแต่ …เขานั้นไม่มีทางเอาชนะพวกผู้สืบสายเลือดทีมบุกได้เลย

“…-โร่-โดโน่…ซาบุโร่-โดโน่!”

“หืม ?”

“ท่านคิดเห็นยังไงหรือ , ซาบุโร่-โดโน่?”

อิซาโยอิ-โดโน่ ถามข้า

ท่านคิดยังไง…? กับเรื่องนั้นเรื่องอะไร ? หรือข้าควรใช้เทคนิคลับนั่นตอนนี้เลย ― ตอบแบบไม่ได้ยืนยันกำกวม และน่าฟัง

“อือ -ฮึ , ข้าเห็นด้วยกับท่าน ”

“เราจะขอให้ ยาทาโร่-โดโน่ ได้ไหม หากไม่มีผู้บุกรุกที่อ่อนแอในระดับพอดีๆน่ะ ?”

“หืม ? พวกผู้บุกรุกที่อ่อนแอในระดับพอดีๆรึ?”

“มาเป็นคู่ต่อสู้ของ เซเต็นต้า ”

“โอ้ว! เย้! นั่นแหละเย้”

ตามไอเดียของ อิซาโยอิ-โดโน่ ที่เราได้คุยกัน ข้าก็เลยไปถาม ยาทาโร่-โดโน่.

หลังจากประเมินผู้บุกรุกที่เข้ามาในเซคเตอร์ ที่ 7 แล้วพวกเราก็มุ่งหน้าไปที่นั่นกัน

“ศัตรูมี 12 คน  เซเต็นต้า, เจ้าจำได้ไหมว่า ต้องฆ่าใครตามลำดับ ?”

“ผมจะต้องฆ่าพวกที่ดูอ่อนแอ จากด้านหลังก่อน ถูกไหมฮะ ?”

“ถ้าพูดให้ชัด มนุษย์ที่ถือคทาที่ดูอ่อนแอ”

“โอเคร ฮะ !”

อิซาโยอิ-โดโน่นั่นช่วยได้เยอะมาก นี่คงเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ ชิออน-ซามะเลือกเขาสินะ เขาใช้คำพูดได้เหมาะสมกับเซเต็นต้าด้วย หืมมม …

หากเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวัง  อิซาโยอิ-โดโน่ได้ผูกขาดตำแหน่งอาจารย์ของเขาคนเดียวแน่ๆ

“เซเต็นต้า, ความเคลื่อนไหวของเจ้ามันเถรตรงเกินไป

ไม่ว่าใครก็บอกได้ว่า เจ้าน่ะกำลังจะเคลื่อนพุ่งตรงไปดังนั้นต่อให้เจ้าเร็วแค่ไหนก็เถอะ

ดังนั้นหากเจ้าจะขยับซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ให้มีจังหวะเป็นของตัวเอง แล้ว เจ้าจะเข้าถึงทักษะระดับสูงขึ้นในอนาคต ”

ข้าบอกถึงจุดอ่อนของ เซเต็นต้าจากการที่เขาฝึกกับ อิซาโยอิ-โดโน่

“อือ … ผมไม่ค่อยเข้าใจอะไรที่มันซับซ้อนฮะ”

“ถ้าอย่างนั้น จงมุ่งเป้ามาที่ลอกเลียนแบบข้าซะ !”

“โอเค …”

“เซเต็นต้า! สิ่งที่ ซาบุโร่-โดโน่นั่นสมเหตุสมผลแล้ว ! เจ้าเข้าใจใช่ไหม ?”

“เข้าใจฮะ !”

เขาไม่เข้าใจคำแนะนำของข้า แถมยังเห็นด้วยกับ  อิซาโยอิ-โดโน่อีก

แย่แล้ว … สถานการณ์นี้มันแย่มาก … ข้าต้องหาทางฟื้นเกียรติศักดิ์ศรีในฐานะอาจารย์ของข้า …

“เจอพวกมันแล้ว ! ผมไปล่ะ ! ――《วินด์ เชส 》!”

ทันทีที่เขาเห็นผู้บุกรุก  เซเต็นต้าก็หุ้มตัวเองด้วยลมแล้วพุ่งเข้าใส่

“――! เดี๋ยวก่อน เซเต็นต้า!”

ไม่มีใครคิดว่า  เซเต็นต้าจะพุ่งเข้าใส่ในทันที   อิซาโยอิ-โดโน่เสียความเยือกเย็นแล้วแสดงท่าทีแตกตื่นออกมา

“ดะ -เด็ก …?”

“เอ้ะ ? ศัตรู ――”

“สวัสดีฮะ! แล้วก็บ๊าย บาย  ! ――《แฟลช ทรัสท์ 》!”

เซเต็นต้าใช้หอกแทงผู้บุกรุกหญิงที่ถือไม้คทา

“ศัตรู ! จอมมาร !? จอมมารโจมตีแล้ว !!”

“ฆ่ามันซะ !”

“ล้อมมันไว้ !”

นอกจากจะตกใจที่จู่ๆ เซเต็นต้าโผล่มา พวกผู้บุกรุกยังเข้าใจผิดคิดว่าเป็นจอมมารอีก พวกนั้นก็เลยล้อมกรอบเขา

“คึ ! ในฐานะลูกน้องอันล้ำค่าที่ชิออน-ซามะฝากฝังไว้กับเรา…! ซาบุโร่-โดโน่!”

“ได้เลย !”

ข้าและอิซาโยอิ-โดโน่โจมตีผู้บุกรุกฆ่าพวกนั้นทีละคนทีละคน

“ความมืดของข้า , จงทะลวงผ่านทุกสิ่ง ! ――《ดาร์คแล้นซ์ 》!”

ข้าแทงมนุษย์คนหนึ่งที่เผยหลังเนื่องจากการล้อม เซเต็นต้าด้วยหอกแห่งความมืด

“――!?”

“――《ดาร์คไน้ท์ เทมเพส 》!”

พายุความมืดที่ปล่อยมาจาก  อิซาโยอิ-โดโน่ กลืนกินมนุษย์ที่เข้าใกล้  เซเต็นต้า

“ศัตรูโจมตีแล้ว ! …จอมมารงั้นรึ ? มีจอมมารสามคน !?”

“ไม่ใช่ ! เจ้าพวกนั้นมันลูกน้อง !”

“ทะ-ทำไมกันล่ะ …นะ-นี่มันโดเมนสำหรับฟาร์มไม่ใช่เหรอ …?”

“ใจเย็นไว้ก่อน … ศัตรูมีแค่สามคน  ! เรารอดได้แน่ !”

พอเห็นข้ากับ อิซาโยอิ-โดโน่มาร่วมด้วย พวกผู้บุกรุกก็หวาดกลัวกันหมด

“รอดได้รึ …? เหอะ , ความหวังในการรอดไปได้มันดับลงณ ตั้งแต่พวกเจ้าเจอข้าแล้ว !

ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า ความสิ้นหวังที่แท้จริงเป็นยังไง !

จงสาปแช่งโชคชะตาที่นำพาเข้ามาเจอข้าเถอะ ! ――《ฟาส ทรัสท์ 》!”

ข้าหดระยะเข้าไปประชิดผู้บุกรุกแล้ว ปลดปล่อยการแทงถี่ๆใส่

เซเต็นต้า ฟาดหอกด้วยรอยยิ้มแบบไม่รู้ไม่ชี้ทำการโจมตีศัตรูจากด้านหลัง

อิซาโยอิ-โดโน่ยังคงยิงเวทย์ต่อเนื่องจากแนวหลัง เพื่อให้แน่ใจว่า จะไม่มีผู้บุกรุกคนใดมุ่งการโจมตีไปที่ เซเต็นต้าได้

ผู้บุกรุกพวกนี้เลเวลน้อย

เป้าหมายที่อ่อนแอพวกนี้เพื่อหวังให้เป็นตัวฝึกมือให้กับ เซเต็นต้า

หากข้ากับ อิซาโยอิ-โดโน่ เอาจริงขึ้นมา พวกนี้ก็ไม่ต่างจากแมลง

ฟู่ว …เซเต็นต้ารอดพ้นจากสถานการณ์สุ่มเสี่ยงแล้ว แต่ก็ไม่ควรจะฝึกฝนแบบนี้ให้บ่อย

ข้าถอนใจหลังกำจัดมนุษย์ตรงหน้าไปได้ …

――!

แต่เดี๋ยวก่อน ผู้บุกรุกคนหนึ่งเงื้อขวานเหนือหัว เล็งไปที่  เซเต็นต้าที่กำลังเพลิดเพลินดีใจจนลืมดูการโจมตีจากด้านหลัง !?

“เซเต็นต้า!”

“คุ! ――《ฟาส ทรัสท์ 》!”

ข้าเชื่อว่า ขวานฟาดลงมาเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะฆ่า เซเต็นต้าได้, และข้าก็ไม่รู้ด้วย ชิออน-ซามะจะทำอะไรกับพวกเราหาก  เซเต็นต้าได้รับบาดเจ็บ

ข้าร่นระยะเข้าไปหาคนใช้ขวานนั่นแทบจะในทันทีแล้วใช้เรเปียร์แทงคอเขา

“เซต้า ! ยังมีศัตรูเหลืออีกคน ! หัดระแวงรอบข้างด้วย !”

หลังจากที่ช่วย เซเต็นต้าได้อย่างเฉียดฉิว  ข้าก็ดุเขา

“โอเครฮะ !”

“โอเครฮะ …อะไรกันล่ะ ! ไอ้หนูที่ไม่เข้าใจธรรมชาติของการต่อสู้ จะไม่ได้รับอนุญาตให้มาอยู่ในสนามรบเด็ดขาด ! ――《เธาซั่น ทรัสท์ 》!”

คำตอบที่ เซเต็นต้าตอบกลับมานั้นไม่ได้สะท้อนออกมาเลยว่า เขาเข้าใจอะไรเลย

ข้าเลยระดมแทงใส่มนุษย์ที่อยู่ใกล้ๆด้วยความโมโห

“เจ้าเข้าใจไหม !?”

“ฮะ …ผมขอโทษฮะ …”

หลังจากที่แสดงพลังมหาศาลเหนือกว่า , เซเต็นต้าก็แสดงความสำนึกผิดออกมา

หลังจากนั้นข้าก็เก็บกวาดผู้บุกรุกไป 12 คน พร้อมกับ  อิซาโยอิ-โดโน่ และเซเต็นต้า ที่ยังซึมๆอยู่

“เอ่อ…ขอโทษ …ด้วยฮะที่ทำแบบนั้น …”

หลังจากโดน อิซาโยอิ-โดโน่ ต่อว่าไปอย่างหนักแล้ว, เซเต็นต้าก็เชื่องเหมือนลูกหมาน้อย

ท่าทางของเขานั้นปลุกความเป็นพ่อของข้าขึ้นมา

“อืม -ฮึ , ตราบใดที่เข้าใจก็ดีแล้ว

ข้าจะคอยดูแลเจ้านะ ถ้าเจ้านับถือข้าในฐานะพ่อ … ไม่สิ ,ในฐานะพี่ชายของเจ้า ข้าจะคิดว่า เจ้าเองก็เป็นน้องชายของข้าเช่นกัน , ข้าขอสัญญาว่า ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีเลยล่ะ !”

“พี่ชาย …? อือ, ซาบุโร่-ซัง , คุณจะเป็นพี่ชายผมจริงๆเหรอ ?”

“แน่นอน ! จากนี้ไปเจ้าเรียกข้าว่า โอนี่ -จัง ได้เลย!”

ข้านั้นรู้ดึว่าลึกๆแล้วข้านั้น ปรารถนาที่อยากจะได้น้องสาวแต่ตอนนี้ก็อยากได้น้องชายอยู่หน่อยๆเหมือนกัน…

“อะ…อันจัง ?”

――!

พอข้ามองที่  เซเต็นต้า เรียกข้าว่า โอนี่-จัง ด้วยแววตายกย่อง  มันเหมือนข้าได้เปิดประตูทางความรู้สึกบานใหม่ที่ปิดล็อคไปนาน

“ใช่แล้ว , เซต้า ต่อจากนี้เรามาตั้งเป้า มุ่งทะยานสู่เบื้องบนไปด้วยกันเถอะ !”

“เคฮะ ! โอนี่-จัง ! เราจะแข็งแกร่งไปด้วยกัน !”

ข้ากับเซเต็นต้าได้กลายเป็นพี่น้องคนสำคัญด้วยเหตุนั้นแหละ