(ฟรี)บทที่ 60 - โรงแรมแบทเทิล

(ฟรี)บทที่ 60 - โรงแรมแบทเทิล

◉◉◉◉◉

โรงแรมแบทเทิลในเขตต่อสู้ภูเขาหิมะยักษ์มีแค่แห่งเดียว แต่ต่อให้ดูจากแผนที่ ก็สัมผัสได้ชัดเจนถึงความใหญ่โตของโรงแรมแบทเทิล

โรงแรมแบทเทิลตั้งอยู่ทางซ้ายของค่ายพักแรมภูเขาหิมะยักษ์ ไม่ไกลจากโซนมือใหม่ นั่งบนตัวฟุชิกิบานะ สิบกว่านาทีไป๋หลี่หยวนก็มาถึงโรงแรมแบทเทิล

พอมาถึงโรงแรมแบทเทิล ไป๋หลี่หยวนก็สัมผัสถึงความใหญ่โตของโรงแรมแบทเทิลได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

โครงสร้างของโรงแรมแบทเทิลคือสนามประลองขยายส่วนชัดๆ

เวลานี้ภายในอาณาเขตของโรงแรมแบทเทิลเสียงคนดังจอแจ

ภายใต้คำแนะนำของเจ้าหน้าที่ ไป๋หลี่หยวนเก็บฟุชิกิบานะ

ไป๋หลี่หยวนยังไม่เห็นเชตูกับแมรี่ ยังเหลือเวลาอีกสิบกว่านาทีกว่าจะถึงสามทุ่ม

เวลาพระอาทิตย์ตกที่ภูเขาหิมะยักษ์ดึกมาก ปกติจะเป็นหลังสี่ทุ่ม ตอนนี้บนภูเขาหิมะยักษ์ฟ้ายังไม่มืด แถมได้ยินว่ากลางคืนบนภูเขาหิมะยักษ์สั้นมาก ยาวสุดก็แค่หกชั่วโมง

ด้วยความเบื่อ ไป๋หลี่หยวนเบียดฝูงคนเข้าไป เบียดไปจนถึงหน้าป้ายคำอธิบายของโรงแรมแบทเทิล สำรวจดูคำอธิบายของโรงแรมแบทเทิล

โรงแรมแบทเทิลเป็นโรงแรมพิเศษ ที่นี่ หากต้องการได้ห้องพัก มีทางเดียวคือผ่านการต่อสู้

ต้องชนะผู้พิทักษ์ห้องพักถึงจะได้รับสิทธิ์ใช้ห้อง หากห้องมีคนใช้อยู่แล้ว ต้องชนะผู้ใช้งานคนนั้นถึงจะได้สิทธิ์ใช้ห้อง ผู้ท้าชิงหลังจากชนะจะมีช่วงเวลาปลอดภัยสิบสองชั่วโมง ถ้าแพ้ ผู้ท้าชิงจะมีโอกาสท้าชิงทั้งหมดแค่สองครั้ง สิบนาทีให้หลังสามารถท้าชิงครั้งที่สองได้

ถ้าผู้ใช้งานชนะ จะได้รับเวลาปลอดภัยหกชั่วโมง

ในโรงแรมแบทเทิล แบ่งออกเป็นสี่โซน ตามลำดับคือ ผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ฝึกหัด ผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ระดับต้น ผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ระดับกลาง ผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ระดับสูง ยิ่งระดับโซนสูง สวัสดิการห้องพักยิ่งดี และจำนวนห้องก็ยิ่งน้อย สามารถท้าชิงข้ามรุ่นได้ แต่ห้ามท้าชิงโซนที่ต่ำกว่าระดับความสามารถของตัวเอง

นอกจากโซนฝึกหัด โซนอื่นมีอาหารบริการฟรี

รอบนอกเป็นห้องพัก พื้นที่ต่อสู้จะอยู่ตรงกลางของโรงแรมแบทเทิล ห้องพักเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม ไม่ต้องกังวลว่าจะได้รับผลกระทบจากเสียงการต่อสู้

ห้องต่อสู้สามารถพักได้หลายคน แต่ไม่อนุญาตให้โอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของห้อง เจ้าของห้องต้องเป็นคนใช้ห้องเท่านั้น ถึงจะอนุญาตให้คนอื่นเข้าห้องได้

"นี่มันกฎการประลองที่ตั้งขึ้นมาเพื่อการต่อสู้ชัดๆ" ไป๋หลี่หยวนรำพึง

"ก็เพราะอย่างนั้น ที่นี่ถึงเรียกว่าโรงแรมแบทเทิลไงล่ะ" เสียงของเชตุดังขึ้นจากข้างหลังไป๋หลี่หยวนกะทันหัน

ไป๋หลี่หยวนหันกลับไป ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เชตูกับแมรี่มายืนอยู่ข้างหลังเขาแล้ว

"พวกคุณหาผมเจอได้ยังไง" ไป๋หลี่หยวนถาม

เชตชี้ไปที่กำไลข้อมือที่มือตัวเองยิ้มๆ

กระดิ่งที่ปลอกคอของไป๋หลี่หยวนดังขึ้นกริ๊งหนึ่ง

"ชิ" อารมณ์ของไป๋หลี่หยวนขุ่นมัวขึ้นมาทันที

แมรี่มองไป๋หลี่หยวนตาหยี

"โรงแรมแบทเทิลถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ของภูเขาหิมะยักษ์ แต่คิดไม่ถึงว่าพอเปิดตัว ก็ได้รับความนิยมจากผู้คนมากมาย คนที่มาเพื่อต่อสู้ชอบรูปแบบนี้มาก ส่วนนักท่องเที่ยวก็อยากลองกฎการต่อสู้ที่น่าสนใจแบบนี้ดู โรงแรมแบทเทิลก็เลยค่อยๆ กลายเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นเอกลักษณ์ของภูเขาหิมะยักษ์ ถึงขั้นมีหลายคนชอบมาพักแค่ที่โรงแรมแบทเทิล ต่อให้แย่งห้องไม่ได้ ก็จะนอนทั้งชุดแบบนั้นที่นอกโรงแรมแบทเทิล จะบอกให้อีกอย่าง ข้างนอกโรงแรมแบทเทิลไม่อนุญาตให้กางเต็นท์นะจ๊ะ"

ไม่อนุญาตให้กางเต็นท์

ไป๋หลี่หยวนนึกถึงลมหนาวของภูเขาหิมะยักษ์ ก็ตัวสั่นสะท้าน แค่คิดก็หนาวแล้ว

"มารวมตัวกันที่นี่ วันนี้พวกเราจะพักที่นี่เหรอครับ" ไป๋หลี่หยวนถามอย่างใคร่รู้

เชตูพยักหน้า

"ถูกต้อง"

"แล้วแมรี่..."

"ไม่ต้องห่วงฉันนะจ๊ะ" แมรี่ยิ้ม "ฉันพักที่นั่น"

แมรี่ชี้ไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งที่ดูหรูหรามากที่อยู่ไกลออกไป

"ที่นั่นคือโรงแรมเกียรติยศ คนที่ได้รับรางวัลความสำเร็จตลอดชีพทุกคนจะมีห้องพักส่วนตัวของตัวเองอยู่ที่นั่นจ้ะ"

ไป๋หลี่หยวนเพิ่งนึกขึ้นได้ แมรี่เหมือนจะเคยได้ รางวัลความสำเร็จชนะเลิศตลอดชีพ ของการแข่งพี่เลี้ยงเด็กด้วยนี่นา แปลว่าแมรี่มีห้องพักของตัวเองที่โรงแรมเกียรติยศงั้นเหรอ

จริงด้วยแฮะ...

ทำไมรางวัลความสำเร็จตลอดชีพของการแข่งพี่เลี้ยงเด็กบ้าบอนั่นถึงมีสวัสดิการแบบนี้ด้วยฟระ

"ฉันไปก่อนนะ ขอให้พวกเธอหาห้องของตัวเองเจอนะจ๊ะ" แมรี่พูดกับเชตูและไป๋หลี่หยวน

เชตูและไป๋หลี่หยวนพยักหน้าให้แมรี่ แมรี่หันหลังเดินจากไป

"เอาล่ะ พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ" เชตูพูดขึ้น

"เดี๋ยวครับ แล้วถ้าท้าชิงแพ้ทั้งสองครั้งล่ะครับ" ไป๋หลี่หยวนถามขึ้นกะทันหัน

เชตูปรายตามองเขา

"นอนข้างนอก"

พูดจบ เชตูก็เดินไปทางโซนระดับสูง

นอน... ข้างนอก

แววตาของไป๋หลี่หยวนแน่วแน่ขึ้นมา จะนอนข้างนอกไม่ได้เด็ดขาด อากาศหนาวขนาดนี้ ตายคนได้เลยนะ

ไป๋หลี่หยวนก้าวเท้าเดินไปทางโซนฝึกหัด

ที่โถงโซนฝึกหัด ไป๋หลี่หยวนยื่นเรื่องขอทำการต่อสู้

"นี่คือป้ายหมายเลขของคุณค่ะ หมายเลขเก้าสิบสาม กรุณารอสักครู่ ห้านาทีให้หลังจะเริ่มการต่อสู้"

ไป๋หลี่หยวนพยักหน้า

ในโซนฝึกหัดมีสนามประลองหนึ่งร้อยสนาม การต่อสู้ของเขาน่าจะจัดที่สนามประลองหมายเลขเก้าสิบสาม

นั่งอยู่ในห้องรอ ไป๋หลี่หยวนปรับสภาพร่างกาย

เพราะตอนกลางวันไม่ได้คิดว่าตอนกลางคืนจะต้องสู้ ก็เลยสู้ไปอย่างดุเดือด ตอนนี้พวกโปเกมอนต่างก็เสียพลังงานไปไม่น้อย ชั่วคราวคงไม่สามารถแสดงพลังเต็มที่ได้ การต่อสู้ต่อไปต้องตกเป็นรองแน่

ถ้าไม่ไหวจริงๆ ... ก็คงต้องลุยเองแล้ว

ไป๋หลี่หยวนจับหน้าอกตัวเอง ของที่เปิดได้จากไข่เงินที่ล้วงมาจากอิงลี่ลี่ทำให้ไป๋หลี่หยวนมีความมั่นใจที่จะลงสนามสู้ด้วยตัวเอง แต่ว่า วันนี้เพื่อฝึกฝนความสามารถในการสั่งการประสานงานกับเหล่าโปเกมอน จึงไม่ได้ใช้มันเลย

แถมของชิ้นนั้นก็มีข้อจำกัดในการใช้ แล้วไป๋หลี่หยวนก็รู้ดี ถ้าตัวเองลงสู้เอง ก็รับมือได้แค่พวกอาชีพสายประชิดตัวเท่านั้น

ไม่นาน เวลาเตรียมตัวห้านาทีก็ผ่านไป

ไป๋หลี่หยวนเดินตามเจ้าหน้าที่มาที่สนามประลองหมายเลขเก้าสิบสาม

เมื่อไป๋หลี่หยวนเห็นหน้าตาคู่ต่อสู้ของตัวเอง ก็เผยรอยยิ้มออกมา

เพราะ อีกฝ่ายเป็นอาชีพสายประชิดตัว

...

อีกด้านหนึ่ง การต่อสู้ของเชตูก็เริ่มขึ้นแล้ว

ทว่า เมื่อเชตูเห็นหน้าศัตรูของตัวเอง สีหน้าก็ดูเหมือนจะแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงข้ามเชตู มองเชตูอยู่เช่นกัน ในดวงตาฉายแววดีใจ ยิ้มออกมาอย่างสดใส

"พี่เขย~"

[จบแล้ว]