ตอนที่   38

ตอนที่   38

วันที่106 หลังจากที่ผมกลายเป็นจอมมาร

แล้วก็เป็นดัง ที่พวกมนุษย์ได้ประกาศไปแล้วอย่างเป็นทางการว่า สมาชิกผู้กล้าแห่งคานาซาว่าจะบุกเข้ามาที่โดเมนของผม ตอนนี้พวกเขาอยู่ทางปากทางเข้าโดเมน

ในตอนนี้ โดเมนของผมประกอบด้วยสี่ชั้น

ที่ชั้น 4 นั้น (หมายถึงใต้ดินชั้น 4) จัดไว้เป็นรูปภูมิประเทศแบบโลกภายนอก และเป็นเขตพื้นที่อยู่อาศัย เนื่องจากตั้งใจที่จะกำจัดพวกผู้บุกรุกตั้งแต่ชั้น 3 แล้ว

ผมจึงทำการดัดแปลงให้กลายเป็นดันเจี้ยนต่อต้านผู้กล้าเป็นพิเศษเพื่อต้อนรับพวกเขา

คอนเส็ปของชั้นแรกก็คือ  ― ทำให้จิตใจอ่อนล้า

ด้วยการปล่อยลูกน้องจำพวกค้างคาวใหญ่และหนู ที่มีจำนวนมากมายมหาศาล

กองกำลังกว่าครึ่งไม่ต่างจากการผลาญ CP ทิ้ง

แถมนี่ยังเป็นการบั่นทอนความมั่นใจให้กับปาร์ตี้ของผู้กล้าอีกด้วย

ค้างคาวใหญ่ที่ยังคงบินอยู่บนอากาศแล้วปล่อยคลื่นอัลตร้าโซนิก หนูที่วิ่งไปมายั้วเยี้ยแบบไร้ความหมายอยู่ที่พื้น

และกับดักที่ติดตั้งขึ้นจำนวนมากด้วยราคาที่ถูกจนเหมือนได้ค่า DP กับ  CP มาฟรีๆ ― อย่าง 【ลูกธนูไม้ 】 ที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้บาดเจ็บหรือถึงตายหรอก แค่แสดงถึง อันตราย

และผมเองก็เชื่อว่า  เจ้ากับดัก 【ลูกธนูพิษ】 จะช่วยทำให้ความเร็วในการบุกช้าลงได้สัก  5% อันเนื่องมาจากกำลังใจที่ถดถอน

เอาล่ะ ผมว่าคราวนี้คงได้เวลาเฝ้าสังเกตปาร์ตี้ผู้กล้าที่อยู่ระหว่างผ่านชั้นหนึ่งได้แล้ว

◇

– มุมมองของซายามะ รินะ –

พวกเราเริ่มบุกที่โดเมนแห่งนี้เป็นครั้งที่สอง จากที่พวกเราเคยบุกเข้าโดเมนแห่งนี้เป็นครั้งแรก

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วจากที่เริ่มบุก

“ชิส์ ! ให้ตายเถอะ ! นี่มันดันเจี้ยนเฮงซวยยยยยยยย!” (ยูยะ)

Walking in front of us in his role as the shield bearer while capitalizing on his large frame and dignified equipment, ยูยะตะโกนออกมาอย่างเหลือทนในขณะที่เดินอยู่หน้าพวกเรา โดยร่างใหญ่ของเขาถือโล่และอุปกรณ์ที่ภาคภูมิใจ

“ยูยะ, เย็นไว้น่า” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดที่นิ่งสงบอยู่เสมอพูดตำหนิ ยูยะ.

“ฮิเดยะ! ไอ้ข้อมูลที่ได้มามันผิดหมดเลยไม่ใช่รึไงเนี่ย !? ไม่เห็นจะมีกูลโผล่เลยนี่หว่า!

ไอ้ที่โผล่มาตลอดจนถึงตอนนี้แม่งก็มีแต่ ค้างคาวบ้าหนวกหูแล้วก็หนูวิ่งเบียดเท้าพวกเราไม่ใช่รึไง !?” (ยูยะ)

“เย้ ฮ่าฮ่า , ยูยะเอ๊ย, ใจร่มๆไว้เถอะ

ฉันก็อย่างพูดแบบนั้นเหมือนกันแหละ แต่ให้ตายเหอะ แกพูดถูกว่ะ นี่มันรู้สึกแย่ชะมัด ” (มาซาคาโดะ)

ใบหน้าของ มาซาคาโดะกระตุกยิบๆ ทั้งที่ปกติก็เป็นคนหน้าไม่รับแขกตลอดเวลาอยู่แล้ว

“โดเมนเปลี่ยนไปเสมอ … นั่นเป็นข้อมูลที่รู้กันในตอนนี้นะ ” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดเตือนให้รู้แบบนั้นขณะที่ใช้นิ้วดันขอบแว่น

“เรื่องมันก็จริงแหละค่ะ แต่ว่า…รุ่นพี่อันโดคะ เสียงร้องของค้างคาวมันน่ารำคาญจริงๆค่ะ … ทำเอาฉันรู้สึกแย่ แย่มากๆเลยค่ะ” (ซาโอริ)

แม้แต่ ซาโอริ ที่เดินอยู่แนวหลังสุดก็ยังท้วงขึ้น

เสียงร้องของค้างคาวตัวโตนั้นทำให้เกิดอาการหัวตุบๆ ทั้งยังมาโจมตีก่อกวนน่ารำคาญสุดๆเลยล่ะ

“เย้  ฮ่าฮ่า, ดูนั่นสิ ! มีหีบสมบัติล่ะ !

นี่ถ้าฉันจำไม่ผิดนะ ใครๆก็ต่างมาหาหีบสมบัติกันในโดเมนแห่งนี้ รู้ไหม ?

ฉันน่ะก็ได้น้องหอกเงินจังจากที่โดเมนนี้ด้วยเหมือนกัน !” (มาซาคาโดะ)

มาซาคาโดะชี้ไปยังหีบสมบัติ

อาวุธที่ทำให้ฉันถูกเรียกว่า  『ผู้กล้าดำทมึน 』―  『ดาบเหล็กดำ 』 ก็เป็นอาวุธที่ฉันได้มาจากโดเมนแห่งนี้

ทุกคนเกิดความคาดหวังขึ้น โดยจับจ้องไปที่  มาซาคาโดะ ผู้ตั้งใจจะเปิดหีบสมบัตินั้น

มาซาคาโดะขยับเคลื่อนมืออย่างระวัง

“――แม่งเอ๊ย !!” (มาซาคาโดะ)

――!?

มาซาคาโดะตะโกนขึ้นด้วยความโกรธแล้วขว้างของในมือลงพื้นไป

“มีอะไรเหรอ ?” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดรี่เข้ามาดูของที่ มาซาคาโดะปาทิ้งไป แล้วหยิบมันขึ้นมา

“อ่า เข้าใจแล้ว … นี่มันเป็นโดเมนเจ้าปัญหาจริงๆ ” (ฮิเดยะ)

สิ่งที่รุ่นพี่อันโดถืออยู่ในมือขณะยิ้มขมขื่นก็คือ ดาบไม้

ระหว่างทางนั้นเราก็พักเบรคกันที่พื้นที่พักผ่อน

ค้างคาวตัวใหญ่ก็ยังคงกรีดร้องเพื่อก่อกวนพวกเราต่อหนูก็วิ่งวุ่นไปมาโดยไม่สนใคร

และแล้ว ก็ผ่านไป 12 ชั่วโมงนับตั้งแต่เริ่มบุกโดเมน ตอนนี้ ความตึงเครียดทั้งหมดก็มาจากกับดัก 【ลูกธนูไม้】 ที่เจอมากมาย และบางครั้งก็เป็นกับดัก  【ลูกธนูพิษ】  ในที่สุดบันไดสู่ชั้นสองก็มาอยู่ตรงหน้าพวกเราเสียที

12 ชั่วโมง ย้ำอีกครั้งว่า พวกเราเคลียร์ชั้นแรกใน 12 ชั่วโมง

แม้เราจะเป็นสมาชิกที่ถูกเลือกมานี่ก็เป็นช่วงเวลาที่นานอย่างที่เราไม่เคยเจอมาก่อน

ตามปรกติแล้ว พวกเราจะตรวจสอบแผนที่ซ้ำแล้วซ้ำอีก …แล้วทำการเคลียร์พื้นที่ สำรวจให้ครบทั้งไปกลับหลายต่อหลายรอบ

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่า การต่อสู้อยู่ในโดเมนแห่งนี้เลย

มีแต่การกระทำที่พยายามก่อกวนพวกเรา พวกเราจบชั้นนี้ภายในเวลาที่นานเกินครึ่งวัน

จบชั้นนี้ได้ ― คำนี้อาจจะเร็วไปที่จะพูดแบบนี้

นั่นเพราะมีมอนสเตอร์ตัวหนึ่งที่เป็นเหมือนผู้คุมชั้น อยู่ตรงหน้าบันได

“เฮ้ย …อย่าบอกนะ , ว่าไอ้นั่นน่ะ…” (ยูยะ)

ยูยะเตรียมกระชับโล่ในมือเข้าโหมดระวังภัย

“เตรียมตัวให้ดี… 《วินิจฉัย》 ตัวตนของมันคือ สไลม์ , แต่ …ดูยังไงมันก็เหมือนกับดัก ” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดนบอกให้พวกเราจดจ่อกับมอนสเตอร์ตัวนั้น  เจ้าสไลม์ที่อยู่ตรงหน้าพวกเราด้วยน้ำเสียงประหม่า

เจ้าสไลม์ที่ขวางทางพวกเรานั้นเป็น แอ่งน้ำโคลน ตัวมโหฬาร  เจ้าสไลม์ที่เด้งตัวไปมา

“สมาชิกทุกคน , จัดรูปขบวน  ไซโต้ซัง, ยิงเวทย์มนตร์โจมตีเปิดเลย !” (ฮิเดยะ)

“เข้าใจแล้ว !” (ไซโต้)

นักเวทย์ผู้ใช้เพลิงแดงฉาน  ― ไซโต้ รูริโกะ , รวมพลังไปที่ไม้เท้าในมือของเธอ

สมาชิกทุกคนรวมถึงฉันต่างกระชับอาวุธในมือแน่น พร้อมที่จะเข้าปะทะกับศัตรูที่ร้ายกาจ

หอกไฟ ― 【หอกไฟ 】 ปล่อยออกมาหลังจากร่ายได้ทะลวงสไลม์ตัวนั้นแล้วก็กระจายเปลวเพลิงออกไป――!?

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากสถานที่รอบข้างที่โดนหอกไฟเผาเอา ฉันถึงกับสับสนกับภาพตรงหน้า แต่ก็รีบทำความเข้าใจในสถานการณ์ทันที

“ไม่มีทางน่า … มันก็แค่สไลม์ธรรมดาไม่ใช่รึไง?” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่งุนงง

เจ้ามอนสเตอร์ที่เราเชื่อแน่ว่า เป็นศัตรูที่แข็งแกร่งสุดๆอย่างไม่ต้องสืบ

มันกลับกลายเป็นสไลม์ดาดๆ ธรรมดา

รุ่นพี่อันโดใช้  《วินิจฉัย 》 ออกมาก็พบว่า มันคือสไลม์แร๊ง F มอนสเตอร์ที่เรียกได้ว่า เป็นลูกกระจ๊อกกระจอกสุดๆ

“เย้ ฮ่าฮ่า , นี่มันโดเมนสุดป่วนของจริงแล้ว ” (มาซาคาโดะ)

“บ้าเอ้ย, นี่มันที่บ้าอะไรกันวะเนี่ย !?” (ยูยะ)

มาซาคาโดะ ที่เริ่มผิดหวัง และยูยะเริ่มของขึ้นจนตัวสั่น

โดเมนแห่งนี้ที่ฉันประกาศเอาไว้ว่า เป็นโดเมนหลักที่ฉันตั้งใจจะปลดปล่อย ไม่ได้ปรากฏว่าเป็น 『ฟาร์ม 』 เหมือนอย่างที่รู้กันทั่วไปในสังคม หากแต่เป็นโดเมนที่แปลกประหลาดเกินความเข้าใจ

◇

– มุมมองของชิออน –

“โอ้ !? ในที่สุดเจ้าพวกนั้นก็ดันตัวเองมาจนถึงชั้นสองแล้วรึ ?” (ชิออน)

ในขณะที่เฝ้าดูไล้ฟ์สดจากสมาร์ทโฟนของผม ย้อนไปนึกถึงตอนที่ผู้กล้าบุกเข้ามา

“ไฮไล้ท์ภาพประทับใจ ยังไงก็ต้องเป็นตอนที่ นายเย้ฮ่าฮ่าเขวี้ยงดาบไม้ทิ้งน่ะนะ” (ชิออน)

“พอเห็นเจ้าคนน่าเกลียดนั่นโดนแบบนั้น ฉันก็สดชื่นสุดๆเลยค่ะ” (คาน่อน)

พวกเราน่ะกำลังเพลิดเพลินกับ สีหน้าของนายเย้ฮ่ฮ่า ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังจากกล่องสมบัติ ก่อนที่จะพลิกกลับกลายเป็นความโกรธเพราะจิตใจที่แตกสลาย

แถมตอนนี้ก็ยังเป็นปาร์ตี้ผู้กล้าที่เผชิญหน้ากับสไลม์อย่างตึงเครียด

“โอ้โอ๋! อย่าโหดร้ายนักเลยน่า นายเย้ฮ่าฮ่า เนี่ยเป็นแหล่งข้อมูลที่สำคัญสุดๆเลยนะ รู้ไหม ?” (ชิออน)

“ฉันก็เข้าใจอยู่ค่ะ … แต่ให้ทำจริง มันเป็นไปไม่ได้เลย .” (คาน่อน)

การที่เธอเกือบโดนนายเย้ฮ่าฮ่าฆ่าเอา ทำให้คาน่อนเผยรอยยิ้มออกมา

“เธอคิดว่า แผนการปั่นให้พวกนั้นรำคาญสำเร็จลุล่วงดีไหม ?” (ชิออน)

“จากที่มองผ่านจอแล้วถือว่า สำเร็จนะคะ ?” (คาน่อน)

ทั้งผมและคาน่อนต่างสบตากันโดยยิ้มกรุ้มกริ่มชั่วร้าย

“และต่อไปคอนเส็ปของชั้นสองก็คือ ――” (ชิออน)

การสูญเสียที่ชั้นสองนั้นเล็กน้อยมาก

ตัวผมผู้ซึ่ง ได้ถนอมกำลังรบไว้ ตอนนี้ก็ได้เพลิดเพลินกับปาร์ตี้ผู้กล้าที่แสนโชคร้าย