ตอนที่  34

ตอนที่  34

พอผมเช็คสเตตัสตัวเองก็พบว่า ค่า CP สูงสุดของผมเพิ่มขึ้นมา  100.

แถมผมยังได้อบิลิตี้พิเศษใหม่อีกด้วย

ผมว่าเรื่องตรวจสอบอลิลิตี้ใหม่ไว้วันหลังดีกว่า

ให้ตายเถอะ , สิ่งที่ผมต้องทำมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอีกแล้ว …

“คาน่อน, เธอมีอาวุธที่เหมาะมือหรือยัง ?” (ชิออน)

ผมเรียก คาน่อนมาถาม แผนการตอนนี้คือ หาทางจัดการกับ  CPที่เต็ม  400/400

“อาวุธเหรอ ? ขอโทษนะคะ , ฉันไม่เคยใช้มาก่อนเลยค่ะ ” (คาน่อน)

ไหล่ของคาน่อนห่อลงราวกับกำลังจะขอโทษ

“ถ้าอย่างนั้น …ลองถือนี่ดูหน่อย ถือไหวไหม?” (ชิออน)

ผมส่งดาบเหล็กดำที่เก็บไว้ในคลังส่งให้เธอ

ตัวคาน่อนนั้นสูง 10 ซม.

ขณะที่ตัวใบดาบของดาบดำนั้นยาว  80 ซม .

ผลที่ได้ก็คือ…

“แฮ่ก …อึ้บบบบ …แฮ่กๆ…” (คาน่อน)

เจ้าแมลงตัวน้อย เอ่อ ไม่สิผมหมายถึง คาน่อนเอาตัวเข้าไปเกาะติดกับดาบ …. โดยพยายามยกดาบนั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย

“…แฮ่กก เฮ่ออออ ไม่มีทางไหวเลยค่ะ” (คาน่อน)

“อ่า มันก็สมเหตุสมผลดีแหละนะ” (ชิออน)

(TTL : เอ็งแกล้งน้อนอะ ชิอนน!)

ผมกดสมาร์ทโฟนแล้วเลือกรายชื่ออาวุธที่ผมสามารถแปรธาตุสร้างขึ้นมาได้

เอ ถ้าจำไม่ผิด  … มันอยู่แถวๆนี้นี่นะ  …อ้ะ เจอแล้ว

ไม้เท้าภูติแคระ โคโร-ป็อก-กุรุ (Koro-pok-guru) (ชื่อภูตผู้คุ้มครองของชนเผ่าไอนุ) – แร๊ง C  ราคาสร้าง : 150 CP.

ไม้เท้าขนาดเล็กที่ถือโดยคนแคระ

มันใช้ CPเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ แต่จากแนวคิดที่ว่าจ่ายให้สมกับราคา ก็ถือว่า สมควรอยู่

และก็ยังมี คทาแฟรี่  – แร๊งค์ Rank B ราคาสร้าง : 350 CP.

ถึงผมจะสามารถแปรธาตุมันได้เช่นกัน แต่ผมไม่เอาเพราะมันแพงยิ่งกว่าอาวุธของผมเองเสียอีก

ผมแปรธาตุสร้างไม้เท้า โคโร-ป็อก-กุรุแล้วโยนให้ คาน่อน.

“อุ่บ !? เอ้ะ …เอ๋ !? ให้ไอเทมแพงขนาดนี้กับฉัน ไม่เป็นไรเหรอคะ !?” (คาน่อน)

พอโยนคทาให้คาน่อน เธอก็แสดงท่าทางอึดอัดใจแปลกๆ

“รู้ไว้เถอะนะ ก็แค่เพราะ CP ข้าเต็มแล้วเฉยๆน่ะแหละ” (ชิออน)

“ขอบพระคุณมากๆค่า ! ฉันจะถนอมรักษามันเป็นอย่างดีเลย !” (คาน่อน)

“นะ-แน่อยู่แล้วล่ะ ” (ชิออน)

ผมแอบตกใจอยู่เหมือนกันกับ คาน่อน,ที่ดูจะสดใสร่าเริงกว่าที่ผมคิดไว้

“พอมาคิดๆดูแล้ว ขีดจำกัด CP สูงสุดก็เพิ่มแค่  100…” (ชิออน)

“ใช่ค่ะ คุณจะได้ CPเพิ่ม 100 CP ต่อจำนวน 【คอร์จริง】 ” (คาน่อน)

ดูเหมือนเธอจะชอบไม้เท้า โคโร-ป็อก-กุรุ มากๆก็เลยตอบด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวา

“แล้ว CP ก็จะเหลือครึ่ง … นั่นก็แปลว่า ลดลงไป  200 หากข้าย้าย 【คอร์จริง】 ออกไปนอกเขตแดนสินะ ?” (ชิออน)

ไม่ว่าจะคิดยังไง มองมุมไหน มันก็ไม่สอดคล้องกันเลย

“มันเป็นข้อจำกัดน่ะค่ะ ” (คาน่อน)

คาน่อนตอบสั้นๆด้วยน้ำเสียงดีใจ

◆

“แล้วคราวนี้ ข้าควรทำยังไงดีล่ะ ?” (ชิออน)

ผมบ่นกับตัวเอง เสียงผมมันดังออกมาจนคาน่อนถามกลับ

“เรื่องอะไรเหรอคะ ?” (คาน่อน)

“แผนการของข้านับจากนี้น่ะ ข้าคิดว่า มันมีอยู่สองทางเลือก” (ชิออน)

“อะไรบ้างคะ ?” (คาน่อน)

“ปกป้องโดเมนใหม่ที่เพิ่งได้มา ? ― หรือจะทิ้งมันไปซะ ?” (ชิออน)

จากประสบการณ์ในเกมจำลองสถานการณ์ที่หากตั้งเป้าที่จะรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียวแล้ว คุณต้องเริ่มด้วยการบุกโจมตีเพื่อสิ่งที่คุณต้องการเสียก่อน (ก็เช่น เพื่อเอาประชากร )

แต่ในเมื่อคุณมีกำลังทหารไม่เพียงพอที่จะปกป้องดินแดนทั้งสองที่พร้อมๆกัน คุณก็ต้องยอมสละดินแดนที่ไม่มีทหารประจำการ

『การละทิ้งแบบนั้น มีข้อดีที่ทำให้กองทัพรวมศูนย์ได้ และมีข้อเสียที่ทำให้ค่า CPและDPสูงสุดลดลงใช่ไหมคะ ?” (คาน่อน)

เจ้าแมลงที่บินอยู่ตรงหน้าผมพูดด้วยท่าทางสุดมั่นใจ ขณะที่ทำเสียงเล็กเสียงน้อย ทำเอาผมอยากตบซักเปรียะจริงๆ

“ก็ไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่ แต่เธอกำลังเลียนแบบฉันอยู่สินะ ?” (ชิออน)

“อิฮิฮิฮิ มันก็คล้ายอยู่นะ――วะฮาฮา !?” (คาน่อน)

ตอนนั้นเองที่ผมตบเจ้าแมลงโง่ที่กำลังหัวเราะอยู่

ปล่อยเจ้าแมลงตัวนั้นที่นอนกลิ้งด้วยความเจ็บปวดไว้ก่อน

นั่นเป็นข้อเสียเพียงอย่างเดียวจริงๆหรือ…?

“…ไม่ใช่, ผิดแล้ว ” (ชิออน)

“มันเจ็บนะคะ !! …แอ่ก, ว่าแต่อะไรเหรอที่ว่าผิดแล้ว ?” (คาน่อน)

“เรื่อง ข้อเสียน่ะ ” (ชิออน)

“เอ๋? ก็ในเมื่อ  【คอร์จริง】 ถ้าโดนทิ้งไปก็จะโดนทำลายค่า CP  และ DP ของคุณก็จะลดลงไม่ใช่เหรอ?” (คาน่อน)

“นั่นมันก็ถูกต้อง เพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว  ― จึงต้องแข็งแกร่งขึ้น ค่าCPและDPเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้” (ชิออน)

“…? มันก็อย่างเดียวกันไม่ใช่เหรอ?” (คาน่อน)

“ก็ใช่ แต่ทว่า การละทิ้งมันไปนั้นกลับมีข้อดีที่โดดเด่นอยู่อย่างหนึ่ง” (ชิออน)

“ข้อดีที่โดดเด่นอะไรอะ ?” (คาน่อน)

“นับจากนี้ไป ข้าคาดว่า สถานการณ์บนโลกใบนี้จะพลิกผัน …?” (ชิออน)

“ให้ตายเถอะค่ะ , ชิออนซัง คุยกันอยู่ดีๆก็กระโดดเปลี่ยนเรื่องขึ้นมากลางลำเสียอย่างนั้น  หรือเมื่อกี้คุณน่ะไปขุดค้นหาข้อมูลใหม่มาจากโลกส่วนตั ――” (คาน่อน)

― ถลกกระโปรงขึ้น

“เอ้ะ ? เอ๋ !? กรี๊ดดด !? ทำไมล่ะ !? ทำไมกันล่ะค้า !!” (คาน่อน)

คาน่อนม้วนชายกระโปรงขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเหมือนบีทรูท

“ผ่อนคลายความเครียดเฉยๆน่ะ ” (ชิออน)

“…คุณนี่มันแย่ที่สุดเลย ” (คาน่อน)

นี่แหละจุดที่เยี่ยมที่สุดของความสัมพันธ์เจ้านายกับข้ารับใช้ยังไงล่ะ

“หากข้ารอดต่อไปแบบนี้ได้ ― เธอคิดว่าสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับพวกจอมมารจะเป็นแบบไหน ?” (ชิออน)

“จอมมารเหรอคะ ? สำหรับฉันแล้วพวกจอมมารน่ะก็ ――” (คาน่อน)

“เธอกำลังจะทำลายโอกาสในการ เป็นผู้ช่วยของข้าไปแล้วนะรู้ตัวไหม ? ข้ากำลังคาดหวังกับความพยายามของเธออยู่นะ กูเกิ้ลจัง” (ชิออน)

“เอ๋? มะ -ไม่เอาน่า … ขออีกที … ขอโอกาสให้ฉันอีกสักครั้งเถอะค่ะ  ――” (คาน่อน)

ปล่อยกูเกิ้ลจังเอาไว้ก่อน ที่เอาแต่ครวญครางเสียงเล็กเสียงน้อย ผมพูดตรงเข้าสาระเลย

“ในช่วงหนึ่งเดือนแรกหลังกลายเป็นจอมมาร เป็นช่วงเฟสแห่งการเตรียมการ

พอจบเฟสนั้นแล้วก็เข้าสู่เฟสแห่งการป้องกัน

ข้าว่า พวกเราอยู่ในเฟสนี้แล้วล่ะ ” (ชิออน)

“อ๋า ? คุณไม่ฟังฉันเลย ――” (คาน่อน)

“แล้วจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ ถ้าเฟสนั้นสิ้นสุดลง ?

จอมมารทั้งหลายต่างสร้างผู้สืบสายเลือดของตัวเองขึ้นมาแล้วออกมาจากโดเมนตัวเอง

จากนั้นพวกนั้นจะทำการขยายโดเมนของตัวเองด้วยการกำจัดจอมมารตนอื่น

หรือพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ เป็นเฟสแห่งการคัดกรองจอมมาร ” (ชิออน)

ผมไม่สนใจการรบกวนของคาน่อน ผมยังคาดการณ์ต่อไป

“เฟสแห่งการคัดกรองจอมมารเหรอคะ ?” (คาน่อน)

“ใช่ จอมมารนั้นมีทั้งที่แข็งแกร่งและอ่อนแอ” (ชิออน)

“และตอนนั้นจอมมารจะทำการยึดครองสถานที่ต่างๆมากมายหลายแห่ง

พวกเรากำลังจะเข้าสู่ยุคสมัยที่จอมมารกลายเป็นเจ้าของดินแดน ที่สร้างความขัดแย้งอย่างรุนแรงกับทั้งพวกเดียวกันและกับพวกมนุษย์

จอมมารที่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้แม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากแบบนั้นจะเป็นผู้ชนะ

หรือถ้าจอมมารทุกคนพ่ายตายกันหมด มนุษยชาติก็เป็นฝ่ายชนะ ” (ชิออน)

ผมพูดข้อสรุปจุดจบเรื่องนี้ด้วยความพออกพอใจเป็นอย่างมาก

“เข้าใจแล้วค่ะ… ว่าแต่ ที่พูดนั่นมันหมายความว่ายังไงกันคะ ?” (คาน่อน)

“…เอ้ะ ?” (ชิออน)

“เอ้ะ ?” (คาน่อน)

คาน่อนร้องเอ้ะตามหลังจากผมร้องเอ้ะ

ว่าแต่ เธอไม่เข้าใจตรงจุดไหนกันเนี่ย ?

การอธิบายนี่มันน่ารำคาญชะมัด

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นสำหรับพวกเราการแบ่งปันข้อมูล นั่นก็เพื่อใช้ประโยชน์จากค่าความรู้ของคาน่อนเป็นสิ่งที่จำเป็น

“ตั้งใจฟังนะ สรุปสั้นๆ จะเกิดการต่อสู้กันระหว่างจอมมารกับจอมมารในอนาคตอันใกล้นี้แล้วส  , เข้าใจไหม ?” (ชิออน)

“ค่ะ  , การคัดเลือกจอมมาร ” (คาน่อน)

“ใช่เลย แล้วอะไรเป็นองค์ประกอบที่ขาดไม่ได้ล่ะในการเป็นจอมมารที่แข็งแกร่ง ?” (ชิออน)

“เลเวล , CP, DP, และผู้ช่วยที่มีค่าความรู้แร๊ง  B  ――” (คาน่อน)

(TTL : ขายตัวเองเก่งงงง 555)

“CP เป็นสิ่งที่จำเป็นทั้งในแง่การโจมตีและตั้งรับ  DP เป็นสิ่งที่จำเป็นในการตั้งรับ

มีวิธีอื่นในการเพิ่มสองค่านั้นโดยไม่พึ่งการอัพเลเวลไหม ?” (ชิออน)

ผมแทรกเรื่องไร้สาระของคาน่อนไป

“การควบรวมหลายๆโดเมนค่ะ ” (คาน่อน)

“ถูกต้องแล้ว แต่ถึงมีจะมีโดเมนอยู่เยอะ แต่มันก็ยังมีจำกัดอยู่ดี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งขอบเขตที่พวกเราสามารถขยายได้ จำนวนโดเมนที่ระดับต่ำของข้าก็จะลดน้อยลง ” (ชิออน)

“ถูกต้องเลยค่ะ ” (คาน่อน)

“ตรงนั้นแหละปัญหา  เธอได้คิดไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากข้าทิ้งโดเมนนั่นตอนนี้ ?” (ชิออน)

“มันก็จะถูกปลดปล่อยค่ะ ” (คาน่อน)

“ถูกต้องแล้ว มันคือการปลดปล่อย ไม่ใช่แย่งชิงมา แต่เป็นการปลดปล่อยโดเมน” (ชิออน)

“อืม ดังนั้นแล้วโดเมนก็จะโดนพวกมนุษย์ปลดปล่อยไม่ได้โดนจอมมารคนอื่นยึดไป …” (คาน่อน)

“เกือบใช่แต่ยังไม่ใช่ ถามหน่อยเธอจะสามารถยึดโดเมนที่โดนปลดปล่อยแล้วได้ไหมล่ะ …?” (ชิออน)

“―อ๊า !? เข้าใจแล้วๆ ! เพื่อที่จะช่วงชิงโดเมนปลดปล่อยมาได้ คุณต้องเลเวล 10 ก่อน

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ส่วนแบ่งโดเมนทั้งหมด ก็จะยิ่งลดน้อยลงไปเรื่อยๆอยู่แล้ว ก็ยิ่งน้อยลงไปอีก !” (คาน่อน)

“ถูกต้อง ข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของการละทิ้งโดเมนไปก็คือ มันจะถูกปลดปล่อยโดยมนุษย์” (ชิออน)

หรือต่อให้จอมมารแย่งมันไปก็ไม่มีปัญหา …I

ต่อให้ไม่เลยเถิดขนาดนั้นอย่างน้อยๆก็คงจะมีผลกับโดเมนที่อยู่ข้างๆกันนั่นแหละ

ผมที่ได้ลองค้นข้อมูลในเน็ตดูก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่ารอบข้างผมเนี่ย มีจอมมารระดับสูงกว่าอยู่หรือเปล่า

หากในกรณีที่แย่ที่สุด ผมก็แค่ชิงโดเมนนั่นคืนกลับมา

และหากโดนปลดปล่อยผมก็ไม่อาจทวงคืนได้จนกว่าผมจะเลเวล  10

นั่นเป็นข้อเสียที่ใหญ่มาก

“จากสถานการณ์ปัจจุบันของเรา ทุกการกระทำเป็นไปเพื่อการป้องกัน

ข้าว่าเราควรจะเริ่มสร้างโดเมนโดยเริ่มจากจุดนั้นก่อน ” (ชิออน)

“รับทราบค่ะ !” (คาน่อน)