ไซด์สตอรี่  (คาน่อน ) 3

ไซด์สตอรี่  (คาน่อน ) 3

วันที่ 47 หลังจากฉันกลายเป็นจอมมาร

หลังจากฉันขึ้นเลเวล 2 ฉันก็จ่าย BPทั้งหมดลงไปที่ ความรู้เพื่อเพิ่มระดับจาก C เป็น B

เมื่อแรกเริ่มที่ฉันเป็นจอมมาร ฉันหวาดกลัวโดเมนของตัวเองที่เปิดมาจาก แพคของจอมมารผู้เริ่มต้น(ชนิดผสม)

ที่ได้ออกมาเป็นพื้นที่ป่าและซากปรักหักพัง แต่มาทุวันนี้ฉันกลับรู้สึกสบายใจ ผ่อนคลายกับองค์รักษ์ของตัวเอง ทั้งยังสามารถใช้ชีวิตในแต่ละวันกับเพื่อนๆหน้าตาแปลกๆอย่างมีสุข

แต่อย่างไรก็ดี หลังจาก 17 วันนั้นที่มนุษย์เริ่มมาบุก ประกอบกับข้อมูลที่ฉันได้จากการเข้าถึงส่วนสำคัญของ  『โปรเจคกอบกู้โลก 』

เพื่อนก็อบลินที่ฉันพูดคุยพูดเล่นอย่างเอ็นดูก็ถูกมนุษย์ฆ่า

เจ้าหมาป่าที่กระดิกหางถี่ๆตอนนี้ฉันแปรธาตุเนื้อแห้งส่งให้มันก็โดนมนุษย์ฆ่า

โลกนี้มันโหดร้าย

มนุษย์ที่แข็งแกร่งขึ้นในทุกวัน ไม่เพียงแค่นั้นยังมีคนหนึ่งที่ถือดาบเหล็กดำอีกด้วย

ฉันจึงเริ่มแตกตื่น ลูกน้องที่แข็งแกร่งที่สุดตอนนี้ของฉันคือ โคโบ้ล ไอเทมที่แข็งแกร่งที่สุดที่ฉันสร้างได้คือ ซีรี่ย์เงิน

และถึงฉันจะสวมอุปกรณ์ครบชุดซีรี่ย์เงินที่ดีที่สุด ให้กับลูกน้องที่เก่งที่สุดอย่างโคโบ้ลแล้ว ก็ยังโดนถล่มอย่างรุนแรงด้วยจำนวนมนุษย์ที่มีมาก

ดูเหมือนฉันจัดการพวกเขาไปได้ก็เพราะจำนวนของโคโบ้ลนั่นแหละ แต่ดูเหมือนมันขึ้นกับเวลาแล้ว

โลกนี้นี่มันบ้าบอจริงๆ

◆

ฉันที่ปกติเคยพูดคุยเล่นอย่างมีความสุขกับเพื่อนๆ สร้างเพื่อนใหม่ออกมา และสร้างไอเทมใหม่ด้านในสุดของบ้าโทรมๆในป่าลึก

ฉันเองก็ได้รวบรวมข่าวสารจากการใช้อินเตอร์เน็ตฟรี

ฉันสงสัยอยู่เหมือนกันพวกมนุษย์จะรู้ไหมนะว่า จอมมารน่ะสามารถใช้อินเตอร์เน็ตได้ ?

ฉันมีความสามารถในการหาข่าวอยู่ในระดับสูงเลยล่ะ

ระหว่างที่กำลังเปิดบล้อคโปรดของตัวเอง ฉันก็เห็นโพสแปลกๆ

ในท่ามกลางบล็อคที่ฉันชื่นชอบเองก็มีหลายต่อหลายเว็บไซ้ตท์ที่สรุปข้อมูลมาจากบอร์ดไม่ระบุตัวตน โดยเรียงเป็นสารานุกรมไว้

แต่ข้อความที่เขียนบนกระดานสนทนาพวกนั้น จอมมารเป็นคนเขียนเองไม่ใช่เหรอ ?

แม้แต่หัวกระทู้ที่เรียกตัวเองตรงๆว่า

『กระทู้รวมตัวจอมมาร 』

ฉันเองก็เป็นจอมมารตนหนึ่งเหมือนกันก็เลยรู้ความจริงเรื่องนั้น …แต่ในทุกๆคำโกหกสัก 10 คำ จะมีความจริงอยู่ 2 - 3 คำซ่อนอยู่ นั่นเป็นสิ่งที่แม้แต่จอมมารอื่นเองก็ไม่รู้

อย่างคราวนี้ ที่ในเน็ตฮือฮากันก็เรื่อง ทฤษฏี โดเมนที่มอนสเตอร์จะกลับมาเกิดใหม่ในอีก 6 ชั่วโมง เป็นหัวข้อที่พูดถึงกับบ่อยๆ

ทีแรกฉันคิดว่า มันเป็นข้อมูลที่พวกนักปั่นข่าวมันปล่อยออกมาเพื่อแกล้งหลอกคนอื่น แต่…มันจะเป็นไปได้ไหมว่า มันเป็นฝีมือของจอมมารตนไหนสักตน ?

ทฤษฏีมอนกลับมาเกิดใหม่ทุก 6 ชั่วโมง   ―  หากคุณกำจัดมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างพวกสไลม์ และหนู มันจะไม่เกิดในโดเมนอีก

และพอผ่านไป   6 ชั่วโมง มันก็จะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง

กฏแบบนั้นมันไม่มีสักหน่อย ถ้าหากคุณ CP หมด คุณก็ไม่สามารถสร้างลูกน้องได้ แต่ที่เลเวล 1 ก็จะฟื้นขึ้นมาชั่วโมงละ 10 CPหรือง่ายๆก็คือ ทุก 6 นาทีจะได้ 1 CP

ไม่มีทางที่ข้อมูลแบบนั้นจะได้รับการรับรองจากหน่วยวิจัยของมหาวิทยาลัย แต่ดันกลายเป็นว่า พวกนั้นยืนยันแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริงน่ะสิ

ทำไมกันล่ะ ?

เอาเท่าที่เป็นไปได้ หรือเรื่อง หน่วยวิจัยของมหาวิทยาลัยได้รับรองแล้ว นั้นจะเป็นหลอกลวงกันล่ะ …?

แล้วเรื่องที่ต้องรอ 6 ชั่วโมง มอนสเตอร์ถึงจะกลับมาเกิดใหม่แบบนั้น … มันก็เป็นเรื่องหลอกลวงไม่ใช่เหรอ ?

หากเป็นกรณีนั้นแสดงว่า … เรื่องหลอกลวงที่ว่ามันเกิดขึ้นจมาจากจอมมารคนใดสักคนในโดเมนแห่งนั้นเองนั่นแหละที่ทำการยืนยันในเว็บ

เอาเข้าจริง นอกจากโดเมนที่ได้ทำการยืนยันกันไปแล้วโดเมนอื่นก็ใช้ทฤษฏีหกชั่วโมงเกิดใหม่ไม่ได้

แล้วทำไมต้องทำอะไรที่น่ารำคาญแบบนั้นล่ะ ?

เจ้านั่นต้องการเวลา 6 ชั่วโมงเพื่อพักผ่อนเหรอ ?

แต่จอมมารถึงไม่หลับไม่นอนก็ไม่เป็นอะไรนี่นา?

หากไม่อยากถูกโจมตี ฉันคิดว่า มันไม่ฉลาดกว่าเหรอที่จะทิ้งช่วงให้นานกว่านั้น นานสักหนึ่งวัน ไม่ใช่แค่ 6 ชั่วโมงน่ะ …

และโดเมนแห่งนั้นก็กลายเป็นโดเมนยอดนิยมในเมืองนี้

หลังจากมีการทดสอบแล้วเรื่อง การที่มอนสเตอร์กลับมาเกิดใหม่ในรอบ 6 ชั่วโมง

แถมบางครั้งยังมีการมอบของขวัญเป็นอาวุธทรงพลัง แล้วที่นั่นก็กลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนทั้งหลายต่างเห็นตรงกันว่าให้เก็บไว้ในฐานะ 『ฟาร์ม 』 อีกด้วย

การเก็บข้อมูลเกี่ยวกับโดเมนเพื่อนบ้านที่เป็นที่นิยมกลายมาเป็นสิ่งต้องต้องทำประจำวันสำหรับฉันไปแล้ว

◇

วันที่ 78 หลังจากฉันกลายเป็นจอมมาร

พวกมนุษย์เริ่มบุกเข้ามาถี่ขึ้น

เมื่อห้าวันก่อน โดเมนแห่งที่สองที่ตั้งอยู่ในเมืองโดนปลดปล่อยจากพวกมนุษย์

จำนวนเพื่อนๆของฉันที่ทำหน้าที่ปกป้องโดเมนลดลงไปเยยอะ

ตอนนั้นเองที่ฉันกำลังจะจนมุมแล้ว

ในทุกวันฉันได้สร้างโคโบ้ลทันทีที่ ฟื้นฟูได้  10 CP และส่งพวกนั้นไปสู้

รวมถึงสไลม์ที่ค่อนข้างถ่อมตัวด้วยการกระดึ้บไปมา

เจ้าหนูที่เหงาง่ายเหลือเกิน ค้างคาวที่มักจะร้องขอเบอรี่อยู่เสมอ หมาป่าที่ค่อยข้างตะกละ และก็อบลินที่เรียกฉันว่า “หัวหน้า~”…ทั้งหมดนั้นกลายเป็นค่าประสบการณ์ให้กับมนุษย์ที่บุกรุกเข้ามา

นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมฉันยังดื้อด้านที่จะสร้างโคโบ้ลต่อไป เพราะพวกนั้นเป็นพวกเดียวที่สามารถสู้รบปรบมือกับมนุษย์ได้

และ ณ ตอนนี้ CPของฉันก็เป็น 0

จำนวนโคโบ้ลที่คอยปกป้องโดเมนของฉันคือ  107ตัว  โดยมีกลุ่มหนึ่งที่มีอุปกรณ์สวมใส่ครบประมาณ 10 ตัว

จำนวนโคโบ้ลที่สามารถสร้างได้สูงสุดต่อวันคือ 48 ตัว แต่จำนวนโคโบ้ลที่ล้มตายด้วยมือมนุษย์ คือ วันละ 100 ตัว

หากเป็นแบบนี้ต่อไป โคโบ้ลก็จะโดนกวาดล้างจนหมดในวันพรุ่งนี้ และมนุษย์ก็จะมาถึงสถานที่อยู่ของฉัน

ฉันส่งเสียงเชียร์เพื่อนๆของฉันที่กำลังสู้กับมนุษย์อยู่ ผ่านภาพที่สะท้อนในจอสมาร์ทโฟน ….ทั้งความหวังและความสิ้นหวังฉันมีอย่างละครึ่งๆ

ได้โปรดเถอะ … ได้โปรด …!

รูปร่างของเพื่อนๆ ที่โดนมนุษย์ฆ่า … และรูปร่างของผู้หญิงที่ล้มลงเนื่องจากคอของเธอโดนเพื่อนของฉันกัด …

――!?

เย้ รอดแล้ว!

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกซาบซึ้งมาจริงๆหลังจากที่เอาแต่สาปแช่งกับพระเจ้าที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงไหม

ฉันขึ้นเลเวล 3

จากข้อมูลที่ฉันได้ จากความรู้แร๊ง B การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของจอมมารจะอยู่ที่ เลเวล 3   ― นั่นคือ การ『วิวัฒนาการ 』 และ  『แฟมิเลีย 』 (ครอบครัว)

ฉันรีบกดไปที่สมาร์ทโฟนแล้วเลือกเส้นทางวิวัฒนาการ คือ   『จอมมาร (แฟรี่)』

หลังจากยืนยันแล้ว ปรากฏหกเหลี่ยมใต้เท้าแล้วก็มีแสงหุ้มรอบตัว

กรี๊ดดดด!?

ราวกับเซลล์ทั้งร่างโดนแผดเผาจนไม่เหลือซาก ทั้งร่างนั้นทั้งเจ็บทั้งร้อนไปหมด

…ได้…โปรด. …รีบ …ที…เถอะ…

หากนับตามเวลาแล้ว ก็ใช้เวลาไปราวๆ 60 วินาที  ?

หลังจากประสาทสัมผัสรับรู้ร่างกายคืนกลับมาแล้ว ที่เหมือนกับเป็นตลอดการ มาตอนนี้มันจบลงเสียที

วงหกเหลี่ยมใต้เท้าฉันก็หายไป ที่เคยเจ็บๆร้อนๆก็หายไปเหมือนเป็นเรื่องโกหก

ฉันเรียกก็อบลินตัวหนึง่มา เป็นก็อบลินเพียงตัวเดียวที่ฉันไม่อนุญาตให้เข้าไปต่อสู้ป้องกันโดเมน เป็นก็อบลินตัวแรกที่ฉันสร้างขึ้นมา

“หัวหน้า ~ การเตรียมการของผมเสร็จสมบูรณ์แล้ว  ~สุ”

“ก็อบฟุโตะ*  … ได้โปรดเถอะนะ” (คาน่อน )

ฉันวางมือไว้บนหน้าผากของก็อบฟุโตะและหลั่งรินความรู้สึก ความรักมากมายเข้าไป

―เชื่อใจ !

ก็อบฟุโตะห้อมล้อมด้วยแสงอ่อนๆ

“สำเร็จแล้วเหรอ …?” (คาน่อน )

“ใช่แล้วฮะ ~ สุ ! ผมกลายเป็นแฟมิเลียของหัวหน้าแล้ว ~สุ” (ก็อปฟุโตะ )

“ฉันดีใจนะ ” (คาน่อน )

การสร้างแฟมิเลียสำเร็จได้ทำเอาฉันโล่งใจ

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นแล้ว ฉันไว้ใจเธอนะ,ก็อบฟุโตะ” (คาน่อน )

ฉันส่งจดหมาย และลูกแก้วสว่างสีขาวให้กับก็อบฟุโตะ

“ให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ ~สุ” (ก็อบฟุโตะ )

ฉันมอบชะตาชีวิตของตัวเองไว้กับก็อบลินตัวนั้น ผู้เป็นเพื่อนรักที่สุดของฉัน

*ก็อบฟุโตะ แปลว่า ก็อบลินอ้วน