ไซด์สตอรี่ (คาน่อน) 1

ไซด์สตอรี่ (คาน่อน) 1

“หัวหน้า ~ สู้ๆนะ ~ สุ”

“พวกเราจะเดิมพันชีวิตเพื่อปกป้องนายท่านเอง !”

มอนสเตอร์รูปร่างประหลาดอย่างก็อบลินและโคโบ้ลให้กำลังใจฉันขณะที่ฉันจิตตก

แม้แต่สไลม์ที่ดูแล้วไม่ต่างจากบ่อน้ำเหลวใสๆก็ยังพยายามให้กำลังใจฉันด้วยการสั่นตัว

“โฮ่ง! โฮ่ง !”

หมาป่าตัวหนึ่งเลียแก้มฉัน ลองมองด้วยแววตานุ่มนวล

ณ ตอนนี้ฉันอยู่ในบ้านเก่าลึกเข้าไปในป่า

รอบข้างฉันเป็นกลุ่มมอนสเตอร์ที่พวกมนุษย์มองว่าเป็นศัตรู

วันนั้น วันที่ฉันได้รับเมล์เข้ามาในสมาร์ทโฟน

―มันคือวันที่ฉันกลายเป็นจอมมาร

◆

วันที่ 63 หลังจากที่ฉันกลายเป็นจอมมาร

ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว

เจ้าพวกมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้กล้านั้นได้ฆ่าล้างกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของฉันไปแล้ว ― โคโบ้ลที่ติดอาวุธ

แล้วเมื่อวานนี้ก็มีอีกโดเมนหนึ่งที่โดนปลดปล่อย

เนื่องจากโดเมนแห่งนั้นตั้งอยู่ในใจกลางเมือง เลยตกเป็นเป้าก่อนแรกๆ

การที่โดนเมนถูกปลดปล่อย  ― นั่นหมายถึงความตายของจอมมาร

หากเป็นอย่างนี้ต่อไป โดเมนของฉันต้องโดนปลดปล่อยในอีกเร็วๆนี้แน่

― ซึ่งนั่นหมายถึงความตายของฉัน

ไม่ , ไม่ , ไม่ … ฉันไม่อยากตาย ,ฉันไม่อยากตาย ,ฉันไม่อยากตาย ,…

ฉันถูกบดขยี้ด้วยความกังวล

โลกใบนี้เต็มไปด้วยความไร้เหตุผล

ก่อนฉันจะมาเป็นจอมมาร เมื่อตอนสมัยที่ฉันยังเป็นมนุษย์อยู่โลกก็เต็มท่วมไปด้วยความไร้เหตุผล

หลังจากฉันกลายเป็นจอมมารแล้ว ความไร้เหตุผลไร้สาระที่ว่านั้นก็ยังคงอยู่เหมือนเคยเลยจริงๆ

นี่มันบ้าเกินไปแล้ว … ไร้เหตุผลสิ้นดี … ทำไมมนุษย์ที่มาบุกโดเมนยิ่งเพิ่มขึ้นทุกวันทุกวันกันล่ะ?

พอเจ้าพวกนั้นรู้ว่า ตัวเองยังแกร่งไม่พอ ก็เริ่มทำการกำจัดมอนสเตอร์ และรับค่าประสบการณ์พร้อมทั้งเลเวลเพิ่มไวขึ้นอีก

แต่จอมมารกลับไม่ได้รับอนุญาตให้มีเสรีภาพ

【โกลาหล】 น่ะรักชอบอิสรภาพและความอลหม่านวุ่นวายไม่ใช่รึ ?

อย่ามาล้อกันเล่นนะ ! มันไม่เห็นจะมีเลย อิสระภาพเสรีภาพที่ว่าน่ะ !

หนทางเดียวคือจอมมารจะต้องเติบโตขึ้นด้วยการฆ่ามนุษย์ที่มาบุก นี่มันบ้าบอจริงๆ

ความแข็งแกร่งของฉันก็ไม่ต่างกัน แต่ความแข็งแกร่งของผู้บุกรุกเนี่ยมันเติบโตขึ้นทุกวัน

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเร็วๆวันนี้โดเมนฉันโดนปลดปล่อยแน่

แล้วฉันมีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตายไหมเนี่ย ? ไม่เอานะ ! ฉันอยากมีชีวิตต่อไป !

ฉันระดมความรู้ทั้งหมดที่ได้มาจนถึงบัดนี้ ,คลำหาฟางเส้นสุดท้ายเพื่อความอยู่รอด และฉันก็ได้เจอกับเส้นทางที่จะทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้ว

◇

ปี 20XX

ในวันนั้น ที่โลกเผชิญกับความล่มสลาย

ตัวฉัน ― โซโนซากิ คาน่อน กำลังเดินบนถนนที่เป็นเส้นทางไปโรงเรียนขณะเหลือบมองวิวข้างทางที่เป็นเหมือนเช่นทุกๆวัน

หลังจากจบการสอบปลายภาค เพื่อนร่วมชั้นของฉันที่เดินผ่านไปก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานกับเพื่อนตัวเอง พร้อมทั้งยิ้มร่า

แน่ล่ะ พวกเพื่อนร่วมชั้นก็กำลังคุยกันเรื่องแผนการในวันหยุดพักร้อน

บางคนก็คุยเรื่อง ผลสอบปลายทางที่ผ่านมา และเตรียมตัวอ่านหนังสือเตรียมสอบในปีถัดไป

นักเรียนทั้งชายและหญิง ต่างเพลิดเพลินกับชีวิตวัยเรียน ในช่วงฤดูใบไม้ผลิอันเบ่งบานของชีวิต

ฉันเดินไปโรงเรียนตามลำพัง

ตั้งแต่เด็กๆแล้วที่ฉันนั้นหวากกลัวคนแปลกหน้าอย่างมากฉันมีร่างกายที่ไม่แข็งแรงเท่าไหร่นัก  และหากเป็นเรื่องติดต่อพูดคุยกับคนอื่นก็ยิ่งแล้วใหญ่

ฉันคิดว่า สมัยอนุบาลฉันน่าจะเคยมีเพื่อนอยู่เหมือนกันนะ

แต่ก็เริ่มน้อยลงตอนอยู่ประถมต้น

และเมื่อเข้าประถมปลาย ฉันก็ไม่มีเพื่อนเลยสักคน

พอฉันไม่สามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกลุ่มสังคมของเด็กคนอื่นๆได้ ฉันก็ค่อยๆแยกตัวมาอยู่คนเดียวเรื่อยๆ

เด็กๆน่ะจริงๆโหดร้ายนะ หลังจากพวกนั้นสามารถอะไรร้ายๆกับคนอื่นได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเลย

ฉันเชื่อว่าตัวเองโดนเพื่อนร่วมชั้นเกลียดเพราะโง่

ฉันเองก็เลยตั้งใจเรียน เรียนอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่ โดยบังคับตัวเอง ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสอบเข้าโรงเรียนมัธยมให้ได้

หากฉันยังตั้งใจเรียนต่อไป ฉันก็จะสามารถเลือกโรงเรียนมัธยมที่อยู่ระดับสูงๆได้

พอทำแบบนั้นได้แล้ว ก็จะสามารถเป็นเพื่อนกับนักเรียนเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ฉลาดนัก นั่นเป็นสิ่งที่ฉันเชื่อจริงๆ

จนกระทั่งฉันสามารถเข้าโรงเรียนมัธยมชั้นนำของเมืองได้

แต่สิ่งที่รอฉันอยู่กลับไม่ใช่ชีวิตมัธยมสดใสในฝัน หากแต่เป็นความเดียวดาย ไม่ต่างจากช่วงที่ฉันอยู่ประถม

ผู้คนช่างโหดร้ายเหลือเกิน

พอรวมกลุ่มกันแล้วก็จะเกิดกลุ่มคนใน และคนนอก

ตัวฉันที่ไม่ค่อยถนัดติดต่อสัมพันธ์กับคนอื่นตั้งแต่แรกก็กลายเป็นส่วนเกิน ตัวตนที่แปลกแยกจากผู้อื่น

พอต้องอยู่คนเดียวฉันก็หันไปหาหนังสือ

หนังสือเนี่ยสุดยอดมากเลยล่ะ ทำให้ฉันได้มีชีวิตใหม่

จนกระทั่งฉันคุ้นชินกับความเดียวดายแล้ว

ในวันนั้นเองที่ฉันได้เข้าถึงแก่นแท้ปรัชญาของชีวิตมัธยม มนุษย์ทุกคนในจักรวาลนี้ก็ได้รับเมลฉบับหนึ่ง ก็คือ『โปรเจคกอบกู้โลก 』

เมลบ้าๆบอๆที่พลิกชีวิตของฉันไปโดยสิ้นเชิง

ผลจากการทดสอบความถนัดจากผู้ประเมิน ฉันก็ถูกจัดให้เป็น พวก【โกลาหล】 และกลายเป็นจอมมาร