ตอนที่  25

ตอนที่  25

ผมลองตรวจสอบ 『ดูดกลืน 』 วิธีในการใช้งาน  『ดูดกลืน 』 นั้นง่ายมาก

คุณก็แค่ดูดพลังชีวิต ซึ่งก็คือ เลือดของเป้าหมายนั่นแหละ

ผลที่ได้ของการ  『ดูดกลืน 』 ก็คือ จะเอาอบิลิตี้ที่ดูดพร้อมกับพลังชีวิตของเป้าหมาย  เอาเรื่องเลยใช่ไหมล่ะ ?

ถ้าเป็นตัวเอกตามนิยายนี่ก็ถือว่า เป็นสกิล “สุดโกง”

แบบ สกิลช่วงชิง เลยล่ะ

ผมเอามันมาทดสอบกับลูกน้องได้ใช่มะ ?

ผมหันไปมองเหล่าลูกน้องที่ไม่กล้าสบตาผม

ก็มี สไลม์,หนู,ค้างคาว,หมาป่าดำ,ก็อบลิน,ก็อบลินธนู,ก็อบลินนักสู้,โคโบ้ล,โคโบ้ลนักสู้,โคโบ้ลอัศวิน,ออร์ค ,ดาร์คเอลฟ์,ค้าวคาวใหญ่,กูล และไลแคนโทรป

ลูกน้องทั้ง 16 ชนิด

ผมจะสามารถได้รับอบิลิตี้ที่ต่างกันทั้ง 16 แบบเลยได้ไหมนะ ?

เอ ผมควรจะเริ่มลองกับใครดี …?

ในอกผมเริ่มพลุ่งพล่าน ผมเลยแอบเหลือบมองลูกน้องช้าๆหรือผมควรที่จะทดลองกับตัวที่อ่อนแอที่สุดก่อนล่ะ ?

ถ้าตามหลักแล้วดีที่สุดก็ควรจะเลือกอบิลิตี้ที่พอได้แล้วก็แข็งแกร่งขึ้นเห็นได้ชัดเลยถูกไหม ?

ผมก็เลยค่อยๆเดินไปหาเจ้าพุดดิ้งสีเขียวตรงหน้า สไลม์นั่นเอง

――!?

เจ้านี่มันมีเลือดด้วยเหรอ ?

ไม่สิเดี๋ยวก่อนมันบอกว่า ไม่เป็นไรตราบใดที่ผมดูดพลังร่างกายมันมาได้ …หรือพูดอีกอย่างก็คือ ผมกำลังซู๊ดเจ้าบ่อของเหลวนี่เข้าไปสินะ ?

สไลม์น่ะไว้ทีหลังดีกว่า ผมไปยืนอยู่ตรงหน้าหนูแทน

…….

หนูตัวใหญ่ที่มีขนสีเทาตุ่นมองจ้องผมด้วยแววตากลมโตแป๋วแสนน่ารัก

นี่ผมจะต้องกัดเจ้านี่จริงๆเหรอ ?

หลังจากนั้นก็ผ่านไปยัง ค้าวคาว หมาป่า ก็อบลิน โคโบ้ล …ผมกวาดสายตาผ่านไปยังลูกน้องทั้งหลายของตัวเอง

กัดและดูดเลือดเจ้าพวกนี้นี่มัน สร้างแรงกระเทือนใจกระทบอารมณ์ ผมเกินไป

หลังจากที่กลายมาเป็นจอมมารแล้ว ผมสูญเสียความทรงจำเดิมทั้งหมดไป ผลข้างเคียงคือ ผมเสียแม้แต่อารมณ์ที่เรียกว่า ความรู้สึกผิดไปด้วย

แต่อย่างไรก็ดีใช่ว่า อารมณ์เดิมผมจะเปลี่ยนไปมากมายนักเมื่อเทียบกับสมัยเป็นมนุษย์

ผมเข้าใจถึงการทำงานของ 『ดูดกลืน 』 แทบจะในทันทีด้วยสัญชาตญาณว่ามันเป็นการดูดกินพลังชีวิตของอีกฝ่าย

ผ่านการดูดเลือด

พอมาคิดๆดูถึงความรู้สึกผิดที่หายไปตอนที่กลายเป็นจอมมาร ผมก็สงสัยเหมือนกันว่า ตัวผมจะมีความอยากเลือดไหมพอกลายเป็นแวมไพร์ไปแล้วเนี่ย

เอาน่า!

ผมกระตุ้นให้กำลังใจตัวเอง ผมจมหน้าตัวเองจากนั้นฝังคมเขี้ยวลงไปที่คออันเย้ายวนของดาร์คเอลฟ์

―ดูดกลืน!

ความหอมหวาน ละมุนไหลผ่านปากผม พลังชีวิต(เลือด)ของดาร์คเอลฟ์หลั่งรินเข้าสู่ลำคอ ไปจนถึงท้องผ่านร่างกาย

“นะ-นายท่านคะ …ถะ-ถ้ามากไปกว่านี้…”

ตอนนั้นเองที่จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหู

―!?

ผมเบนสายตาไปยังดาร์คเอลฟ์ที่ผมกอดอยู่ในอ้อมแขน เจ้าของเสียงนั้นคือ ดาร์คเอลฟ์ที่มีผิวคล้ำกำลังหน้าแดงว

“เสียงเมื่อกี้ … เป็นของเธอเหรอ ?” (ชิออน )

“ค่ะ นายท่าน เสียงของฉันเองค่ะ ต้องขออภัยอย่างสูงนะคะ”

พอผมพูดออกไป ดาร์คเอลฟ์ก็ตอบกลับมาทั้งที่ยังเบือนหน้าด้วยความอาย

“คำ-คำพูดของฉันส่งถึงเธอด้วยเหรอ …?” (ชิออน )

“ใช่ค่ะ นายท่าน ส่งถึงค่ะ คำพูดอันสูงส่งของนายท่านมาถึงฉัน”

พอได้ยินเสียงตอบจากดาร์คเอลฟ์ทำเอาผมงุนงงสับสนไปเลย

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น …?” (ชิออน )

“ฉะ-ฉันก็ไม่รู้ค่ะ แต่หลังจากที่นายท่านดูดเลือดฉันแล้ว ฉันก็สามารถเข้าใจคำพูดอันสูงส่งของนายท่านได้”

ลมหายใจของดาร์คเอลฟ์ที่ตอบกระซิบอยู่ข้างผมทำเอาจั้กจี้

“…หวะเหวอ !? ทะ-โทษที !?” (ชิออน)

พอรู้ว่าตัวเองยังคงโอบกอดดาร์คเอลฟ์อยู่ ผมก็รีบถอนมือออกเพื่อปล่อยเธอไป

“ร่างกายของฉันมันสกปรก … ต้องขอโทษกับความหยาบคายนั้นด้วยค่ะ ”

ดาร์คเอลฟ์ที่โดนผมผลักออกไป แสดงสีหน้าสุดเศร้าในทันทีก่อนจะโค้งให้ตามมารยาท

“มะ -ไม่ หรอก  , อย่าบอกว่า ร่างกายตัวเองสกปรกหรืออะไรแบบนั้นเลย … มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอก …” (ชิออน )

ผมพูดขอโทษด้วยน้ำเสียงอึมครุม แล้วก็หันไปจัดการกับสมาร์ทโฟนเพื่อเลี่ยงสถานการณ์น่าอึดอัดนี่

ชื่อ : ชิออน

คุณสมบัติ :  โกลาหล

เผ่า : จอมมาร

เลเวล : 3

CP: 267

ร่างกาย : C(D)

มานา : C(D)

ความรู้  : E

การสร้าง  : C

การแปรธาตุ  : B

BP : 2

อบิลิตี้พิเศษ(Special Abilities) :

– จอมมาร

– สร้างโดเมน

– สร้างลูกน้อง

– สร้างไอเทม

– ม่านแห่งความมืด

– ธนูมืด

– เหนี่ยวนำความมืด

– แวมไพร์

– ดูดกลืน

– ภาษา (เอลฟ์)

– เวทย์ไฟ  (เบื้องต้น )

– ธนูเหยี่ยว(Eagle Arrow)

– จอกเลือด

– พันธสัญญา

――!

มีอบิลิตี้พิเศษเพิ่มเข้ามาใหม่

ภาษา(เอลฟ์) : คุณเข้าใจภาษาของพวกเอลฟ์

เวทย์ไฟ  (เบื้องต้น : คุณสามารถควบคุมเวทย์ธาตุไฟได้(ระดับเบื้องต้น)

ธนูเหยี่ยว : ยิงธนูที่มีความแม่นยำสูงจากที่ไกลๆ

เข้าใจแล้ว ตอนนี้ก็รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมผมถึงสามารถพูดกับดาร์คเอลฟ์ได้ … คราวนี้ผมเรียกดาร์คเอลฟ์ชายมาหา

“คำพูดของข้าส่งถึงเจ้าแล้วใช่ไหม ?” (ชิออน )

“ครับ ส่งถึงแล้วครับ,นายของข้า”

ดาร์คเอลฟ์ชายตอบรับคำพูดของผม

ทำเอาผมนั้นมีความสุขอย่างไม่คาดฝันกับผลพวงของการใช้ 『ดูดกลืน』

ผมก็สงสัยว่า แล้วผมจะเรียนภาษาอื่นนอกจากดาร์คเอลฟ์ผ่านการใช้  『ดูดกลืน』 ได้ไหมนะ

ในอกผมเต็มไปด้วยความคาดหวัง  ― เป้าหมายต่อไปก็คือ ไลแคนโทรป  （♂）

ได้เวลากินแล้วครับ !

ผมฝังเขี้ยวลงไปที่คอของไลแคนโทรป

…จืดแฮะ ? ถ้าเทียบกับดาร์คเอลฟ์แล้ว ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่นัก รสชาติจางๆกระจายในปาก

“อ่า …อ่า…ทะ-ท่านผู้สร้างขอรับ …หากท่านทำเช่นนี้ต่อไป …”

เนื่องจากเป็นเสียงกระซิบจากผู้ชาย ผมก็เลยเผลอดันตัวออกห่างไปโดยอัตโนมัติ

“…อิ้ก!?”

ผมว่าผมจะสร้างไลแคนโทรปต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะมีไลโทรปหญิงโผล่มา …  ขณะที่รู้สึกสำนึกเสียใจบางอย่างเข้า ผมก็เปิดสมาร์ทโฟนเช็คสเตตัส

ชื่อ : ชิออน

คุณสมบัติ :  โกลาหล

เผ่า : จอมมาร

เลเวล : 3

CP: 273

ร่างกาย : C(D)

มานา : C(D)

ความรู้  : E

การสร้าง  : C

การแปรธาตุ  : B

BP : 2

อบิลิตี้พิเศษ(Special Abilities) :

– จอมมาร

– สร้างโดเมน

– สร้างลูกน้อง

– สร้างไอเทม

– ม่านแห่งความมืด

– ธนูมืด

– เหนี่ยวนำความมืด

– แวมไพร์

– ดูดกลืน

– ภาษา (ไลแคนโทรป )

– จอกเลือด

– พันธสัญญา

…เอ๋ ?

เป็นอบิลิตี้พิเศษที่ทำให้ผมดูดกลืนภาษาได้เพียงภาษาเดียวเองเหรอ ? ไม่ใช่ทุกภาษางั้นเหรอ !? อบิลิตี้เข้าใจภาษาเอลฟฺของผมที่เคยมีหายไปแล้ว !?

“เฮ้ยนี่ ! เข้าใจคำพูดของฉันไหม ?” (ชิออน )

ผมตะโกนเสียงดังใส่ดาร์คเอลฟ์ด้วยความสงสัย

“คะ-ครับ เข้าใจครับ ―”

“ไม่ใช่แก !” (ชิออน )

ผมตะโกนใส่ไลแคนโทรปด้วยเหตุผลบางประการแล้ววิ่งไปหาดาร์คเอลฟ์แทน

“คำพูดของฉันไปถึงเธอหรือเปล่า ?” (ชิออน)

“※※※※”

คำพูดที่ฟังไม่รู้เรื่อง และคุ้นหูได้ออกมาจากดาร์คเอลฟ์ขณะที่ดวงตาของเธอดูเศร้าหมอง

อบิลิตี้พิเศษที่ได้จาก   『ดูดกลืน 』 ได้แค่ทีละอันอย่างนั้นเหรอ…?

ไหล่ผมตกเนื่องจากความเข้าใจใหม่ที่ได้มาจาก  『ดูดกลืน 』

◆

ผ่านไป 28  นาที ค่า CP ของผมก็ฟื้นจนเต็มแล้ว

ความรู้สึกผิดหวังไม่สบายใจก็ไว้ก่อน หลังจากนั้นผมไล่ดูดกลืนลูกน้องทีละคน

ผลที่ได้ก็คือ  ―

สไลม์ : ภาษา(สไลม์),ทำให้กลายเป็นของเหลว

หนู : ภาษา(หนู)

ค้าวคาว : ภาษา(ค้างคาว), คลื่นอัลตร้าโซนิก

ค้าวคาว : ภาษา(ค้างคาว), คลื่นอัลตร้าโซนิก

หมาป่า : ภาษา(หมาป่า)

หมาป่าดำ : ภาษา(หมาป่า), ความเป็นผู้นำ  (หมาป่า)

ก็อบลิน : ภาษา(ก็อบลิน)

ก็อบลินนักธนู : ภาษา(ก็อบลิน) , ชำนาญธนู (F)

ก็อบลินนักสู้ : ภาษา(ก็อบลิน) , ชำนาญขวาน (F)

โคโบ้ล : ภาษา (โคโบ้ล)

โคโบ้ลนักสู้ :  ภาษา(โคโบ้ล) , ชำนาญดาบ (F)

โคโบ้ลอัศวิน : ภาษา (โคโบ้ล) , ชำนาญโล่ (F)

ออร์ค : ภาษา(ออร์ค), ชำนาญหอก (F)

ด้วยเหตุนี้ผมจึงเข้าใจอบิลิตี้พิเศษที่สามารถดูดกลืนมาจากลูกน้องได้แล้วส

หากจะอธิบายให้ชัดๆของอบิลิตี้พิเศษ จะบอกว่า “ภาษา” เนี่ยไม่ใช่แค่ทำให้พูดคุยกันได้ หากแต่ยังเป็นการที่ทำให้สามารถเข้าใจได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของอีกฝ่าย และแปลงมันสื่อสารออกมาให้กลายเป็นคำพูด

ชำนาญ X ...  ( ถึงพวกทักษะความสามารถจำพวก ความเป็น ...และการยิงธนูด้วย ) ซึ่งก็ไม่ต่างจากสกิลในเกมหรือนิยาย ที่เป็นอบิลิตี้พิเศษที่ทำให้ผู้มีถือครองอยู่นั้น เข้าใจวิธีการใช้อาวุธนั้นได้ราวกับเป็นสัญชาตญาณตัวเอง

พอผมส่องดูสเตตัสตัวเอง ตอนนี้ CP นั้นเกินค่าสูงสุด  (300) ไปแล้ว ผมเลยตัดสินใจเลื่อนการยืนยันเรื่องเล็กๆน้อยๆไปก่อน แล้วหันมาทดลองเรื่อง การสร้างผู้สืบสายเลือด

…อ้อใช่ เล็กน้อยที่เหลืออยู่ ที่ว่านั่นก็คือกูลนี่นะ ? ปล่อยเจ้านั่นไว้เถอะ แค่แทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว