ตอนที่ 16

ตอนที่ 16

สามสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่วันแห่งโชคชะตา

ด้วยพลังแห่งการควบคุมจัดการข่าวสาร รวมถึงสถานการณ์ตอนนี้ทำให้ผมใช้ชีวิตในฐานะจอมมารได้อย่างสะดวกสบายและเงียบสงัด

สำหรับสถานการณ์ที่บอกว่า ค่อนข้างแน่นอนแล้วก็เพราะมอนสเตอร์น่ะไม่สามารถออกจากพื้นที่ที่เรียกว่า โดเมนได้

จนถึงตอนนี้ก็มีแต่ต้องยอมรับทฤษฏีที่ว่า มอนสเตอร์ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ที่อื่นได้นอกจากภายในพื้นที่พิเศษ

พื้นที่ดังกล่าวเนี่ยเป็นดินแดนขนาดใหญ่ ส่วนมากของโลกจึงเป็นทำให้มนุษยชาติเนี่ยขาดแคลนที่ดินทำกินและอาหาร  และหากมนุษยชาติยังเป็นแบบนี้ต่อไปได้ถึงคราวล่มสลายแน่

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นหากคุณเที่ยวไปขอร้องให้ใครก็ได้ช่วยท้าทายโดเมน โดยใช้ชิพเดิมพันที่เรียกว่า ชีวิตแทนเนี่ย คำตอบก็ต้องเป็น ไม่เอาอยู่แล้ว

อาหารที่มีน้อยลง และชีวิตที่จำกัดจำเขี่ย

แต่มนุษย์ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนไปอยู่ดี เจ้าพวกนั้นก็พูดว่า

“ถึงอย่างไรเสียมันก็ต้องมีใครสักคนที่ไม่ใช่ฉันไปแก้ปัญหานั้นแทนอยู่แล้วนี่  ละฉันจะไปเสี่ยงตายเองทำไมกัน ?”

แต่อย่างไรก็ดี สันติสุขที่ว่านั้นก็แหลกพังลง

สิ่งผิดปรกติ หรือจะพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ มอนสเตอร์น่าเกลียดนั้นแต่เดิมเคยอาศัยอยูแต่ในโดเมน มาตอนนี้กลับบุกเข้าไปในเขตพื้นที่ทรงกลมที่พวกเขาอาศัยอยู่ในชีวิตประจำวัน

มนุษย์มากมายต่างตื่นตระหนก ถึงจุดนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

“ถ้าเป็นอย่างนี้ ฉันก็ต้องมีพลังเพื่อที่อย่างน้อยจะได้ปกป้เองตัวฉันและคนที่ฉันรัก —”

มนุษย์มากมายที่เคยเอาแต่เฝ้าดูเฉยๆมาตลอด ตอนนี้ก็เริ่มกังวลกับสถานภาพที่ตัวเองยังคง เลเวล 1 อยู่และถูกชักจูงให้เข้ามาเก็บเลเวลที่โดเมน

ด้วยเหตุการณ์แบบนั้นเป็นฉากหลัง โดเมนของผมก็เลยเต็มอยู่ตลอด

เจ้าพวกมนุษย์ก็ต้องตั้งโต๊ะประชาสัมพันธ์เพื่อคัดคนเข้าตรงหน้าทางเข้าโดเมนของผม

เจ้าพวกนั้นทำการบริหารจัดการผู้คนที่ตั้งใจจะเข้ามาบุกโดเมนของผม

การจัดการก็มีดังต่อไปนี้ —

1. ผู้จะท้าทายโดเมนต้องยื่นเอกสาระและกรอกเลเวลที่โต๊ะแผนกต้อนรับล่วงหน้า
2. คุณต้องรอเวลาอย่างน้อย 6 ชั่วโมง หลังจากกลุ่มผู้ท้าทายคนก่อนหน้าเข้าไป เพื่อจะได้ถึงคิวตัวเอง
3. พอกลับออกมาแล้วมารายงานที่โต๊ะแผนกต้อนรับ และยังต้องรายงานไอเทมที่ได้จากหีบสมบัติ

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโดเมนนั้นเป็นความเสี่ยงของผู้ท้าทายที่ต้องรับผิดชอบไว้เอง

แถมกฏที่กล่าวมาข้างต้นนี้ที่เป็นเหมือนมารยาทพื้นฐานก็ยังมีแปะไว้ในอินเตอร์ด้วย

ผลจากการบริหารกันดีโดยฝีมือมนุษย์ทำให้ผมต้องรับมือกับการโจมตี สี่ครั้งต่อวัน

การเตรียมการที่เป็นไปได้โดยสำเร็จสมบูรณ์ดี ที่เหลือผมก็แค่ปรับสมดุลเท่านั้น

ประเด็นคือ ไม่กำจัดพวกนั้นให้มากเกินไปนัก

แถมยังต้องจุดประกายความเร่าร้อนให้กล้าเสี่ยงขึ้นมาพอสมควรด้วยการมอบรางวัล

หากผมกำจัดมนุษย์ผู้บุกรุกเข้ามาจนหมด ก็จะไม่มีเจ้าหน้าใหม่คนไหนเข้ามาอีก

แต่ในทางตรงกันข้ามหากผมไม่กำจัดใครสักคนเลย ก็จะเกิดความสูญเสียจนเกินกว่าที่ผมจะได้รับความคุ้ม จากประสบการณ์

ผมต้องปรับจูนระดับผู้รอดชีวิตให้อยู่ที่   80%

หาก คน 12 คนมาท้าทายโดเมนผมโดยส่วนมากก็มักจะมีคนตาย   2~3 คน

อัตราการรอดชีวิต  80% —  2 ใน 10 ของคนในปาร์ตี้จะโดนฆ่า หรือก็คือ เข้ามาเรดดันเจี้ยน 10 คน จะมีคน 2 คนที่ตาย

หากเป็นช่วงที่ยุคโลกสุขสงบ ไม่มีทางที่จะท้าทายภายใต้เงื่อนไขแบบนั้นหรอก

แต้มชิพที่เรียกว่า ชีวิต มันแพงกันไป

แต่พอสถานการณ์โลก ณ ปัจจุบันตอนนี้สันติภาพไม่มีความหมาย

คุณค่าของชีวิตโดนบดขยี้ทำลายไม่มีชิ้นดี มันเป็นเรื่องของโลกที่กำลังพังทลาย

พอผมตรวจสอบดูในเน็ต โดเมนส่วนใหญ่มีอัตรารอดชีวิตน้อยกว่า 50% ด้วยซ้ำ ในบรรดาโดเมนพวกนั้นก็มีบางโดเมนที่มีอัตราการรอดชีวิตคือ  0%

พอเป็นอย่างนี้แล้วเข้าจริง มันทำให้โดเมนของผมที่มีอัตราการรอดชีวิตถึง  80% ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก

ล่อพวกมนุษย์เข้ามาด้วยสไลม์และค้างคาว จากนั้นผมก็ฆ่าพวกผู้บุกรุกเข้ามาด้วยการส่งฝูงหมาป่าและก็อบลินทีละน้อย

ทั้งยังมีเซ็ทอุปกรณ์เหล็กดำอีกด้วยนะ

ที่จะปรากฏในกล่องอัตราคือ หนึ่งชิ้นในทุกเจ็ดวัน นี่ก็ยิ่งช่วงโหมกระพือจิตใจของนักพนันของเหล่าผู้บุกรุกขึ้นมา

ดังนั้นแล้วต่อให้พลาด ไม่ได้ไป ก็ยังได้รับอุปกรณ์หนึ่งชิ้นจากซีรี่ย์เงินในวันอยู่ดี

เอาล่ะ ชีวิตผมในฐานะจอมมารก็เลยดี๊ดี

วันหนึ่งโดเมนของผมก็จะมีมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดที่บุกรุกก็อาจจะมีเลเวลมากกว่าสาม  อาจมีสักคนหนึ่งที่ใช้อาวุธซีรี่ย์เหล็กดำ อีกสี่คนก็ใช้อาวุธเซ็ทเหล็ก ส่วนพวกที่เหลือก็เป็นซีรี่ย์เซ็ทไม้ , แต่ผมก็เกือบหนีไม่รอด ด้วยการฆ่าล้างพวกนั้นด้วยก็อบลินโฏงและโคโบ้ลที่ใช้ชุดเซ็ทซีรี่ย์เงิน

ถือว่า ผมพลาดไปหรือเปล่าที่ฆ่าล้างมนุษย์ระดับสูงหมดเนี่ย? ผมที่สับสนอยู่ก็ลองเช็คในเน็ตดู —

１０３　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｍａｓｅｆｓｅ

เห็นว่าปาร์ตี้ท่านผู้กล้าตายหมดในคานาซาว่าเหรอ ?

１０７นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｚｓｒｆｓｗａ

ท่านผู้กล้าไม่ควรไปบุกฟาร์มอยู่แล้วป้ะ !

１１３　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｍｓｄｒｅｓｄ

หรือเจ้าพวกนั้นมั่นหน้าเกินเบอร์เลยบุกเข้าไปลึกเกินไป ?

１４２　นักผจญภัยนิรนาม 　ＩＤ：ｓｅｆｂｇｒｓ

สาเหตุที่แพ้ : เพราะมันเป็นไอ้เด็กที่ไม่รู้จักที่จักทาง

นับเป็นโชคดีของผม ที่ต่างมีมุมมองเรื่องที่มนุษย์เลเวลสูงโดนฆ่าในดันเจี้ยนเพราะเข้าชั้นในลึกเกินไป

ความจริงทั้งหมดจึงถูกกลบฝังไว้ในความมืด

แถมหากฆ่ามนุษย์ที่สวมใส่อุปกรณ์เหล็กดำแล้ว เจ้าพวกนั้นก็จะดรอปอาวุธซีรี่ย์เหล็กดำด้วยใช่ไหมล่ะ ?

เป็นอะไรที่คุ้มจริงๆในการที่ผมจะรีไซเคิ่ลของพวกนั้นนับจากนี้

และผลลัพธ์จากการที่ผมฆ่านักผจญภัย ทั้ง 12 คนที่เลเวลสูง — ผมพบการเปลี่ยนแปลงใหญ่สองอย่าง

อย่างแรก เลเวลของผมขึ้นกลายเป็น 2

ผมที่คาดหวังไว้ว่า มันน่าจะมีสัญลักษณ์ไอค่อน หรือเสียงเลเวลอัพดังขึ้นแต่มันก็แค่เสียงอิเล็กทรอนิกเหมือนเคย คล้ายกับตอนที่มีเมล์เข้ามาที่สมาร์ทโฟน

แม้เสียงประกาศจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนัก แต่ผลของการเลเวลอัพนั้นยิ่งใหญ่มาก

อย่างแรกที่ผมได้เพิ่มมาก็คือ ค่า CP สูงสุดของผมกลายเป็น 200 จำนวนไอเทมที่ผมสร้างได้ก็เพิ่มมากขึ้นด้วย

ทั้งยังทำให้ผมสามารถเสริมความแกร่งของกองกำลังได้อีกมาก

แถมจำนวนการฟื้นฟู CP ต่อชั่วโมงยังเพิ่มจาก  10 เป็น 20 อีกด้วย

ประโยชน์อย่างที่สองก็คือ การที่ผมได้มา   5 BP

ทีแรกผมคิดว่า จะได้แค่ 1 BP แต่กลายเป็นว่าได้ถึง 5BP นั่นทำให้ผมดีใจสุดๆเลยล่ะ

และความเปลี่ยนแปลงอื่นก็คือ  — มีก็อบลินบางตัววิวัฒนาการ

ก็อบลินสามตัววิวัฒนาการเป็น ก็อบลินนักธนู (Goblin Archers)!

พวกก็อบลินที่วิวัฒนาการนั้นเป็นตัวที่ผมไว้ใจใช้ให้ปลิดชีวิตของผู้บุกรุกอยู่บ่อยๆ

เรื่องการเปลี่ยนแปลงของพละกำลังนี่ยังไม่รู้ แต่แรงเพิ่มจาก E เป็น D

ผลจากการเพิ่มระดับทำให้พวกมันสูงขึ้น 5 เซนติเมตร และผิวแห้งผากของพวกมันก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย

หืมมม ก่อนหน้านี้ ผมใช้ลูกน้องตัวเอง โดยเน้นไปที่ความเท่าเทียมกันในฐานะสินค้าใช้ครั้งเดียว แต่มันจะดีกว่าสินะ หากผมตั้งเป้าที่จะเลือกหน่วยชั้นนำ แล้วให้เจ้าพวกนั้น

เล็งปลิดชีพศัตรู เพื่อให้มันวิวัฒนาการ ?

ก็อบลินที่วิวัฒนาการทั้งหมดต่างเป็นก็อบลินที่ถือธนู นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ผมเรียกพวกมันว่า ก็อบลินนักธนู ?

หรือมันจะกลายเป็น ก็อบลินนักสู้(Goblin Fighters) หรือก็อบลินอัศวิน(Goblin Knights)ขึ้นมาหาพวกมันใช้ดาบเหรอ ?

ลูกน้องอื่นนอกจากก็อบลินเองก็สามารถที่จะวิวัฒนาการได้เหมือนกันใช่ไหม ? จนถึงตอนนี้ผมเองก็ยังไม่เคยทำการวิวัฒนาการโคโบ้ลมาก่อน แต่ผมก็ควรเปิดโอกาสให้พวกมันได้วิวัฒนาการด้วยสินะ ?

จากการปฏิบัติกับพวกหมาป่าที่ผ่านมา หลายต่อหลายครั้งผมให้พวกมันเป็นผู้ปลิดชีวิตมนุษย์ ออกจะน่าเสียดายจริงๆที่ทำแบบนั้นไป

แต่ก็ต้องขอบคุณกับการวิวัฒนาการครั้งนี้ ทำให้ผมปรับแก้ไขการจัดการลูกน้องตัวเอง

ผลก็คือ ผมตัดสินใจเลือกลูกน้องที่มีโอกาสที่จะวิวัฒนาการเติบโตขึ้นมาได้ในอนาคต

ก็อบลินตัวหนึ่งถือขวานและโล่

ก็อบลินตัวหนึ่งถือธนูและลูกธนู

หมาป่าตัวหนึ่ง

โคโบ้ลตัวหนึ่งถือดาบและโล่

โคโบ้ลตัวหนึ่งถือหอกและโล่

เนื่องจากลูกน้องผมไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม ผมเองก็ไม่อาจจำแนกแยกแยะพวกมันจากรูปลักษณ์ได้ด้วย

เลยตัดสินใจแบ่งกลุ่มที่มีโคโบ้ลถือหอกและโล่ สวมหมวกเงินและ ให้โคโบ้ลอีกตัวที่ถือดาบและโล่สวมหมวกเหล็กดำ

และทำการย้อมขนหมาป่าขาวๆให้กับหมาป่าที่ติดอาวุธและอุปกรณ์อะไรไม่ได้

ก็อบลินที่ถือธนูและลูกธนูก็ให้สวมหมวกสีแดง  ส่วนก็อบลินที่ถือขวานกับโล่ก็สวมหมวกสีน้ำเงินไป

ผมสงสัยเรื่องวิวัฒนาการของพวกสไลม์ หนูและค้างคาวด้วยเช่นกัน แต่ก็ยากที่เจ้าพวกนั้นจะได้มีโอกาสโจมตีปลิดชีวิต ผมเลยจะเอาไว้ทีหลัง

ผมปล่อยลูกน้องที่เลือกไว้แล้วให้ไปอยู่รอบๆหีบสมบัติ

สั่งให้พวกมันโจมตีปลิดชีวิต หลังจากเป้าหมายใกล้จะตายจากฝูงหมาป่า และก็อบลินที่ใช้ธนูยิงใส่

การวิวัฒนาการของลูกน้องสร้างความอยากรู้อยากเห็นให้กับผมเป็นอย่างมากหลังจากที่ผมใช้ชีวิตในฐานะจอมมารโดยขาดไร้ซึ่งสิ่งบันเทิงใดๆ