ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

ก่อนอื่นเลย เพื่อที่จะยืนยันสิ่งที่เพิ่งค้นพบไป ผมเลือกเปิดใช้งานด้วยการสร้างพื้นที่พักผ่อน

ไปที่สมาร์ทโฟน  แตะแถบ 【สร้างโดเมน】 → 【ห้องเล็ก 】 → 【พื้นที่พักผ่อน 】  ตามลำดับ

『ไม่สามารถเพิ่มพื้นที่พักผ่อนในโดเมนแห่งนี้ได้อีก 』

อ๋า-!?

การทดสอบของผมมันจบแบบนี้เลยเหรอเนี่ย

ผมต้องตรวจสอบการได้รับแต้ม DP โดเมน ซะแล้วล่ะ

ก่อนอื่นเลน องค์ประกอบของการเพิ่มแต้ม DP —  พื้นที่พักผ่อน +50 DP, หีบสมบัติ  +1 DP

ถึงอย่างนั้นจำนวนหีบสมบัติที่ผมติดตั้งสูงสุดคือ 6 กล่อง

ต่อไปการที่จะใช้DP ก็เช่น

พวกอาวุธ(กับดัก) และข้อจำกัดพิเศษ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การจำกัดจำนวนคนเข้าให้เหลือ 12 คนนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ

แค่อันนั้นอันเดียวก็กินไป  80 DP ละ

ต่อจากนั้นก็มีหินที่กลิ้งลงมาทับกินไป 20 DP

น้ำตกกินไป 5 DP ธนูพิษ  3 DP ต่อดอก , ธนูไม้ 1 DP ต่อดอก

ตัวแจ้งเตือนไว้สำหรับรายงานผู้บุกรุกให้ผมรู้ 0 DP

ผมเลยเดาว่า จะสามารถวางกับดักได้หลายชนิดขึ้นหากผม เอาขีดจำกัดจำนวนคนเข้าออก …?

ถึงจะคิดอย่างน้ะน แต่การมีอยู่ของการจำกัดคนเป็นสิ่งที่ช่วยได้มาก โดยเฉพาะกับจำนวนของผู้บุกรุกฝ่าย  【กฏ】 ที่มีจำนวนมากกว่าแบบล้นหลาม

หากเป็นไปได้ผลอยากจำกัดคนให้น้อยกว่านี้ด้วยซ้ำ

แต่อย่างไรก็ดีการจำกัดคนให้เหลือ 4 คนต้องการ  1,000 DP,และหากจำกัดให้เหลือ 1 คนก็ใช้ 2,000 DP ในขณะที่จำกัดให้เหลือ 11คน ใช้  150 DP

ไม่มีทางที่ผมจะจ่ยไหว

อ่า   【แพคสำหรับจอมมารผู้เริ่มต้น 】… ค่อยข้างจะสมดุลดีเลยนี่นา ?

ถึงการทำอะไรไม่ได้มันจะน่าหงุดหงิดใจก็เถอะ ผมเลยจ่าย  20 CP เพื่อสร้างให้เส้นทางมันซับซ้อนขึ้นสักหน่อย

ตอนนี้ผมมี 50 CP การที่จ่ายไปแบบนั้นทำให้ผมเสียเวลาไป  2 ชั่วโมง

ต่อจากนั้นผมก็จัดการกับ 【สร้างลูกน้อง 】

เรามาดูทุกชนิดกันดีกว่า พอแตะแถบ

【สร้างลูกน้อง】 ก็เลือกลูกน้องทั้งหมดจากบนลงล่าง

—!?

โอ้... แล้วก็มีดาวหกแฉกเปล่งประกายปรากฏขึ้นมาจากพื้น แล้วลูกน้องทั้งหกชนิดก็โผล่ขึ้นมาราวกับงอกมาจากผืนดิน

จากซ้ายสุดก็เป็นสไลม์ ไม่เหมือนภาพลักษณ์สไลม์ที่เคยปรากฏอยู่ใน เกม30กว่าแบบ มันเป็นสีเขียวเป็นก้อนของแหลวที่ดึ๋งดั๋ง  จนดูคล้ายกับพุดดิ้งกรดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 80 เซนติเมตร

ต่อไปก็เป็นหนู เจ้าหนูสีขาวตุ่นๆที่มีขนาดยาวประมาณ 40 เซนติเมตร มีฟันหน้าสองซี่ โผล่ออกมาจากกรอบฟันอย่างเห็นได้ชัด

ต่อไปก็เป็น ค้างคาว เจ้านี่มันบินไปมาบนเพดานแล้วก็ห้อยกลับหัว  มันเป็นค้างคาวสูง 40 เซนติเมตร เสียงร้องน่ารำคาญจัดๆเลยล่ะ

ถัดไปก็เป็น หมาป่า ขนาดตัวมันเท่าโกลเด้นรีทรีฟเวอร์  ลายขนตามตัวเป็นสีเทาเข้ม มีฟันคมออกมาจากชัดจากปากจนดูน่ากลัว  ดูเหมือนมันจะถูกใจผมอยู่มั้ง ?

มันยืนเฉยๆแล้วก็หอบแฮ่กๆแลบลิ้นออกมา  ก็ดูน่าเอ็นดูดีแหละ แต่ผมยังลังเลเลยไม่ยื่นมือออกไป

ต่อไปเป็นก็อบลิน เจ้าแคระตัวเล็กขนาด 100 เซนติเมตรและมีผิวสีเขียว ผิวหนังและฟันมันดูแย่มากๆ

และสุดท้ายโคโบล หมาที่เดินไปเดินมาสองเท้า โดยมีขนเหมือนจิ้งจอก หากวัดจากตัวที่เหยียดใหญ่ที่สุดก็สูงประมาณ  160 เซนติเมตร

ผมเรียกมันว่าหมาเลยล่ะ แต่พอมาดูใกล้ๆอีกที มือของมันและส่วนต่างๆก็เหมือนมนุษย์มาก ไม่ได้มีอะไรอย่างอุ้งตีนอุ้งมือเลย แถมเจ้านี่มันยังหอบแฮ่กๆลิ้นออกมานอกปาก ระดับความน่ารักเป็นศูนย์เลยล่ะ

ทั้งหมดคือ ลูกน้องที่ผมสามารถสร้างมาได้ในตอนนี้

หรือผมควรจะสร้างมันเพิ่มไปทั้งอย่างนั้นเลย … หรือผมควรทำอะไรกับพวกมันดี ?

เกิดบรรยากาศน่ากระอักกระอ่วนใจขึ้นมา

หรือผมควรลองให้มันสู้กันดูดีล่ะ ? จะดีจะร้ายยังไง มันก็เพื่อนร่วมสู้กันน่ะนะ ? มันจะไม่โหดร้ายเกินไปใช่ไหม ?

แต่อย่างไรผมก็อยากจะรู้ความแข็งแกร่งและวิธีการต่อสู้ของเจ้าพวกนี้

“สไลม์ ! หนู! จงสู้กันเอง!

แต่ห้ามฆ่าคู่ต่อสู้ !” (ชิออน)

ผมสั่งด้วยน้ำเสียงภูมิฐานสง่างามให้เหมาะกับการเป็นจอมมาร ไม่มากไปไม่น้อยไป

พอได้ยินคำสั่งของผมสไลม์ก็ตัวสั่น ในขณะที่หนูก็ส่งเสียงร้อง “กี๊” จากนั้นก็เริ่มต่อสู้กัน

สไลม์ขยับร่างกายเชื่องช้า ในขณะที่หนูกระโจมเข้าใส่สไลม์

เจ้าหนูข่วนสไลม์หลายต่อหลายครั้ง และก็มีครั้งนึงที่มันกัดสไลม์สร้างความเสียหายได้

สไลม์ได้เผาขนหนังของหนูด้วยการสะบัดน้ำกรดใส่จากร่างของมันเอง

พอร่างกายของหนูโดนกรดเผาหลายจุด ขนาดตัวสไลม์ก็กดลง … สุดท้ายแล้วสไลม์ก็ตัวสั่นเล็กน้อย ส่วนหนูเองก็หยุดโจมตีแล้วหันมามองผม

เราได้ผู้ชนะแล้วสินะ?

เอาจริงๆผมตัดสินสภาพอาการของสไลม์ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกไม่ออกจริงๆนะ แต่ดูเหมือนเจ้าหนูจะเป็นฝ่ายชนะ

ต่อไปก็ลองให้ค้างคาวกับหมาป่าสู้กันดู

ทีแรกค้างคาวได้เปรียบเพราะอยู่บนอากาศ แต่พอโดนหมาป่ากัดเข้าที่คอเข้าเพราะโดนกระโจนขึ้นไปหาบนอากาศด้วย ผลก็คือ หมาป่าเป็นฝ่ายชนะ

เจ้าหมาก็คาบค้างคาวตัวเป็นๆมาให้เป็นของขวัญโดยวางไว้ที่เท้าผม

เอ๋ ? แต่เจ้าค้างคาวยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่รึไง ? แกก็น่าจะรู้นี่ว่า ผมไม่กินมันหรอก !

พอดูดีๆแล้ว เหมือนเจ้าค้างคาวตัวบิดไปบิดมาอยู่

ผมค่อยๆเลื่อนตัวเจ้าค้างคาวไปไว้ข้างๆแล้วสั่งให้คู่ต่อไปทำการสู้กันต่อ

คู่ต่อไปคือ ก็อบลิน vs โคโบล

ทั้งคู่ต่างมีรูปร่างมนุษย์เหมือนกัน จึงเป็นการวัดกันที่การทึบตี และผลัดกันขบกัด ถึงอย่างนั้น โคโบลก็มีพละกำลังโดยรวมที่มากกว่า รวมถึงพลังในการกัดงับด้วยทำให้กลายเป็นผู้ชนะ

ถึงจะเป็นแร๊งเดียวกัน แต่ความแข็งแกร่งก็ขึ้นกับ ปริมาณ CP ที่ใช้

พอนึกย้อนกลับไปสมัยตอนที่ผมเป็นมนุษย์ธรรมดานี่ …ถ้าไม่นับเรื่องความกลัวกับความรู้สึกผิด ก็เชื่อว่าผมก็ยังเอาชนะสไลม์ หนูและค้างคาวได้

แต่นั่นก็เป็นภายใต้เงื่อนไขที่ผมมีอาวุธเท่านั้นแหละ หากผมไม่มีอาวุธหรือจำกัดให้มีแค่ไม้เบสบอล

ผมก็แอบสงสัยเหมือนกันว่า จะสู้หมาป่าไหวไหม ?

และผมจะสามารถชนะได้อยู่ไหม ถ้าโดนไล่ต้อนจนรู้สึกว่าถ้าไม่สู้ต้องตายแน่ๆ ?

แล้วก็อบลินล่ะ ? แล้วหากเป็นสถานการณ์เดียวกันกับก่อนหน้า (คือมีอาวุธในมือ )ล่ะ , ผมคาดเดาผลลัพธ์ไม่ได้เลยจริงๆ

แต่ถ้าหากเป็นโคโบล มีโอกาสสูงมากที่ผมจะแพ้ ในเงื่อนไขเดียวกัน ผมคิดอย่างนั้นนะ ? นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่ประทับอยู่ในใจ

ผมจึงเพิ่มระดับการสร้างจาก 【Ｅ】 เป็น 【Ｄ】 บางทีโคโบลอาจเป็นลูกน้องที่ผมไม่สามารถสร้างได้ตอนอยู่แร๊ง  【Ｅ】 ก็ได้ ?

ลูกน้องที่ตั้งใจสู้เอาเป็นเอาตายตอนนี้ก็ยืนอยู่หน้าผมกันหมด

นี่มันอะไรกันน่ะ ? อย่างน้อยๆผมก็อยากคุยกับเจ้าพวกนี้บ้างนะ หากมันพูดรู้เรื่องน่ะ…

แถมก่อนเหตุการณ์ไม่ปรกติตรงหน้า แถมเจ้าสิ่งมีชีวิตที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มาสู้กันชวนให้ผมวิตกเหลือเกิน

ใครกันนะ ที่มันดันสร้างเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดพรรค์นี้ขึ้นมา ?

ผมเองนี่หว่า!

แล้วใครมันไปอุตริให้เจ้าพวกมอนพวกนี้สู้กันสุดกำลังกันล่ะ ?

ก็ผมเองนี่ไง !

เอาจริงมันก็ยังน่ากลัวอยู่ดี !

โดยเฉพาะการสู้กันระหว่างก็อบลินกับโคโบล … รู้สึกไม่ดีสุดๆที่ต้องมาเห็น เจ้าสิ่งที่เป็นลูกครึ่งคล้ายมนุษย์มีสภาพยับเยินแบบนั้น

แต่ไม่ว่าผมจะชอบหรือไม่ อนาคตมันของการสู้ชี้เป็นชี้ตายระหว่าง  【โกลาหล】 และ 【กฏ】  ผุดขึ้นมาในหัว

แล้วผมควรจะทำยังไงดี ?  หนีไปงั้นเหรอ ? ไปไหนกันล่ะ !?

ผมไม่สามารถหนีไปจากโดเมนตัวเองได้ และมนุษย์ฝ่าย 【กฏ】 ก็จะบุกเข้ามาโดเมนเพื่อเอาชีวิตรอดด้วย

【โปรเจคกอบกู้โลก 】 อะไรวะนั่น ?

ให้ตายเถอะ ช่วยชีวิตผมก่อนช่วยโลกใบนี้สิฟะ !

ความทรงจำของมนุษย์ทั้งหมดยกเว้นตัวผมเองโดนลบเกลี้ยง ผลข้างเคียงคือ ผมเสียอารมณ์แบบความรัก มิตรภาพ เกียรติยศและความเห็นอกเห็นใจ

เจ้าพวกนั้นก็สมควรเอา ความกลัวไปด้วยสิเฟ้ย !

ในห้วงพื้นที่ที่ล้อมไปด้วยสัตว์ประหลาดที่ผมไม่สามารถพูดคุยได้เลย เหมือนหัวใจผมค่อยๆแตกสลายลงอย่างช้าๆ

◆

ผมสงสัยเหลือเกิน ว่าผมต้องวนซ้ำอยู่กับปมขัดแย้งในใจไปอีกนานแค่ไหน ?

หรือนี่เป็นผลลัพธ์จากการเป็นจอมมาร ?

หรือมันเกิดจากการที่ผมสติแตกไปแล้ว ? ผมไม่ง่วงหงาวหาวนอนไม่แม้แต่จะหิวกระหาย

พอได้สติคืนมา ค่า CP ผมก็ฟื้นขึ้นมาเป็น 96

ถ้ายังเป็นอย่างนี้อยู่ก็ไม่มีหวัง ผมจะปล่อยให้CPมันเติมจนเต็มแล้วก็ปล่อยมันสูญไปให้หมด

ผมเป็นจอมมาร เป็นตัวตนที่เรียกได้ว่า เป็นศัตรูแห่งมนุษยชาติ

ถึงผมไม่ทำอะไรเลย มนุษยชาติก็จะมาสู้กับผมอยู่ดี

ผมจะหาญสู้กับชะตาตนเอง เพื่อเอาชีวิตรอด

เพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว ผมจะแข็งใจฮึด

เพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว เพื่อให้ไปถึงวันที่ได้รับอิสรภาพ ผมจะกลายเป็นจอมมาร

ผมปลุกปลอบใจตัวเอง และเดินหน้าทำการทดสอบต่อไป