(ฟรี) บทที่ 380 สมรภูมิเดือดของจริง

บทที่ 380 สมรภูมิเดือดของจริง

เรื่องนี้มีคนรู้กันไม่น้อย...

ในอีกโลกหนึ่ง...

ปี ค.ศ. 2014

เหยาหยู่จง ปรมาจารย์อันดับหนึ่งแห่งวงการขุดสุสานกลุ่มเหนือ หรือที่รู้จักกันในนาม "โม่จินเสี่ยวหว่ย" เวอร์ชั่นชีวิตจริง เขาถูกจับกุมและตัดสินประหารชีวิต โดยให้รอการบังคับใช้โทษเป็นเวลาสองปี

แต่ในปีเดียวกันนั้นเอง ทีมโบราณคดีของรัฐกลับมีนักโบราณคดีหน้าใหม่เพิ่มเข้ามาหนึ่งคน ชื่อว่า หลีหยู่จง

...

ชายสองคนนี้หน้าตาเหมือนกันอย่างกับฝาแฝดที่คลานตามกันมา!

มีข่าวลือหนาหูว่า จริง ๆ แล้วก็คือเหยาหยู่จงที่ได้รับโอกาสชุบตัว เปลี่ยนบัตรประชาชนใหม่ แล้วกลายมาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีเพื่อใช้ความรู้ที่มีให้เป็นประโยชน์ต่อชาติ

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงเรื่องเล่าต่อ ๆ กันมา

แต่เหยาหยู่จงในตอนนั้นเคยกล่าวอ้างว่า เขารู้ตำแหน่งทางเข้าลับของสุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ และสามารถพาคนเข้าไปถึงพระราชวังใต้ดินได้จริง ๆ

เรื่องบางเรื่อง... ยิ่งคิดลึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งมองเห็นความซับซ้อน

ใครจะไปรู้ว่าผู้นำในยุคก่อนอาจจะยอมลดละกฎเกณฑ์เพื่อดึงตัวผู้มีความสามารถพิเศษมาใช้งานก็เป็นได้! ความเป็นไปได้แบบนี้มีอยู่ถมเถไปในประวัติศาสตร์!

สายตาของหยางต้าไห่เย็นเฉียบดั่งคมมีด กวาดมองไปที่ร่างของอาจารย์เจียง

อาจารย์เจียงถึงกับสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ แกเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป...

"พี่ไห่... ถ้าไอ้แก่คนนี้มันมีฝีมือเข้าขั้นเทพขนาดนั้น ขืนส่งมันเข้าคุกไป ต้องมีคนมีสีหรือพวกมีอำนาจแอบช่วยมันออกมาแน่ ๆ ไม่แน่นะ วันข้างหน้ามันอาจจะได้ชุบตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญหน้าตาเฉย"

ฮั่นหย่งชินเขยิบเข้ามากระซิบข้างหูหยางต้าไห่เบา ๆ

นัยน์ตาเรียวยาวของเขาส่องประกายความโหดเหี้ยมออกมาขณะจ้องมองอาจารย์เจียง

อาจารย์เจียงรู้สึกเสียวสันหลังวาบ... ทำไมไอ้หนุ่มคนนี้ถึงดูอำมหิตกว่าคนเมื่อกี้เสียอีก?

"ถ้าวันหน้ามันได้ดิบได้ดีมีอำนาจขึ้นมา มันจะไม่กลับมาถอนรากถอนโคนพวกเราเหรอ!"

คำพูดของฮั่นหย่งชินเหมือนค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจหยางต้าไห่อย่างแรง

เขาต้องยอมรับว่า ตัวเองยังมีความคิดที่ "อนุรักษ์นิยม" เกินไป

อาจเป็นเพราะจิตวิญญาณจากชาติก่อนที่ยึดมั่นในกรอบกฎหมายมันฝังรากลึกเกินไป จริง ๆ แล้วเขาควรจะจัดการโจรขุดสุสานห้าคนนี้ให้จบสิ้นไปตั้งแต่อยู่ใต้ดิน! จะลำบากแบกพวกมันขึ้นมาให้เป็นภาระทำไม!

ช่างหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ!

แต่จะให้ลงมือตอนนี้เลยงั้นหรือ?

ในเมื่อพวกมันร้องขอชีวิตแล้ว จะให้จ่อยิงกะโหลกทิ้งต่อหน้าต่อตากันเลยหรือ?

มันจะโหดร้ายเกินไปไหม?

หยางต้าไห่เริ่มสับสน มือที่ถือปืนไว้เริ่มสั่นเบา ๆ และยกไม่ขึ้น

"พวกนายสองคนสุมหัวคุยอะไรกัน! มีความลับกับพี่เหลี่ยงงั้นเหรอ?"

จางเหลี่ยงเหลี่ยงเดินกะเผลกเข้ามา หลังจากที่เขาตบหน้าอาจารย์เจียงและพวกจนเลือดกบปาก แรงปะทะทำให้มือของเขาเองก็ชาจนแทบไร้ความรู้สึก

เขาใช้ร่างของโจรขุดสุสานตัวอ้วนคนหนึ่งเป็นเบาะรองนั่ง นั่งหอบหายใจแฮก ๆ อยู่บนนั้น

ฮั่นหย่งชินเดินเข้าไปหา แล้วเล่าสิ่งที่เขาเพิ่งพูดกับหยางต้าไห่ให้ฟังอีกรอบ

จางเหลี่ยงเหลี่ยงดวงตาเบิกโพลนทันที!

เขานึกถึงความโหดร้ายที่พวกมันทำกับเขา ถ้าหยางต้าไห่และฮั่นหย่งชินมาไม่ทัน ป่านนี้เขาคงกลายเป็นผีเฝ้าสุสานไปแล้ว เขาจึงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น!

"เช็ดแม่! งั้นก็จัดไป!"

"เหลือห้าคน ฉันขอจัดการสองคนก่อน! ส่วนอีกสามคนพวกนายแบ่งกันเอาเอง!"

พูดจบ เขาก็ใช้ปืนค้ำยันร่างลุกขึ้นยืน

โจรขุดสุสานที่ถูกใช้เป็นเบาะรองนั่งได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ มันถึงกับฉี่ราดจนกางเกงเปียกโชก กลิ่นคาวโชยหึ่งออกมาทันที

มันร้องเสียงหลงด้วยความขวัญเสีย "ฉันผิดไปแล้ว! ฉันยอมแล้วจริง ๆ! ที่บ้านฉันยังมีเงินเก็บอีกเพียบ ฉันจะให้พวกนายหมดเลย ปล่อยฉันไปเถอะ!"

จางเหลี่ยงเหลี่ยงใช้เท้าเหยียบไหล่มันไว้ "เลิกพล่ามได้แล้ว เงินนั่นเก็บไว้ไปใช้ชาติหน้าเถอะ!"

แก๊ก!

เสียงขึ้นลำปืนของจางเหลี่ยงเหลี่ยงดังขึ้นหยั่งเชิง!

หยางต้าไห่ถึงกับอึ้ง: "พี่เหลี่ยง... นายใจร้อนเกินไปแล้ว บอกจะทำก็ทำเลยเรารึ!"

"กู้กวั๊ก~ กู้กวั๊ก~ กู้กู้กวั๊ก~"

ทันใดนั้น เสียงคางคกที่คุ้นเคยก็ดังระงมขึ้นอย่างชัดเจน!

ประสาทสัมผัสของหยางต้าไห่ตื่นตัวทันที เขาหูไวพอที่จะรู้ว่าภัยมาถึงตัว จึงรีบก้มตัวต่ำ กลิ้งหลบไปตามพื้นดินหนึ่งตลบ พร้อมกับกระชากลูกเลื่อนปืนยิงสวนไปทางต้นเสียงทันที!

ปัง!

ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นขึ้นสามนัดซ้อน!

แขนซ้ายของหยางต้าไห่ถูกกระสุนเฉี่ยวจนเป็นรอยแผลลึก เลือดไหลทะลักออกมาทันที!

ฝ่ายที่แอบซุ่มโจมตีอยู่ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าหยางต้าไห่จะมีปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็วปานสายฟ้าขนาดนี้!

มันไม่สนคางคกตัวใหญ่ที่โผล่ออกมาข้าง ๆ รีบมุดหลบเข้าไปหลังต้นไม้ใหญ่เพื่อหาโอกาสซุ่มโจมตีต่อ

ต้นไม้แถวนี้สูงชัน กิ่งก้านหนาทึบจนบดบังทัศนวิสัย

หยางต้าไห่และพวกทั้งสามคนตกเป็นเป้านิ่งอยู่ในพื้นที่กึ่งเปิดโล่ง ในขณะที่ศัตรูที่ไม่รู้จำนวนซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดของป่ารอบข้าง!

จางเหลี่ยงเหลี่ยงกับฮั่นหย่งชินสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที!

พวกเขาคิดไม่ถึงว่าแก๊งโจรขุดสุสานกลุ่มนี้จะยังมี "กองหนุน" ซุ่มรออยู่ข้างนอกอีก!

สถานการณ์ตอนนี้อันตรายยิ่งกว่าการออกล่าสัตว์หลายเท่า เพราะฝ่ายตรงข้ามก็มีอาวุธปืนร้ายแรงเช่นกัน!

ทั้งสามคนตอบสนองอย่างรวดเร็ว มือกระชับปืนแน่น นิ้วแตะอยู่ที่ไกเตรียมพร้อมลั่นไกในทุกวินาที

พวกเขายืนหลังชนหลังกันเป็นรูปสามเหลี่ยมเพื่อปิดจุดบอด ก่อนจะรีบพุ่งไปหาหินก้อนใหญ่เพื่อใช้เป็นที่กำบัง

แสงแดดยามบ่ายส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นจุด ๆ

ลมป่าพัดกรรโชก ทำให้ใบไม้เสียดสีกันดังเกรียวกราวสลับกับเสียงปืนที่เริ่มปะทุ!

สายตาของหยางต้าไห่คมกริบดั่งเหยี่ยว จับจ้องทุกความผิดปกติในราวป่า

ทันใดนั้น!

กู้กวั๊ก!

เสียงคางคกส่งสัญญาณอีกครั้ง! หยางต้าไห่ตาไวเห็นมุมเสื้อสีดำวูบไหวผ่านพุ่มไม้!

เขายกปืนขึ้นยิงสวนไปทันทีโดยไม่ต้องคิด!

ปัง!

เสียงปืนดังฉีกกระชากความเงียบของป่า ตามมาด้วยเสียงสาดกระสุนระรัวราวกับพายุฝนจากฝ่ายตรงข้าม!

"เช็ดแม่! พวกมันมีคนไม่น้อยเลยนี่หว่า!"

จางเหลี่ยงเหลี่ยงหอบหายใจถี่ ใบหน้าบวมช้ำจนตาปิดไปข้างหนึ่ง แต่เขากลับดูตื่นเต้นจนเลือดฉีดพล่าน

ฮั่นหย่งชินนัยน์ตาลุกวาว "ไม่ต้องพูดมาก จัดการพวกมันให้สิ้นซาก ถือว่าเป็นการปราบอธรรมแทนสวรรค์!"

การได้หลุดเข้ามาอยู่ในสมรภูมิดวลปืนของจริงแบบนี้ แถมยังจัดการคนชั่วได้โดยไม่ต้องกลัวผิดกฎหมาย นี่มันคือสัญชาตญาณดิบและความฝันลึก ๆ ของลูกผู้ชายหลายคนชัด ๆ!

ในนาทีนี้ ทั้งสามคนไม่มีความหวาดกลัวเหลืออยู่เลย มีแต่ความคึกคักที่อยากจะประลองฝีมือในศึกครั้งนี้!

กู้กวั๊ก! กู้กวั๊ก!

เสียงคางคกดังยาวแว่วมาจากอีกทิศทางหนึ่ง!

หยางต้าไห่มีสมาธิแน่วแน่ เขาสามารถแยกแยะความต่างของสีเขียวในป่ากับเงาของมนุษย์ได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นมุมเสื้อที่พริ้วไหวหรือปลายรองเท้าที่โผล่ออกมา!

ปัง! ปัง! ปัง!

เขายิงติดต่อกันสามนัด เศษไม้และเปลือกไม้กระจุยกระจาย ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนเบา ๆ ที่แว่วเข้าหู!

โดนเข้าไปแล้ว!

เสียงคางคกยังคงส่งสัญญาณแจ้งพิกัดศัตรูอย่างต่อเนื่อง หยางต้าไห่โบกมือให้สัญญาณ ฮั่นหย่งชินกับจางเหลี่ยงเหลี่ยงก็แยกย้ายกันตีโอบทันที!

ทั้งสามคนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบเข้าสู่ป่าลึก!

ไม่นานนัก เสียงปืนก็ดังกึกก้องสลับกับควันดินปืนที่พุ่งกระจายไปทั่ว

หยางต้าไห่และพวกมีกระสุนสำรองเหลือเฟือ ประกอบกับมีคางคกคอยช่วยระบุพิกัด ทำให้พวกเขากดดันจนฝ่ายตรงข้ามเริ่มกระสุนหมด!

ท่ามกลางแสงแดดที่รำไร ปลอกกระสุนตกกระจายเกลื่อนพื้นหญ้าเขียวขจี

ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งถูกกระสุนเจาะเข้าที่หน้าอกจนเป็นรูโหว่ เลือดพุ่งกระฉูด เขาหอบหายใจรวยรินอยู่พักหนึ่งก่อนจะแน่นิ่งไป

ชายอีกคนที่ศีรษะล้านตรงกลาง ถูกยิงเข้าอย่างจังจนกะโหลกเปิด สมองกระจายเต็มพื้นป่า!

เหลือเพียงคนสุดท้ายที่รอดชีวิต มันทิ้งปืนแล้วคุกเข่าลงกับพื้น ชูสองมือขึ้นเหนือหัว "ฉันยอมแพ้แล้ว! ยอมแพ้แล้ว!"

"ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด! เออ! ทั้งกางเกง ทั้งกางเกงใน ถอดออกมาให้เกลี้ยง!"

หยางต้าไห่เดินเข้าไปหาชายที่ยืนเปลือยเปล่าด้วยท่าทางที่คุกคาม เขาเอาปากกระบอกปืนจ่อหน้ามันตรง ๆ "พวกมึงเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่!"

"แค่... แค่เดินผ่านมาครับพี่..."

หยางต้าไห่แค่นหัวเราะเย็นชา "ถุ้ย! ยังจะมาตอแหลอีกนะมึง!"

เขากดปากกระบอกปืนเข้ากับหน้าผากมันแรงขึ้นอีก

ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก "อย่า... อย่ายิงครับ! พวกเราเป็นพวกเดียวกับอาจารย์เจียง เป็นลูกน้องของเขาครับ!"

"พวกมึงมากันทั้งหมดกี่คน?"

"ห้า... ห้าคนครับ..."

ห้าคน?

ตรงนี้ตายไปสอง บาดเจ็บหนึ่ง รวมแล้วมีแค่สามคน!

ฮั่นหย่งชินกับจางเหลี่ยงเหลี่ยงหันมองหน้ากันทันที "ชิบหายแล้ว!"

ไอ้อีกสองคนที่เหลือล่ะ... มันแอบย่องไปช่วยอาจารย์เจียงแล้วใช่ไหม!

(จบบทที่ 380)