บทที่ 1569 (691) ส่งตัวไปสอบสวนที่ค่ายทหาร (ตอนฟรี)

บทที่ 1569 (691) ส่งตัวไปสอบสวนที่ค่ายทหาร

“ตอนนี้แกพูดได้แล้ว!” จี้เฟิงมองฉินเฟยหยูแล้วพูดนิ่งๆ

ตัวจุดชนวนระเบิดและฟันพิษในปากของฉินเฟยหยูถูกจี้เฟิงจัดการจนเกลี้ยงแล้ว และหลังจากนั้นไม่นาน ปากของฉินเฟยหยูก็เริ่มกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง

ตอนนี้ถึงเวลาต้องคุยกันดีๆเสียที

“ฉินเฟยหยูฉันไม่ได้มีเวลามากนัก เพราะฉะนั้นอย่าให้ต้องเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืด บอกสิ่งที่แกรู้มาให้หมด!” จี้เฟิงกล่าวเสียงเรียบ

ใบหน้าของฉินเฟยหยูกระตุกอยู่สองสามครั้ง หลังจากที่อัมพาตไปนาน พอจู่ๆกลับมาขยับได้เขาก็ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่นัก

แต่ความจริงแล้ว ฉินเฟยหยูกำลังชั่งใจว่าจะพูดยังไงดี

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาช่วยเยี่ยนหง แต่คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะมาติดร่างแหไปด้วย เรื่องนี้ทำให้ฉินเฟยหยูเสียขวัญไปชั่วขณะ เพราะเมื่อทั้งเขาและเยี่ยนหงถูกจับทั้งคู่ เขาก็สูญเสียข้อต่อรองที่จะใช้เจรจากับจี้เฟิงไปทันที!

“คุณจี้เฟิงคุณอยากรู้อะไร ผมบอกได้หมดเท่าที่ผมรู้” ฉินเฟยหยูเอ่ย “แต่ผมต้องการคำยืนยันจากคุณอย่างหนึ่ง”

“หือ? คำยืนยันอะไร?” จี้เฟิงถาม

“รับรองว่าจะไม่ทำอันตรายเยี่ยนหง!” ฉินเฟยหยูกล่าว “ถึงแม้ก่อนหน้านี้คุณจะเคยผิดคำพูดมาครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้ผมยังยอมที่จะเชื่อคุณ!”

“เหอะ…งั้นก็ต้องขอบใจ ในความเชื่อมั่นของแกนะ!” จี้เฟิงหัวเราะพลางส่ายหน้า ก่อนที่สีหน้าจะขรึมลง “ฉินเฟยหยูฉันบอกแกให้ชัดเจนเลยนะ ฉันไม่ใช่พวกนักฆ่าอาชีพอย่างพวกแก ขอแค่พวกแกให้ความร่วมมือ ฉันย่อมไม่ทำร้ายพวกแกอย่างไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว แต่ถ้าพวกแกไม่ร่วมมือ ฉันก็ไม่ได้โง่พอที่จะใจดีกับคนที่จ้องจะฆ่าตัวเองหรอก!”

“ผมเข้าใจ!”

ฉินเฟยหยูพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น ผมจะถือว่าคุณตกลง”

“แกจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้!” จี้เฟิงพยักหน้าตอบ

“งั้นคุณอยากรู้อะไรล่ะ?” ฉินเฟยหยูถาม

จี้เฟิงกล่าวเสียงเข้ม “ใครเป็นคนจ้างพวกแก บอกรายละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบเกี่ยวกับภารกิจครั้งนี้ รวมถึงเบื้องหลังความเป็นมาของแกกับเยี่ยนหงด้วย...”

“คุณจี้เฟิง คุณก็น่าจะรู้ว่า ในฐานะนักฆ่า...”

“ไม่ต้องมาสาธยายทฤษฎีอะไรกับฉัน ตอนนี้พวกแกเป็นแค่เชลย แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองเรื่องพวกนี้!” สีหน้าของจี้เฟิงขรึมลงทันที “หรือต้องให้ฉันสั่งสอนเยี่ยนหงสักหน่อย แกถึงจะยอมพูดออกมาตรงๆ?”

วุ่นวายมาค่อนคืน ความอดทนของจี้เฟิงแทบจะหมดสิ้นแล้ว สิ่งเดียวที่เขาต้องการตอนนี้คือ ‘คำตอบ!’

ฉินเฟยหยูกัดฟันกรอด เมื่อเห็นสายตาที่เด็ดขาดของจี้เฟิง เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจ

เขาเชื่อว่าถ้าเขายังไม่ให้ความร่วมมือ จี้เฟิงคงทำได้ทุกอย่างจริงๆ อย่างน้อยที่สุดการทำให้เยี่ยนหงต้องเจ็บตัวนั้นเป็นเรื่องแน่นอน

‘เยี่ยนหง... ทำไมต้องไปตอแยกับคนโหดๆ แบบนี้ด้วยนะ!’ ฉินเฟยหยูอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

“พูด!”

เสียงของจี้เฟิงทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยรอยโทสะ

“ผมกับเยี่ยนหงเป็นนักฆ่าอาชีพ!” ฉินเฟยหยูหลับตาลง ถอนหายใจยาวก่อนจะยอมเปิดปาก “เราสองคนเป็นคู่หูกัน พูดให้ถูกคือเธอเป็นนักฆ่าแค่ครึ่งเดียว อีกฐานะหนึ่งเธอคือผู้จัดการส่วนตัวของผม!”

จี้เฟิงยืนนิ่งฟังเงียบๆ

“เมื่อประมาณครึ่งเดือนก่อน เยี่ยนหงรับงานหนึ่งมา เป็นงานลอบสังหารคุณ!” ฉินเฟยหยูพูดตรงๆ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง “นายจ้างให้ข้อมูลละเอียดมาก ทั้งนิสัยส่วนตัว ความสัมพันธ์รอบข้าง รวมถึงแผนการแนะนำในการจัดการกับคุณ...”

ตามที่ฉินเฟยหยูเล่า เขาและเยี่ยนหงมักจะปฏิบัติงานอยู่ในต่างประเทศ จะกลับมาจีนเฉพาะตอนที่ไม่มีงานเท่านั้น

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ตัดขาดจากจีนเพราะตอนอยู่ต่างประเทศ ก็มักจะอาศัยอยู่ในย่านไชน่าทาวน์เพื่อให้ง่ายต่อการพรางตัว

และภารกิจลอบสังหารจี้เฟิงครั้งนี้ เยี่ยนหงก็เป็นคนรับงานมา ไม่เพียงแค่นั้นเธอยังได้รับข้อมูลที่ละเอียดสุดๆจากนายจ้าง ทั้งรูปถ่ายของจี้เฟิงรวมถึงรูปและข้อมูลของเพื่อนรอบตัวเขาด้วย

ที่สำคัญคือนายจ้างคนนั้นรู้จักจี้เฟิงดีมาก ถึงขั้นวางแผนการลอบสังหารมาให้

ในแผนระบุว่าให้เริ่มจัดการที่หรงซูเยี่ยนก่อน เพราะข้อมูลชี้ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างจี้เฟิงกับหรงซูเยี่ยนนั้นใกล้ชิดกันมาก ขอแค่หรงซูเยี่ยนตกอยู่ในอันตราย จี้เฟิงจะต้องปรากฏตัวออกมาแน่นอน

และมันก็ได้ผลหลังจากหรงซูเยี่ยนถูกลอบยิงไม่นาน จี้เฟิงก็ปรากฏตัวจริงๆ

หลังจากนั้นเรื่องราวที่เหลือจี้เฟิงก็รับรู้ด้วยตัวเองแล้ว

จี้เฟิงกอดอกฟังเงียบๆ ไม่ว่าฉินเฟยหยูจะพูดอะไร เขาก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์

“ที่ผมรู้ก็มีเท่านี้แหละ” ครู่ต่อมา ฉินเฟยหยูก็เล่าจบ

“หึ!”

จี้เฟิงยิ้มบางๆแต่แววตากลับเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ “ฉินเฟยหยูฉันว่าแกกำลัง ท้าทายความอดทนของฉันจริงๆนะ! แค่นี้เหรอที่แกจะพูด?”

ฉินเฟยหยูรู้ว่าจี้เฟิงหมายถึงอะไร เขาจึงพูดว่า “ในเมื่อผมยอมเปิดปากแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องหลอกคุณ คุณอยากรู้ว่านายจ้างเป็นใคร แต่เสียใจด้วยที่เรารับงานผ่านอินเทอร์เน็ต ถ้านายจ้างไม่แจ้งตัวตนออกมาเอง เราก็ไม่มีทางรู้ได้หรอก!”

จี้เฟิงเหลือบมองเขา “พวกแกกลับมาจีนได้ยังไง?”

“ก็มาตามปกติ!” ฉินเฟยหยูตอบ

“แล้วประวัติของพวกแกในจีน ใครเป็นคนจัดการให้?” จี้เฟิงถามต่อ

“ประวัติของผมกับเยี่ยนหงอยู่ในจีนอยู่แล้ว ขอเสริมหน่อยนะ เราทั้งคู่เป็นคนจีน!” ฉินเฟยหยูกล่าว “ที่เราไปเคลื่อนไหวอยู่ต่างประเทศมันก็มีระยะเวลาของมัน!”

“โอเค!”

จี้เฟิงพยักหน้า “ในเมื่อแกไม่ยอมพูด ฉันก็คงต้องไปถามเยี่ยนหงแทน และฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคำถามเดียวกันนี้ เธอจะตอบฉันว่ายังไง!”

“แกสัญญาอะไรกับฉันไว้!” ฉินเฟยหยูคำรามด้วยความโกรธ

“ฉันเคยบอกแกไว้ว่ายังไง?” จี้เฟิงถามพร้อมรอยยิ้มเย็นชา “ถ้าแกไม่ร่วมมือก็อย่ามาโทษฉัน เยี่ยนหงจะได้รับการปฏิบัติแบบไหน ส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับตัวเธอ แต่อีกส่วนที่สำคัญกว่านั้นคือขึ้นอยู่กับคำตอบของพวกแก!”

“จี้เฟิง!”

ฉินเฟยหยูจ้องจี้เฟิงเขม็งด้วยโทสะ “ถ้าแกอยากรู้ว่าใครจ้างพวกเรามา ก็ไปสืบเอาเองสิ ฉันบอกว่าไม่รู้ก็คือไม่รู้!”

“งั้นเยี่ยนหงต้องรู้แน่!” จี้เฟิงกล่าวเสียงเย็น

“เธอไม่รู้!” ฉินเฟยหยูแผดเสียง

“งั้น...ก็คงต้องโทษที่พวกแกดวงกุดเองแล้วล่ะ ในเมื่อพวกแกไม่รู้อะไรเลย ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะเก็บพวกแกไว้!” จี้เฟิงแค่นเสียงเย็นแล้วหันหลังเดินออกไปทันที

“มาจากหยานจิง!” ฉินเฟยหยูตะโกนลั่น

“หือ?” จี้เฟิงหันกลับมา

“เพราะครั้งนี้นายจ้างดูไม่ธรรมดา ไม่ใช่แค่ค่าจ้างที่สูงลิ่ว แต่ยังให้ข้อมูลที่ละเอียดมากจนฉันรู้สึกว่ามันผิดปกติ ฉันเลยแอบเช็กที่อยู่ IP ของอีกฝ่ายดู ผลการสืบย้อนกลับไปมันชี้ไปที่ที่อยู่แห่งหนึ่งในหยานจิง!” ฉินเฟยหยูกัดฟันพูด “แต่นายจ้างเป็นใครกันแน่ ฉันไม่รู้จริงๆ”

เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย้ยหยัน “จี้เฟิงถ้าเป็นแกที่จ้างนักฆ่าไปฆ่าคนอื่น แกจะโง่พอที่จะบอกตัวตนของตัวเองให้นักฆ่ารู้ไหมล่ะ? ฉันพูดไปหมดแล้ว แกจะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง!”

หยานจิงงั้นเหรอ?

จี้เฟิงพยักหน้าแบบไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ก่อนจะพูดว่า “ฉันว่าแกควรสงบสติอารมณ์หน่อย ไม่แน่แกอาจจะนึกข้อมูลอะไรออกเพิ่มก็ได้!”

พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที

“จี้เฟิงถ้าแกกล้าทำร้ายเยี่ยนหง ต่อให้ต้องลงนรก ฉันก็จะกลับขึ้นมาลากแกไปตายด้วยกัน!” ฉินเฟยหยูคำรามไล่หลัง

“หึ!”

จี้เฟิงหัวเราะในลำคออย่างไม่ใส่ใจ แล้วรีบเดินไปยังห้องที่เยี่ยนหงอยู่

“เหอะ!” พอเห็นจี้เฟิง เยี่ยนหงก็แค่นเสียงเย็นใส่อีกรอบ

“รู้ว่าแกไม่อยากคุยกับฉัน งั้นเรามาคุยกันแบบสั้นๆเลยดีกว่า!” จี้เฟิงกล่าวเสียงเรียบ “คำเดียวเลย บอกทุกอย่างที่แกรู้มา ไม่อย่างนั้น แกจะได้เห็นฉินเฟยหยูถูกสับเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาแกแน่ ถ้าไม่เชื่อฉันทำให้แกดูตอนนี้เลยก็ได้!”

“แน่จริงก็ฆ่าเราทั้งคู่เลยสิ!” เยี่ยนหงจ้องจี้เฟิงด้วยสายตาเคียดแค้น

“แกไม่สนความเป็นความตายของฉินเฟยหยูเลยเหรอ?” จี้เฟิงถาม

“...”

เยี่ยนหงนิ่งเงียบไม่ยอมสนใจจี้เฟิงอีก

จี้เฟิงจ้องมองเยี่ยนหงลึกเข้าไปในดวงตา พยักหน้าครั้งหนึ่งแล้วเดินออกมา

“จี้เฟิง? ทำไมถึงนึกโทรหาฉันป่านนี้ล่ะ?” เซียงหยงซานรับโทรศัพท์ด้วยความแปลกใจที่จู่ๆจี้เฟิงโทรมา

“คุณชายเซียงพูดสั้นๆนะ ฉันจะพาคนสองคนไปที่นั่น ต้องการขอยืมใช้ห้องสอบสวนหน่อย!” จี้เฟิงกล่าว “มีปัญหาอะไรไหม?”

“นายจะสอบสวนเองเหรอ?” เซียงหยงซานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ไม่มีปัญหา จะเข้ามาตอนไหน?”

“ตอนนี้!” จี้เฟิงบอก “นอกจากนี้ เดี๋ยวอาจจะต้องรบกวนให้นายช่วยเช็กอะไรบางอย่างให้หน่อย...”

จี้เฟิงไม่อยากเสียเวลากับฉินเฟยหยูและเยี่ยนหงอีกแล้ว ในเมื่อทั้งคู่ปากแข็งนัก จี้เฟิงก็อยากจะรู้ว่าในกองทัพที่เชี่ยวชาญการรีดความลับ และในห้องสอบสวนที่น่าสยดสยองนั่น ทั้งคู่จะทนไปได้อีกนานแค่ไหน!

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการรู้รายละเอียดเบื้องลึก จี้เฟิงคงใช้กระแสไฟฟ้าชีวภาพจำลองเป็นสารพิษทำลายประสาทฉีดเข้าไปในร่างของทั้งคู่ไปแล้ว ต่อให้ทั้งคู่จะใจแข็งแค่ไหน ก็ไม่มีทางทนได้อย่างแน่นอน

แต่เนื่องจากการลอบสังหารครั้งนี้มีเบื้องหลัง จี้เฟิงจึงยังไม่คิดจะใช้วิธีนั้น

สารพิษทำลายประสาทนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรใช้สุ่มสี่สุ่มห้า ใครก็ตามที่โดนเข้าไป แทบไม่มีใครรักษาความมีสติไว้ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือเถ้าแก่หวงลูกน้องของเฉียนปิน ถ้าโดนพิษเข้าไป สุดท้ายก็กลายเป็นคนปัญญาอ่อนกันหมด!

รวมถึงไอ้เวรนั่นที่เคยเข้าหาพี่สาวหลี่เยี่ยนถงด้วยเจตนาชั่วร้าย หรือแม้แต่เจิ้งหยูซิ่วกับลูกพี่ลูกน้องของเธอ!

ถึงแม้ฉินเฟยหยูและเยี่ยนหงจะเป็นนักฆ่าที่มีฝีมือดี แต่เมื่อต้องเผชิญกับสารพิษทำลายประสาท พวกเขาก็อาจจะไม่ได้อึดไปกว่าคนเหล่านั้นเลย!

ครั้งนี้จี้เฟิงไม่เพียงต้องการหาตัวผู้อยู่เบื้องหลัง แต่ยังต้องการรู้รายละเอียดทุกอย่างด้วย!

ดังนั้นเขาจึงต้องพานักฆ่าทั้งสองคนนี้ไปที่ค่ายทหาร

จี้เฟิงเคยเห็นกับตาว่าห้องสอบสวนของหน่วยรบพิเศษนั้นน่ากลัวขนาดไหน ฉินเฟยหยูกับเยี่ยนหงสองคนนั้นถ้าไปถึงที่นั่นแล้วยังคิดจะปิดปากเงียบ คงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป!

“เหล่าตู้ หวังหู่ พาพวกมันทั้งคู่ขึ้นรถ ไปกับฉัน!” จี้เฟิงเรียกตู้เส้าเฟิงและหวังหู ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังกองกำลังทหารเขตเจียงโจวทันที

ทว่าจี้เฟิงกลับนึกไม่ถึงเลยว่า การไปครั้งนี้จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ทำให้เขาต้องตกตะลึงและโกรธแค้นจนถึงขีดสุด!

และนอกจากนั้นยังมีสิ่งที่เก็บเกี่ยวได้ เหนือความคาดหมายอีกด้วย!

....จบบทที่ 1569~