บทที่ 100 - ประกาศแจ้งเตือนสุดยอด! ข่มขวัญอัจฉริยะยุคปัจจุบัน

บทที่ 100 - ประกาศแจ้งเตือนสุดยอด! ข่มขวัญอัจฉริยะยุคปัจจุบัน

เนื่องจากไม่มีใครยอมขึ้นไปเป็นเจ้าสนามคนใหม่เลย

โหมดเจ้าสนาม

จึงต้องยุติลงอย่างรวบรัด

นั่นก็หมายความว่าการแข่งขันประลองยุทธ์ในครั้งนี้ได้จบลงก่อนกำหนด

สาเหตุที่ระบบไม่ตัดสลับกลับไปที่โหมดการแข่งขันตามปกติ ก็เป็นเพราะว่าจ้าวเจิงได้ขึ้นเป็นเจ้าสนามและสังหารผู้เข้าแข่งขันไปมากมายจนกวาดคะแนนมาได้มหาศาลแล้ว

ต่อให้แข่งขันกันต่อไป คนอื่นๆ ก็ไม่มีทางทำคะแนนแซงหน้าเขาได้อยู่ดี

เมื่อการแข่งขันประลองยุทธ์สิ้นสุดลง

ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาข้างซ้ายของผู้เข้าแข่งขันทุกคนพร้อมๆ กัน

[โปรดทราบ: มิติวิญญาณในครั้งนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ระบบจะทำการส่งตัวผู้เข้าร่วมกลับในอีก 60 วินาที 59 58 57...]

เมื่อเห็นตัวเลขนับถอยหลังปรากฏขึ้น ทุกคนก็พากันทอดถอนใจ

เมื่อเทียบกับมิติวิญญาณชั้นที่สองที่ใช้เวลาแค่สิบชั่วโมง มิติวิญญาณชั้นที่สามนี้ถือว่ากินเวลาไปค่อนข้างนานเลยทีเดียว

ถ้ารวมเวลาพักเบรกเข้าไปด้วย ก็ใช้เวลาไปเกือบแปดสิบชั่วโมงแล้ว!

นี่ขนาดจ้าวเจิงเลือกโหมดเจ้าสนามจนทำให้เกมจบเร็วขึ้นแล้วนะ

ลองคิดดูสิว่าถ้าตั้งแต่แรกไม่มีใครเลือกโหมดเจ้าสนาม แล้วปล่อยให้เข้าสู่โหมดการแข่งขันตามปกติ การประลองคงยืดเยื้อกว่านี้อีกเยอะ และเวลาที่ใช้ก็คงทะลุหนึ่งร้อยชั่วโมงเป็นแน่...

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถูกส่งตัวกลับแล้ว

จ้าวเจิงก็ยัดแว่นตาปริศนาเก็บลงในกระเป๋ากางเกง

ยังไงซะของสิ่งนี้ก็ไม่มีทางพังอยู่แล้ว

เมื่อครู่นี้เขาลองทดสอบดูแล้ว ต่อให้เขาใช้พละกำลังอันมหาศาลในตอนนี้บีบมัน แว่นตานี่ก็ไม่เสียรูปทรงเลยแม้แต่น้อย

ในมิติวิญญาณลบความจำ ผู้เข้าร่วมจะไม่สามารถนำสิ่งของใดๆ ติดตัวออกมาได้ ยกเว้นเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่บนตัวเท่านั้น

แต่ทว่า ไอเทมวิเศษที่ได้รับเป็นรางวัลจากมิติวิญญาณ จะไม่อยู่ภายใต้กฎข้อบังคับนี้

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ เจียงเหอปินก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้นมาว่า "ลูกพี่จ้าว ลูกพี่ไห่ถัง ผมอยากจะขอเป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณพวกพี่จากใจจริงครับ ขอบคุณมากๆ ครับ!"

"ตอนนี้ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกน่า" จ้าวเจิงโบกมือปัด "เดี๋ยวพอออกไปแล้วนายก็ต้องขอบคุณพวกเราอยู่ดีนั่นแหละ"

"มันไม่เหมือนกันหรอกครับ"

เจียงเหอปินอธิบาย "พอออกไปแล้วพวกเราทุกคนก็จะสูญเสียความทรงจำ ถึงแม้นิสัยอย่างผมจะยังคงรู้สึกขอบคุณพวกพี่อยู่ก็เถอะ แต่... มันจะออกมาจากความรู้สึกจริงใจสักแค่ไหน ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

ไอ้เด็กนี่ก็พูดตรงไปตรงมาดี แถมยังรู้จักนิสัยตัวเองดีซะด้วย

ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าเหลือเวลาอีกไม่มาก เจียงเหอปินจึงรีบพูดรัวเร็วขึ้น

"อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ผมเคยมีความเข้าใจผิดๆ เกี่ยวกับลูกพี่จ้าวอยู่บ้าง... พอออกไปแล้ว บางทีผมอาจจะขอบคุณแค่ลูกพี่ไห่ถังคนเดียวก็ได้"

"ตอนแรกผมคิดว่ามิติวิญญาณครั้งนี้ก็แค่การประลองยุทธ์ธรรมดาๆ ระหว่างนักศึกษาใหม่ด้วยกัน พวกเราแค่เกาะพวกพี่ไปก็รอนอนรับชัยชนะได้เลย ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายผลตัดสินจะดูจากคะแนนรวมของทั้งทีม แล้วเอามาจัดอันดับ... เป็นพวกเราเองนี่แหละที่เป็นตัวถ่วงให้พวกพี่ต้องลำบาก"

"ถึงแม้สุดท้ายเราจะคว้าแชมป์สามเผ่าพันธุ์มาได้ แต่พวกเราทุกคนก็รู้ดีว่า ทั้งหมดนี้แลกมาด้วยการที่ลูกพี่จ้าวต้องเอาชีวิตเข้าแลกและต่อสู้อย่างยากลำบาก"

"ผมจึงอยากใช้โอกาสตอนที่ยังจำทุกอย่างได้นี้ กล่าวขอบคุณลูกพี่จ้าวและลูกพี่ไห่ถังจากใจจริงครับ!"

"ขอบคุณพวกพี่มากจริงๆ ครับ!!"

พูดจบ เจียงเหอปินก็โค้งคำนับให้ทั้งสองคนด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง

เมื่อคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็พากันลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับเพื่อแสดงความขอบคุณด้วยเช่นกัน

เล่นเอาจ้าวเจิงกับซ่งไห่ถังทำตัวไม่ถูกจนนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้

โชคดีนะที่

เวลา 60 วินาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อตัวเลขนับถอยหลังสิ้นสุดลง

ร่างของทุกคนก็หายวับไปพร้อมกัน

ลานประลองต่างมิติที่เคยคึกคักจอแจ บัดนี้กลับเงียบสงัดและว่างเปล่าราวกับเมืองร้างในพริบตา

……

ดาวโลก

มหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้

บนสนามหญ้ากว้าง อาจารย์หลายท่านกำลังจับกลุ่มพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่มีใครแสดงสีหน้าวิตกกังวลเลยแม้แต่น้อย

นั่นก็เป็นเพราะมิติวิญญาณชั้นที่สามสำหรับนักศึกษาใหม่ ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นหนึ่งในมิติวิญญาณที่ค่อนข้างปลอดภัย

ในมิติวิญญาณชั้นที่สามของทุกๆ ปี ต่อให้เป็นพวกมหาวิทยาลัยพลังเหนือมนุษย์ระดับปลายแถว อัตราการสูญเสียก็ยังถือว่าค่อนข้างต่ำ โดยสถิติสูงสุดยังไม่เคยเกินร้อยละสิบห้าเลยด้วยซ้ำ

นับประสาอะไรกับมหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้ของพวกเขาที่เป็นถึงมหาวิทยาลัยชั้นนำ นักศึกษาแต่ละคนล้วนมีพื้นฐานที่ไม่ธรรมดา อัตราการสูญเสียยิ่งต้องต่ำกว่านั้นแน่นอน

"ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ทุกคนเตรียมตัวต้อนรับการกลับมาของนักศึกษาพวกเราเถอะ!"

ผู้บริหารมหาวิทยาลัยท่านหนึ่งกล่าวขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าอาจารย์ก็ยุติการสนทนาและแยกย้ายกันไปประจำจุดของตนเอง

ครู่ต่อมา

บนสนามหญ้าที่เคยว่างเปล่า ก็ปรากฏร่างของเหล่านักศึกษาจำนวนมากกะพริบวูบวาบขึ้นมา

เหล่าอาจารย์เพียงแค่กวาดสายตามองจำนวนนักศึกษาคร่าวๆ ก็พากันเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

เป็นไปตามคาด

มิติวิญญาณชั้นที่สามในปีนี้ อัตราการสูญเสียของมหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้ยังคงต่ำมากเช่นเคย

เพียงไม่นาน ก็มีการนับจำนวนนักศึกษาเสร็จสิ้น

มีนักศึกษาเข้าร่วมทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าคน

และมีแค่ผู้โชคร้ายเพียงสองคนเท่านั้นที่ไม่ได้กลับมา...

เมื่อได้รับรายงานตัวเลขนี้ เหล่าอาจารย์ต่างก็รู้สึกยินดีปรีดา แม้แต่ผู้บริหารมหาวิทยาลัยก็ยังยิ้มหน้าบาน

"นักศึกษาทุกคน ยินดีต้อนรับกลับมา!"

เมื่อได้ยินเสียงของผู้บริหารมหาวิทยาลัย

เหล่านักศึกษาบนสนามหญ้าถึงได้ค่อยๆ ดึงสติกลับมาจากสภาวะเลื่อนลอย

นี่ถือเป็นอาการปกติ

เพราะพวกเขาเพิ่งจะถูกลบความทรงจำในมิติวิญญาณมาหมาดๆ จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนงุนงงไปบ้าง

จากนั้น

ทุกคนก็พากันหันขวับไปมองทางกลุ่มของซ่งไห่ถังเป็นตาเดียว

นับตั้งแต่คว้าคะแนนระดับ SSS มาได้ตั้งแต่มิติวิญญาณชั้นแรก ซ่งไห่ถังก็เริ่มถูกขนานนามว่าเป็น อันดับหนึ่งของนักศึกษาใหม่ มาอย่างลับๆ

พอเข้าสู่มิติวิญญาณชั้นที่สอง และคว้าคะแนนระดับ SSS มาได้อีกครั้ง ตำแหน่งนี้ของเธอก็ยิ่งถูกตอกย้ำให้มั่นคงมากยิ่งขึ้น!

สิ่งที่ทุกคนอยากรู้ในตอนนี้ก็คือ ในฐานะอันดับหนึ่งของนักศึกษาใหม่ การที่เธอต้องแบกทีมสิบคนในครั้งนี้ เธอจะยังคงรักษามาตรฐานและคว้าคะแนนระดับ SSS มาครองได้อีกหรือไม่?

ในกลุ่มของซ่งไห่ถังเอง

เจียงเหอปิน หวังเฟย และคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าคาดหวังและตื่นเต้นสุดๆ

พวกเขาจะได้รับการแบกจากซ่งไห่ถังจนสำเร็จหรือไม่ อีกเดี๋ยวก็จะได้รู้ผลกันแล้ว

"ลำดับต่อไปจะเป็นการบันทึกคะแนนของทุกคน"

อาจารย์ท่านหนึ่งตะโกนเสียงดัง "นักศึกษาคนไหนที่ได้รับรางวัลภารกิจ ขอให้รีบไปรายงานผลกับอาจารย์ประจำชั้นของตัวเองทันที!"

สิ้นเสียงประกาศ

นักศึกษาหลายคนก็ยกมือขึ้นทันที

เหล่าอาจารย์จึงเริ่มดำเนินการบันทึกคะแนนมิติวิญญาณชั้นที่สามให้นักศึกษาแต่ละคน

เนื่องจากมิติวิญญาณชั้นที่สามนี้ เป็นการเข้าร่วมแบบทีมสิบคน

การแจกจ่ายรางวัลก็มอบให้พร้อมกันทั้งสิบคน จึงง่ายต่อการตรวจสอบและบันทึกคะแนน

ดังนั้น

การบันทึกคะแนนของเหล่าอาจารย์จึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว

แต่ทว่า เมื่อการบันทึกคะแนนดำเนินไปเรื่อยๆ สีหน้าของเหล่าอาจารย์กลับยิ่งดูแย่ลงทุกที

นั่นก็เพราะคะแนนของทีมนักศึกษาหลายสิบทีม ส่วนใหญ่ไปกองอยู่ที่ระดับ C กันแทบทั้งนั้น

อย่าว่าแต่คะแนนระดับ A เลย ขนาดระดับ B ยังโผล่มาแค่สามทีมเท่านั้น

เมื่อเห็นผลลัพธ์ที่นักศึกษาส่งเข้ามา ผู้บริหารมหาวิทยาลัยเพียงท่านเดียวในลานถึงกับขมวดคิ้วแน่นเป็นปม

ที่นี่คือมหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้นะโว้ย!

ถ้าไม่มีทีมไหนคว้าคะแนนประเมินระดับ A มาได้เลยสักทีม แล้วจะยังมีหน้าไปเชิดชูตัวว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศได้ยังไง?

และในตอนนี้

ก็เหลือเพียงทีมของซ่งไห่ถังเท่านั้นที่ยังไม่ได้รายงานผลคะแนน

สายตาทุกคู่ของทั้งอาจารย์และนักศึกษาต่างก็พุ่งเป้าไปที่ซ่งไห่ถัง

แม้แต่ท่านผู้บริหารมหาวิทยาลัยยังเดินตรงเข้ามาหาทีมของเธอด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นผู้บริหารเดินเข้ามา อาจารย์เสิ่นจะยืนดูอยู่เฉยๆ ก็ไม่ได้ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ไห่ถัง คะแนนของทีมพวกเธอยังไม่ออกอีกเหรอ?"

ซ่งไห่ถังส่ายหน้า "ยังค่ะ"

ในเมื่อคะแนนยังไม่ออก

ก็ทำได้แค่รอต่อไป!!

……

ในเวลาเดียวกัน

ณ มหาวิทยาลัยพลังเหนือมนุษย์เมืองหลวง

บนสนามหญ้ากว้าง

มีบรรดาอาจารย์และผู้บริหารยืนอยู่เบื้องหน้านักศึกษาหลายท่าน

นี่ไม่ได้แปลว่าผู้บริหารของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงให้ความสำคัญกับนักศึกษาใหม่มากกว่ามหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้หรอกนะ

แต่เป็นเพราะสถานการณ์ในวันนี้มันมีความพิเศษต่างหาก

ในมิติวิญญาณชั้นที่สามครั้งนี้ เพื่อเอาชนะมหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้ และรักษาชื่อเสียงการเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำอันดับหนึ่งของประเทศเอาไว้ มหาวิทยาลัยเมืองหลวงได้จับมือเป็นพันธมิตรกับมหาวิทยาลัยการต่อสู้เมืองมาร

ในทีมของหม่าจวิน มีสมาชิกครึ่งหนึ่งที่เป็นนักศึกษาระดับหัวกะทิที่ถูกคัดเลือกมาจากมหาวิทยาลัยการต่อสู้เมืองมาร

ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงไม่มีทางทำคะแนนสูงลิ่วในมิติวิญญาณได้อย่างแน่นอน

ส่วนทีมของวิกเตอร์นั้นยิ่งอลังการงานสร้างเข้าไปใหญ่ เพราะนั่นคือการรวมตัวของเหล่านักศึกษาหน้าใหม่ระดับท็อปจากมหาวิทยาลัยชั้นนำทั่วทั้งประเทศดินแดนหมีขาว มารวมตัวกันเป็นซูเปอร์ทีมเพื่อลงแข่ง...

ก็แหงล่ะ การประลองในมิติวิญญาณไม่ได้เน้นไปที่การล่ามอนสเตอร์ การทำงานเป็นทีมอาจจะไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น

ดังนั้น ผู้ที่ยืนอยู่บนสนามหญ้าของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงในเวลานี้ นอกจากอาจารย์และผู้บริหารของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงแล้ว ก็ยังมีอาจารย์และผู้บริหารส่วนหนึ่งจากมหาวิทยาลัยการต่อสู้เมืองมารรวมอยู่ด้วย

"คะแนนของพวกเราออกแล้วครับ"

จู่ๆ นักศึกษาคนหนึ่งในทีมของหม่าจวินก็ยกมือขึ้นและรายงาน

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าอาจารย์และผู้บริหารก็หูผึ่งกันเป็นแถว!

อาจารย์ชายท่านหนึ่งรีบเดินเข้าไปถาม "หม่าจวิน คะแนนเป็นยังไงบ้าง?"

หม่าจวินส่ายหน้า สีหน้าดูผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า "ได้แค่ระดับ S ครับ ไม่มีอะไรก้าวหน้าเลย"

เมื่อได้ยินคำตอบ เหล่าผู้บริหารก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเช่นกัน

การที่พวกเขายอมร่วมมือกับมหาวิทยาลัยการต่อสู้เมืองมารเพื่อสร้างทีมสุดยอดขึ้นมา ก็เพื่อหวังจะคว้าแชมป์การประลอง หรือไม่ก็หวังจะฟาดคะแนนระดับ SSS ให้ได้

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้ขโมยซีนและแย่งพื้นที่สื่อไปจนหมด จนคนเกือบลืมไปแล้วว่ามหาวิทยาลัยเมืองหลวงของพวกเขานี่แหละคือมหาวิทยาลัยพลังเหนือมนุษย์อันดับหนึ่งของประเทศตัวจริง

ดังนั้น มหาวิทยาลัยเมืองหลวงจึงต้องการกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาอย่างเร่งด่วน!

ตอนแรกก็คิดว่า มิติวิญญาณการประลองชั้นที่สามในครั้งนี้ จะเป็นโอกาสทองซะอีก

ใครจะไปคิดล่ะว่า...

"ระดับ S ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว"

อาจารย์ชายท่านนั้นปลอบใจไปประโยคหนึ่ง ก่อนจะถามต่อว่า "แล้วอันดับของพวกเธออยู่ที่เท่าไหร่ล่ะ?"

"อันดับสามของโลกครับ"

หม่าจวินตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

สำหรับผลลัพธ์นี้ ตัวเขาเองรู้สึกไม่พอใจเอามากๆ!

เพราะอุตส่าห์ให้สองมหาวิทยาลัยชั้นนำจับมือกันแท้ๆ แต่ผลงานกลับไม่ได้ทิ้งห่างจากตอนมิติวิญญาณชั้นที่สองสักเท่าไหร่เลย

"อาจารย์ครับ รางวัลของพวกเรา อาจารย์ตรวจสอบดูเองก็แล้วกันครับ!"

หม่าจวินพูดขึ้น

เขาขี้เกียจจะมานั่งร่ายยาวให้ฟังทีละข้อแล้ว

เมื่ออาจารย์ได้ยินดังนั้น จึงเอามือไปแตะที่ไหล่ของหม่าจวิน

จากนั้น เขาก็ประกาศผลคะแนนของทีมหม่าจวินด้วยเสียงอันดัง

"หม่าจวิน เว่ยจื้อหง เหอเฉาเฉียง..."

"คะแนนรวมในมิติวิญญาณครั้งนี้: 81 คะแนน"

"คะแนนประเมินรวม: ระดับ S!"

"อันดับรวม: อันดับ 3"

"รางวัลพื้นฐานที่ได้รับ: 204 แต้มพลังวิญญาณ"

เมื่อรายละเอียดเหล่านี้ถูกประกาศออกมา สายตาของนักศึกษาคนอื่นๆ ที่มองมายังกลุ่มของหม่าจวินต่างก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

แต่บรรดาอาจารย์และผู้บริหารกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นอะไรเป็นพิเศษ

ก็นะ นักศึกษาระดับหัวกะทิจากสองมหาวิทยาลัยมารวมตัวกันเป็นซูเปอร์ทีม แต่สุดท้ายกลับทำคะแนนมาได้แค่นี้...

จะบอกว่าแย่ก็คงไม่ใช่

แต่มันยังห่างไกลจากความคาดหวังที่ผู้บริหารตั้งไว้ในใจอยู่มากโข

ผู้บริหารท่านหนึ่งเดินเข้ามาแล้วเอ่ยถาม "หม่าจวิน แล้วซ่งไห่ถังจากมหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้ล่ะ? เธอได้คะแนนเท่าไหร่?"

"ในเมื่อมันไม่มีประกาศแจ้งเตือนทั่วโลก ผมจะไปตรัสรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าเธอได้คะแนนเท่าไหร่?"

พอได้ยินชื่อซ่งไห่ถัง หม่าจวินก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่ใช้ตอบก็เลยฟังดูห้วนๆ และกระด้างไปหน่อย

นั่นก็เป็นเพราะมักจะมีคนเอาพวกเขาไปเปรียบเทียบกันอยู่เสมอ

และในการเปรียบเทียบทุกครั้ง เขา หม่าจวิน มักจะเป็นฝ่ายที่ถูกมองว่าด้อยกว่าตลอด...

เมื่อโดนนักศึกษาพูดจาหักหน้า ผู้บริหารท่านนั้นก็มีสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

แต่เขาก็รู้ดีว่า หม่าจวินคืออัจฉริยะเบอร์หนึ่งของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง และเป็นที่โปรดปรานของอธิการบดี ขนาดตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าดุด่าต่อหน้าผู้คน

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงกลืนความขุ่นเคืองลงคอไป

"ท่านหัวหน้าภาค และท่านผู้บริหารทุกท่าน ผมมีข่าวบางอย่างมารายงานครับ"

อาจารย์ของหม่าจวินพูดแทรกขึ้นมา "ช่วงหนึ่งชั่วโมงที่รอพวกเขากลับมา ผมได้ยินข่าวจากเพื่อนๆ มาว่า เพื่อแย่งชิงตำแหน่งแชมป์การประลองในมิติวิญญาณชั้นที่สามปีนี้ หลายประเทศต่างก็เกณฑ์ยอดฝีมือหน้าใหม่จากมหาวิทยาลัยชั้นนำหลายแห่งมารวมตัวกันเป็นทีมสุดแกร่งเพื่อลงแข่งขัน"

"ดังนั้น ผมคิดว่าการที่ทีมของหม่าจวินสามารถทำผลงานได้ดีขนาดนี้ ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้วครับ"

"เผลอๆ คะแนนของพวกเขา อาจจะเป็นคะแนนที่สูงที่สุดในประเทศแล้วก็ได้นะครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น

เหล่าผู้บริหารก็เริ่มคิดตาม

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็คงไม่เลวเหมือนกัน

ถึงจะสู้คนนอกประเทศไม่ได้ แต่แค่เอาชนะคนในประเทศได้เป็นอันดับหนึ่ง พวกเขาก็ยังคงเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำอันดับหนึ่งของประเทศอยู่ดี

แม้แต่หม่าจวินเองก็มีสีหน้าที่ผ่อนคลายลง และแอบหวังให้สิ่งที่อาจารย์พูดกลายเป็นความจริง

ทว่า

ในตอนนั้นเอง

สีหน้าของนักศึกษาทุกคนบนสนามหญ้ากลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!

ไอ้ประกาศแจ้งเตือนบ้าบอที่น่าหงุดหงิดนั่น มันโผล่มาอีกแล้ว...