ตอนที่ 492: อยากกินฟรีเหรอ? ไปโรงอาหารนู่นไป๊!
ตอนที่ 492: อยากกินฟรีเหรอ? ไปโรงอาหารนู่นไป๊!
โจวเหวินและเพื่อนๆ ถึงกับมองบนด้วยความระอา เดี๋ยวนี้ผู้ชายเขาหน้าไม่อายกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?
"คือ... ผมก็อยากชิมด้วยคนน่ะครับ..."
เพื่อนชายอีกคนที่นั่งข้างๆ พอเห็นเพื่อนตัวเองเปิดโหมดหน้าหนาสำเร็จ ก็เลยพลอยผสมโรงขอเอี่ยวด้วยอีกคน
"หัดเกรงใจกันบ้างเถอะย่ะ! นี่ชีชีหิ้วมาฝากพวกฉันนะ!"
โจวเหวินไม่มีความคิดที่จะแบ่งส่วนของเธอให้ใครทั้งนั้นแหละ ต่อให้ตอนนี้เธอจะอิ่มจนยัดไม่ลง เธอก็แค่เก็บไว้กินคาบบ่ายก็ได้นี่นา? ยิ่งคิดโจวเหวินก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนนี้มันล้ำเลิศที่สุด
ถึงแม้ว่าทิ้งไว้จนเย็นรสสัมผัสอาจจะดรอปลงไปบ้าง แต่รับรองว่ารสชาติความนัวยังอยู่ครบแน่นอน!
"ไม่ต้องมามองฉันเลย ฉันเองก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเหมือนกัน เพราะฉะนั้นส่วนของฉัน... ฉัน-กิน-หมด!"
เหลียงเทียนเทียนรีบโยนขี้ให้โจวเหวินกับเยี่ยนเกอทันที ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารในส่วนของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย
อื้มมม... รสชาติเดียวกับคราวก่อนเป๊ะ! อร่อยกว่าเชฟที่บ้านเธอทำตั้งหลายเท่า สงสัยนี่จะเป็นความแตกต่างระหว่างเศรษฐีใหม่กับตระกูลระดับท็อปสินะ ขนาดฝีมือเชฟยังห่างกันคนละชั้นเลย ไม่ใช่ว่าเธอเลือกกินนะ แต่มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ!
"ฉันมีนมถั่วเหลืองกับเสี่ยวหลงเปาที่ซื้อมาจากโรงอาหาร ถ้านายหิวก็เอาไปสิ"
เยี่ยนเกอหยิบถุงเสี่ยวหลงเปากับนมถั่วเหลืองออกมาจากใต้โต๊ะแล้วส่งให้สองหนุ่มข้างหลัง
เดิมทีเธอตั้งใจจะซื้อมาฝากหร่วนชีชีเพราะรู้ว่าเหลียงเทียนเทียนไม่ค่อยกินมื้อเช้า แต่ใครจะไปคิดว่าชีชีจะกินมาเรียบร้อยแล้ว แถมยังหอบของดีมาฝากพวกเธออีก ของที่ซื้อมาเลยกลายเป็นหมันไปซะงั้น แต่ก็นั่นแหละ... ของโรงอาหารน่ะพวกนายกินได้ แต่ของที่ชีชีเอามาให้? ฝันไปเถอะ!
โจวเหวินแอบชูนิ้วโป้งให้เยี่ยนเกอในใจ
'ทำดีมากเพื่อนรัก!'
"เทพธิดาชีชีครับ..."
เมื่อทำอะไรไม่ได้ สองหนุ่มเลยหันไปส่งสายตาละห้อยขอความเมตตาจากหร่วนชีชีแทน ของจากโรงอาหารมันจะไปเหมือนของที่เทพธิดาถือมาเองได้ยังไงกันเล่า!
หร่วนชีชีแบมือออกอย่างช่วยไม่ได้
"ฉันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ค่ะ ฉันเตรียมมาพอดีแค่สามคนเอง อีกอย่างอาหารเช้าโรงอาหารรสชาติก็ไม่ได้แย่นะคะ"
ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าจะมีคนมาเนียนขอกินฟรีแบบนี้? สุดท้ายสองหนุ่มเลยต้องจำใจแบ่งเสี่ยวหลงเปากับนมถั่วเหลืองของเยี่ยนเกอกันไปตามระเบียบ
"รีบกินเถอะ เดี๋ยวอาจารย์จะเข้าแล้ว" หร่วนชีชีเตือน
นักศึกษาระดับนี้แล้ว อาจารย์มักจะมาตรงเวลาและเลิกตรงเวลา ส่วนจะเก็บเกี่ยวความรู้ได้แค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลล้วนๆ เหลียงเทียนเทียนกินเกือบเสร็จแล้ว ส่วนโจวเหวินกับเยี่ยนเกอก็เริ่มเร่งสปีดการเคี้ยวให้เร็วขึ้น
หลายคนในห้องที่แอบมองเหตุการณ์อยู่ต่างพากันอิจฉาตาร้อน ทำไมพวกเขาถึงไม่ได้เป็นรูมเมทกับเทพธิดาชีชีกันนะ? ถ้ารู้ว่าเธอจะเปย์เพื่อนขนาดนี้ ตั้งแต่เข้าปีหนึ่งมาน่าจะรีบไปทำคะแนนตีสนิทไว้ก่อน!
"จริงด้วย เรื่องสอบเข้าบัณฑิตวิทยาลัยเป็นไงบ้างล่ะ? คะแนนน่าจะประกาศออกมาแล้วใช่ไหม?"
หร่วนชีชีที่ไปคลุกตัวอยู่ที่ฐานทัพตั้งเดือนหนึ่ง เพิ่งจะมีโอกาสได้ถามโจวเหวินกับเยี่ยนเกอเรื่องสอบต่อป.โท นี่ก็ผ่านมาเดือนหนึ่งแล้ว ผลสอบน่าจะชัดเจนแล้วล่ะ
พอพูดถึงเรื่องนี้ ทั้งสองคนก็สบตากันแล้วยิ้มออกมา
โจวเหวินทำหน้าเชิดแบบภูมิใจสุดๆ
"ระดับตัวแม่ลงสนามทั้งที มีเหรอจะพลาด!"
"คะแนนออกแล้วจ้ะ อันดับของพวกเราอยู่ในเกณฑ์ที่รับเข้าเรียนพอดี ตอนนี้เหลือแค่รอจับคู่กับอาจารย์ที่ปรึกษา ถ้าเก็บหน่วยกิตป.ตรีครบ ก็รับปริญญาแล้วเริ่มเรียนต่อได้เลย"
เยี่ยนเกอตอบด้วยท่าทางที่ดูสุขุมกว่าโจวเหวินมาก
"สุดยอดไปเลย! ยินดีด้วยนะที่สอบผ่านตั้งแต่รอบแรก!"
หร่วนชีชีดีใจไปกับเพื่อนด้วย ดูท่าความทุ่มเทที่เตรียมตัวกันมาเป็นปีจะไม่สูญเปล่าจริงๆ เรื่องน่ายินดีแบบนี้ต้องฉลอง!
"เพื่อเป็นการฉลองที่พวกเราสอบติดปโท ชีชีว่างวันไหนบอกมาเลย เดี๋ยวฉันกับเยี่ยนเกอจะเลี้ยงข้าวข้างนอกเอง!"
พอจบป.ตรีไป ทุกคนก็คงต้องแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง ช่วงที่ยังรวมตัวกันได้ก็ควรจะตักตวงไว้ เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะหาเวลาว่างตรงกันทั้งสี่คนได้อีกเมื่อไหร่
"ฉันว่างตลอดเลยค่ะ แล้วแต่พวกเธอเลย"
หร่วนชีชีไม่ต้องทำงานหาเช้ากินค่ำ เวลาของเธอเลยยืดหยุ่นสุดๆ
"งั้นเอาเป็นวันเสาร์แล้วกัน จันทร์ถึงศุกร์นอกจากเวลาเรียนแล้ว ฉันต้องเข้าไปฝึกงานที่บริษัทป๊าน่ะ"
เหลียงเทียนเทียนบ่นอุบ ถ้าเธอไม่ยอมเข้าบริษัท พ่อจะตัดวงเงินบัตรเครดิตทันที เป็นคำขู่ที่น้ำเน่าแต่ได้ผลชะงัดนักเชียว!
"ตกลงตามนี้ เสาร์นี้เจอกันที่เซ็นจูรี่พลาซ่า ตอนบ่ายสองครึ่งนะ"
ในเมื่อเป็นมื้อฉลอง จะไปกินร้านเพิงหมาแหงนหน้ามหาลัยก็คงไม่เข้าที โจวเหวินกับเยี่ยนเกอคำนวณมาแล้วว่าด้วยงบประมาณตอนนี้ สองคนรวมกันพอจะเลี้ยงเพื่อนๆ ที่ร้านอาหารในห้างเซ็นจูรี่พลาซ่าได้แบบไม่ลำบากนัก คนเดียวจ่ายไม่ไหวแต่ถ้าหารสองก็สู้ตาย!
"ได้เลยจ้า"
"พี่สาวครับ... สนใจรับน้องชายตัวสูง 180 สองคนไปช่วยถือกระเป๋า แถมกินเก่งเป็นเพื่อนด้วยไหมครับ?"
สองหนุ่มหน้าเดิมเริ่มปฏิบัติการหน้าด้านขั้นกว่า
เซ็นจูรี่พลาซ่าเชียวนะนั่น! ที่นั่นน่ะ พวกเขาต้องเก็บเงินเป็นเดือนๆ ถึงจะกล้าเดินเข้าไปกินสักมื้อ!
"เสียใจด้วยจ้ะ งบของพวกเรามีจำกัดแค่สี่ที่นั่ง ถ้ามีเพิ่มมาแม้แต่คนเดียว เงินพวกเราไม่พอจ่ายแน่ๆ"
โจวเหวินเตรียมจะสวนกลับอยู่แล้ว แต่เยี่ยนเกอชิงปฏิเสธไปก่อนด้วยรอยยิ้มเย็นๆ
ไม่รู้ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน นอกจากจะเนียนกินมื้อเช้าแล้ว ยังจะตามไปป่วนนัดรวมตัวชาวหออีก! และที่เยี่ยนเกอพูดก็คือเรื่องจริง พวกเธอเช็กราคาร้านอาหารมาแล้ว คำนวณจากค่าขนมที่เหลืออยู่ มันพอดีเป๊ะสำหรับสี่คนเท่านั้นแหละ!