บทที่ 704 ชิงลงมือ

“พอจะมีอยู่บ้างนะ แต่ผมก็รีบหันหน้าหนีทันทีเลย” หวังฮ่าวหรานตอบกลับ

“คุณชาย สิ่งที่คุณชายเห็นนั้นเป็นเพียงภาพมายาที่อาจารย์ข้าสร้างขึ้นเจ้าค่ะ” ฮวาเจี่ยอวี่เปิดเผย

“ภาพมายา? มิน่าเล่า...” หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเป็นเพิ่งเข้าใจ

“ท่านอาจารย์ตั้งใจจะใช้วิชามารสะกดจิตควบคุมคุณชายให้ตกเป็นทาสรับใช้ของนาง โชคดีที่คุณชายมีจิตใจมั่นคง จึงไม่หลงกลนาง” ฮวาเจี่ยอวี่ใส่ไฟอาจารย์ตัวเองอย่างไม่อายฟ้าดิน

‘นินทาอาจารย์ตัวเองขนาดนี้ ไม่กลัวอีกฝ่ายรู้หรือไง?’ หวังฮ่าวหรานนึกขำในใจ แต่ปากกลับเอ่ยว่า

“ขอบคุณแม่นางที่เตือน ต่อไปผมจะระวังตัวจากอาจารย์ของคุณให้มากขึ้น”

ฮวาเจี่ยอวี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ แต่ก็ยังไม่วางใจ นางปลดสร้อยหยกที่ห้อยคอตัวเองอยู่ออกมา แล้วยื่นให้หวังฮ่าวหราน

“หยกชิ้นนี้มีฤทธิ์ทำลายภาพมายา หากคุณชายพกติดตัวไว้ ย่อมไม่ต้องกลัววิชามารของท่านอาจารย์แล้ว”

“ของสำคัญขนาดนี้ ผมไม่กล้ารับไว้หรอก” หวังฮ่าวหรานทำท่าเกรงใจ

“รับไว้เถอะเจ้าค่ะ ถือว่าข้าขอร้อง” ฮวาเจี่ยอวี่ยัดใส่มือเขา

“ถ้าอย่างนั้น... ผมขอรับไว้ด้วยความยินดี ขอบคุณแม่นางมาก” หวังฮ่าวหรานรับหยกมาสวมคอทันที สัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมจางๆที่ติดมากับหยก

เมื่อเห็นหวังฮ่าวหรานสวมหยกของตน ฮวาเจี่ยอวี่ก็หน้าแดงก่ำ

หยกชิ้นนั้นนางสวมติดตัวตลอดเวลา สัมผัสแนบชิดกับเนินขาวเนียนของนาง การที่หวังฮ่าวหรานนำไปสวมต่อ ก็เท่ากับว่า... เขาได้สัมผัสไออุ่นจากกายนางทางอ้อม

“แม่นาง ไม่สบายหรือเปล่า? หน้าแดงเชียว” หวังฮ่าวหรานรู้ทัน แต่แกล้งถามด้วยความห่วงใย

“อ๋อ... ข้าสบายดีเจ้าค่ะ” ฮวาเจี่ยอวี่รีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วลองหยั่งเชิงถาม

“คุณชาย... ตอนนั้นท่านมีความคิดเกินเลยกับท่านอาจารย์บ้างไหมเจ้าคะ?”

“ผมไม่รู้ว่านางใช้วิชามาร พอเห็นจู่ๆนางก็เข้ามายั่วยวน ผมเลยปฏิเสธไปตรงๆ”

ฮวาเจี่ยอวี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจเนื้อเต้น รีบใส่ไฟเพิ่ม “คุณชายทำถูกแล้วเจ้าค่ะ เห็นท่านอาจารย์หน้าตาเหมือนสาววัยรุ่น แต่จริงๆแล้วนางอายุปาเข้าไปสามสิบสองแล้วนะเจ้าคะ!”

“โห... สามสิบสองเลยเหรอ” หวังฮ่าวหรานแกล้งทำตาโต

“ใช่เจ้าค่ะ! แต่คุณชายอย่าไปบอกท่านอาจารย์นะเจ้าคะว่าข้าเอาเรื่องนี้มาพูด” ฮวาเจี่ยอวี่กำชับ

“ผมไม่ใช่คนปากโป้ง วางใจได้เลย” หวังฮ่าวหรานรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

“ข้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหมเจ้าคะ ว่า... คุณชายชอบผู้หญิงแบบไหนหรือ?” ฮวาเจี่ยอวี่ถามเสียงเบาด้วยความขัดเขิน

“มันขึ้นอยู่กับความรู้สึก อธิบายตรงๆไม่ได้หรอก” หวังฮ่าวหรานตอบเลี่ยงๆ

“แล้ว... ถ้าอย่างข้า คุณชายชอบไหมเจ้าคะ?” ฮวาเจี่ยอวี่รวบรวมความกล้าถามออกไปตรงๆ

“ถ้าแค่รูปร่างหน้าตา ผมชอบมาก” หวังฮ่าวหรานตอบ

“แสดงว่า... คุณชายไม่ชอบนิสัยข้าหรือเจ้าคะ?”

“จริงๆแล้วข้าไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายนะ ที่ทำตัวเหลวไหลตอนอยู่ในห้องรับรอง มันเป็นเพียงการแสดงเท่านั้นเอง” ฮวาเจี่ยอวี่รีบแก้ตัว

ตอนแรกนางแค่อยากดึงตัวเขามาเป็นพวก เลยแกล้งทำเป็นยั่วยวน แต่ตอนนี้เมื่อเกิดความรักใคร่ นางจึงใส่ใจความรู้สึกของเขามาก กลัวเขาจะมองนางไม่ดี

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมหมายถึง ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณเลิกกับซูเสวียน คุณบอกว่าตนเองเป็นนางมาร เอาแน่เอานอนไม่ได้ แถมยังไร้หัวใจ ผมไม่อยากประสบชะตากรรมเดียวกับซูเสวียน” หวังฮ่าวหรานทำท่าหวาดกลัว

“มันไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ! กับซูเสวียนข้าแค่เล่นละครตบตา!” ฮวาเจี่ยอวี่รีบปฏิเสธ

“แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้กำลังเล่นละครตบตาผมอยู่?” หวังฮ่าวหรานย้อนถาม

ฮวาเจี่ยอวี่ชะงักทันที ยอมรับว่าเขาพูดมีเหตุผล

เพื่อพิสูจน์ความจริงใจ ฮวาเจี่ยอวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเด็ดขาด

สายรัดเอวและชุดคลุมผ้าไหมร่วงลงกองกับพื้น

“คุณชาย... ท่านเป็นชายคนแรกที่ได้เห็นเรือนร่างของข้า นี่คือความจริงใจที่สุดของข้า... ท่านพอใจหรือไม่?” ฮวาเจี่ยอวี่ถามเสียงสั่น

หวังฮ่าวหรานตะลึง สมกับเป็นศิษย์อาจารย์กันจริงๆ ใช้วิธีเดียวกันเป๊ะ ต่างกันแค่ฮวาเฟยเซวียนใช้ภาพมายา แต่ฮวาเจี่ยอวี่... เป็นของจริง!

“แม่นาง... นี่... นี่...” หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเป็นตกใจ หันหน้าหนี

“คุณชาย! ข้าพูดความจริงทุกประการ หากโกหกแม้แต่ครึ่งคำ ขอให้ข้าตกตายอย่างอนาถ!” ฮวาเจี่ยอวี่นึกว่าเขาไม่เชื่อ จึงรีบเอ่ยสาบาน

“เอ่อ... ในเมื่อแม่นางจริงใจขนาดนี้ ถ้าผมยังปฏิเสธอีก ก็คงจะเสียมารยาทเกินไป” หวังฮ่าวหรานตอบรับข้อเสนอ

ฮวาเจี่ยอวี่ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ถลาเข้าไปกอดเขาเต็มรัก

“ไม่นึกว่าแม่นางจะร้อนแรงขนาดนี้ งั้นข้า... ขอล่วงเกินล่ะนะ!” หวังฮ่าวหรานไม่รอช้า ยื่นกรงเล็บมารออกไปทันที

“คุณชาย... ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น... อื้อออ...”

......

[ติ๊ง! โฮสต์ได้ครอบครองนางเอกฮวาเจี่ยอวี่เป็นครั้งแรก ได้รับแต้มวายร้าย 16,000 แต้ม! ออร่านางเอกของฮวาเจี่ยอวี่ -800! ออร่าตัวเอกของซูเสวียน -800! ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +1,600!]

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของนางเอกฮวาเจี่ยอวี่ที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น 30 แต้ม! ค่าความประทับใจรวมปัจจุบัน 90 (รักชั่วนิรันดร์)]

[ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่องหลัก ได้รับแต้มวายร้าย 10,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของซูเสวียน -500! ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +500!]

......

ยามดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า หวังฮ่าวหรานและฮวาเจี่ยอวี่เดินเคียงคู่กันลงจากจุดชมวิวทะเลหมอก มุ่งหน้ากลับสู่เขตที่พักของนิกายหยินเยว่

ตลอดทาง ฮวาเจี่ยอวี่คล้องแขนหวังฮ่าวหรานแนบแน่น ใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยความสุข ความหวานชื่น และความภาคภูมิใจ

แม้ทุกอย่างจะเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิดไว้มาก แต่นางก็โล่งใจที่ไม่ต้องรับตำแหน่งประมุขนิกาย

‘ท่านอาจารย์... ท่านแพ้แล้วนะ!’ ฮวาเจี่ยอวี่ลอบยิ้มเยาะในใจ

“วิชาที่ฝึกร่วมกันเมื่อกี้ช่างอัศจรรย์นัก ก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งเลื่อนระดับเป็นขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นสิบเอ็ดได้ไม่นาน ตอนนี้แทบจะทะลวงขั้นสิบสองได้แล้ว แถมยังเข้ากันได้ดีกับคัมภีร์มารจันทร์ทมิฬของข้าด้วย” จู่ๆฮวาเจี่ยอวี่ก็เอ่ยชมด้วยความทึ่ง

“นั่นคือสุดยอดวิชา ย่อมฝึกได้รวดเร็วและเข้ากันได้กับทุกวิชาอยู่แล้ว” หวังฮ่าวหรานอธิบายสั้นๆ

“ถ้าเราฝึกด้วยกันทุกวัน ข้าคงแซงหน้าท่านอาจารย์ได้ในไม่ช้าใช่ไหมเจ้าคะ?” ฮวาเจี่ยอวี่ทำตาเป็นประกาย แต่พอพูดจบก็หน้าแดงก่ำ

“ไม่นึกเลยว่าแม่นางจะหน้าบางขนาดนี้” หวังฮ่าวหรานหัวเราะ

“ตอนนี้คุณชายเชื่อหรือยังเจ้าคะว่าที่ข้าทำตัวยั่วยวนล้วนเป็นการแสดง?” ฮวาเจี่ยอวี่ถาม

“เชื่อแล้ว แต่แบบนั้นก็น่าตื่นเต้นไปอีกแบบนะ” หวังฮ่าวหรานหยอดคำหวาน

ฮวาเจี่ยอวี่เข้าใจความต้องการของบุรุษดี จึงกระซิบเสียงหวาน “งั้นคราวหน้า... ข้าจะ ‘แสดง’ ให้คุณชายดูจนจุใจเลยเจ้าค่ะ”

หวังฮ่าวหรานรู้สึกร้อนวูบวาบ แต่ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมต้องไปอธิบายให้ชิงถงฟังก่อน ตอนนี้อย่าเพิ่งเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราเลย”

“ได้เลยเจ้าค่ะ แต่... ข้าขอบอกท่านอาจารย์ได้ไหม?” ฮวาเจี่ยอวี่ถาม

“ไม่ได้เด็ดขาด! บอกอาจารย์คุณก็เท่ากับประกาศให้ทุกคนรู้ ชิงถงต้องรู้เรื่องแน่!” หวังฮ่าวหรานรีบห้าม

*****