บทที่ 365: ซัคคิวบัสอันดับหนึ่งแห่งโลกสัตว์วิเศษ (ฟรี)

โคเฮนเสนอแผนไว้สองแบบ: แบบแรกคือให้คิเมร่าและงูเขาแก่เดินทางไปกรีซพร้อมกริฟฟินก่อน แล้วโคเฮนจะตามไปดูหลังปิดเทอมช่วงฤดูร้อน ส่วนแบบที่สองคือให้ทุกตัวรอจนกว่าโคเฮนจะได้ปิดเทอมแล้วค่อยไปพร้อมกัน

ยังไงการล้างแค้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องรีบทำภายในไม่กี่เดือนนี้อยู่แล้ว

สุดท้าย ทุกฝ่ายก็เห็นด้วยกับแผนหลัง พอกริฟฟินหาบ้านใหม่เจอ มันก็ดูไม่ร้อนรนอีกต่อไป เพราะงูเขาแก่ยอมตกลงที่จะให้มันติดตามไปแล้ว

เสียงเอะอะตรงนั้นดึงดูด “เพื่อนตัวใหญ่” คนหนึ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“โคเฮน?” แฮกริดร้องเสียงแปลกใจ ขณะที่แบกถังเนื้อปลาที่ถอนก้างแล้วมาหา “แล้วก็คิเมร่า เฮ้ย งูเขามาจากไหนอีกตัวน่ะ?!”

แววตาของแฮกริดที่ตอนแรกเต็มไปด้วยความตกใจ ค่อยๆ กลายเป็นประกายดีใจ

“ยักษ์ที่ยังไม่โตเต็มวัย!” งูเขาแก่ร้อง “หนีเร็ว! ต้องมี ‘ยักษ์แก่’ อยู่ใกล้ๆ แน่!”

“นี่นายไม่ดูหน้าตาคนหน่อยเหรอเนี่ย…” โคเฮนพูดอย่างหมดคำ “ดูออกได้ไงว่าไอ้หนวดนี่คือ ‘ยักษ์ที่ยังไม่โต’? เขาชื่อแฮกริด เป็นเพื่อนฉันเอง ครึ่งคนครึ่งยักษ์ แต่ไม่ต้องถามว่าผสมกันยังไงนะ”

“พวกนี้มาจากกรีซหมดเลย แฮกริด” โคเฮนอธิบายให้แฮกริดฟัง “งูเขาแก่นี่คือ…เอ่อ…พ่อบุญธรรมของคิเมร่า แล้วก็กริฟฟินตัวนี้จริงๆ ก็มาหาเขาเองด้วยนะ”

“โอ้ๆๆ!” แฮกริดเข้าใจทันที พลางเขย่าถังเนื้อในมือ “งูเขากินเนื้อปลามั้ย? ฉันเอามาเต็มเลย ตอนแรกกะเอาไว้ให้กริฟฟินเผื่อมันไปหลอกเงือกในทะเลสาบอีก…”

กริฟฟินได้กลิ่นหอม ก็ลุกขึ้นแล้วกระโดดดึ๋งๆ ไปทางแฮกริดทันที

ความเศร้าทั้งหลายเทียบไม่ได้กับความสุขในการกินของอร่อย

“งูเขาอยากกินด้วยมั้ย?” แฮกริดหยิบปลาออกมาชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้ “เดี๋ยวฉันไปหาอาหารให้คิเมร่าเพิ่มนะ จำได้ว่ายังมีเนื้อขามังกรเหลือจากตอนใช้รักษาแผลให้เธสทรัล…”

“แฮกริดถามว่านายจะกินมั้ย” โคเฮนหันไปถามงูเขาแก่

“ฉันไม่แย่งเด็กกิน” งูเขาแก่ตอบทันควัน

…

ปล่อยให้ฝูงกริฟฟินกับงูเขาแก่เริงร่าอยู่ข้างถังเนื้อ โคเฮนก็ปล่อยคิเมร่าไว้นั่น แล้วเดินกลับบ้านพร้อมแฮกริดเพื่อไปเอาเนื้อมังกร

ระหว่างทาง แฮกริดก็ถามเรื่องของกริฟฟินกับงูเขาแก่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นี่เธอไปเกี่ยวข้องกับสัตว์วิเศษเยอะขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?” แฮกริดถามอย่างอิจฉา “เหมือนพวกมันจะชอบเธอกันหมดเลย…”

“ก็เพราะฉันรู้จักประเมินสถานการณ์ไง” โคเฮนพูดแล้วหยุดไปแวบหนึ่ง “ล้อเล่นน่า ที่จริงฉันคือ ซัคคิวบัสอันดับหนึ่งแห่งโลกสัตว์วิเศษ ต่างหาก”

“แม้แต่อาราก็อกยังชอบเธอเลยนะ” แฮกริดว่า “ทุกครั้งที่ฉันไปหา มันก็ถามว่าเธอมาด้วยรึเปล่า”

“ฉันว่าไม่เรียกว่าชอบหรอก…” มุมปากโคเฮนกระตุก อาราก็อกน่ะกำลังเช็กตำแหน่งนักล่าของสายพันธุ์มันต่างหาก…

ระหว่างทาง โคเฮนก็เล่าเรื่องของกริฟฟินให้แฮกริดฟังแบบคร่าวๆ

พอรู้ว่ากริฟฟินมาขอที่พักจากงูเขาแก่เพราะพ่อมันโดนนักล่าพ่อมดฆ่า แฮกริดก็พูดด้วยน้ำเสียงปวดใจว่า “หน่วยงานเวทมนตร์กรีซเขาก็พยายามปกป้องสัตว์หายากพวกนี้นะ… แต่สุดท้ายก็มีนักล่าพ่อมดเยอะเหลือเกิน เฮ้อ… โชคดีที่ตอนนี้พวกเซ็นทอร์ในป่าต้องห้ามเริ่มเข้าใจเรื่องการปกป้องระบบนิเวศแล้ว ไม่งั้นฮอกวอตส์ก็คงไม่ต่างกัน เคยได้ยินว่าเมื่อก่อนมีพวกนักล่าแอบเข้าป่าต้องห้ามบ่อยอยู่…”

แฮกริดยังเหลือเนื้อมังกรขาใหญ่อีกสองชิ้น ซึ่งสุดท้ายก็กลายเป็นของหัวสิงโตทั้งหมด

“กินให้หมดเลยนะ ห้ามเอากลับกล่อง” โคเฮนกำชับหัวสิงโต “นอร์เบิร์ตกับแม่เขาจะเครียดอีกรอบถ้าเห็นอีก”

ครั้งก่อน หัวสิงโตเคยแอบเอาเนื้อมังกรกลับไปเก็บไว้ในกล่อง ทำเอานอร์เบิร์ตตกใจจนไม่กล้าออกจากถ้ำอยู่หลายวัน

แต่ครั้งนี้ความห่วงของโคเฮนก็ดูจะเกินเหตุ เพราะเนื้อมังกรสองชิ้นนั้นไม่พอให้หัวสิงโตอิ่มเลย

ก่อนจะกลับ โคเฮนก็เรียกฝูงยูนิคอร์นที่ยังมีสติในกล่องออกมา แล้วสั่งให้พวกมันอยู่ในป่าสักพัก แฮกริดก็รับปากหนักแน่นว่าจะปกป้องฝูงยูนิคอร์นนี้ให้เต็มที่ (แต่ที่โคเฮนได้ยินจริงๆ คือหัวหน้าฝูงยูนิคอร์นขอให้แฮกริดจัดเหล้าบรั่นดีให้วันละหนึ่งถังต่างหาก…)

หลังจากมีงูเขาแก่กับกริฟฟินเพิ่มเข้ามาในกล่อง ชีวิตของสัตว์ในกล่องก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากเท่าไหร่

แพะกับฝูงหมูก็ยังโดนกินต่อไป มังกรแก่ก็ยังควงนอร์เบิร์ตแบกแพะกลับถ้ำทุกวันเหมือนตั้งเวลาไว้ โคเฮนเดาว่าไข่มังกรใกล้จะฟักเต็มทีแล้ว เพราะอุณหภูมิแถวถ้ำสูงขึ้นเยอะ

บาซิลิสก์แก่ที่ออกจากสภาวะจำศีล ก็กำลังช่วยซิสโซโก้เลี้ยง งูน้อย อยู่ แต่พอเจ้าตัวน้อยคนนี้อกหัก มันก็เริ่มเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านของงูอย่างสมบูรณ์ จนกลายเป็นนิสัยแอบหลงตัวเองและหัวรั้นสุดๆ ทำให้ควบคุมยากขึ้นทุกที

โคเฮนเลยโยนปราสาทร้างกับพวกอินเฟอไรให้มัน เพื่อสนองจินตนาการของมันที่อยากเป็น

“ราชาแห่งบาซิลิสก์ผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลก”

แต่ถ้าคิดว่าบาซิลิสก์เหลืออยู่น้อยขนาดไหนในโลก… และดูจากความเอ็นดูของซิสโซโก้กับบาซิลิสก์แก่แล้ว… ความฝันของเจ้าตัวน้อยอาจจะเป็นความจริงไปแล้วก็ได้

ส่วนคิเมร่าเองก็มีเวลาอยู่ตัวคนเดียวน้อยลง หลังจากได้พ่อกับ “พี่ชายต่างสายเลือด” มันต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงในแต่ละวันนั่งฟังงูเขาแก่คุยกับแพะ ซึ่งทำให้เวลาที่มันใช้ในการอ่านหนังสือลดลงครึ่งหนึ่งเลย

ตรงกันข้ามกับชีวิตที่สงบในกล่อง ภายในฮอกวอตส์เองกลับเริ่มเกิดกระแสใต้น้ำขึ้นเรื่อยๆ เมื่อภารกิจที่สามใกล้เข้ามา

โวลเดอมอร์วางแผนให้สายลับ ผู้เสพความตาย ที่แฝงตัวในกระทรวงเวทมนตร์ แอบสลับถ้วยรางวัลของ การประลองเวทไตรภาคี ในภารกิจที่สาม เป้าหมายคือส่งตัวแฮร์รี่กับโคเฮนไปหาเขา

โวลเดอมอร์ยังส่งจดหมายถึงโคเฮนด้วย บอกให้โคเฮน “ต้องคว้าแชมป์มาให้ได้พร้อมแฮร์รี่”

บางทีเพราะโวลเดอมอร์ตื่นเต้นมากเกินไปที่คิดว่าในที่สุดก็จะจับแฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้เสียที แฮร์รี่เลยฝันร้ายบ่อยมากตั้งแต่ปลายกุมภาไปจนถึงต้นมีนา

เช้าวันเสาร์อึมครึมต้นเดือนมีนาคมวันหนึ่ง เฮอร์ไมโอนี่ก็มองแฮร์รี่ด้วยสีหน้าเป็นห่วงสุดๆ

“แฮร์รี่ นายควรไปบอกศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์นะ” เธอเตือนอย่างอ่อนโยน “คนที่คุณก็รู้ว่าใคร อาจจะกำลังวางแผนร้ายอะไรสักอย่างอยู่ก็ได้…”

“ฉันเองก็ฝันร้ายบ่อยเหมือนกัน…” แฮร์รี่แตะรอยแผลเป็น พลางเหลือบมองศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ที่กำลังคุยอะไรบางอย่างกับศาสตราจารย์มักกอนนากัล คิดอยู่สักพักแล้วก็ถอนใจเลิกคิด

“นายได้บอกซิเรียสบ้างรึยัง?” เฮอร์ไมโอนี่ถามอีก

“ฉันว่านายซิเรียสคงตอบว่า ‘ไปบอกศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์’ แน่นอน” โคเฮนพูดขึ้นแบบรู้ทัน

“…” แฮร์รี่เกาหัวแผลเป็นเบาๆ แล้วมองถ้วยทองบนโต๊ะด้วยสายตาเหม่อลอย “ยังไงก็… อย่าไปรบกวนศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เลย…”

“รบกวนอะไร? ตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ก็มีไว้ให้ปรึกษาแบบนี้แหละ” โคเฮนพูดพลางดันหลังเพื่อน “เดี๋ยวไปดักเขาหน้าห้องโถงเลย จะได้เลิกนั่งกินเงินเดือนแบบไม่ทำอะไรเสียที”

ทันทีที่อาหารเช้าจบ โคเฮน เฮอร์ไมโอนี่ และรอนก็ช่วยกันลากแฮร์รี่ไปดักศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ระหว่างทางกลับห้องทำงานทันที

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….