บทที่ 430 ปริศนามิติซ้อนทับ!

บทที่ 430 ปริศนามิติซ้อนทับ!  

คำสี่คำนี้ (เมล็ดกระบี่เผยแพร่วิถี) แฝงไว้ด้วยตรรกะที่เป็นการปฏิวัติรูปแบบเดิมๆ

พละกำลังและสติปัญญาของหานเฟิงเพียงคนเดียวนั้นย่อมมีขีดจำกัด

แต่สติปัญญาและวาสนาของสิ่งมีชีวิตทั่วหล้านั้นไร้ขีดจำกัด

เขาไม่สามารถเรียนรู้วิชากระบี่ วิชาตัวเบา หรือวิชาลับทั้งหมดในโลกได้ด้วยตัวเอง

แต่ทว่าเขาสามารถใช้ 【เมล็ดกระบี่】 เพื่อยืมพรสวรรค์ วาสนา และเวลาของผู้อื่น มาใช้ในการฝึกฝน การแสดงวิชา และการบรรลุมรรคผลเพื่อตนเองได้

วิธีการใช้งานคือ นำความเข้าใจใน "วิถี" อย่างใดอย่างหนึ่งของตนเอง โดยใช้ "ปราณกระบี่เผาวิญญาณ" หนึ่งสายเป็นแกนกลาง

จากนั้นอัดฉีดพลังจิตหนึ่งส่วนของตนเองเข้าไป โดยใช้ทรัพยากรวิญญาณระดับสูงเป็นสื่อกลาง เพื่อควบแน่นเป็น 【เมล็ดกระบี่】 ที่ไร้รูป

จากนั้น จึงนำเมล็ดกระบี่นี้ไปฝังไว้ในร่างกายของเป้าหมายที่เหมาะสม

เป้าหมายนี้อาจเป็นมิตร หรือศัตรูก็ได้

ขอเพียงแค่ในวินาทีที่ฝังลงไป จิตใจหรือดวงวิญญาณของอีกฝ่ายไม่เกิดการต่อต้านก็พอ

สำหรับมิตร นี่คือของประทาน

เมล็ดกระบี่จะค่อยๆ ชี้นำอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน ขยายจุดแข็งของเขา และช่วยให้เขาพุ่งทะยานข้ามขีดจำกัด

สำหรับศัตรู นี่คือการช่วงชิง

เขาสามารถฝังมันลงไปได้อย่างแนบเนียนในขณะที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว ผ่านทางการรักษาบาดแผล หรือซ่อนไว้ในเม็ดยาและอาวุธวิญญาณ

เมื่อเป้าหมายที่ถูกฝังเมล็ดกระบี่ไว้ บรรลุการก้าวกระโดดครั้งสำคัญในทักษะที่เกี่ยวข้อง

"กระแสแห่งเต๋า" และ "ความตระหนักรู้" แห่งการก้าวกระโดดนั้น จะกลั่นตัวเป็น 【ผลกระบี่】 ในส่วนลึกของดวงวิญญาณของเป้าหมาย

และหานเฟิง สามารถทำการ "เก็บเกี่ยว" ผลไม้นี้จากระยะไกลได้จากทุกที่

หากเป็นมิตร มันคือ "การเก็บเกี่ยวแบบวิน-วิน"

เขาจะดึงไปเพียงผลึกแห่งกระแสเต๋านั้น รากฐานของอีกฝ่ายจะไม่เสียหาย และจะยิ่งมั่นคงขึ้นด้วยซ้ำ

หากเป็นศัตรู นั่นคือ "การเก็บเกี่ยวแบบปล้นชิง"

เขาจะสูบเอาทั้งพลังบ่มเพาะและต้นกำเนิดพรสวรรค์ไปด้วย อย่างเบาก็ระดับพลังร่วงหล่น อย่างหนักก็กลายเป็นคนพิการไปทันที

หลังจากหานเฟิงดูดซับ 【ผลกระบี่】 เขาจะได้รับทักษะนั้นมาในทันที และระดับความชำนาญจะเพิ่มขึ้นถึงระดับสูงสุดเท่ากับเป้าหมายในตอนที่ผลไม้สุกงอมพอดี

"นี่มันไม่ใช่การทำธุรกิจเงินร่วมลงทุนหรอกเหรอ?"

หานเฟิงพึมพำในใจ

เขาทำหน้าที่เป็นเจ้าของเงินทุน มอบเงินทุนรอบ "Seed Round" ซึ่งก็คือ 【เมล็ดกระบี่】

บรรดาอัจฉริยะเหล่านั้นก็คือ "สตาร์ทอัพ" ที่ใช้เวลาและชีวิตของตนเองไปต่อสู้และทำการ "วิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี"

เมื่อ "บริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์" (บรรลุการก้าวกระโดดครั้งใหญ่) เขาก็จะเข้าไปเก็บเกี่ยวผลประโยชน์โดยตรง และเอา "หุ้น" (ความตระหนักรู้ในมรรคผล) ที่เป็นแกนกลางที่สุดไป

"ออกจะหน้าเลือดไปหน่อยนะ แต่ฉันชอบแฮะ"

การจะเป็นนักลงทุนที่ยอดเยี่ยม ขั้นแรกต้องมีสายตาที่สามารถคัดเลือกโปรเจกต์คุณภาพได้ก่อน

ดูเหมือนระบบจะคิดเผื่อเรื่องนี้ไว้แล้ว

พรสวรรค์เดิมของเขาอย่าง 【สัมผัสทัศนา】 และ 【วิเคราะห์สรรพสิ่ง】 ได้หลอมรวมและอัปเกรดเป็น 【ดวงตาแห่งการหยั่งรู้】 ที่ทรงพลังยิ่งกว่า

สิ่งที่ 【ดวงตาแห่งการหยั่งรู้】 มองเห็นได้นั้น มีมากกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก

ตัวอย่างเช่น 【การสำแดงพรสวรรค์】

เขาสามารถมองเห็นศักยภาพพรสวรรค์ของสิ่งมีชีวิตใดๆ และถูกทำเครื่องหมายไว้ด้วยรัศมีสีที่แตกต่างกัน

ตั้งแต่ระดับสามัญ (ขาวเทา) ต่ำสุด ไปจนถึงระดับผู้มีพรสวรรค์ (สีเขียว) , ระดับหัวกะทิ (สีน้ำเงิน) , ระดับอัจฉริยะ (สีม่วง)

ไปจนถึงระดับที่สูงกว่าอย่างระดับยอดอัจฉริยะ (สีทอง) และระดับศักดิ์สิทธิ์ (เจ็ดสี)

"ทีนี้ก็ดีเลย เดินไปตามถนนก็เห็นป้าย 'ระดับความหายาก' ลอยอยู่เต็มไปหมด" หานเฟิงอดคิดไม่ได้

ตัวอย่างเช่น 【การสังเกตโชคลาภ】

สามารถมองเห็นเส้นด้ายโชคลาภที่พันอยู่เหนือหัวของเป้าหมาย ว่ารุ่งเรืองหรือเสื่อมถอย เห็นได้ชัดเจนในพริบตา

นี่มันคือ "พยากรณ์อากาศ" บวกกับ "การวิเคราะห์ดัชนีตลาดหุ้น" บนเส้นทางชีวิตชัดๆ

ใครคือหุ้นเติบโต ใครคือหุ้นขยะ มองเห็นทะลุปรุโปร่ง

ยังมี 【การวิเคราะห์โครงสร้างกระดูก】 และ 【การเตือนจุดบกพร่อง】 ที่สามารถมองทะลุกายพิเศษ และยังพบจุดติดขัดของวิชาฝึกฝนรวมถึงอาการบาดเจ็บภายในร่างกายได้อีกด้วย

นี่คือฟังก์ชันเสริมที่ถูกสร้างมาเพื่อ 【เมล็ดกระบี่เผยแพร่วิถี】 โดยเฉพาะชัดๆ

หาคน, ลงทุน, เก็บเกี่ยว

วงจรธุรกิจที่สมบูรณ์แบบ

"ใช้สติปัญญาของสรรพสัตว์ หล่อหลอมกระบี่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า"

หานเฟิงพึมพำกับตนเอง ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายที่แท้จริงของประโยคนี้แล้ว

เขาลำพังคนเดียวต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นเพียงคนคนหนึ่ง

แต่ถ้าหากอัจฉริยะทั่วทั้งโลกต่างก็กำลัง "ช่วย" เขาฝึกฝนล่ะ?

นั่นจะเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด

ยิ่งหานเฟิงคิดก็ยิ่งตื่นเต้น แทบจะอยากพุ่งกลับเข้าเมืองตงไห่เดี๋ยวนี้เลย

เพื่อเปิด 【ดวงตาแห่งการหยั่งรู้】 ดูว่าเหนือหัวของพวกซูมูเสวี่ยและจางห้าวจะมีแสงสีอะไรกันบ้าง

ในขณะที่เขากำลังจะออกจากพื้นที่สุสานกระบี่เพื่อกลับสู่โลกความจริง

ทันใดนั้น ท่าทางของเขาก็พลันแข็งค้าง

กลิ่นอายที่ทรงพลังอย่างยิ่งสายหนึ่ง กำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งที่เขาอยู่ด้วยความเร็วที่น่าตกใจจากทิศทางของเมืองปราการตงไห่

กลิ่นอายนั้นกว้างใหญ่ไพศาลราวกับมหาสมุทร หลอมรวมเข้ากับฟ้าดินอย่างสมบูรณ์ นั่นคือสัญลักษณ์ของมหาปรมาจารย์ขอบเขตสวรรค์มนุษย์ระดับห้า!

"เย่เต้าหยวน?"

หัวใจของหานเฟิงกระตุกวูบ

เขาล้มเลิกความคิดที่จะออกไปทันที เพียงใช้ความคิด หน้าจอแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

สิ่งที่แสดงบนหน้าจอแสง ก็คือภาพของโลกแห่งความเป็นจริงภายนอกพื้นที่สุสานกระบี่

ร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนท้องฟ้าสูงหลายร้อยเมตร รอบกายไม่มีการผันผวนของพลังงานใดๆ แต่กลับแผ่ความกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกออกมา

ผู้ที่มาก็คือประธานสภาเมืองตงไห่ เย่เต้าหยวน

เห็นได้ชัดว่าเขาถูกดึงดูดมาด้วยแรงสั่นสะเทือนของมิติที่รุนแรงตอนที่มีการเลื่อนขั้นเมื่อครู่นี้

หานเฟิงกลั้นหายใจ หลบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่อิสระของตนเอง จ้องมองผู้ปกครองสูงสุดของเมืองตงไห่ท่านนี้ด้วยความประหม่า

เย่เต้าหยวนไม่ได้ร่อนลงจอดในทันที เขาเพียงลอยตัวนิ่งอยู่กลางอากาศ หลับตาลง

ดูเหมือนเขากำลังใช้บางสิ่งนอกเหนือจากสัมผัสจิตในการรับรู้ทุกสิ่งรอบตัว

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หลุมยุบทรงกลมขนาดมหึมาเบื้องล่างอย่างแม่นยำ

ณ ที่แห่งนั้น เดิมทีควรจะมีภูเขาเล็กๆ สูงร้อยเมตรตั้งอยู่

ร่างของเขาไหววูบครั้งหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นที่ขอบหลุมยุบอย่างเงียบเชียบ

เขานั่งยองๆ ลง ยื่นนิ้วมือออกไป สัมผัสพื้นดินที่เรียบเนียนดุจกระจกนั้นอย่างแผ่วเบา

ดินและหินที่นั่น ราวกับถูกพลังอำนาจที่เหนือล้ำบางอย่างตัดขาดออกจากกันกลางอากาศ รอยตัดนั้นแสดงให้เห็นถึงความเรียบเนียนอย่างที่ไม่มีทางเป็นไปได้

ปลายนิ้วของเย่เต้าหยวน ลากผ่าน "รอยต่อ" ระหว่างพื้นดินที่นี่กับภูมิประเทศปกติรอบๆ

เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า กฎเกณฑ์มิติที่นี่ มีความแตกต่างจากภายนอกเพียงเล็กน้อยมาก

มันเหมือนกับจิ๊กซอว์ชิ้นหนึ่ง ที่ถูกคนขุดออกไปหนึ่งชิ้นดื้อๆ

จากนั้นก็นำบล็อกไม้อีกชิ้นที่ดูคล้ายๆ กันแต่มีวัสดุต่างกันโดยสิ้นเชิงมาเติมเต็มเข้าไปแทน

แม้ภายนอกจะดูแนบสนิทไร้รอยต่อ แต่เนื้อแท้ได้เปลี่ยนไปแล้ว

เป็นครั้งแรกที่บนใบหน้าของเขาปรากฏแววตาที่เคร่งขรึมออกมา

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บ่มเพาะขอบเขตสวรรค์มนุษย์ทั่วไปจะทำได้

หรือจะพูfให้ถูกคือ นี่มันเกินขอบเขตของความเข้าใจเรื่อง "พละกำลัง" ของเขาไปแล้ว

นี่ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่มันคือ... การตัดเฉือน

การตัดพื้นที่ทรงกลมรัศมีสามร้อยห้าสิบเมตร พร้อมกับมวลสารที่อยู่ข้างในออกไปจากโลกแห่งความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์และเงียบเชียบ

นี่มันคือวิธีการที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?

หากพลังชนิดนี้ถูกนำมาใช้กับเมืองปราการตงไห่...

เย่เต้าหยวนไม่กล้าคิดต่อ