บทที่ 400 คัมภีร์วิชาระดับตำนาน! พรสวรรค์ใหม่!

เจียงเป่ยเดินตามหวงซู่ตรงไปยังส่วนลึกของหอรางวัล

เพียงไม่นาน ก็มาถึงตำหนักรองแห่งหนึ่ง

ตำหนักรองแห่งนี้กว้างขวางมหาศาล บนกำแพงทั้งสี่ทิศมีช่องลับมากมาย ภายในบรรจุไปด้วยของวิเศษ ตำราลับ และอาวุธนานาชนิด

นอกจากนี้ ยังมีลูกบอลแสงบางส่วนลอยล่องอยู่กลางความว่างเปล่าของตำหนัก ภายในนั้นบรรจุของวิเศษหลากหลายรูปแบบเช่นกัน

"คารวะท่านเจ้าตำหนัก!"

ภายในตำหนักรองยังมีร่างของผู้จัดการบางส่วนอยู่ เมื่อพวกเขาเห็นหวงซู่ ต่างก็พากันประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมยิ่งนัก

หวงซู่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับผู้จัดการคนหนึ่งว่า "เจ้ามาลงทะเบียนให้ที เจียงเป่ย ศิษย์ผู้สรุปผลภารกิจระดับเอกของหมีวิญญาณขนน้ำแข็งแห่งทุ่งหิมะเทียนหลง มาเพื่อรับรางวัลในตอนนี้"

"รับทราบครับ!"

ผู้จัดการผู้นั้นพยักหน้ารับคำโดยไม่กล้าชักช้า เขารู้ดีว่าการสรุปผลภารกิจระดับเอกนั้นเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งยวด

และแม้ศิษย์เบื้องหน้าจะเป็นคนหน้าใหม่ที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

ทว่าการที่ท่านเจ้าตำหนักนำทางมาด้วยตนเอง ย่อมแสดงว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่นอน

เขาจึงรีบไปหยิบสมุดบัญชีรายชื่อมาลงข้อมูลทั้งหมดไว้ทันที

จากนั้น หวงซู่จึงหันมามองเจียงเป่ยแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ภารกิจระดับเอก จะได้รับคัมภีร์วิชาระดับ 'ตำนาน' หนึ่งเล่ม และเคล็ดวิชาฝึกฝนหนึ่งเล่ม อีกทั้งยังมีของวิเศษคุณภาพยอดเยี่ยมสามชิ้น และแต้มความดีความชอบอีกห้าพันแต้ม"

"คัมภีร์วิชาระดับตำนาน?"

เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของเจียงเป่ยก็พลันวูบไหวขึ้นมา

หวงซู่พยักหน้าและอธิบายต่อว่า "ในแดนเทพ คัมภีร์วิชามีการแบ่งลำดับชั้นสูงต่ำ คัมภีร์วิชาระดับอมตะทั่วไปก็นับว่าแข็งแกร่งมากแล้ว ทว่าคัมภีร์วิชาระดับตำนานที่อยู่เหนือระดับอมตะขึ้นไปนั้น ในขุมอำนาจทั่วไปสามารถใช้เป็นสมบัติสืบทอดประจำสำนักได้เลยทีเดียว และแม้แต่ในมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา ก็มีเพียงผู้ที่ทำภารกิจระดับเอกสำเร็จเท่านั้น ถึงจะได้รับรางวัลเป็นคัมภีร์วิชาระดับตำนานหนึ่งเล่ม"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ไม่ทราบว่ามีวิชาระดับตำนานแขนงใดบ้างครับ?"

เจียงเป่ยเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

หวงซู่ได้ยินดังนั้นก็ไม่ลังเล เขาสะบัดมือวูบหนึ่ง ลูกบอลแสงสิบสามลูกพุ่งทะยานมาจากความว่างเปล่า ภายในลูกบอลแสงแต่ละลูกมีตำราลับโบราณลอยอยู่หนึ่งเล่ม

หวงซู่เอ่ยแนะนำว่า "นี่คือพื้นฐานคัมภีร์วิชาระดับตำนานที่มีอยู่ในหอรางวัลของพวกเราในยามนี้ เจ้าลองดูเถิดว่าต้องการวิชาใด"

"ตกลงครับ"

เจียงเป่ยพยักหน้า จากนั้นสายตาของเขาก็ค่อยๆ กวาดมองลูกบอลแสงทั้งสิบสามลูกทีละลูก

คัมภีร์วิชาระดับตำนานในลูกบอลแสงเหล่านี้มีความหลากหลายและครอบคลุมอย่างยิ่ง ทั้งวิชาดาบ วิชาเข็ม วิชาหมัด วิชาฝ่ามือ และวิชากายา มีครบครันทุกประเภท

"ยามนี้ข้าต่อสู้โดยอาศัยเพียงดาบไท่สวีเทียนและสมบัติฮงเมิงสูงสุดไม่กี่ชิ้น ทว่ากระบวนการต่อสู้ที่บริสุทธิ์จริงๆ กลับยังดูขาดตกบกพร่องไปบ้าง"

เจียงเป่ยลอบครุ่นคิดในใจ จากนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดนิ่งอยู่ที่คัมภีร์วิชาเล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า "หมัดลุนฮุยหกวิถี"

"เอาวิชานี้แหละครับ!"

เจียงเป่ยเอ่ยขึ้น

"ดี เจ้าเอาไปเถอะ"

หวงซู่พยักหน้า ก่อนจะสะบัดมือวูบหนึ่ง ลูกบอลแสงสลายตัวไปเองโดยอัตโนมัติ คัมภีร์วิชาหมัดลุนฮุยหกวิถีเล่มนั้นก็พุ่งทะยานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงเป่ยทันที

เจียงเป่ยยื่นมือออกไปรับมันมาไว้ในมือ

"ลำดับต่อไปคือเคล็ดวิชาฝึกฝน ยามนี้เจ้ายังเป็นเพียงขั้นเต้าจู่ สิ่งที่เจ้าต้องการในตอนนี้คือเคล็ดวิชาเทพหนึ่งเล่ม ข้าเชื่อว่านี่คงเป็นหนึ่งในจุดประสงค์ที่เจ้ามายังแดนเทพด้วย"

หวงซู่กล่าวต่อ จากนั้นสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ช่องลับแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะวาดฝ่ามือออกไปกลางอากาศ

ตำราลับเล่มหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากช่องลับนั้น และร่อนลงตรงหน้าเจียงเป่ย

"นี่คือเคล็ดวิชาเทพ เจ้าจงรับไปเถิด"

หวงซู่อธิบาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเป่ยก็จ้องมองตำราเล่มนั้นทันที บนปกมีอักษรตัวใหญ่สามตัวสลักไว้ว่า... คัมภีร์ต้าเหยียน!

"เคล็ดวิชาเทพ... ในที่สุดก็ได้มาครองเสียที!"

เมื่อมองดูคัมภีร์เบื้องหน้า ดวงตาของเจียงเป่ยก็เปล่งประกายเจิดจ้า หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

การที่เขาเดินทางไกลจากโลกเทียนหนานมายังแดนเทพแห่งนี้ มิใช่เพื่อสิ่งนี้หรอกหรือ?

ยามนี้ ในที่สุดมันก็ตกอยู่ในมือเขาแล้ว!

ขอเพียงมีแต้มบุญเพียงพอ การจะบรรลุเข้าสู่ขั้นเทพก็เป็นเพียงเรื่องของชั่วพริบตาเท่านั้น!

"ต่อไปคือของวิเศษระดับยอดเยี่ยมสามชิ้น เจียงเป่ย เจ้ามีสิ่งใดที่ต้องการเป็นพิเศษหรือไม่?"

หวงซู่หันมาถามเจียงเป่ย

เจียงเป่ยรีบกล่าวทันที "ท่านอาวุโส ไม่ทราบว่าในหอรางวัลมีหญ้าคืนวิญญาณพันภพหรือไม่ครับ?"

"หญ้าคืนวิญญาณพันภพ?"

เมื่อได้ยินคำทั้งห้านี้ แววตาของหวงซู่ก็วูบไหวขึ้นมา ก่อนจะกล่าวว่า "หญ้าคืนวิญญาณพันภพนั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตของของวิเศษระดับยอดเยี่ยม แม้แต่ในแดนเทพทั้งหมดก็นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก เพราะมันมีอานุภาพชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ เมื่อนานมาแล้วหอรางวัลของพวกเราเคยมีหญ้าคืนวิญญาณพันภพอยู่หนึ่งต้น ทว่ายามนี้กลับว่างเปล่าไปเสียแล้ว"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้"

เจียงเป่ยพยักหน้า แววตาฉายแววผิดหวังออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง

หญ้าคืนวิญญาณพันภพ คือสิ่งที่เขาปรารถนาจะได้ครอบครองมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่านึกไม่ถึงว่าแม้แต่สถานที่อย่างหอรางวัลของมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ ก็ยังไม่มีของสิ่งนี้หลงเหลืออยู่!

ทันใดนั้น เจียงเปี่ยนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงหยิบรายการออกมาจากกระเป๋ามิติแล้วถามว่า "เช่นนั้นท่านอาวุโส ของวิเศษในรายการนี้พอจะมีหรือไม่ครับ?"

ของวิเศษในรายการนี้ แน่นอนว่าคือสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ในการเติมพลังงานให้แก่กำไลลงโทษเทพ

แม้ครั้งนี้จะได้รับเพียงสามชิ้น ทว่าหากรวบรวมมาได้ก่อนสามชิ้นก็นับว่าไม่เลวแล้ว

หวงซู่เหลือบมองรายการนั้นแล้วพยักหน้า "ส่วนใหญ่มีอยู่ เจ้าแน่ใจนะว่าของวิเศษสามชิ้นที่ต้องการคือสิ่งที่อยู่ในรายการนี้? หากเจ้าต้องการข้าจะสั่งให้คนไปเอามาให้"

"แน่ใจครับ"

เจียงเป่ยพยักหน้ายืนยัน

"ดี"

หวงซู่พยักหน้า จากนั้นเขาก็สั่งให้ผู้จัดการคนหนึ่งไปนำของวิเศษมาให้ทันที

เพียงไม่นาน ผู้จัดการผู้นั้นก็เดินถือกล่องไม้จันทน์ม่วงกลับมา และส่งมอบให้แก่เจียงเป่ย

เจียงเป่ยเปิดออกตรวจสอบดูแวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บทั้งหมดเข้าสู่กระเป๋ามิติ

"เอาละ รางวัลเหล่านี้มอบให้ครบถ้วนแล้ว นอกจากนี้ยังมีแต้มความดีความชอบอีกห้าพันแต้ม ซึ่งเจ้าจะรู้เองในภายหลังว่าแต้มเหล่านี้ใช้ทำสิ่งใดได้บ้าง"

หวงซู่อธิบายต่อ

"ครับ ศิษย์เข้าใจแล้ว!"

เจียงเป่ยรีบประสานมือคำนับ

"เจ้าตามข้ามา"

จากนั้น หวงซู่ก็นำเจียงเป่ยกลับไปยังห้องก่อนหน้านี้อีกครั้ง

หวงซู่เอ่ยขึ้นว่า "เจียงเป่ย เจ้าอาจจะยังไม่รู้ ในมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา ศิษย์ใหม่ทุกคนจำเป็นต้องทำภารกิจส่วนตัวหนึ่งครั้งและภารกิจแบบกลุ่มหนึ่งครั้งให้สำเร็จภายในเวลาหนึ่งเดือน โดยไม่จำกัดระดับของภารกิจ ยามนี้เจ้าทำภารกิจส่วนตัวสำเร็จแล้วหนึ่งอย่าง ยังขาดภารกิจแบบกลุ่มอีกหนึ่งอย่าง ต่อไปเจ้าควรจะไปดูที่ตำหนักภารกิจบ่อยๆ ว่ามีภารกิจที่เหมาะสมหรือไม่"

"ครับ"

เจียงเป่ยพยักหน้ารับคำ

จากนั้น หวงซู่จึงกล่าวต่อว่า "อีกเรื่องที่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ จั่วเผิงเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น แม้ยามนี้เขาจะถูกส่งตัวไปตำหนักบังคับกฎ ทว่าตระกูลจั่วย่อมต้องหาทางช่วยเหลือแน่นอน คาดว่าไม่นานเขาคงจะพ้นผิดออกมาได้ และ... จั่วเผิงยังมีพี่ชายที่เป็นอัจฉริยะอยู่ในมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราอีกคน จั่วเผิงมิกล้าทำอะไรข้า ทว่าเขามีแนวโน้มจะระบายโทสะทั้งหมดลงที่ตัวเจ้า และข้าในช่วงนี้มีธุระยุ่งมาก ต้องเดินทางไปภายนอกบ่อยครั้ง อาจจะไม่สามารถดูแลเจ้าได้ตลอด ดังนั้นเจ้าอยู่ที่นี่เพียงลำพังต้องระวังตัวให้จงหนัก หากเกาจวงสวี้อยู่ที่นี่และเจ้าพบกับสถานการณ์คับขัน เจ้าสามารถไปขอความช่วยเหลือจากเขาได้"

"ครับ ข้าเข้าใจแล้ว"

เจียงเป่ยพยักหน้าและจดจำเรื่องเหล่านี้ไว้จนขึ้นใจ

หลังจากนั้น เจียงเป่ยก็เดินทางออกจากหอรางวัลเพื่อไปลงทะเบียนฐานะศิษย์อย่างเป็นทางการ

ในตอนที่ลงทะเบียน เจ้าหน้าที่ที่นั่นก็ได้ย้ำเตือนเขาเรื่องเดิมอีกครั้ง

นั่นคือให้ทำภารกิจส่วนตัวและภารกิจแบบกลุ่มให้สำเร็จภายในหนึ่งเดือน

จากนั้น เขาจึงได้รับชุดศิษย์ ป้ายประจำตัวที่สลักชื่อไว้เรียบร้อย และกุญแจที่พักอาศัยทั้งหมด

เมื่อได้รับของเหล่านี้แล้ว เจียงเป่ยก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขามุ่งหน้าตรงไปยังที่พักของตนเองทันที

ในฐานะที่มหาวิหารศักดิ์สิทธิ์เป็นขุมอำนาจชั้นนำของแดนเทพ ที่พักของศิษย์จึงมีความกว้างขวางและหรูหราอย่างยิ่ง ทุกคนจะได้รับการจัดสรรเรือนพักส่วนตัวคนละหนึ่งหลัง

หลังจากมาถึงภายในเรือนพัก เจียงเป่ยก็เริ่มครุ่นคิด

"ยามนี้เคล็ดวิชาเทพก็ได้มาแล้ว และยังมีคัมภีร์วิชาระดับตำนานอีกหนึ่งอย่าง ทว่าสิ่งที่ขาดแคลนที่สุดในยามนี้คือแต้มบุญ"

"ประจวบเหมาะที่จะต้องไปทำภารกิจแบบกลุ่ม เช่นนั้นก็ถือโอกาสนี้ไปรวบรวมแต้มบุญเสียเลย"

เจียงเป่ยลอบครุ่นคิดในใจ

นอกจากนี้ ยังมีเรื่องของหญ้าคืนวิญญาณพันภพ ในเมื่อมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ไม่มี เขาก็จำเป็นต้องออกไปสืบข่าวด้วยตนเอง

แม้เขาจะได้รับการแนะนำมาจากหวงเทียนขั่ว และหวงซู่เองก็เป็นเจ้าตำหนักภารกิจ ทว่าอีกฝ่ายก็ต้องยุ่งกับภารกิจประจำวันอย่างมาก คงไม่สามารถมาดูแลเขาได้ตลอดเวลา

หลายๆ เรื่อง เขายังจำเป็นต้องลงมือทำด้วยตนเอง

"จริงด้วย เกือบลืมของสิ่งนี้ไปเสียสนิท!"

ทันใดนั้น เจียงเปี่ยนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาสะบัดมือวูบหนึ่ง ยาลูกกลอนที่กลมเกลี้ยงเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

ยาลูกกลอนเม็ดนี้ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่มันคือแก่นอสูรของหมีวิญญาณขนน้ำแข็งนั่นเอง!

"ไม่รู้ว่าแก่นอสูรของหมีวิญญาณขนน้ำแข็งนี้จะมีพรสวรรค์หรือไม่"

เจียงเป่ยลอบครุ่นคิดในใจ

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่โลกเทียนหนาน มีเพียงยาลูกกลอนอสูรในร่างของพวกปีศาจเท่านั้นที่มีพรสวรรค์ ส่วนสัตว์อสูรหรือสัตว์ร้ายอื่นๆ กลับไม่มี

ไม่รู้ว่าสัตว์วิญญาณในแดนเทพจะมีความแตกต่างออกไปหรือไม่

ทว่าในวินาทีต่อมา ทันทีที่เจียงเปี่ยนำแก่นอสูรหมีวิญญาณขนน้ำแข็งออกมา

หน้าต่างแจ้งเตือนพลันเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที!

[พบไอเทม·แก่นอสูรหมีขนน้ำแข็ง สามารถกลั่นได้ ต้องการแต้มบุญ 3,880,000,000 แต้ม ยืนยันที่จะกลั่นหรือไม่?]

[หมายเหตุ: การกลั่นจะได้รับพรสวรรค์·หมื่นปราณสถิต]

[หมื่นปราณสถิต: เจ้ามีความอ่อนไหวต่อก๊าซทุกชนิดในโลกแต่กำเนิด ตราบใดที่มีก๊าซที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในสภาพแวดล้อมรอบตัว เจ้าสามารถโคจรพลังและนำมาใช้งานเป็นของตนเองได้ ยิ่งมีความเข้มข้นสูง พลังที่ระเบิดออกมาก็จะยิ่งมหาศาล]

"มีพรสวรรค์จริงๆ ด้วย!"

เมื่อเห็นหน้าต่างแจ้งเตือน ดวงตาของเจียงเป่ยก็เปล่งประกายเจิดจ้าทันที

ดูท่า แก่นอสูรของสัตว์วิญญาณในแดนเทพเองก็มีพรสวรรค์ซ่อนอยู่เช่นกัน!

"หมื่นปราณสถิตอย่างนั้นหรือ?"

เจียงเป่ยจ้องมองหน้าต่างแจ้งเตือน แววตาของเขาเคร่งขรึมลง ฟังดูแล้วพรสวรรค์หมื่นปราณสถิตนี้น่าจะทรงพลังอย่างยิ่ง ทว่ามันกลับมีเงื่อนไขจำกัด นั่นคือต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีก๊าซเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติถึงจะใช้งานได้

"อากาศทั่วไปจะได้หรือไม่นะ?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงเป่ยก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาในใจ

จากนั้นเขาก็ไม่ลังเล ขยับความคิดเพียงนิดเดียว

"กลั่น!"

ทันใดนั้น แต้มบุญก็ถูกหักออกไป แก่นอสูรของหมีวิญญาณขนน้ำแข็งถูกกลั่นกรองในพริบตา

แม้แต้มบุญที่เขามีในยามนี้จะไม่มากนัก ทว่าแต้มบุญที่ต้องใช้ในการกลั่นแก่นอสูรนี้เขายังพอมีเหลืออยู่

และเมื่อการกลั่นเสร็จสิ้น แก่นอสูรหมีวิญญาณขนน้ำแข็งเบื้องหน้าก็หายวับไปทันที จากนั้นเจียงเป่ยก็สัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกาย

เขารู้ดีว่า พรสวรรค์ใหม่ได้มาถึงแล้ว!

(จบบท)

แจ้งนักอ่านทุกท่านครับ ตอนนี้ผมแปลถึงบทที่400 ต้นฉบับตอนนี้อัพถึงบทที่401 (28/2/69) ผมจะแปลแล้วอัพเดทให้ทุก5บทนะครับ

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านครับ ^^