บทที่ 22 - ผู้ใช้สังสารวัฏ

บทที่ 22 - ผู้ใช้สังสารวัฏ

เกาะดอกท้อ

ไอน้ำลอยคลุ้งจางหายไป หวงหรงเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงตัวสะอาด ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะความร้อน

นางไม่ได้รีบออกไปข้างนอก แต่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง จ้องมองหน้าจอโปร่งแสงในหัวอย่างตั้งใจ

ของสิ่งนี้ช่างน่าอัศจรรย์นัก

พี่ชายพี่สาวในนั้นคุยกันสนุกดีจัง

แล้วยังมีคนที่ชื่อ "เซียนกระบี่ต้าซาง" แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นเทพเซียนที่เก่งกาจมากแน่ๆ

นางเติบโตมาบนเกาะดอกท้อตั้งแต่เด็ก ท่านพ่อไม่ยอมให้ออกไปไหน วันๆ นอกจากอ่านหนังสือฝึกวิชา ก็ได้แต่นั่งเหม่อมองดอกท้อ น่าเบื่อจะตายชัก

ตอนนี้มีกลุ่มแชตนี้ ก็เหมือนเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้นาง

หวงหรงเดินไปที่ศาลาหินกลางป่าท้อ หวงเย่าซือผู้เป็นพ่อรออยู่นั่นแล้ว

เขาสวมชุดคลุมสีเทา ในมือถือขลุ่ยหยก ท่าทางสง่างาม

"《ฎีกาออกศึก》 ท่องมา" น้ำเสียงของหวงเย่าซือเย็นชา

หวงหรงหน้ามุ่ย บ่นพึมพำ "ท่านพ่อ ในหนังสือก็บอกไว้ไม่ใช่หรือว่า สตรีไร้ความสามารถคือความดีงามน่ะ"

"นั่นมันคำพูดของพวกคนโง่ เกี่ยวอะไรกับหวงเย่าซืออย่างข้าล่ะ"

หวงหรงหมดหนทาง ทำได้เพียงกระแอมเบาๆ แล้วท่องอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"อดีตฮ่องเต้ริเริ่มราชกิจยังไม่ทันไร ก็ด่วนจากไปแดนซ์กลางคัน; บัดนี้แผ่นดินแบ่งเป็นสาม อี้โจวอ่อนล้า นี่คือช่วงวิกฤตแห่งความเป็นความตายอย่างแท้จริง ทว่าพนักงานเสิร์ฟ บาร์เทนเดอร์ ไม่ย่อท้ออยู่ภายใน; วัยรุ่นสร้างตัว เด็กแว้น ยอมสละชีพอยู่ภายนอก ล้วนรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของอดีตฮ่องเต้ ปรารถนาจะทดแทนพระคุณต่อฝ่าบาท..."

เส้นเลือดที่ขมับของหวงเย่าซือเต้นตุบๆ

เขาหยิบไม้เรียวออกมาจากด้านหลัง

"หรงเอ๋อร์ แบมือมา"

ขณะนั้นเอง ทั่วทั้งเกาะดอกท้อก็เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน

ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับมืดครึ้ม ลมพายุพัดกระหน่ำ หอบเอาดอกท้อนับไม่ถ้วนลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อตัวเป็นพายุหมุนสีชมพู

ช่องโหว่สีดำสนิทที่หมุนวนไปมา เปิดออกกลางอากาศตรงหน้าสองพ่อลูก

ชายสี่คนที่สวมเสื้อผ้าแปลกประหลาด เดินออกมาจากข้างใน

คนนำหน้าเป็นชายร่างบึกบึนในชุดลายพราง บนบ่าแบกท่อเหล็กสีดำทะมึน ที่เอวเหน็บก้อนเหล็กรูปร่างประหลาด

ด้านหลังเขา มีชายผิวขาวผมบลอนด์ ชายผมแดงท่าทางน่าขนลุก และชายร่างเตี้ยสวมชุดกิโมโนมือจับดาบซามูไร

กลิ่นอายของสี่คนนี้แผ่ซ่านความแปลกประหลาดและอันตราย เหนือล้ำกว่าพวกชาวยุทธ์ทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

"ว้าว วิวที่นี่สวยดีแฮะ อากาศก็ดีด้วย" ชายผมบลอนด์เอ่ยชม

ชายชุดลายพรางยกมือขึ้น เหมือนกำลังกดอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น แว่นตาของเขามีแสงสีแดงสว่างวาบ

"ยืนยันเป้าหมาย หวงเย่าซือ, หวงหรง ตรงตามข้อมูลเป๊ะ"

ชายผมแดงมองกวาดสายตาไปที่หวงหรงด้วยแววตาที่ชวนให้อึดอัด มุมปากแสยะยิ้มชั่วร้าย

ชายในชุดกิโมโนก็ส่งเสียงหัวเราะ "หึๆ" อย่างน่ากลัว

หวงหรงตกใจกลัวจนต้องหลบไปอยู่หลังหวงเย่าซือ หน้าซีดเผือด

หวงเย่าซือปกป้องลูกสาวไว้ด้านหลัง เอ่ยปากถามด้วยความระแวดระวัง "พวกเจ้าเป็นใคร? มาที่เกาะดอกท้อของข้ามีธุระอะไร"

"มาฆ่า NPC ห้ายอดฝีมืออย่างแก แล้วก็พานังหนูนี่ไปไง" ชายชุดลายพรางพ่นคำหยาบคาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก

"รนหาที่ตาย!"

หวงเย่าซือระดับไหนกัน ชื่อเสียงของมารบูรพา จะยอมให้พวกสวะมาดูหมิ่นได้อย่างไร

เขาดีดนิ้ว พลังปราณแหลมคมพุ่งแหวกอากาศ ตรงดิ่งไปยังหว่างคิ้วของชายชุดลายพราง

ดัชนีศักดิ์สิทธิ์!

ทว่า ชายร่างบึกกลับไม่หลบไม่หลีก

ปึ้ก!

พลังปราณเจาะทะลุหว่างคิ้วของเขา ทิ้งรอยเลือดเป็นรูโหว่

แต่วินาทีต่อมา สิ่งที่ทำให้หวงเย่าซือต้องตื่นตะลึงก็เกิดขึ้น

รูเลือดนั้นสมานตัวอย่างรวดเร็วจนมองเห็นด้วยตาเปล่า เพียงพริบตาก็กลับมาเป็นปกติ ไร้ร่องรอยบาดแผลแม้แต่น้อย

"มีน้ำยาแค่นี้เองหรอ?" ชายชุดลายพรางแสยะยิ้ม ยกเครื่องยิงจรวดบนบ่าขึ้น "ให้แกได้เห็นหน่อยว่าศิลปะร่วมสมัยมันเป็นยังไง!"

"เดี๋ยว หัวหน้าบอกแล้วนะว่าห้ามทำนังหนูนั่นเจ็บแม้แต่รอยขีดข่วน" ชายผมแดงห้ามไว้

ชายชุดลายพรางเบ้ปาก ดึงปืนเดสเสิร์ทอีเกิลออกมาจากเอว

ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งไปที่หวงเย่าซือ

สัญชาตญาณยุทธ์ของหวงเย่าซือเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงชีวิตที่แฝงอยู่ในก้อนเหล็กนั้น

เขาอยากจะหลบ

แต่ความเร็วของเจ้านั่น มันเหนือกว่าที่เขาจะเข้าใจได้

ปัง!

เสียงกัมปนาทดังสนั่น

ร่างกายของหวงเย่าซือกระตุกอย่างแรง พอก้มลงมอง ก็เห็นรูโหว่ชุ่มเลือดเพิ่มขึ้นมาที่ตำแหน่งหัวใจ

เลือดสีแดงฉาน ย้อมหน้าอกเขาจนแดงฉานในพริบตา

"ท่านพ่อ!" หวงหรงกรีดร้องแทบขาดใจ

หวงเย่าซือยืนตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

"หึๆ ฝึกยุทธ์มาทั้งชีวิต สู้ลูกปืนลูกเดียวยังไม่ได้เลย" ชายชุดลายพรางเป่าควันปืนที่ลอยกรุ่นอย่างเหยียดหยาม

หวงเย่าซือมีพลังวัตรล้ำลึก ช่วยปกป้องเส้นเลือดหัวใจไว้ได้ จึงยังไม่ขาดใจตายในทันที

แต่เขารู้ดีว่า ตัวเองเหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งก้านธูป

หากเขาตาย หรงเอ๋อร์ตกไปอยู่ในมือพวกมัน ชะตากรรมคงน่าเวทนา

หวงเย่าซือกัดฟัน รวบรวมพลังวัตรเฮือกสุดท้าย อุ้มหวงหรงทะยานขึ้นฟ้า พุ่งตรงเข้าไปในส่วนลึกของเกาะ

เขาจะไปที่ถ้ำที่ขังเฒ่าทารกเอาไว้

วรยุทธ์ของโจวป๋อทงสูสีกับเขา อาจจะช่วยคุ้มครองหรงเอ๋อร์ให้หนีรอดไปได้

ภายในถ้ำ เฒ่าทารกที่กำลังสนุกกับการใช้สองมือสู้กันเอง พอเห็นหวงเย่าซือที่โชกไปด้วยเลือด ก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง

"เฒ่ามารหวง เจ้า... เจ้าไปโดนอะไรมาเนี่ย!"

หวงเย่าซือวางหวงหรงลง ทิ้งท้ายไว้แค่ประโยคเดียว "รีบหนีออกจากเกาะดอกท้อเดี๋ยวนี้" แล้วก็ล้มพับลงไปนอนกองกับพื้น หายใจรวยริน

ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทมาจากนอกถ้ำ

ค่ายกลพิทักษ์เกาะดอกท้อ ถูกชายชุดลายพรางใช้กำลังทำลายจนแหลกละเอียด

เงาร่างสี่สายกำลังมุ่งหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเฒ่าทารกเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หวงหรงมองดูพ่อที่นอนจมกองเลือด แล้วหันไปมองกลุ่มคนชั่วที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ นางจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังโดยสมบูรณ์

ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น นางก็นึกถึงกลุ่มแชตในหัวขึ้นมาได้

นึกถึงคนพวกนั้นที่อ้างตัวว่าเป็นเทพเซียน

ในกลุ่มแชต ข้อความขอความช่วยเหลือของหวงหรงเด้งรัวราวกับสแปม

หวงหรง: "ช่วยด้วย! พี่เทพเซียนทั้งหลายช่วยข้าด้วย!"

หวงหรง: "มีคนแปลกหน้าบุกมาที่เกาะดอกท้อ พวกเขาน่ากลัวมาก!"

หวงหรง: "พวกเขาถือท่อสีดำๆ พอ 'ปัง' ทีเดียว ท่านพ่อข้าก็ล้มลงเลย! เลือดออกเยอะมาก!"

หวงหรง: "พวกเขาพูดถึง 'NPC' พูดถึง 'ผู้ใช้สังสารวัฏ' อะไรก็ไม่รู้ ข้าฟังไม่รู้เรื่อง ข้ากลัวมาก!"

ข้อความที่เต็มไปด้วยเสียงสะอื้น ทำให้บรรยากาศในกลุ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที

เซียนกระบี่ต้าซาง: "ผู้ใช้สังสารวัฏ?"

หลิงเยี่ยนฉุกคิดขึ้นมาได้

เขาเคยเดาไว้แล้วว่า ในเมื่อมีกลุ่มแชตข้ามมิติ การมีอยู่ของมิติพระเจ้าหลักหรืออะไรทำนองนั้นก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ไม่คิดเลยว่า หวงหรงเพิ่งจะเข้ากลุ่มมา โลกของนางก็จะซวยซะแล้ว

ไป๋เยว่ขุย: "ผู้ใช้สังสารวัฏคืออะไร?"

หัวหน้ากลุ่มเยี่ยเสี่ยวเซียน: "พวกคนบ้าจาก 'มิติพระเจ้าหลัก' ในจักรวาลต่างๆ น่ะสิ"

หัวหน้ากลุ่มเยี่ยเสี่ยวเซียน: "พวกมันข้ามโลกไปมา ทำลายไทม์ไลน์ ฆ่าตัวละครสำคัญเพื่อกอบโกยผลประโยชน์ สำหรับโลกที่พวกมันไปเยือน พวกมันก็คือฝูงตั๊กแตนดีๆ นี่เอง เป็นหายนะของแท้เลยล่ะ"

โทนี่ สตาร์ก: "ฟังดูไม่ค่อยดีแฮะ เทคโนโลยีของพวกมันล้ำหน้ามากไหม?"

ประมุขพรรคไบ่เยว่: "สามารถข้ามโลกได้ วิธีการคงไม่ธรรมดา น่าสนใจทีเดียว"

เยี่ยเสี่ยวเซียนอธิบายเสริม: "ผู้ใช้สังสารวัฏมีความแข็งแกร่งไม่เท่ากัน มีทุกรูปแบบเลย ทั้งสายฝึกเซียน ฝึกยุทธ์ หรือสายเทคโนโลยี มีทุกแนว"

พูดจบ เสียงแจ้งเตือนแบบเครื่องจักรก็ดังขึ้นในหัวของทุกคน

[ติ๊ง! ทริกเกอร์ภารกิจกลุ่มระดับ B: กอบกู้เกาะดอกท้อ]

[เนื้อหาภารกิจ: เดินทางไปยังโลกของสมาชิกกลุ่ม 'หวงหรง' กำจัดทีมสังสารวัฏที่บุกรุกเข้าไป]

[เงื่อนไข: 4 คน]

[รางวัลภารกิจ: คะแนนกลุ่ม 50,000 แต้ม, สิทธิ์สุ่มของรางวัลพิเศษ 1 ครั้ง]

ทูตสวรรค์เยี่ยน: "ภารกิจระดับ B? ยากไหม?"

หัวหน้ากลุ่มเยี่ยเสี่ยวเซียน: "ระดับยากน่ะ ฉันเองก็ไม่เคยเจอผู้ใช้สังสารวัฏ ประเมินความเสี่ยงเป๊ะๆ ไม่ได้หรอก"