บทที่ 18 - จะให้คุณดูอะไรบางอย่างที่ผู้ใหญ่เขาดูกัน

บทที่ 18 - จะให้คุณดูอะไรบางอย่างที่ผู้ใหญ่เขาดูกัน

ในใจของบอสเนียกำลังตะโกนราวกับเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่ค้างอยู่ว่า 'มาๆๆๆๆ' แทบจะร้องออกมาเป็นเพลงอยู่แล้ว

เจียงหลินที่ยืนอยู่ห่างออกไปหน่อยยังได้ยินเลย

แต่ปากเธอกลับพูดออกมาว่า "จะพยายามนะคะ ลาก่อนค่ะ"

จากนั้นก่อนที่ประตูรถจะปิดลง เจียงหลินยังได้ยินเธอตำหนิตัวเองในใจว่าปากแข็ง

บอกว่าปากนี้น่าจะตัดทิ้งไปซะ

น้ำเสียงดูหงุดหงิดและหดหู่เล็กน้อย

แต่เจียงหลินกลับเข้าใจดี เธอชินกับรูปแบบการวางตัวและการพูดจาแบบนี้ไปแล้ว

มันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ หรอก

แต่ตอนนี้ก็ถือว่ามีความเปลี่ยนแปลงแล้วไม่ใช่หรือ?

จากเดิมที่อะไรๆ ก็กล้าพูดแค่ในใจ ตอนนี้ดูเหมือนแมวน้อยจะเริ่มยื่นอุ้งเท้าออกมาลองเชิงดูบ้างแล้ว มักจะมีคำพูดที่เดิมทีจะกล้าแค่บ่นในใจหลุดออกมาให้เห็นเสมอ

เจียงหลินคิดว่าเป็นเรื่องดี ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

หลักๆ คือคนบางคนน่ะ ดูเหมือนจะใจกล้า ในใจกล้าคิดทุกอย่าง

แต่ความจริงแล้วพอโดนจีบนิดจีบหน่อยก็หน้าแดงและวิ่งหนีไปแล้ว

เขามองดูรถที่ขับไกลออกไป เจียงหลินจึงหันหลังเดินกลับเข้าบริษัท

ทันทีที่เข้าประตูบริษัทมา เขาก็ถูกผู้จัดการที่ปกติสนิทกันอยู่แล้วหลายคนลากไปนั่งบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

บอกแล้วว่านี่เป็นบริษัทคนรุ่นใหม่ ปกติจึงไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากมาย

อายุอานามก็ไล่เลี่ยกัน หรือไม่ก็เด็กกว่าเจียงหลินนิดหน่อย

กลุ่มคนเหล่านี้นำโดยเสี่ยวหลิว พากันล้อมรอบเจียงหลิน "บอสครับ บอสเนียเป็นศาสตราจารย์เหรอครับ? ศาสตราจารย์ที่อายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ไม่ใช่สิ นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือต้องไปนัดบอดที่ไหนถึงจะได้ศาสตราจารย์ที่สวยขนาดนี้มาครับ?"

"ความสวยระดับนี้อยู่ในมหาวิทยาลัย นักเรียนของเธอคงมีความสุขแย่เลย"

"ถ้าศาสตราจารย์สมัยมหาวิทยาลัยของผมหน้าตาแบบนี้ ผมรับรองว่าผมจะไม่ยอมติด F แน่นอน!"

เจียงหลินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ฟังพวกเขาพูด จนกระทั่งได้ยินคำว่าไม่ติด F เขาถึงค่อยๆ เอ่ยปาก "คุณคงติด F อยู่ดีนั่นแหละ เพราะบอสเนียของคุณสอนฟิสิกส์ครับ"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนเงียบกริบ

แม้ในกลุ่มนี้จะมีหัวกะทิที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังอยู่บ้าง

แต่ก็นะ นี่คือบอสเนียที่สามารถสอนฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัยได้เลยนะ...

เจียงหลินรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างขี้อวดอยู่นิดๆ แต่ปากเขากลับไม่ยอมหยุด "เมียผมคงเป็นคนประเภทที่พวกคุณเรียกว่าอัจฉริยะละมั้งครับ ถึงจะยังเด็กแต่เธอก็เก่งมากจริงๆ"

พูดเสร็จเขาก็ลุกขึ้นยืน พลางยิ้มกว้างให้ผู้จัดการคนที่ถามว่าต้องไปนัดบอดที่ไหนถึงจะได้เจอศาสตราจารย์สวยๆ แบบนี้ "กลางวันแสกๆ อย่าเพิ่งฝันกลางวันเลยครับ คนที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้คงหาคนที่สองได้ยากแล้วล่ะ"

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไป

ท่ามกลางกลุ่มคนที่นิ่งเงียบ มีคนหนึ่งกระซิบเสียงเบา "ถึงจะเป็นบอสก็เถอะ แต่ท่าทางขี้โม้นั่นน่าหมั่นไส้ชะมัด!"

"ไม่เป็นไรน่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องกินมะนาว (อิจฉา) เสียหน่อย! ฮือๆๆ บอสครับ คุณมันร้ายจริงๆ!"

"อย่างที่เขาว่ากันนั่นแหละ เจ้าของบริษัทที่ไหนจะเป็นคนดีกันเล่า!"

เจียงหลินเดินกลับเข้าห้องทำงานท่ามกลางเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ที่เต็มไปด้วยความอิจฉาแกมเอ็นดู แล้วเขาก็ยิ้มบอกเสี่ยวหลิวว่า "เอาเถอะ สั่งน้ำชายามบ่ายมาเลี้ยงพวกเขาหน่อย เห็นบ่นกันระงมเชียว"

คนที่เมื่อกี้ยังแอบบ่นกันงึมงำก็เริ่มตะโกนว่าบอสจงเจริญกันอีกรอบ

เจียงหลินรักบริษัทของเขา และชอบบรรยากาศการทำงานแบบนี้มาก

เวลาผ่อนคลายก็ผ่อนคลาย เวลาทำงานก็ตั้งใจทำงาน

นี่สิถึงจะเป็นสภาพแวดล้อมการทำงานในฝันของคนรุ่นใหม่

หลังจากที่โจวรั่วหานออกมาจากบริษัทของเจียงหลิน เธอไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปหาเคอเมิ่งอวิ๋นแทน

ก็นะ ชุด "ชุดออกศึก" ที่ซื้อคราวก่อนน่ะมันซื้อมาแล้วก็จริง แต่ยังไม่ได้ใช้งานเลยไม่ใช่เหรอ?

เรื่องความรักเธอไม่ประสีประสาจริงๆ ต้องการกุนซือช่วยด่วนเลย

เคอเมิ่งอวิ๋นเป็นลูกคนรวยขนานแท้ ที่บ้านฐานะดีมาก ตอนนี้เธอจึงเป็นอินฟลูเอนเซอร์ตัวเล็กๆ ในอินเทอร์เน็ต

แชร์เรื่องบิวตี้เครื่องสำอางและพาไปรีวิวร้านต่างๆ

เธอใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์มาก แม้จะเริ่มมีชื่อเสียงบ้างแล้วแต่ก็อัปเดตงานช้าสุดๆ

เพราะความจริงเธอแค่ต้องการหา "งาน" ทำเพื่ออุดปากคนในครอบครัวที่ชอบว่าเธอไม่เอาถ่านเท่านั้นเอง

เธอจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันมากนัก

ในแต่ละวันเธอจึงว่างมากจริงๆ

ตอนที่โจวรั่วหานไปหา เธอเธอกำลังนั่งจิบน้ำชายามบ่ายอยู่ในคาเฟ่ของตัวเอง

ช่วงเวลานี้คนไม่ค่อยเยอะนัก

คาเฟ่นี้เคอเมิ่งอวิ๋นเปิดไว้เล่นๆ ก็นะ สำหรับที่บ้านเธอ การเป็นอินฟลูฯ มันไม่ใช่การเป็นงานเป็นการ

เธอเลยเปิดร้านสักร้าน ทีนี้ก็ถือว่ามีงานเป็นหลักแหล่งแล้วใช่ไหมล่ะ?

ตอนที่โจวรั่วหานเดินเข้าไป เด็กสาวที่มาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านยิ้มทักทาย "พี่รั่วหาน พี่เมิ่งอวิ๋นอยู่ที่โต๊ะเดิมค่ะ"

โจวรั่วหานยิ้มให้และกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินเข้าไปหา

เคอเมิ่งอวิ๋นเห็นเพื่อนรักมาถึงก็โบกมือทักทาย "ไฮ้ คนสวย ดื่มอะไรดีจ๊ะ? มาจากไหนเนี่ย? หน้าตาชื่นมื่น... ไม่สิ ต้องบอกว่าแววตามันฟ้องว่ากำลังมีความรักจนน่าหมั่นไส้จริงๆ~"

เคอเมิ่งอวิ๋นรู้จักโจวรั่วหานมานานหลายปี แต่บางครั้งที่เห็นเธอแวบแรกเธอก็ยังแอบเหม่ออยู่ดี เฮ้อ เพื่อนสาวของเธอคนนี้สวยจริงๆ

โจวรั่วหานนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "แหม รู้ได้ยังไงคะว่าฉันเพิ่งทานข้าวกับสามีเสร็จแล้วค่อยมาหาเธอเนี่ย? ฉันไม่ดื่มกาแฟแล้วล่ะ สามีเพิ่งชงชาให้ดื่มน่ะ..."

เคอเมิ่งอวิ๋น: ...

เธอมองเพื่อนด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เพิ่งรู้นี่แหละจ้ะว่าเธอมาจากสามี อะไรกัน? มาเพื่ออวดความหวานเหรอ?"

เธอมองดูความสุขที่ไม่ได้ปิดบังบนใบหน้าของโจวรั่วหาน

ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเจียงหลินทนได้ยังไง แต่งงานมาตั้งสองปีแล้ว เด็กสาวที่ทั้งสวยและใสซื่อขนาดนี้ยังไม่จัดการอีกเหรอ?

ต้องหาเวลาถามซ่งจื่อฉีหน่อยแล้ว ว่าเจียงหลินน่ะเป็นพวก "ดูดีแต่ใช้งานไม่ได้" หรือเปล่า?

เจียงหลินที่อยู่ในห้องทำงานจู่ๆ ก็จามออกมาหลายครั้ง เขาพึมพำกับตัวเอง "เลี้ยงน้ำชายามบ่ายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังมีคนด่าฉันอยู่อีกเนี่ย?"

ไอ้พวกนี้นี่ก็เกินไปหน่อยนะ!

ทางด้านเคอเมิ่งอวิ๋นนิ่งเงียบมองดูโจวรั่วหานที่กำลังมองเธอด้วยแววตาคาดหวัง นิ่งไปนานมากก่อนจะพูดขึ้น "เธอกำลังบอกฉันว่าพวกเธอแต่งงานมาสองปีแล้วยังเล่นบทรักใสๆ กันอยู่เหรอ? แม้แต่จับมือยังไม่มี?"

น้ำเสียงของเธอช้าลงราวกับไม่เข้าใจ "ถ้ามันไม่ได้จริงๆ พวกเธอ 'ขึ้นรถก่อนค่อยซื้อตั๋ว' (มีอะไรกันก่อนค่อยรักกัน) ไม่ได้เหรอ?"

โจวรั่วหานถูกพาไขว้เขวไปเรียบร้อย "จริงๆ ในใจฉันก็คิดแบบนั้นนะ แต่เจียงหลินน่ะ..."

เธอกะพริบตาปริบๆ เหมือนกำลังใช้ความคิด "ฉันรู้สึกว่าเขากำลังให้เกียรติฉันและให้เกียรติความสัมพันธ์ของเราอยู่น่ะค่ะ"

ฮิฮิ สามีดีจังเลย

แต่เคอเมิ่งอวิ๋นกลับตบโต๊ะดังปัง "มันไม่ใช่เรื่องให้เกียรติหรือไม่ให้เกียรติแล้ว! พวกเธอเนี่ย... อย่างเธอนี่นะ อยู่ต่อหน้าเขาทุกวันแล้วเขายังนิ่งได้เหรอก?"

สวยก็สวย หุ่นก็ดี สมองก็... เออ ช่างเถอะ ต่อหน้าเจียงหลิน โจวรั่วหานไม่มีสมองหรอก!

ภรรยาที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ เจียงหลินจะมาเล่นบทรักใสๆ?

เคอเมิ่งอวิ๋นรู้สึกว่าตัวเองคงอ่านนิยายเรทเยอะไปหน่อย เธอรู้สึกว่าคนสวยที่คลั่งรักแบบโจวรั่วหานเนี่ย ถ้าเป็นภรรยาของเธอนะ เธอคงจะขังไว้ทำเรื่องอย่างว่าทุกวี่ทุกวันเลยทีเดียว!

โจวรั่วหานทนไม่ไหวจริงๆ จึงพูดกับเคอเมิ่งอวิ๋นอย่างจริงจังว่า "เจียงหลินไม่ได้ใช้งานไม่ได้นะ อย่าพูดถึงเขาแบบนั้นบ่อยๆ สิคะ"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยิน แม้จะรู้ว่ามันอาจจะเป็นคำพูดติดปากของเคอเมิ่งอวิ๋น แต่โจวรั่วหานก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีอยู่ดี

เคอเมิ่งอวิ๋นรีบขอโทษทันที "ขอโทษจ้ะ ฉันมันปากพล่อยเอง แต่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นจริงๆ นะ"

ก็นะ เธอรู้ดีว่าโจวรั่วหานปกป้องเจียงหลินขนาดไหน เธอจึงไม่คิดจะโต้เถียงด้วย

ในตอนนี้เธอจึงหยิบโทรศัพท์ยื่นไปตรงหน้าโจวรั่วหาน "จะให้ดูอะไรบางอย่างที่ผู้ใหญ่เขาดูกัน รักใสๆ น่ะมันก็ได้อยู่หรอก แต่ฉันรู้สึกว่าพวกเธอเหมาะกับแบบ 'ขึ้นรถก่อนค่อยซื้อตั๋ว' มากกว่าจริงๆ นะ!"

โจวรั่วหาน: ??? เป็นอย่างนั้นเหรอคะ? มันมีอะไรผิดปกติไปหรือเปล่านะ?

(จบแล้ว)