บทที่ 2000 - กำลังเสริมจากโลกซ้อนโลก ขุนศึกรุ่นเยาว์ผู้หยิ่งยโส

บทที่ 2000 - กำลังเสริมจากโลกซ้อนโลก ขุนศึกรุ่นเยาว์ผู้หยิ่งยโส

ดูเหมือนว่าข่าวที่อาจจะมีอัจฉริยะจากทำเนียบประกาศจับภัยพิบัติทมิฬปรากฏตัว

ทำให้เหล่าอัจฉริยะในที่นั้นต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียดกันไปหมด

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งสัมผัสได้ถึงความกังวลของเหล่าอัจฉริยะจึงเอ่ยขึ้นว่า

"ทว่าพวกเจ้าก็อย่าเพิ่งกังวลไป ทางเราก็จะหาวิธีรับมือเช่นกัน"

"ข่าวของที่นี่จะถูกส่งออกไป บางทีอาจจะขอความช่วยเหลือจากกำลังเสริมที่แข็งแกร่งให้มาร่วมสมทบได้"

แม้จะมีจวินเซียวเหยียน อวิ๋นเสวียนสวี เซี่ยโหวเสินจ้าง และอัจฉริยะจากตระกูลจักรพรรดิคนอื่นๆ

รวมถึงฟ่านชิงเติงและอัจฉริยะจากสามศาสนา

แต่ต่อให้คนเหล่านี้จะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่อาจรับมือกับอัจฉริยะเผ่าป๋าทั้งหมดได้หรอก

ยิ่งถ้าต้องเจอกับพวกอัจฉริยะในทำเนียบประกาศจับภัยพิบัติทมิฬด้วยแล้ว ก็ยิ่งคาดเดาผลลัพธ์ไม่ได้เลย

ดังนั้นการเชิญกำลังเสริมมาช่วยจึงถือเป็นวิธีที่ช่วยอุดรอยรั่วได้ดี

แน่นอนว่ากำลังเสริมที่เชิญมาได้อย่างมากที่สุดก็คือระดับเทพเต๋าโกลาหลเท่านั้น

หากระดับพลังเกินกว่าเทพเต๋าโกลาหลก็ไม่สามารถเข้าร่วมสนามรบนี้ได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าอัจฉริยะถึงเพิ่งจะผ่อนคลายลงบ้าง แต่ก็ยังคงแฝงความกังวลอยู่ดี

ต่อให้มีกำลังเสริมมาร่วมด้วย สถานการณ์ของพวกเขาก็ยังคงไม่สู้ดีนักและยังเต็มไปด้วยความอันตราย

ยิ่งไปกว่านั้นในที่แห่งนี้ก็มีอัจฉริยะจากตระกูลจักรพรรดิและราชันรุ่นเยาว์อยู่หลายคนแล้ว

จะไปหากำลังเสริมจากที่ไหนได้อีก

อัจฉริยะหลายคนต่างก็คิดว่า

อัจฉริยะที่อยู่ที่นี่ในตอนนี้ แม้จะไม่ใช่กลุ่มคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของทะเลเจี้ยไห่ แต่ก็คงไม่ต่างกันมากนัก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมีตัวตนระดับท็อปอย่างจวินเซียวเหยียนอยู่ด้วยแล้ว

การหากำลังเสริม จะไปหาคนที่แข็งแกร่งกว่านี้ได้จากที่ไหนอีกล่ะ

"หรือว่าคนจากที่นั่นจะมา..."

อัจฉริยะบางคนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และแวบความคิดหนึ่งเข้ามาในหัว

หากเป็นคนจากที่นั่น บางทีอาจจะมีกลุ่มคนระดับหัวกะทิยอมมาเป็นกำลังเสริมให้จริงๆ ก็ได้

และหลังจากนั้นบรรดาอัจฉริยะต่างก็เริ่มเตรียมตัว

ผู้อาวุโสบางคนถึงกับรับบทเป็นอาจารย์ เริ่มสั่งสอนและชี้แนะแนวทางให้กับเหล่าอัจฉริยะ

พร้อมทั้งบอกเล่าประสบการณ์การต่อสู้กับเผ่าป๋า รวมถึงจุดอ่อนต่างๆ ให้ฟัง

แม้จะดูเหมือนเป็นการเร่งรัดเอาดาบหน้า แต่ก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว

การเพิ่มโอกาสชนะขึ้นมาอีกนิดก็อาจหมายถึงการรักษาชีวิตของคนรุ่นเยาว์ไว้ได้อีกหนึ่งชีวิต

และมันยังส่งผลต่อขวัญกำลังใจด้วย หากถูกกดข่มและพ่ายแพ้ไป

ขวัญกำลังใจของด่านตงหลิ่งทั้งหมดย่อมได้รับผลกระทบตามไปด้วย

ทว่าก็ใช่ว่าอัจฉริยะทุกคนจะต้องมานั่งติวเข้มแบบเร่งด่วน

จวินเซียวเหยียนนั่งสมาธิอยู่ตามลำพังภายในคฤหาสน์ของเขา

เขาดูเยือกเย็นและสงบนิ่งมาก

สำหรับเขาแล้ว การต่อสู้ครั้งนี้เป็นเพียงแค่ช่องทางในการกอบโกยความดีความชอบเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

เวลาหนึ่งเดือนสำหรับผู้ฝึกตนแล้วผ่านไปรวดเร็วราวกับดีดนิ้ว

ในที่สุดวันประลองก็มาถึง

อัจฉริยะแห่งด่านตงหลิ่งจะต้องต่อสู้กับอัจฉริยะเผ่าป๋า

และการต่อสู้ครั้งนี้ก็ต่างจากครั้งก่อนๆ เพราะจะมีอัจฉริยะเผ่าป๋าที่เก่งกาจระดับสัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นมา

เผลอๆ อาจจะมีบุคคลระดับตำนานจากทำเนียบประกาศจับภัยพิบัติทมิฬโผล่มาด้วยซ้ำ!

ดังนั้นการต่อสู้ครั้งนี้จึงหนักหนาและมีความเป็นความตายเป็นเดิมพันสำหรับอัจฉริยะแห่งด่านตงหลิ่ง

แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่คนเดียว

หากพวกเขาแสดงความขี้ขลาดและถอยหนีในเวลานี้ ชื่อเสียงของพวกเขาก็คงจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี และคงไม่มีหน้าจะไปยืนอยู่บนทะเลเจี้ยไห่ได้อีกต่อไป

อัจฉริยะที่กล้ามาฝึกฝนที่นี่ต่างก็มีความฝันที่จะมีชื่อเสียงโด่งดังในทะเลเจี้ยไห่กันทั้งนั้น ใครจะยอมทำลายชื่อเสียงของตัวเองล่ะ

ไม่นานนัก บนกำแพงเมืองอันกว้างใหญ่และสูงตระหง่านของปราการสามจักรพรรดิ

กลุ่มอัจฉริยะก็ได้มารวมตัวกันจนครบ

จวินเซียวเหยียนก็มาถึงเช่นกัน เขามีสีหน้าเรียบเฉยแตกต่างจากความกังวลใจของอัจฉริยะคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ใช่บอกว่าจะมีกำลังเสริมมาหรอกหรือ ทำไมยังไม่มาอีก"

"หรือว่าพวกเราต้องเผชิญหน้ากันเอง"

บรรดาอัจฉริยะต่างพากันพูดคุยกัน

แม้ว่ากำลังเสริมอาจจะไม่สามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้ทั้งหมด

แต่การมีกำลังเสริมย่อมดีกว่าไม่มี เพราะจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระไปได้บ้าง

"วางใจเถอะ พวกเขาน่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ" ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเอ่ยขึ้น

และทันทีที่เขากล่าวจบ

ค่ายกลเคลื่อนย้ายในความว่างเปล่าอันห่างไกลก็ทอแสงสว่างวาบขึ้น

กลุ่มคนที่มีกลิ่นอายไม่ธรรมดาก้าวออกมาจากค่ายกล พวกเขามีพลังปราณอันลึกล้ำและแววตาที่เย่อหยิ่ง

ผู้มาเยือนมีจำนวนไม่มากนัก น่าจะราวๆ สิบกว่าคน

ทว่าแต่ละคนกลับมีพลังปราณที่แข็งแกร่งมาก คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังอยู่ในระดับเทพสิทธิ์จ้าวนิรมิต

ระดับของพวกเขานั้นเหนือกว่าอัจฉริยะของทะเลเจี้ยไห่ไปหนึ่งระดับเลยทีเดียว

แน่นอนว่าหากพิจารณาอย่างเข้มงวด อายุของพวกเขาก็มากกว่าอัจฉริยะในทะเลเจี้ยไห่กลุ่มนี้อยู่พอสมควร

แต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้ว พวกเขาก็ยังถือว่าเป็นคนรุ่นเยาว์อยู่ดี ไม่ใช่คนรุ่นเก่า

"พวกเขาคือ..."

อัจฉริยะบางคนมีสีหน้ากระจ่างแจ้ง

ในที่สุดก็เดาถูก กำลังเสริมมาจากสถานที่แห่งนั้นจริงๆ

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "พวกเขามาจากโลกซ้อนโลก เป็นขุนศึกรุ่นเยาว์ของตำหนักราชันมนุษย์และวังจักรพรรดิปฐพี พวกเขายินดีจะยื่นมือเข้ามาช่วยในศึกใหญ่ครั้งนี้"

"โลกซ้อนโลกงั้นหรือ..."

เมื่อได้ยินชื่อนี้ อัจฉริยะหลายคนก็มีแววตาที่เต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน

เพราะที่นั่นถือเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในทะเลเจี้ยไห่

ขุมกำลังของสามจักรพรรดิก็มีชื่อเสียงโด่งดังเช่นกัน

แต่คนจากโลกซ้อนโลกมักจะไม่ค่อยออกเดินทางไปยังพื้นที่อื่นของทะเลเจี้ยไห่ จึงยากนักที่จะได้พบเห็น

ขุนศึกรุ่นเยาว์สิบกว่าคนจากโลกซ้อนโลกได้ลงมายังกำแพงเมือง

พวกเขามีทั้งชายและหญิง ทุกคนสวมชุดเกราะและถืออาวุธระดับเทพ

ฝ่ายชายดูสง่างาม องอาจ ส่วนฝ่ายหญิงก็ดูห้าวหาญ ทรงพลัง

แต่ดูเหมือนพวกเขาส่วนใหญ่จะมีท่าทีเย็นชา ไม่ได้สนใจจะทักทายใครในที่นั้นเลย

พวกเขาแสดงออกถึงความหยิ่งยโสและเย่อหยิ่ง ราวกับเป็นพระผู้ช่วยให้รอดที่ลงมาจุติ และดูถูกทุกคนไปเสียหมด

"สหายจากโลกซ้อนโลก ขอบคุณที่มาให้ความช่วยเหลือนะ"

อัจฉริยะคนหนึ่งเดินเข้าไปทักทายด้วยความหวังดีแฝงการประจบสอพลอ

การได้ผูกมิตรกับคนจากโลกซ้อนโลกก็ถือเป็นเรื่องดีไม่ใช่น้อย

ทว่าขุนศึกรุ่นเยาว์คนหนึ่งกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ทำเอาอัจฉริยะคนนั้นถึงกับหน้าแตกไปเลย

จากนั้นอัจฉริยะจากตระกูลจักรพรรดิคนหนึ่งก็ก้าวออกมากล่าวว่า

"สหายเต๋าจากโลกซ้อนโลก การได้ความช่วยเหลือจากพวกท่านเปรียบเสมือนพยัคฆ์ติดปีก ดูเหมือนการประลองในครั้งนี้พวกเราจะชนะแน่แล้ว"

อัจฉริยะจากตระกูลจักรพรรดิผู้นี้แสดงความจริงใจเพื่อต้องการผ่อนคลายบรรยากาศ

ท้ายที่สุดแล้ว หลังจากนี้พวกเขาจะต้องร่วมรบในสมรภูมิเดียวกัน

เมื่อเห็นอัจฉริยะจากตระกูลจักรพรรดิเอ่ยปาก ขุนศึกรุ่นเยาว์คนหนึ่งจึงยอมเอ่ยปากตอบ ทว่าคำพูดกลับฟังดูเสียดแทงนัก

"พวกเรามาที่นี่เพื่อช่วยชีวิตพวกเจ้า เพื่อไม่ให้พวกเจ้าถูกเผ่าป๋ากวาดล้างจนหมด ซึ่งจะส่งผลให้ขวัญกำลังใจของทะเลเจี้ยไห่เราตกต่ำลงไปด้วย"

พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าของเหล่าอัจฉริยะในที่นั้นก็เปลี่ยนไปทันที

แม้แต่บรรดาอัจฉริยะจากตระกูลจักรพรรดิก็ยังขมวดคิ้ว

คนจากโลกซ้อนโลกจะหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!

แม้แต่เซี่ยโหวเสินจ้างและคนอื่นๆ ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

ทว่ากลับไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไร หรือกล้าโต้แย้งขุนศึกรุ่นเยาว์จากโลกซ้อนโลกเหล่านี้เลย

เพราะพวกเขาก็เป็นกองกำลังเสริมที่แข็งแกร่ง และเป็นกำลังหลักในการรับมือกับอัจฉริยะในทำเนียบประกาศจับด้วย

ถ้าไปทำให้พวกเขากริ้วแล้วสะบัดก้นหนีกลับไป ผลลัพธ์คงจะเลวร้ายกว่านี้แน่

ดังนั้นบรรดาอัจฉริยะในที่นั้นจึงต้องทนกลืนความโกรธเอาไว้

"หึ แค่การประลองเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องขอให้พวกเรามาช่วย"

"ดูเหมือนคนรุ่นเยาว์ของทะเลเจี้ยไห่ในยุคนี้จะด้อยลงกว่าเดิมจริงๆ"

บรรดาขุนศึกต่างก็พูดคุยกันด้วยน้ำเสียงดูแคลน

ราวกับว่าโลกซ้อนโลกของพวกเขาไม่ได้อยู่ในโลกใบเดียวกับทะเลเจี้ยไห่อย่างนั้นแหละ

ขุนศึกรุ่นเยาว์บางคนถึงกับจ้องมองจวินเซียวเหยียนด้วยสายตาที่แฝงแววพิจารณา

เมื่อจวินเซียวเหยียนเห็นเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่า ในกลุ่มคนเหล่านี้จะต้องมีคนที่คิดจะเล่นงานเขาแน่

เพราะเขาเคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกับทั้งตำหนักราชันมนุษย์และวังจักรพรรดิปฐพีมาก่อน ความสัมพันธ์จึงไม่ได้ดีอะไรนัก

แต่จวินเซียวเหยียนก็ไม่ใช่คนที่จะยอมทนกับพวกขุนศึกที่ทำตัวเย่อหยิ่งพวกนี้หรอกนะ

"ก็เป็นแค่ฝูงคางคกก้นบ่อที่มองเห็นแค่ท้องฟ้าแคบๆ คิดว่าตัวเองเป็นผู้กอบกู้โลกจริงๆ หรืออย่างไรกัน"

"โลกซ้อนโลกของพวกเจ้าก็เป็นเพียงหนึ่งในโลกนับหมื่นนับพันของทะเลเจี้ยไห่เท่านั้น มีอะไรวิเศษนักหนา"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทั่วทั้งบริเวณก็เงียบกริบ

ทุกคนหันไปมองจวินเซียวเหยียน

มีเพียงจวินเซียวเหยียนเท่านั้นที่มีสถานะและสิทธิ์ที่จะพูดจาเช่นนี้กับคนจากโลกซ้อนโลกได้

เพราะเขาเคยบดขยี้ผู้สืบทอดของตำหนักราชันมนุษย์มาแล้ว!

[จบแล้ว]