บทที่ 10 - แก้ปัญหาเฉพาะหน้า

บทที่ 10 - แก้ปัญหาเฉพาะหน้า

พอเดินมาถึงป้ายรถเมล์หน้าหมู่บ้าน รถเมล์สายที่เขารอก็ยังไม่มา

เขายืนรออยู่ริมถนน มองดูรถยนต์หลากหลายรุ่นที่วิ่งผ่านไปมา

"ดีเลย ว่างๆ แบบนี้ ฝึกวิชาหน่อยดีกว่า"

รวบรวมสมาธิ เพ่งมองไปที่รถเก๋งสีเงินคันหนึ่งที่กำลังแล่นเข้ามาใกล้

สามวินาทีต่อมา

หน้าจอก็เด้งขึ้นมา:

[รายงานประเมินสภาพรถยนต์]

[เป้าหมายการประเมิน: Toyota Corolla รุ่นปี 2016 เครื่องยนต์ 1.6L CVT GL-i รุ่น Cool]

[วันที่ผลิต: เมษายน 2016]

[ราคาแนะนำ: 134,800 หยวน]

[เลขไมล์ปัจจุบัน: 87,034 กิโลเมตร (เลขไมล์แท้)]

[จำนวนครั้งที่โอนกรรมสิทธิ์: 1 ครั้ง]

[ประวัติการซ่อมบำรุง: เคาะพ่นสีประตูหน้าซ้าย]

[ปัญหาปัจจุบัน: ยางแท่นเครื่องเสื่อมสภาพเล็กน้อย ทำให้รอบเดินเบาสั่นนิดหน่อย, ไส้กรองแอร์ค่อนข้างสกปรก]

[ระดับการประเมิน: ปานกลาง]

[ราคาประเมินตลาด: 38,500 หยวน]

...

จากนั้นก็มองไปที่รถคันถัดไป

รถ SUV สีดำคันหนึ่งขับเข้ามา

รวบรวมสมาธิ เพ่งมอง

สามวินาทีต่อมา

[รายงานประเมินสภาพรถยนต์]

[เป้าหมายการประเมิน: Haval H6 รุ่นปี 2014 รุ่น Sport 1.5T เกียร์ธรรมดา ขับเคลื่อนสองล้อ รุ่น Elite]

[วันที่ผลิต: ตุลาคม 2014]

[เลขไมล์ปัจจุบัน: 152,367 กิโลเมตร (เลขไมล์แท้)]

[ราคาแนะนำ: 128,800 หยวน]

[จำนวนครั้งที่โอนกรรมสิทธิ์: 0 ครั้ง]

[ประวัติการซ่อมบำรุง: ไม่มี]

[ปัญหาปัจจุบัน: เข็มขัดรัดท่อไอดีเทอร์โบหลวม ทำให้มีเสียงหวีดเบาๆ เวลาเร่งเครื่อง, โช้กอัพหลังขวามีน้ำมันซึมเล็กน้อย]

[ระดับการประเมิน: ปานกลาง]

[ราคาประเมินตลาด: 21,800 หยวน]

...

"ยางแท่นเครื่องเสื่อมสภาพ..."

"เข็มขัดรัดท่อไอดีเทอร์โบหลวม..."

สวีปินท่องจำไว้ในใจเงียบๆ

คำศัพท์เฉพาะทางพวกนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือชิ้นส่วนอะไร

ดูท่าแล้ว การพึ่งแค่คำตอบจากระบบอย่างเดียวคงไม่พอ

เขาต้องรีบศึกษาหาความรู้เรื่องรถยนต์อย่างเร่งด่วน ขืนเอาแต่ท่องคำตอบเป็นนกแก้วนกขุนทองต่อไปคงไม่ดีแน่

เขาเลิกประเมินรถคันอื่นๆ

ระหว่างรอรถเมล์ เขาล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา

ค้นหาคำว่า "ยางแท่นเครื่อง" "เข็มขัดรัดท่อไอดีเทอร์โบ" เพื่อทำความเข้าใจ

แล้วก็เอาไปเชื่อมโยงกับปัญหาของรถเพื่อศึกษาอย่างละเอียด

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนไก่อ่อนที่เพิ่งได้คัมภีร์ยุทธ์ขั้นเทพมาครอง อยากจะทำความเข้าใจทุกกระบวนท่าอย่างใจจดใจจ่อ

...

สวีปินสะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊กลงจากรถ เดินไปที่ร้าน "เสี่ยวหู่ซ่อมรถยนต์"

ประตูม้วนถูกเปิดขึ้นแล้ว

จ้าวเสี่ยวหู่กำลังคาบบุหรี่ ยืนอยู่หน้าร้าน

พอเห็นสวีปินเดินมา ใบหน้ากลมๆ ของเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง รีบทักทายทันที

"อาปิน มาแต่เช้าเลยนะ กินข้าวเช้ามายัง?"

"ยังไม่ได้กินเลยเว้ย นายเป็นเถ้าแก่ใหญ่ขนาดนี้ จะไม่เลี้ยงข้าวเช้าฉันหน่อยหรือไง?"

สวีปินเดินเลี่ยงเขาเข้าไปในร้าน วางกระเป๋าโน้ตบุ๊กไว้บนโต๊ะ

"ฉันก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวฉันโทรสั่งให้คุณป้าร้านตรงข้ามเอาเกี๊ยวน้ำมันพริกมาส่งให้สองชามละกัน"

"ฉันเอาเกี๊ยว 2 เหลียงผสมกับบะหมี่เนื้อ 2 เหลียงนะ ใส่ผักชีด้วย"

"กินจุขนาดนี้ ไม่กลัวจุกตายหรือไงวะ?"

"ฉันสูง 185 นายสูง 165 มันจะไปเหมือนกันได้ไง? เลิกบ่นแล้วรีบๆ สั่งเลย หิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย"

สวีปินผู้สูงส่งหยิบโน้ตบุ๊กออกมา มือข้างนึงวุ่นกับการเปิดเครื่อง อีกข้างก็แกล้งทำเป็นกุมท้อง

จ้าวเสี่ยวหู่: "......"

เถียงไม่ออก

ความจริงมันโหดร้ายเสมอ

...

สิบห้านาทีต่อมา

คุณป้าวัยกลางคนหน้าตาใจดี ใส่ผ้ากันเปื้อน ถือชามใบใหญ่ควันฉุยสองใบเดินจ้ำอ้าวมาส่ง

หลังจากจ้าวเสี่ยวหู่สแกนจ่ายเงิน ทั้งสองคนก็นั่งกินมื้อเช้ากันในร้าน

แต่ขณะที่ทั้งคู่กำลังก้มหน้าก้มตาซัดบะหมี่กันอยู่นั้น ท้องฟ้าข้างนอกก็เปลี่ยนสีไปอย่างเงียบๆ

เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้น ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบ

ไม่นาน หยาดฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงและถี่ขึ้นเรื่อยๆ

พริบตาเดียวก็กลายเป็นฝนห่าใหญ่

จ้าวเสี่ยวหู่เงยหน้ามองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลง ซัดเกี๊ยวเข้าปากคำละลูก

"ฟู่~ ดูทรงแล้วน่าจะเป็นพายุฤดูร้อน คงตกไม่นานหรอก"

"จะนานไม่นานก็ช่างเถอะ กินเสร็จเดี๋ยวฉันจะทำตารางจดบัญชีในคอมพิวเตอร์ก่อน"

พอทั้งคู่จัดการมื้อเช้าเสร็จ ฝนข้างนอกก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง ซ้ำยังตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

จัดการคาร์โบไฮเดรตไปถึง 4 เหลียง สวีปินที่อิ่มแปล้ก็หันไปแบมือตรงหน้าจ้าวเสี่ยวหู่

"ขอบุหรี่มวนดิ"

"ไหนบอกว่าเลิกแล้วไง?"

จ้าวเสี่ยวหู่มองเขาอย่างงงๆ

"เลิกไปสองวัน ไม่นับว่าเลิกเว้ย? กินข้าวเสร็จสูบบุหรี่นี่แหละสวรรค์ชั้นเจ็ด รีบๆ เอามาเลย อย่ามัวแต่พูดมาก"

"นับสิ! ทำไมจะไม่นับล่ะ! นายว่าไงก็ว่างั้นแหละ!"

จ้าวเสี่ยวหู่รีบหยิบบุหรี่ออกมามวนนึง ยื่นให้พร้อมไฟแช็ก

สวีปินรับมา คาบไว้ในปาก แล้วจุดไฟ

สูดเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นควันเป็นวงกลมออกมา

"เข้าเรื่องเลยดีกว่า นายอยากจดบัญชียังไง?"

จ้าวเสี่ยวหู่เกาหัว คิดอยู่ครู่หนึ่ง

"อืม... ฉันว่า แค่จดทะเบียนรถ รุ่นรถ เบอร์โทรลูกค้า อาการเสีย เปลี่ยนอะไหล่อะไรไปบ้าง แล้วก็คิดเงินไปเท่าไหร่ แค่นี้ก็น่าจะพอมั้ง"

"งั้นก็ง่ายเลย"

สวีปินรัวนิ้วพิมพ์บนคีย์บอร์ด

"เดี๋ยวฉันจะออกแบบฟอร์มให้เลยละกัน มีวันที่, ทะเบียนรถ, รุ่นรถ, ชื่อลูกค้า, เบอร์โทร, อาการเสียตอนรับรถ, ปัญหาที่ตรวจพบจริง, วิธีซ่อม, อะไหล่ที่ใช้ (ยี่ห้อ, รุ่น, จำนวน), ค่าแรง, ค่าอะไหล่, ยอดรวม, ชื่อช่างซ่อม, เวลาส่งมอบรถ, ข้อเสนอแนะจากลูกค้า..."

จ้าวเสี่ยวหู่ชะโงกหน้าเข้ามาดู ช่องตารางยิบย่อยบนหน้าจอทำเอาเขาตาลาย

"นี่... นี่มันไม่ละเอียดไปหน่อยเหรอ? จะไม่ยุ่งยากแย่เหรอ?"

สวีปินพ่นควันเป็นวงกลม เคาะขี้เถ้าบุหรี่ แล้วก็พิมพ์ข้อความที่เพิ่งพูดไปลงในตารางต่อ

"ยอมเสียเวลาทำครั้งเดียว ต่อไปก็สบาย เวลาจะหาข้อมูลอะไรก็ง่าย แค่มองแวบเดียวก็รู้เรื่อง ขืนใช้สมุดจดลวกๆ แบบนาย นานๆ ไปนายเองนั่นแหละที่จะอ่านไม่ออก"

จ้าวเสี่ยวหู่มองตารางที่เป็นระเบียบเรียบร้อยบนหน้าจอ แม้จะยังรู้สึกว่ามันซับซ้อนไปหน่อย แต่ก็แอบรู้สึกว่ามันดู "โปร" และ "มีมาตรฐาน" ดี

เขาพยักหน้า

"นายเรียนสูงกว่าฉัน หัวไวดีกว่าฉัน เอาตามที่นายว่าเลย"

"......"

สวีปินไม่ตอบอะไร แค่เร่งความเร็วในการพิมพ์

แค่แป๊บเดียว โครงสร้างตารางก็เสร็จสมบูรณ์

สวีปินจัดการกรอกข้อมูลลูกค้าสองรายเมื่อวานลงไป

หลังจากจัดการเสร็จและเซฟไฟล์เรียบร้อย เสียงฝนข้างนอกก็ยังตกหนักเหมือนเดิม ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดเลย

เขาเงยหน้าขึ้นมอง

เห็นจ้าวเสี่ยวหู่ไปนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้องข้างกล่องพลาสติกใบใหญ่

หันหลังให้ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

ในเมื่อตอนนี้ยังว่าง งั้นก็จัดการธุระส่วนตัวซะหน่อยละกัน

เปิดแอป Pinduoduo ซื้อกางเกงในดีกว่า

เพิ่งจะซัดมื้อเช้าไปเต็มคราบ ตอนนี้เริ่มรู้สึกอึดอัดรัดติ้วอีกแล้ว

เล่นเอา "สวีจูเนียร์" แทบจะหายใจไม่ออก

เปลี่ยนท่านั่งหน่อยดีกว่า

เอนหลังพิงกำแพง เอาพาดขาไว้บนเก้าอี้พลาสติกอีกตัว

เปิดแอปขึ้นมา พิมพ์ค้นหาคำว่า "กางเกงในผู้ชาย"

ใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีก็จัดการสั่งซื้อเรียบร้อย

ผู้ชายซื้อกางเกงใน ไม่ต้องเลือกอะไรให้มากความ

ไซส์: 2XL

สี: ดำล้วน

ยี่ห้อ: Nanjiren

ราคาประหยัด คุ้มค่าสุดๆ

เขาเหมาซื้อแบบแพ็กสี่ตัวไปเลยทีเดียว

ทางร้านมีโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่งด้วย

สรุปว่าได้กางเกงในมาทั้งหมดแปดตัว

โคตรคุ้ม!

ยืนยันคำสั่งซื้อ

จ่ายเงินเรียบร้อย

รอรับของได้เลย

จบปิ๊ง!

จัดการเรื่อง "ที่อยู่" ใหม่ของสวีจูเนียร์เสร็จแล้ว ทีนี้ก็ถึงคิวจัดการความรู้เรื่องรถของตัวเองบ้าง

สวีปินปิดแอปช้อปปิ้ง เปิดเบราว์เซอร์ เริ่มค้นหาหนังสือและบทความเกี่ยวกับรถยนต์

อาจเป็นเพราะมีระบบคอยช่วยเหลือ หรือไม่ก็เป็นเพราะทัศนคติที่เปลี่ยนไป

เขาพบว่าตัวเองสามารถอ่านเรื่องเฉพาะทางที่น่าเบื่อพวกนี้ได้อย่างสนุกสนาน

แถมยังรู้สึกว่าความจำของตัวเองดีขึ้นอย่างน่าประหลาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระบบหรือเปล่า

ต่อให้ไม่ค่อยเข้าใจหลักการทำงานของมันเท่าไหร่

แต่แค่กวาดสายตาอ่านรอบเดียว ความรู้พวกนั้นก็สลักลึกลงไปในสมอง นึกถึงทีไรก็จำได้แม่น

ยังไงซะเขาก็ไม่ต้องลงมือซ่อมเองอยู่แล้ว แค่อาศัยฝีปากโม้ให้คนอื่นทึ่งก็พอ

...