บทที่ 12 - การต่อสู้ของผู้ใช้ตราสัญลักษณ์

บทที่ 12 - การต่อสู้ของผู้ใช้ตราสัญลักษณ์

◉◉◉◉◉

นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋หลี่หยวนได้เห็นการต่อสู้ระหว่างผู้ใช้ตราสัญลักษณ์

อี้ฮุยและเอมิลี่ก้าไม่ได้เปลี่ยนสถานที่ แต่เลือกที่จะดวลกันบนสนามหญ้านั้นเลย

"สู้ด้วยความสามารถพื้นฐาน นายว่าไง" อี้ฮุยถามเอมิลี่ก้า

"ฉันไม่มีปัญหา ยังไงซะผลลัพธ์ก็ไม่เปลี่ยนหรอก" เอมิลี่ก้าลดมือลง

อี้ฮุยขมวดคิ้ว

"เฮยฉี นายช่วยไปรอข้างๆ หน่อย" อี้ฮุยบอกกับเฮยฉี

"งั้นนายระวังตัวด้วยนะ เอมิลี่ก้าเก่งมาก" เฮยฉีบอกด้วยความเป็นห่วง

"วางใจเถอะ ฉันเก่งกว่า" อี้ฮุยตบหน้าอกตัวเอง ปักธงมรณะด้วยท่าทางมั่นใจ

เมื่อเฮยฉีเดินออกไป อี้ฮุยก็หันไปมองเอมิลี่ก้า

เอมิลี่ก้ากวาดสายตามองฝูงชน แล้วมาหยุดที่ทิศทางที่ไป๋หลี่หยวนอยู่

"ลั่วเอ๋อร์ ฉันต้องการกรรมการ รบกวนเธอหน่อยได้ไหม" เอมิลี่ก้าพูด

"ฮิๆ ไม่รบกวนหรอกจ้ะ ได้เป็นกรรมการให้องค์หญิงเพลิงอันดับหก ถือเป็นเกียรติของฉันเลยนะ" เด็กสาวถุงน่องขาวที่ยืนอยู่ข้างไป๋หลี่หยวนพูดด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นลั่วเอ๋อร์ก็พยักหน้าให้เด็กสาวถุงน่องดำ แล้วขยิบตาให้ไป๋หลี่หยวน ก่อนจะเดินเข้าไปในสนามหญ้า

ไป๋หลี่หยวนมองแผ่นหลังของลั่วเอ๋อร์แล้วเอียงคอ

เธอชื่อลั่วเอ๋อร์เหรอ

"ลั่วเอ๋อร์เก่งมากนะ ถึงจะไม่ได้ติดสิบอันดับแรก แต่ก็อยู่อันดับที่สิบสี่" เด็กสาวถุงน่องดำอธิบายให้ไป๋หลี่หยวนฟัง แล้วฉวยโอกาสตอนที่ไป๋หลี่หยวนเผลอ เอามือล้วงไปลูบพุงกะทิของไป๋หลี่หยวนเบาๆ

เด็กสาวถุงน่องดำ 'นุ่มจัง สนุกมือชะมัด'

"แล้วอันดับที่ว่าคืออะไรเหรอครับ" ไป๋หลี่หยวนถามด้วยความสงสัย

"อันดับคือการจัดลำดับความแข็งแกร่งของนักเรียนสายต่อสู้ นักเรียนทุกชั้นปีสามารถเข้าร่วมได้ แต่โดยปกติแล้วคนที่อยู่อันดับต้นๆ มักจะเป็นรุ่นพี่ปีสูงๆ การท้าชิงจะไล่จากอันดับต่ำไปสูง ข้ามขั้นได้ไม่เกินสิบอันดับ ถ้าชนะก็จะได้อันดับของอีกฝ่ายมาครอง ส่วนผู้แพ้ก็จะร่วงลงไปหนึ่งอันดับ ถ้าผู้ท้าชิงแพ้ก็จะถูกห้ามท้าชิงเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ และมีเพียงสิบคนแรกที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะได้รับฉายา ถ้าหลุดจากสิบอันดับแรก ฉายาก็จะถูกริบคืน ถ้าสามารถรักษาฉายาไว้ได้จนจบการศึกษา จะได้รับรางวัลมหาศาลจากทางโรงเรียน" เด็กสาวถุงน่องดำอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง แล้วพี่สาวอยู่อันดับที่เท่าไหร่เหรอครับ" ไป๋หลี่หยวนถาม

"สิบเอ็ด" เด็กสาวถุงน่องดำตอบเรียบๆ

สีหน้าของไป๋หลี่หยวนแข็งทื่อ แล้วปรบมือให้โดยไม่รู้ตัว

"เป็นอะไรไป"

"สักลาย Peppa Pig ไว้บนตัว ขอเสียงปรบมือให้พี่คนจริงหน่อย แหม่... เท่ซะไม่มีอ่ะ!"

เด็กสาวถุงน่องดำ "???"

ไป๋หลี่หยวนชวนเด็กสาวถุงน่องดำคุยต่อเพื่อสืบเรื่องราวของโรงเรียนตราสัญลักษณ์ และได้รู้ชื่อของเด็กสาวถุงน่องดำว่า อู่เกิงเย่ว์

ระหว่างคุยเล่น ไป๋หลี่หยวนก็ไม่ลืมที่จะมองดูการต่อสู้บนสนามหญ้าไปด้วย

ลั่วเอ๋อร์ยืนอยู่กลางสนามหญ้า ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง เอมิลี่ก้าและอี้ฮุยยืนอยู่สองฝั่งของเธอในระยะห่างที่เท่ากัน

เวลานี้ลั่วเอ๋อร์หุบยิ้มลง

"การดวล ยืนยันเนื้อหา การต่อสู้ด้วยความสามารถพื้นฐาน ผู้ชนะจะได้สิทธิ์การใช้ห้องพัก ถ้าเอมิลี่ก้าชนะ อี้ฮุยจะต้องเป็นคนรับใช้ของเธอ ทั้งสองฝ่ายมีปัญหาไหม"

อี้ฮุยและเอมิลี่ก้าพยักหน้า แสดงว่าไม่มีปัญหา

"พี่อู่เกิงเย่ว์ การต่อสู้ด้วยความสามารถพื้นฐานคืออะไรเหรอครับ" ไป๋หลี่หยวนเงยหน้าถาม

"ก็คือการต่อสู้โดยไม่ใช้ความสามารถที่เกินขอบเขตอาชีพของตัวเอง และห้ามใช้ท่าชั้นสูง ท่าไม้ตาย ท่าสังหาร และท่าระเบิดพลัง อนุญาตให้ใช้ท่าพื้นฐานและท่าต่อเนื่องได้ เป็นการต่อสู้ที่วัดกันที่ความสามารถพื้นฐานของทั้งสองฝ่าย อานุภาพและความเสียหายที่เกิดขึ้นจะค่อนข้างน้อย เป็นรูปแบบที่มักใช้ในการประลองและการพนันขันต่อ" อู่เกิงเย่ว์อธิบาย

ไป๋หลี่หยวนพยักหน้าแบบงงๆ ฟังจากชื่อก็พอจะเดาความหมายได้บ้าง แต่ไม่รู้การแบ่งประเภทที่ชัดเจน

"เตรียมตัวต่อสู้" ลั่วเอ๋อร์ตะโกนเสียงดัง

เอมิลี่ก้ายื่นมือขวาออกมา ตราสัญลักษณ์รูปเปลวเพลิงที่หลังมือส่องแสงวาบ

เปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากหลังมือของเธอวนเวียนรอบกาย ผลึกสีแดงขนาดใหญ่สองก้อนและผลึกสีแดงขนาดเล็กนับไม่ถ้วนลอยอยู่รอบตัวเธอ

อีกด้านหนึ่ง อี้ฮุยทำท่าจับอากาศ ดึงดาบคมเดียวสีดำออกมาจากฝ่ามือซ้าย ในฝ่ามือของเขามีตราสัญลักษณ์รูปดาบประทับอยู่

อี้ฮุยจับดาบด้วยสองมือ ควงดาบสองสามที แล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม

ลั่วเอ๋อร์มองซ้ายมองขวา เห็นทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้ว ก็เดินถอยออกไปนอกสนามหญ้า แล้วยืนนิ่ง

"นับถอยหลัง สาม สอง หนึ่ง...เริ่มได้"

สิ้นเสียงของลั่วเอ๋อร์ อี้ฮุยและเอมิลี่ก้าก็ขยับตัวพร้อมกัน

เอมิลี่ก้าชี้นิ้วไปข้างหน้า ร่างกายกลับถอยร่อนไปด้านหลัง

"ศรเพลิงสังหาร"

ผลึกด้านหลังเอมิลี่ก้าราวกับปืนกล ยิงลูกศรเพลิงพุ่งใส่อี้ฮุยเป็นชุด

อี้ฮุยเองก็ออกตัววิ่งพร้อมกับที่เอมิลี่ก้าขยับ พุ่งตรงเข้าหาเอมิลี่ก้า เขาไม่ได้เลือกที่จะหลบการโจมตีของเอมิลี่ก้า แต่กลับทำท่าเหมือนจะชักดาบ

"หึ น่าขัน" เห็นอี้ฮุยคิดจะรับการโจมตีของตัวเองตรงๆ เอมิลี่ก้าก็แค่นเสียงเย็น

แม้ลูกศรเพลิงดอกเดียวจะไม่รุนแรง แต่ตอนนี้มันตกลงมาเหมือนห่าฝน อานุภาพที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองง่ายๆ แน่ แถมแรงระเบิดเฉพาะตัวของเปลวไฟยังทำให้อานุภาพของท่านี้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

สีหน้าของอี้ฮุยไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ยังคงเรียบเฉย

"ประกายแสงต่อเนื่อง" อี้ฮุยคำรามต่ำ

จากนั้นร่างของเขาก็ถูกลูกศรเพลิงกลืนกิน เกิดการระเบิดรุนแรง ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

"จัดการได้แล้วเหรอ เด็กใหม่คนนั้นท่าดีทีเหลวชัดๆ ทำไมกระจอกแบบนี้" คนมุงดูพูดด้วยความสงสัย

ไป๋หลี่หยวนกลับหรี่ตาลงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด...

มองไม่เห็นอะไรเลยวุ้ย

แต่เขาสังเกตเห็นว่าเอมิลี่ก้าไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย กลับยังคงรักษาระยะห่างออกไปเรื่อยๆ

ฝุ่นจางลง

ร่างของอี้ฮุยยืนหยัดอยู่บนพื้นหญ้าที่ไหม้เกรียมโดยไร้รอยขีดข่วน

"ไร้รอยขีดข่วน"

กลุ่มคนกินแตงตกตะลึง

"น่าเสียดาย" อี้ฮุยพึมพำ มองเอมิลี่ก้าที่ทิ้งระยะห่างออกไปอย่างเสียดาย

"คิดว่าฉันจะยืนรอให้นายอาศัยควันลอบโจมตีฉันหรือไง" เอมิลี่ก้าพูดเยาะเย้ย

อี้ฮุยไม่ได้พูดอะไร แต่มุมปากกลับยกขึ้น

เอมิลี่ก้าใจหายวาบ จู่ๆ ก็เกิดสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

สายลมวูบหนึ่งพัดมาจากด้านข้างของเธอ

เอมิลี่ก้าแอ่นเอวหลบตามสัญชาตญาณ แต่จากมุมสายตาของเธอ เห็นคมมีดสีดำกวาดผ่านหน้าเธอไป

มีดสั้นเล่มหนึ่งหมุนติ้วกลับมาตกลงในมือซ้ายของอี้ฮุย

"อะไรนะ ดาบคู่เหรอ" คนกินแตงร้องอุทาน

ไป๋หลี่หยวนเองก็เบิกตากว้างมองไปทางเอมิลี่ก้า...

ถ้าเอมิลี่ก้าเอวอ่อนไม่พอเมื่อกี้ คงโดนเฉือนไปแล้วแน่ๆ

จากนั้นไป๋หลี่หยวนก็มองอี้ฮุยด้วยความโกรธแค้น ตะโกนลั่นว่า "แกทำลงคอได้ยังไง แกรู้ไหมว่าเมื่อกี้แกเกือบทำให้คัพดีต้องสูญเสียความฝัน เกือบจะเฉือนให้เหลือคัพเอแล้วนะเว้ย"

เสียงตะโกนของไป๋หลี่หยวนดังกลบเสียงวิจารณ์ของฝูงชน จนรอบข้างเงียบกริบไปชั่วขณะ

อี้ฮุยที่กำลังจะพูดจาเท่ๆ สักสองสามประโยคก็ถูกเสียงของไป๋หลี่หยวนกระแทกกลับเข้าคอ เกือบจะสำลักตาย

"แค่กๆ แค่กๆ..."

[จบแล้ว]