ตอนที่ 105 คลอดบุตรก็มิได้สงบสุข
ตอนที่ 105 คลอดบุตรก็มิได้สงบสุข
ตอนที่ 105 คลอดบุตรก็มิได้สงบสุข
ตระกูลเฉิน
เงียบสงัด สงบเรียบ
ทว่าในยามนี้ ฟ้าดินพลันแปรเปลี่ยน ลมพัดกระหน่ำ เมฆอัสนีหมุนวน
เพียงพริบตา กลิ่นอายอันเดือดพล่านก็แผ่คลุมทั่วห้วงอากาศ ฟ้าดินทั้งผืนปั่นป่วนมิหยุด
เสียงคำรามดังกึกก้อง แผ่นดินสั่นสะเทือน ห้วงมิติส่งเสียงครวญคราง
“นิมิตฟ้าดินจุติ!”
“สวรรค์คุ้มครองตระกูลเฉิน สวรรค์คุ้มครองตระกูลเฉิน!”
เหล่าผู้แข็งแกร่งรุ่นก่อนของตระกูลเฉินมีสีหน้าตื่นตะลึง ปะปนด้วยความยำเกรงและหวาดหวั่น ทว่ารอยยิ้มกลับกว้างจนหุบมิลง
ศิษย์ทั้งหลายก็เลือดลมพลุ่งพล่าน คุณชายน้อยกำลังจะถือกำเนิด!
เพียงแต่เหตุใดครานี้รู้สึกต่างออกไป? นครยักษ์ตระกูลเฉินทั้งผืนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ครั้นแล้วก็มิได้คิดมาก นั่นย่อมหมายความว่าคุณชายน้อยยิ่งแข็งแกร่งกว่าเดิม
ภายในห้อง พร้อมกับความเคลื่อนไหวอันผิดปกตินั้น…
ทั้งสามต่างสีหน้าเปลี่ยนไป
ทันใดนั้น
“น้ำคร่ำแตกแล้ว”
หมอตำแยเร่งลงมือโดยพลัน
กลิ่นอายเช่นนี้…
เพราะพวกเขาล้วนรู้ดี นอกจากนิมิตฟ้าดิน ยังมีผู้แข็งแกร่งกำลังโจมตีค่ายกลของตระกูลเฉิน!
“ผู้ใดกัน!” เฉินฝานมองออกไปภายนอก เนตรซ้อนทะลุผ่านห้วงสุญญากาศ
สีหน้าเย็นชาในพริบตา กล้าบังอาจมาถึงยามนี้ ทำให้บุตรข้าตกใจ ความคิดสังหารพลันผุดขึ้นในใจ
ฉือเหยาสีหน้าซีดขาว แฝงความเจ็บปวด “สามี รีบไปดูเถิด…”
แม้นางอยากให้สามีอยู่เคียงข้าง แต่ยามนี้ตระกูลเกิดเหตุ
“ภรรยา ไม่เป็นไร” เฉินฝานกุมมือของนาง บอกให้นางอย่าคิดมาก
เกรงว่านางจะกังวลจนพลังปั่นป่วน เป็นอันตราย
อีกทั้งค่ายกลของตระกูลเฉินก็มิใช่กระดาษบาง
“สามี ข้าไปดูเอง” หลิงชิงเฉิงอินกับสถานการณ์นัก ผู้ใดมารบกวนยามนี้ สมควรตาย
“ชิงเฉิง…ระวังตัว” ฉือเหยาเร่งกล่าว
“พอแล้ว ภรรยา อย่าได้กังวล ชิงเฉิงไม่เป็นไร” เฉินฝานปลอบประโลมพลังของฉือเหยา เจ้าห้ามวุ่นวายใจเด็ดขาด
ภายนอกประตู
ผู้คนยังมิรู้ความเป็นไป ยังคงรอข่าวดี
รอการถือกำเนิดของคุณชายน้อย
ไป๋เฟิ่งหรง สวีจู่ และเจ้าศาลาเทพปีศาจผู้กำลังกดข่มนิมิตฟ้าดิน ต่างสีหน้าพลันแปร
เพราะพวกเขาก็รับรู้ได้จากพลังแห่งนิมิตฟ้า ว่ามีสิ่งอื่นปะปนอยู่ กำลังโจมตีค่ายกลของตระกูลเฉิน!
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้มาเยือนมิใช่น้อย ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิ!
“ผู้ใดกัน!” มาผิดเวลายิ่งนัก
พวกเขากดข่มนิมิตฟ้าดิน ลดทอนและแบ่งเบาพลังบางส่วน ก็เพราะหวาดเกรงอานุภาพแห่งวิถีสวรรค์จะมีความเป็นไปได้ทำลายค่ายกลของตระกูลเฉิน ก่อให้เกิดความเสียหาย
บัดนี้กลับมีผู้แข็งแกร่งอื่นบุกโจมตีพร้อมกัน ความกดดันจึงเพิ่มพูนอย่างมหาศาล
“ผู้มาไม่ธรรมดา ข้าจะไปพบเสียหน่อย” สวีจู่กล่าวจบ ก็หายวับไป
นอกจากเขา ก็ไม่มีผู้ใดเหมาะสมยิ่งกว่า
หลิงชิงเฉิงเห็นดังนั้น มิกล่าวคำใด รีบนำผู้แข็งแกร่งขอบเขตศักดิ์สิทธิ์เข้าประจำตำแหน่ง รับมือพลังนิมิตฟ้าดิน สวีจู่จะถ่วงเวลาให้อยู่ ส่วนพลังของนาง ยังมิอาจเพียงพอ
“อาจารย์แม่ของบุตรี ท่านไม่เป็นไรหรือ?” ไป๋เฟิ่งหรงเอ่ยถาม นางเพิ่งคลอดบุตรไม่นาน มิรู้จักถนอมร่างกายหรือ
การใช้พลังเช่นนี้มิใช่เรื่องดี
“ท่านผู้อาวุโส ไม่เป็นไร” หลิงชิงเฉิงตอบสั้นๆ
……
ยามนี้
เหนือฟ้านอกนคร
ผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิทั้งเจ็ดร่วมมือกัน อานุภาพทะยานฟ้า
ฟ้าดินหม่นหมอง เสียงคำรามดังกึกก้อง
ทว่า ค่ายกลยังมิแตก?
“ค่ายกลอันใดกัน ถึงสามารถต้านทานการโจมตีร่วมของพวกเราได้!”
พึงรู้ว่า พวกเขาร่วมมือกัน แม้ค่ายกลชั้นสูงสุดของแผ่นดินก็ต้องสั่นสะท้าน
ที่ต้าเซี่ยและตระกูลจวินมิอาจทำลายได้ เพราะพลังไม่พอ แต่บัดนี้ผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดแห่งราชวงศ์ทั้งหลายร่วมมือ กลับยังมิอาจทำลายค่ายกลได้ในทันที!
“ค่ายกลนี้มิธรรมดา! อีกทั้งที่นี่อาจมีเส้นชีพจรผลึกจักรพรรดิ!”
ครั้นได้ยินดังนั้น ทุกผู้คนต่างแววตาร้อนแรง
ยิ่งตระกูลเฉินมีของล้ำค่ามากเท่าใด ผลประโยชน์หลังทำลายก็ยิ่งมากพอให้ใจเต้น
ยิ่งตอกย้ำว่าพวกเขามาถูกทาง! มิฉะนั้นปล่อยให้เฉินสะสมวาสนาและรากฐานไปเรื่อยๆ จนยากกำจัด วันนั้นคงไม่มีที่ให้ร่ำไห้
ทันใดนั้น ต่างรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวอื่น นิมิตฟ้าดินแปรลึกซึ้ง พลังปั่นป่วน
“นี่คือ…”
“นิมิตฟ้าดินจุติ!”
สีหน้าพลันเคร่งเครียด เพราะการลงมือของพวกเขา มิอาจเหนี่ยวนำนิมิตฟ้าดินได้พร้อมกันเช่นนี้
ทว่าบัดนี้ฟ้าดินเปลี่ยนผัน นั่นคือกลิ่นอายแห่งวิถีสวรรค์ หมายความว่ามีสิ่งอื่นกำลังจุติ!
จะยิ่งเสริมวาสนาให้ตระกูลเฉิน!
“ไม่ว่าอย่างไร นี่คือสวรรค์ช่วยทำลายเฉิน! มีวิถีสวรรค์ร่วมด้วย แล้วยังมีพวกเราร่วมมือ โจมตีซ้ำอีกหลายครา ต่อให้ค่ายกลแข็งแกร่งเพียงใด ก็ต้องแตก!” บรรพชนซานไห่หัวเราะลั่น
ผู้คนจึงได้สติ นี่อาจมิใช่เรื่องร้าย ขอเพียงทำลายได้ สิ่งใดก็ตามย่อมถูกบดขยี้ รากฐานตระกูลเฉินย่อมสิ้นสูญ
“ดี ร่วมลงมือ!”
กิเลนจักรพรรดิทนดูมิได้แล้ว
“พวกเจ้า กำลังรนหาที่ตาย!” มันเอ่ยถ้อยคำมนุษย์
ทว่ายังคงนั่งหมอบอยู่ภายในค่ายกล กวาดตามองผู้คน มันหาได้เป็นอสูรโง่เง่าที่ปล่อยให้ผู้อื่นบุกบ้านดังที่นายกล่าว
มันเพียงทำตามคำสั่งนาย อดทนไว้! ศัตรูมากเกินไป สู้มิได้ก็ไม่จำเป็นต้องตาย รอเรียกกำลังเสริมก่อนค่อยว่ากัน
ได้ยินดังนั้น ผู้คนยังเหลือบมองกิเลน
“อสูรระดับจักรพรรดิ รออีกครู่ เจ้าก็ต้องติดตามพวกเราไป!”
กิเลนก็ต้องชิงมา สัตว์เทพเช่นนี้ ล้วนเป็นของล้ำค่า
และพวกเขาก็รู้ดี การเคลื่อนไหวเช่นนี้ บรรพชนตระกูลเฉินคงมาถึงในไม่ช้า
ทว่า มาแล้วก็เพียงสังหารเสียก็สิ้นเรื่อง
ยามนั้นเอง
“บังอาจโจมตีตระกูลเฉินของข้า รนหาที่ตายหรือ!” สวีจู่ปรากฏกาย
ตะโกนคำรามหนึ่งครั้ง กฎแห่งแรงสั่นสะเทือนแผ่ออกไปโดยพลัน เกิดเสียงระเบิดน่าสะพรึง
กิเลนจักรพรรดิเห็นดังนั้น ก็รู้ทันที กำลังเสริมมาถึงแล้ว
ชั่วขณะเดียว ผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ทั้งเจ็ด สีหน้าพลันแปร
ผู้มาเยือนแข็งแกร่งยิ่ง
“ไม่ดีแล้ว”
ต่างเร่งต้านรับเต็มกำลัง กฎทั้งหลายมิกล้าปิดบัง มิกล้าประมาท
ครืน ครืน!
เสียงระเบิดแห่งพลังปะทะดังไม่ขาดสาย
กว่าจะต้านไว้ได้ ก็แทบสิ้นแรง
“กฎแห่งแรงสั่นสะเทือน!”
ผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิที่เหนือกว่าพวกเขา! ตระกูลเฉินมีผู้เช่นนี้ประจำอยู่ได้อย่างไร! แน่ชัด มิใช่บรรพชนตระกูลเฉิน
หากเป็นบรรพชนเฉิน มาแล้วก็สังหารเสียก็จบ แต่ผู้นี้มิใช่จะจัดการง่าย
สีหน้าพวกเขาเคร่งขรึมลง
“ท่านเป็นผู้ใด!” เอ่ยถามด้วยเสียงเย็น
แต่พวกเขามิใช่ผู้ที่ถูกข่มขวัญง่าย
เมื่อมาถึงแล้ว และมาอย่างเอิกเกริก ย่อมมิคิดถอยกลับง่ายดาย
มิฉะนั้นเกียรติแห่งราชวงศ์ชั้นสูงสุด จะวางไว้ที่ใด!
สวีจู่กวาดตามองผู้คน
“คำถามนี้ ควรเป็นข้าที่ถามพวกเจ้ามากกว่า!”
สามผู้ขอบเขตจักรพรรดิขั้นเจ็ด อีกสี่ผู้ขั้นหก เขามิได้หวาดเกรง แต่ก็มิอาจสังหารได้โดยง่าย
ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมาก อีกทั้งผู้แข็งแกร่งที่ครอบครองกฎระดับสูงก็มิใช่น้อย เมื่อรวมพลังกันแล้ว แทบจะทัดเทียมกับเขา
หากมิอาจสังหารในพริบตา เพียงหลุดรอดไปได้ผู้เดียว ก็อาจก่อเหตุอื่น
เขามิกล้าประมาท การถ่วงเวลาไว้เป็นทางเลือกดีที่สุด
มิฉะนั้น การปะทะของผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิจะสะเทือนฟ้าดิน ย่อมกระทบต่อการถือกำเนิดของโอรสอาจารย์แห่งองค์หญิง
อีกทั้งจะสังหารหรือไม่ เขายังต้องดูเจตนาบรรพชนตระกูลเฉิน เพราะเมื่อมือเปื้อนเลือด นั่นหมายถึงตระกูลเฉินต้องเผชิญขุมอำนาจเบื้องหลังของคนเหล่านี้พร้อมกัน
เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก
บรรยากาศจึงตึงเครียด
“พวกเราบรรพชนแห่งราชวงศ์ทั้งหลาย รับพระบัญชา มาสังหารบรรพชนตระกูลเฉิน! ท่านอย่าได้หลงทาง…”
พวกเขาเปิดเผยฐานะ
รู้ดีว่าผู้นี้น่าจะมิใช่คนตระกูลเฉิน หากเกลี้ยกล่อมให้ถอยได้ ย่อมดีที่สุด
อีกฝ่ายก็มิได้ผลีผลามลงมือ เห็นชัดว่าก็ระแวงพวกเขาเช่นกัน…
(จบตอน)