บทที่ 580 - กายาสุดขั้วหยิน

บทที่ 580 - กายาสุดขั้วหยิน

เมื่อการพูดคุยเรื่องสำคัญจบลง มู่รงเจิ้งเต๋อก็เผยสีหน้าหนักใจอย่างชัดเจน แม้จะพยายามทำหน้าที่เจ้าบ้านอย่างดีที่สุด แต่จิตใจของเขาก็ยังคงฟุ้งซ่านไม่เป็นตัวของตัวเอง

ด้านมู่รงเซียนที่ดูอ่อนล้าก็ขอตัวปลีกไปพักผ่อน

มู่รงเจิ้งเต๋อสังเกตเห็นว่ามู่เนี่ยนฉือและคณะเริ่มอ่อนล้าจากการเดินทาง จึงสั่งพ่อบ้านให้นำทางแขกผู้มีเกียรติไปพักผ่อนยังเรือนรับรอง ส่วนงานเลี้ยงต้อนรับจะจัดขึ้นในยามค่ำ

เมื่อออกมาจากโถงรับรองหลัก ทุกคนก็เดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว ภายในคฤหาสน์ตระกูลมู่รงตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง ทั้งศาลาริมน้ำ สะพานโค้ง และสวนหย่อมจัดวางได้อย่างลงตัว สมศักดิ์ศรีตระกูลผู้ดีเก่าแก่

เมื่อพ้นจากประตูจันทร์ทรงกลม พ่อบ้านก็พาพวกเขามาถึงหมู่เรือนรับรองริมทะเลสาบที่ถูกขุดขึ้น เป็นกลุ่มเรือนพักที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างแท้จริง

“ห้องพักที่นี่บรรยากาศดีทีเดียว”

เมื่อจัดแบ่งห้องพักกันเสร็จ ต้วนเจิ้งฉุนกับจิวหมอจื้อก็แยกย้ายกลับห้องของตน ส่วนมู่เนี่ยนฉือและสาว ๆ ที่เหลือก็ติดตามเฉินฉางอันเข้ามาในห้องพักของเขา

ทันทีที่ประตูปิดลง มู่เนี่ยนฉือก็อดรนทนไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า “ท่านพี่ หากได้พลังเก้าเอี้ยงง้อไบ๊มาแล้ว ท่านจะสามารถผนวกวิชาเก้าเอี้ยงให้สมบูรณ์ได้จริงหรือเจ้าคะ”

เฉินฉางอันไม่คาดคิดว่ามู่เนี่ยนฉือจะถามถึงเรื่องนี้ เขาก้าวไปเปิดหน้าต่างเพื่อสำรวจดูลาดเลาภายนอก เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดแอบฟังอยู่ จึงหันมาตอบว่า “ย่อมเป็นไปได้...”

อันที่จริง ข่าวที่เฉินฉางอันได้รับคัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊ง และหวงย่าวซือได้รับคัมภีร์เก้าเอี้ยงง้อไบ๊ ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งยุทธภพแล้ว ผู้คนมากมายต่างคาดเดาว่าเขากำลังรวบรวมวิชาเก้าเอี้ยงในตำนานให้ครบถ้วน

แต่มีน้อยคนนักที่จะล่วงรู้ว่า เขาได้รับส่วนของเส้าหลินมาจากท่านอาจารย์เซนอู๋เซวียมานานแล้ว

เฉินฉางอันกล่าวด้วยความมั่นใจว่า "หากรวบรวมได้ครบทั้งสามส่วน การหลอมรวมคืนสู่ต้นกำเนิดก็ไม่ใช่เรื่องยาก และด้วยกายาสุดขั้วหยินของมู่รงเซียน หากนางฝึกสำเร็จ ไม่เพียงแต่จะหายขาด แต่วรยุทธ์จะก้าวหน้าอย่างน่าตกใจ อาจทะลวงสู่ขั้นมหาปรมาจารย์ หรือแม้แต่เทียนเหรินได้ในอนาคต"

"ใครจะต้านทานแรงดึงดูดของยอดวิชาเช่นนี้ได้?"

"แต่ข้าสงสารนางนัก..." มู่เนี่ยนฉือผู้มีจิตใจอ่อนโยน เห็นมู่รงเซียนต้องทนทุกข์กับความหนาวเหน็บก็อดเวทนาไม่ได้ "นางดูน่ารักน่าเอ็นดู... ถ้าท่านพี่รับนางเข้าสำนักสราญรมย์ ให้เป็นศิษย์น้องของเรา แล้วค่อยสอนพลังเก้าเอี้ยงให้นาง จะดีไหมเจ้าคะ?"

พูดจบ มู่เนี่ยนฉือก็เม้มปาก เอ่ยเสียงเบาแกมขู่ว่า "แต่ให้เป็นแค่ศิษย์น้องนะเจ้าคะ ห้ามรับมาเป็นฮูหยินเด็ดขาด!"

เฉินฉางอันหันไปมองหวงหรงและคนอื่นๆ หวงหรงกลอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหัวเราะคิกคัก เข้าไปกอดแขนมู่เนี่ยนฉือ แล้วพูดว่า "ข้อเสนอของพี่หญิงมู่นับว่าไม่เลว แต่หากรับนางเป็นศิษย์ ก็ต้องส่งไปให้อาจารย์ปู่ อู๋หยาจื่อ สั่งสอน ห้ามให้นางมาป้วนเปี้ยนใกล้ท่านพี่เด็ดขาด"

"ไม่งั้นต่อให้ท่านพี่ไม่มีใจ แต่แม่หนูนั่นอาจจะไม่แน่" หวงหรงพูดพลางหันไปมองหวังอวี่เยียน ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ท่านพี่รูปงามปานเทพบุตร แถมยังเก่งกาจเหนือคน มู่รงเซียนอยู่ในวัยดรุณีแรกแย้ม ไม่ต้องมากความหรอก แค่ให้ติดตามท่านพี่สักเดือน นางต้องหลงรักท่านพี่หัวปักหัวปำแน่... ข้าพูดถูกไหมจ๊ะ น้องอวี่เยียน?"

"เชอะ!" หวังอวี่เยียนสะบัดหน้าใส่หวงหรง แล้วรีบเข้าไปกอดเอวเฉินฉางอันซุกหน้าลงกับอกเขา แลบลิ้นใส่หวงหรงอย่างน่ารัก

นางรู้ดีว่าหวงหรงกำลังแซวนาง เพราะก่อนหน้านี้ที่นางติดตามเฉินฉางอันจากกูซูไปเขาเล่ยถิง ก็ใช้เวลาเพียงเดือนกว่าๆ นางก็มอบใจให้เขาไปแล้ว

หลี่มั่วโฉวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

"เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย" เฉินฉางอันลูบศีรษะหวังอวี่เยียน พลางกล่าวอย่างจริงจังว่า "เรื่องการรับศิษย์นั้นพักไว้ก่อน ตอนนี้พวกเรายังขาดปัจจัยบางอย่างจากง้อไบ๊ รอให้ได้สิ่งนั้นมาก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที"

"อีกอย่าง มู่รงเจิ้งเต๋อผู้นี้เจ้าเล่ห์นัก ข้ายังไม่วางใจเขาอย่างเต็มที่นัก คงต้องรอดูกันต่อไป"

(จบแล้ว)