บทที่ 17: ถูกครูฉวี่ป้อนขนม?

บทที่ 17: ถูกครูฉวี่ป้อนขนม?

เช้าตรู่วันจันทร์

หลินโหย่วตื่นนอนราวหกโมงเช้า ผิดวิสัยปกติที่มักจะลากสังขารลุกจากเตียงตอนหกโมงครึ่ง

ยังไม่ทันจะ 6:20 น. หลินโหย่วก็ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อยและออกจากบ้าน ท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว บนถนนเริ่มคึกคักไปด้วยผู้คนที่ออกมาออกกำลังกายตอนเช้าและเหล่าพ่อค้าแม่ขายที่กำลังตั้งแผง

ช่วงนี้กระเป๋าตังค์ของหลินโหย่วตุงเป็นพิเศษ เขาเจอร้านขายเครปจีนเจียนปิ่งร้านหนึ่ง เลยจัดแจงสั่งแบบพิเศษเครื่องแน่น ใส่ทั้งเนื้อสันใน ไข่ไก่ ไส้กรอกย่าง และไก่ฉีก เผยสัญชาตญาณสัตว์กินเนื้อออกมาอย่างเต็มที่จนล้นถุงกระดาษ

หลินโหย่วเดินกินเครปจีนอย่างเพลิดเพลิน มาถึงห้องเรียนราวๆ 6:30 น. ซึ่งเร็วกว่าเวลาปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง

เนื่องจากปกติเขาจะมาถึงแบบเฉียดฉิวตอน 7:30 น. ก่อนเริ่มคาบอ่านเช้าเสมอ หลินโหย่วจึงไม่มีกุญแจห้องเรียน

อย่างไรก็ตาม อากาศเดือนกันยายนของเมืองอันเฉิงนั้นดีเยี่ยม อุณหภูมิยามเช้าอยู่ที่ประมาณ 25 องศาเซลเซียส ถ้าประตูห้องเรียนยังไม่เปิด เขาก็กะว่าจะยืนท่องศัพท์ตรงระเบียงทางเดินหน้าห้องนี่แหละ

แม้เขาจะยังไม่ได้สร้างหัวข้อภารกิจที่เกี่ยวกับภาษาอังกฤษ แต่วิชาภาษานั้นขอแค่ขยันท่องจำ ย่อมเห็นผลลัพธ์แน่นอน

ผิดคาด ประตูห้องเรียนเปิดอยู่แล้ว หลินโหย่วผลักประตูหน้าที่แง้มอยู่เข้าไป ก็พบเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งก้มหน้าก้มตาทำโจทย์อยู่ด้านใน

เด็กคนนั้นชื่อหวังเสี่ยวอี้ ดูเหมือนจะเป็นเด็กหอพัก หลินโหย่วจำเธอไม่ค่อยได้ รู้แค่ลางๆ ว่าทางบ้านเธอค่อนข้างลำบาก?

หลังจากหลินโหย่วเดินเข้ามาในห้อง หวังเสี่ยวอี้ก็เงยหน้าขึ้น มองหลินโหย่วด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าหลินโหย่วจะโผล่มาเวลานี้

หลินโหย่วยิ้มตอบกลับไป แต่หวังเสี่ยวอี้กลับก้มหน้าหลบตาทันที

หืม? สายตาเมื่อกี้ยังดูจาบจ้วงอยู่เลยแท้ๆ อุตส่าห์ยิ้มให้ดีๆ ไหงทำท่าเหมือนรังเกียจกันซะงั้น?

...เมื่อมาถึงที่นั่ง หลินโหย่วหยิบชุดข้อสอบออกมาและเริ่มตะลุยโจทย์ต่อ

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป เนื่องจากเป็นวันแรกที่มีการยกเลิกคาบอ่านเช้า นักเรียนส่วนใหญ่จึงเริ่มทยอยเข้าห้องเรียนกันตอน 7:50 น.

หลินโหย่ววางปากกาลง เกือบหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่ผ่านมา เขาทำข้อสอบเสร็จไปหนึ่งชุดแล้ว

เขามองดูเพื่อนร่วมชั้นรอบตัว แล้วอดรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจไม่ได้

เรานำหน้าพวกนี้ไปอีกก้าวแล้ว!

เมื่อไม่มีคาบอ่านเช้า คาบเรียนแรกจึงเริ่มตรงเวลาตอนแปดโมงเช้า เริ่มเรียนไปได้ไม่ถึงห้านาที คนกว่าครึ่งห้องก็ยังอยู่ในอาการสะลึมสะลือ เริ่มหาทางแอบงีบหลับกันสารพัดวิธี

อะไรนะ? ไม่ใช่ว่ายกเลิกเรียนภาคค่ำกับคาบอ่านเช้าไปแล้วเหรอ?

ใครบอกคุณล่ะว่าถ้ายกเลิกเรียนภาคค่ำกับคาบอ่านเช้าแล้ว นักเรียนจะเอาเวลาไปพักผ่อนนอนหลับให้เพียงพอ?

โทรศัพท์มือถือมันน่าดึงดูดกว่าตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?

สาวๆ ใน TikTok เต้นไม่แรงพอรึไง?

บรรยากาศในห้องเรียนยังคงเป็นรสชาติและความคุ้นเคยเดิมๆ หลังจากหลินโหย่วทำข้อสอบเสร็จไปหนึ่งชุด เขาก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาบ้าง จึงเอามือเท้าคาง อาศัยกองหนังสือบนโต๊ะเป็นที่กำบัง เตรียมจะงีบสักหน่อย

ทันทีที่ออดหมดคาบแรกดังขึ้น หลินโหย่วก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความกระปรี้กระเปร่า หยิบ 'สมุดจดข้อผิดพลาดวิชาฟิสิกส์' ออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักครู...

เหล่าจางกำลังชงชาอยู่ในห้องพักครู เตรียมเนื้อหาสำหรับการสอนวันนี้ โต๊ะทำงานของเขาหันหน้าไปทางประตูพอดี ขณะที่กำลังจิบชา เขาก็เห็นหลินโหย่วเดินเข้ามา

เหล่าจางยิ้มออกมา เมื่อวานเขาเพิ่งปรึกษากับภรรยาเรื่องหลินโหย่ว และพร้อมจะทำตามคำแนะนำของภรรยา คือดูแลหลินโหย่วประดุจไข่ในหินและมอบสิทธิพิเศษแบบเด็กระดับหัวกะทิให้

หลินโหย่วเดินเข้ามาในห้อง ก้าวไปทางเหล่าจางสองก้าว แล้วจู่ๆ ก็เลี้ยวขวับไปยังอีกด้าน มุ่งหน้าสู่โต๊ะของครูฟิสิกส์ 'ฉวี่ชิงฮวน'

หือ? ความรักจางหายไปแล้วสินะ?

สีหน้าของเหล่าจางแข็งค้าง ไม่ใช่ว่าเขาใจแคบยอมรับไม่ได้ที่หลินโหย่วไปถามครูคนอื่น แต่เขาอุตส่าห์เตรียมใจรอรับลูกศิษย์คนโปรดด้วยความคาดหวัง แต่เจ้าเด็กนั่นกลับหักหลัง เดินหนีไปซบไหล่ครูฟิสิกส์หน้าตาเฉย...

นี่มันการถูกแย่งคนรักไปต่อหน้าต่อตาชัดๆ ระดับความร้าวฉานนี่มันขั้นสุดยอด!

ช่างเถอะ ไม่โกรธๆ เด็กมันทำเพื่อการเรียน... เหล่าจางสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายเฮือก ข่มกลั้น 'แรงกระตุ้นแห่งมาร' ที่อยากจะลงโทษเจ้าเด็กเหลือขออย่างหลินโหย่วเอาไว้

ครูประจำวิชาฟิสิกส์ของชั้น ม.6 ห้อง 7 ชื่อฉวี่ชิงฮวน เธออายุ 24 ปี จบจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ชั้นนำในภาคกลาง และนี่เป็นปีที่ 3 ในการทำงานของเธอ ห้องของหลินโหย่วถือเป็นนักเรียนรุ่นแรกที่เธอสอน

ฉวี่ชิงฮวนดูบอบบางร่างเล็ก สูงไม่ถึง 160 เซนติเมตร ดูไม่เหมือนครูฟิสิกส์สักนิด กลับดูเหมือนครูสอนภาษาจีนมากกว่า

หลินโหย่วยังจำได้ว่าตอน ม.4 ที่ฉวี่ชิงฮวนเพิ่งเข้ามาสอน เธอแนะนำตัวโดยหยิบยกวรรคทองของยอดกวีซูซื่อที่ว่า "รสชาติของชีวิตคือความสุขสงบ (ชิงฮวน)" มาใช้

ฉวี่ชิงฮวนในวัย 24 ปี ตัวเล็กและหน้าตาจิ้มลิ้ม ดูมีความเป็น 'สาวหวาน' ยิ่งกว่าเด็กนักเรียนหญิงอายุ 18 ในห้องหลายคนเสียอีก

ในบรรดาวิชาวิทยาศาสตร์ทั้งสาม ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ หลินโหย่วถนัดฟิสิกส์ที่สุด ส่วนหนึ่งก็ต้องขอบคุณความเป็น 'สาวหวาน' ของครูฉวี่นี่แหละ เพราะครูเคมีดันเป็นลุงวัยกลางคน ส่วนครูชีวะก็เป็นตาแก่คนหนึ่ง...

สัปดาห์ที่แล้วหลินโหย่วมาห้องพักครูบ่อยมาก ฉวี่ชิงฮวนก็เห็นเขาหลายครั้ง แต่ตอนนั้นหลินโหย่วมัวแต่ถามโจทย์คณิตกับเหล่าจาง พอเห็นหลินโหย่วเดินมาหาตัวเองในวันนี้ ฉวี่ชิงฮวนก็ยิ้มจนตาหยี

"มาตั้งหลายรอบ ในที่สุดก็นึกได้แล้วเหรอว่ามีครูฟิสิกส์อยู่ตรงนี้ด้วย"

หลินโหย่วเกาหัว "ครูฉวี่ครับ ผมสะสมโจทย์ที่ทำผิดไว้เพียบเลย เดี๋ยวคงต้องมารบกวนครูเรื่อยๆ กลัวครูจะไม่มีเวลาครับ"

ฉวี่ชิงฮวนสอนสองห้องเหมือนกัน แต่ต่างจากเหล่าจางตรงที่ทั้งสองห้องที่เธอสอนเป็นห้องธรรมดา คะแนนรวมของหลินโหย่วถือว่าอยู่ในระดับท็อปของทั้งสองห้อง แถมยังเป็นลูกศิษย์รุ่นแรก ดังนั้นฉวี่ชิงฮวนจึงเอ็นดูหลินโหย่วยิ่งกว่าเหล่าจางเสียอีก

"แค่เธอมา ครูว่างเสมอจ้ะ ไหนดูซิ ไม่เข้าใจตรงไหนบ้าง?"

หลินโหย่วยื่นสมุดจดข้อผิดพลาดให้ เปิดหน้ากระดาษ แล้วโน้มตัวลงไปฟังที่โต๊ะของฉวี่ชิงฮวน

แม้ปกติ 'ท่านระบบ' จะใจดีมาก แต่เรื่องการปฏิบัติภารกิจนั้นเข้มงวดสุดๆ หลินโหย่วต้องเข้าใจโจทย์ที่ครูอธิบายอย่างถ่องแท้จริงๆ ระบบถึงจะนับว่าภารกิจสำเร็จ

ด้วยวิธีนี้ ต่อให้ไม่มีระบบ ความขยันของหลินโหย่วก็จะทำให้เกรดของเขาดีขึ้นอยู่ดี แต่เมื่อมีการส่งเสริมจากระบบ ผลลัพธ์จากความพยายามก็จะทวีคูณ และระบบยังช่วยล็อกความคืบหน้าไม่ให้ถดถอยอีกด้วย

เมื่อออดเริ่มเรียนคาบที่สองดังขึ้น หลินโหย่วยังฟังอธิบายไม่จบข้อเลย ขณะที่เขากำลังจะเก็บสมุดและกลับห้องเรียน เหล่าจางก็เดินเข้ามา

"หลินโหย่ว เธอฟังครูฉวี่อธิบายต่อเถอะ ต่อไปถ้ามาถามโจทย์แล้วเข้าเรียนช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร ฉันคุยกับครูทุกคนในห้องไว้แล้ว ไม่มีใครว่าเธอหรอกถ้ากลับเข้าห้องสาย"

ซี๊ด... นี่มันสิทธิพิเศษระดับ 'เด็กเทพ' ชัดๆ?

หลินโหย่วฟังคำอธิบายข้อนั้นจนจบถึงเก็บสมุด แล้วมองฉวี่ชิงฮวนตาแป๋ว

"ครูฉวี่ครับ ผมขอแอดวีแชตครูได้ไหมครับ? ช่วงนี้ยกเลิกเรียนภาคค่ำแล้ว ถ้าตอนกลางคืนผมติดขัดตรงไหน จะได้ถ่ายรูปส่งไปถามครูทางวีแชตได้"

ฉวี่ชิงฮวนยิ้มและตอบตกลง "ได้สิ สแกนมาเลย"

หลินโหย่วเหลียวมองด้านหลัง เหล่าจางเดินออกไปตรวจตราความเรียบร้อยที่ห้องเรียนแล้วและไม่อยู่ในออฟฟิศ หลินโหย่วจึงรีบหยิบมือถือออกจากกระเป๋า สแกนคิวอาร์โค้ดบนมือถือของฉวี่ชิงฮวนอย่างรวดเร็ว พอได้ยินเสียง "ติ๊ง" เขาก็รีบเก็บมือถือทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ขอบคุณครับครูฉวี่ งั้นผมกลับห้องก่อนนะครับ"

ฉวี่ชิงฮวนรู้สึกอิ่มเอิบใจมากหลังจากการแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างครูกับศิษย์ เธอยังคงมีไฟและอุดมการณ์ของความเป็นครูอยู่อย่างเปี่ยมล้น เธออดไม่ได้ที่จะหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งจากลิ้นชักโต๊ะยื่นให้หลินโหย่ว เป็นรางวัลที่เขากระตือรือร้นในการเรียนฟิสิกส์

ก็แหม นักเรียนห้อง 7 มาถามโจทย์ที่ห้องพักครูน้อยจะตายไป สัปดาห์ก่อนเธอแอบอิจฉาเหล่าจางอยู่ตั้งนาน นึกไม่ถึงว่าสัปดาห์นี้หลินโหย่วจะมาปรึกษาเธอ เธอเลยอดดีใจไม่ได้

หรือว่าฉันจะทัดเทียมกับครูอาวุโสอย่างเหล่าจางแล้ว? อิอิ (# ^. ^ #)

"เอ้านี่ เอาไปกินสิ วันหลังมาบ่อยๆ นะ"

หลินโหย่วรับช็อกโกแลตมาแล้วเดินเหม่อลอยออกจากห้องพักครู—นี่เขา... เพิ่งถูกครูฉวี่ป้อนขนมให้งั้นเหรอ?