บทที่ 13 ดูพายชิ้นนี้สิ มันช่างใหญ่และกลมโตเสียจริง

บทที่ 13 ดูพายชิ้นนี้สิ มันช่างใหญ่และกลมโตเสียจริง

เฉินเหยียนกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นหน้าจออะไรเลย ทั้งๆ ที่ระบบหน้าจอรถยนต์มันควรจะมีฟังก์ชันนี้สิ

ในเมื่อคิดไม่ออก เขาก็เลยตัดสินใจลองกดมั่วๆ ดู เฉินเหยียนแตะไปที่หน้าจอเพื่อเปิดใช้งานจอแสดงผลขนาดใหญ่

ช่องเล็กๆ บนพื้นใกล้กับเคาน์เตอร์บาร์เด้งเปิดออกกะทันหัน และจอภาพแปดจอก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจากพื้น โอบล้อมรอบเคาน์เตอร์บาร์เอาไว้

คนที่อยู่รอบๆ บาร์สามารถมองเห็นเนื้อหาบนหน้าจอได้จากทุกมุม

เฉินเหยียนฉายภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาขึ้นไปบนจอแสดงผลขนาดใหญ่ทั้งแปดจอ จากนั้นก็ปรบมือเพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน

"คุณลุงคุณป้าที่เคารพรักทุกท่านครับ ขอเวลาสักครู่นะครับ!"

บรรดาผู้สูงอายุที่กำลังชมวิวอยู่ต่างหันกลับมาและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี พวกเขาพากันหาที่นั่ง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบยกกาน้ำชามาเทใส่ถ้วยให้พวกเขา พร้อมกับโรยเมล็ดทานตะวันกำมือหนึ่งไว้บนโต๊ะ

จนกระทั่งผู้สูงอายุทุกคนนั่งลงและเริ่มแทะเมล็ดทานตะวัน เฉินเหยียนจึงเริ่มการนำเสนอ

"ปัจจุบัน สิ่งอำนวยความสะดวกในบ้านพักคนชราของเราอาจจะยังไม่สมบูรณ์พร้อมนัก พวกคุณก็เลยอาจจะยังไม่ค่อยมั่นใจในตัวพวกเราเท่าไหร่"

"ดังนั้น ขอให้ผมได้แนะนำแผนการพัฒนาในอนาคตของบ้านพักคนชราของผมให้ทุกท่านได้ฟังนะครับ"

"ก่อนอื่น ขอแนะนำขนาดพื้นที่ของบ้านพักคนชราของเราก่อนนะครับ..."

ในวิสัยทัศน์ของเฉินเหยียน แผนการจะแบ่งออกเป็นสามขั้นตอน

ขั้นตอนแรกคือการตอบสนองความต้องการพื้นฐานของผู้สูงอายุ ซึ่งสรุปได้สี่ด้าน คือ เสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง

จำเป็นต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกด้านความบันเทิงเพื่อให้พวกเขาได้พักผ่อนหย่อนใจ รวมถึงสถานที่สำหรับจับจ่ายใช้สอยในชีวิตประจำวัน

เพื่อให้มั่นใจว่าอาหารของพวกเขานั้นเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม บริสุทธิ์ เป็นธรรมชาติ ปลอดภัย และเชื่อถือได้ พร้อมด้วยสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ที่สะดวกสบายและพึ่งพาได้... ขั้นตอนต่อไปคือการยกระดับมาตรฐานการครองชีพและการดูแลทางการแพทย์ภายในบ้านพักคนชรา

ค่อยๆ สร้างโรงพยาบาลระดับท็อปของเราเอง เพื่อให้ผู้สูงอายุทุกคนได้เพลิดเพลินกับบริการทางการแพทย์ที่ดีที่สุดโดยไม่ต้องออกไปไหน

ผลักดันการเปลี่ยนแปลงสู่อัจฉริยะ สร้างที่พักอาศัยที่สะดวกสบายยิ่งขึ้น เพื่อให้ผู้สูงอายุได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

ในขณะเดียวกัน ก็จัดตั้งสถาบันวิจัยต่างๆ เพื่อศึกษาโรคที่มักเกิดกับวัยกลางคนและผู้สูงอายุ วิจัยพืชผลทางการเกษตรที่ดีต่อสุขภาพมากขึ้น และอื่นๆ... ท้ายที่สุดคือการเปลี่ยนบ้านพักคนชราให้กลายเป็นเมืองอัจฉริยะที่อุทิศตนเพื่อให้บริการผู้สูงอายุ

พร้อมด้วยการคมนาคมที่สะดวกสบาย เส้นทางท่องเที่ยวส่วนตัวที่ครอบคลุมทั่วโลก และวัตถุดิบสดใหม่จากทั่วทุกมุมโลก

ให้บริการแบบเฉพาะบุคคลสำหรับผู้พักอาศัยทุกคน โดยมุ่งเน้นรักษาอาการเจ็บป่วยที่รักษายากและซับซ้อน

ไปจนถึงการยืดอายุขัยของพวกเขาผ่านการวิจัยด้านการต่อต้านความชรา... เฉินเหยียนพูดจนคอแห้งผาก ก่อนจะซดน้ำชาที่พี่รองจูยื่นให้รวดเดียวหมดแก้ว

"ภารกิจของเราคือการให้ผู้สูงอายุทุกคนที่พักอาศัยอยู่ในบ้านพักคนชราของเราได้มีความสุขกับบั้นปลายชีวิต"

"เพื่อให้มั่นใจว่าผู้สูงอายุทุกคนจะได้ใช้ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตด้วยความหลงใหล มีชีวิตชีวา และมีศักดิ์ศรี"

เมื่อเฉินเหยียนพูดจบ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องยาวนาน... พร้อมกับเสียงผิวปากแซวของพี่รองจู เฉินเหยียนถลึงตาใส่พี่รองจูไปทีหนึ่ง

เขายืนยิ้มมองทุกคนปรบมือ และรอจนเสียงปรบมือซาลงจึงค่อยพูดต่อ

"ไม่ว่าผมจะพูดดีแค่ไหน ตอนนี้มันก็เป็นแค่เนื้อหาบนพาวเวอร์พอยต์เท่านั้น ถ้าผมวาดฝันให้ใหญ่เกินไป ทุกคนอาจจะท้องอืดเอาได้นะครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ผู้อำนวยการน้อยของเรานี่จริงใจดีแท้!"

บรรดาผู้สูงอายุด้านล่างพากันหัวเราะชอบใจ

"งั้นต่อไปเรามาคุยเรื่องที่เป็นรูปธรรมกันดีกว่าครับ สรุปแล้วค่าใช้จ่ายในการเข้าพักอยู่ที่เท่าไหร่กันแน่?"

"เป้าหมายของบ้านพักคนชราของเราคือการสร้างสถาบันระดับไฮเอนด์ที่ได้มาตรฐานโลก แน่นอนว่าตอนนี้เรายังคงพยายามมุ่งหน้าไปสู่เป้าหมายนั้นอยู่"

"แต่เราจะไม่มีวันหยุดก้าวไปข้างหน้าเด็ดขาด ตอนนี้มันเป็นแค่ช่วงเริ่มต้นเท่านั้นครับ"

"เราได้ตรวจสอบมาตรฐานราคาของบ้านพักคนชราระดับไฮเอนด์ในตลาดมาแล้ว ปัจจุบันรูปแบบการคิดค่าบริการที่เป็นกระแสหลักคือการเก็บค่าธรรมเนียมแรกเข้าบวกกับค่าธรรมเนียมรายเดือน"

"แต่ของเราไม่มีเกณฑ์ขั้นต่ำครับ คุณสามารถเลือกจ่ายเป็นรายเดือนหรือรายไตรมาสก็ได้"

"เราได้พิจารณาถึงระดับของเมืองและระดับรายได้ในท้องถิ่นของเราแล้ว และราคาที่สรุปออกมาก็คือ..."

เฉินเหยียนผายมือให้ทุกคนดูที่จอภาพขนาดใหญ่

"แบบหนึ่งห้องนอน: 5,499/คน/เดือน; 7,499/2 คน/เดือน"

"แบบสองห้องนอน: 7,999/คน/เดือน; 9,999/2 คน/เดือน"

"ค่าดูแลพยาบาล (รวมทำความสะอาด): 799/คน/เดือน"

"ค่าอาหาร: 1,800/คน/เดือน"

"เนื่องจากปัจจุบันเรายังไม่มีความพร้อมที่จะรับดูแลผู้สูงอายุที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เราจึงรับเฉพาะผู้ที่สามารถดูแลตัวเองได้เท่านั้นครับ"

"และเมื่อพิจารณาว่าผู้สูงอายุบางท่านอาจจะทานน้อย หรือบางครั้งอาจจะอยากทำอาหารทานเอง"

"ค่าอาหารจะใช้ระบบเติมเงินล่วงหน้าครับ ทานเท่าไหร่จ่ายเท่านั้น และยอดเงินคงเหลือจะถูกคืนให้ตอนสิ้นเดือนครับ"

"ซี๊ด..."

"ฉันขอบาย! ขอบาย! สู้ราคาไม่ไหวหรอก!"

ทันทีที่เฉินเหยียนพูดจบ ทุกคนก็สูดปากด้วยความตกใจ ราวกับว่าอุณหภูมิรอบๆ ตัวสูงขึ้นหลายองศา

ทุกคนต่างส่งเสียงจอแจและตะโกนว่าจะกลับบ้าน ที่นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สร้างมาเพื่อพวกเขา

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคน เฉินเหยียนก็ยิ้มบางๆ ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้เป๊ะ

"ใจเย็นๆ ก่อนครับทุกคน ฟังผมพูดให้จบก่อน! ผมรู้ว่าทุกคนคิดว่ามันแพง"

"แต่ถ้าผมแจกแจงรายละเอียดให้ฟัง รับรองว่าพวกคุณจะไม่คิดว่ามันแพงอีกต่อไปครับ"

"บ้านพักคนชราหนานซานเรียกเก็บเฉพาะค่าธรรมเนียมพื้นฐานสำหรับช่วงแรกนี้เท่านั้น"

"ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าฮีตเตอร์ และอื่นๆ ของเราล้วนให้บริการฟรี สิ่งอำนวยความสะดวกด้านความบันเทิงมาตรฐานทั้งหมดก็ไม่มีการเก็บค่าบริการเพิ่มเช่นกัน"

"ในบางที่ ผู้ดูแลจะคิดค่าบริการเป็นรายครั้งสำหรับเรื่องจุกจิกอย่างการตรวจน้ำตาลในเลือดหรือตัดผม"

"ของอย่างสายรัดข้อมือตรวจจับสุขภาพก็ต้องเช่าเอา แต่ที่นี่กับเรา ทุกอย่างฟรีหมดครับ รับรองว่าไม่มีค่าใช้จ่ายแอบแฝงอื่นๆ อย่างแน่นอน"

ขณะที่พูด เฉินเหยียนก็แสดงมาตรฐานค่าธรรมเนียมของบ้านพักคนชราแห่งอื่นให้ทุกคนดู

พร้อมกับเปรียบเทียบกับบ้านพักคนชราหนานซาน บรรดาผู้สูงอายุต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดขณะมองดูข้อมูลบนจอภาพขนาดใหญ่

"นอกจากค่าธรรมเนียมที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีส่วนไหนอีกไหมที่ผู้สูงอายุอย่างเราๆ จะต้องเสียเงิน?"

"มีครับ!"

"อย่างเช่นการซื้อเสื้อผ้าใหม่ หรือของใช้สิ้นเปลืองในชีวิตประจำวันอย่างแปรงสีฟันและยาสีฟัน"

"นอกจากนั้นก็มีค่ารักษาพยาบาล ซึ่งจะขึ้นอยู่กับอัตราค่าบริการของโรงพยาบาลครับ"

"ตอนย้ายเข้ามา คุณเพียงแค่ต้องวางเงินสำรองจ่ายค่ารักษาพยาบาลล่วงหน้าส่วนหนึ่ง เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุฉุกเฉินเท่านั้นครับ"

ผู้สูงอายุทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย ไม่มีปัญหา! สมเหตุสมผลมาก!

"ราคาที่ผมเพิ่งพูดไปคือราคาสำหรับช่วงปัจจุบันนี้ครับ ทำไมผมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

"ก็เพราะในอนาคต เราอาจจะเปิดตัวบริการระดับไฮเอนด์ที่เหนือกว่านี้อีก ทุกท่านโปรดดูที่หน้าจอขนาดใหญ่ครับ!"

"ตัวอย่างเช่น เราอาจจะรวมการรักษาพยาบาลเข้าไปในขอบเขตการให้บริการของเราด้วย... เช่น สภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ระดับไฮเอนด์ บริการด้านกฎหมายแบบตัวต่อตัว และอื่นๆ อีกมากมาย..."

เฉินเหยียนจิบน้ำเพื่อดับคอที่แห้งผากจนแทบจะพ่นไฟได้

"ในอนาคต หากเราต้องการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้นและเพลิดเพลินกับบริการที่เหนือระดับยิ่งขึ้น"

"เราก็สามารถเลือกอัปเกรดแพ็กเกจของเราได้ บริการที่แพ็กเกจปัจจุบันของเราสามารถมอบให้ได้"

"ตลอดจนบริการที่จะเปิดตัวในอนาคต ล้วนจะถูกระบุไว้ในสัญญาอย่างชัดเจน ทุกท่านสามารถวางใจในจุดนี้ได้เลยครับ"

หลังจากเฉินเหยียนแนะนำเสร็จ เขาก็เฝ้าดูปฏิกิริยาของผู้สูงอายุอย่างเงียบๆ

"ฟังดูแล้ว มันก็ค่อนข้างถูกเลยนะเนี่ย"

"ฉันก็ยังคิดว่ามันแพงไปนิดอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้ว นี่มันก็เป็นแค่แผนการ ยังไม่ได้ลงมือทำจริงๆ เสียหน่อย!"

...กลุ่มลุงๆ ป้าๆ เริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือด แต่ละคนต่างแสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมา

ส่วนใหญ่ก็ยังคิดว่ามันแพงไปนิดอยู่ดี

มุมปากของเฉินเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย เขากะไว้แล้วเชียว!

"อะแฮ่ม คุณลุงคุณป้าที่เคารพรักทุกท่านครับ ฟังผมพูดให้จบก่อนสิครับ!"

"เนื่องจากพวกคุณอาจจะเป็นลูกค้ารายแรกๆ ของบ้านพักคนชรา และบ้านพักคนชราก็เพิ่งจะเปิดทำการ"

"ดังนั้น ราคาปิดท้าย... นอกเหนือจากค่าอาหารแล้ว ทุกอย่างลด 50% ไปเลยครับ!"

ข้อความสีแดงสดใสหลายบรรทัดเด้งขึ้นมาบนจอภาพขนาดใหญ่

"แบบหนึ่งห้องนอน + ค่าดูแลพยาบาล

ราคาปกติ: 6,298/คน/เดือน; 8,298/2 คน/เดือน

ราคาปัจจุบัน: 3,149/คน/เดือน; 4,149/2 คน/เดือน"

"แบบสองห้องนอน + ค่าดูแลพยาบาล

ราคาปกติ: 8,798/คน/เดือน; 10,798/2 คน/เดือน

ราคาปัจจุบัน: 4,399/คน/เดือน; 5,399/2 คน/เดือน"

บรรดาผู้สูงอายุด้านล่างถึงกับแตกตื่นในทันที ลด 50%! นั่นมันครึ่งราคาเลยนะ!

ราคามันถูกหั่นครึ่งลงมาดื้อๆ เลย มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะยอมปล่อยโปรโมชันดีๆ แบบนี้หลุดมือไป! ทุกคนแทบจะคันไม้คันมืออยากจะเซ็นสัญญากันเดี๋ยวนี้เลย

แม้แต่บางคนที่ตั้งใจมาแค่เพื่อเอาของฟรี ก็ยังเริ่มจะคล้อยตามไปกับเขาด้วย

จบบท